Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Σχεδιάγραμμα Επιρροής του Τζην Σαρπ στην Αραβική Άνοιξη― Interative (νέο για Bloggers)





Ανακάλυψα αυτό τον interactive Χάρτη Επιρροής τού γνωστού πια στους αναγνώστες μου Φυλλαδίου του Gene Sharp για τη Μη Βίαιη Αντίσταση σε Δικτατορικά Καθεστώτα.
Είναι μιά καινοτομία για τα blogs, γι αυτό και δεν τόλμησα/κατάφερα να ενσωματώσω το Χάρτη στη Σελίδα με το απόσπασμα του φυλλαδίου () ή στην ανάρτηση που  εξηγεί την προέλευση και την εξάπλωσή του ( ).
Τη δύναμη των απλών ιδεών του θαυμαστή του Γκάντι τη διαπιστώσαμε πολύ κοντά μας φέτος που ξέσπασε η Αραβική Άνοιξη. Ο Χάρτης δείχνει πώς βοήθησαν τα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook/twitter) αλλά και κάποιοι υποστηρικτές.

Κάτι καινούργιο από όσα έχω ήδη γράψει δε λέει για το θέμα. 
Λέει όμως για μας τους bloggers. Ως τώρα δε έχω δει interactive εικόνα σε ιστολόγια αλλά μόνο σε ακριβές ιστοσελίδες. Γι αυτό φίλοι Συμμπλόγκερς μπείτε, δείτε το κι αυτό και την εταιρία που το φτιάχνει και ―ποιός ξέρει;― ίσως κάποιος από εσάς να βρει τρόπο να μην τα παίρνουμε έτοιμα αλλά να φτιάχνουμε και μόνοι μας τέτοια σχεδιαγράμματα... Θα ήταν τομή πολύ ενδιαφέρουσα.
Enjoy λοιπόν,
και παρακαλώ
αν βρείτε κάτι μοιραστείτε το
    για να γίνουμε ακαταμάχητοι.

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Ένα γεράκι, εποχή του κυνηγιού


Επειδή άρχισε η εποχή του Κυνηγιού, υπενθυμίζω. 
Με ένα πετρίτη, γεράκι που έγινε σύμβολο βλακείας. 
Ή, όπως λέει η ellinida (από την οποία επαναναρτώ): 
"Στην Ελλάδα, αντίθετα από τους μαλάκες δεν περισεύουν οι πετρίτες".


Ιδού 
το έργο του το λεβέντη του καραμπινάτου:







Περισσότερα
Για τις φωτογραφίες και το οργισμένο σχόλιο, credits στην ellinida
Για το γεράκι:
Ο Πετρίτης είναι το ταχύτερο πλάσμα στον πλανήτη. Στην Ελλάδα συνήθως συναντάμε τον μικρότερο Falco Peregrinus. Δείτε: wildlife-archipelago.gr  και (για την ιερακοθηρία, γοητευτική παράδοση που δε συνιστώ) gerakia.e-artemis.gr και (όπως πάντα) el.wikipedia
Επίσης:
Για εποχή κυνηγιού δείτε: Ρυθμιστική Απόφαση Θήρας όπου μεταξύ άλλων αναφέρει πού και πότε απαγορεύεται  το κυνήγι της νησιώτικης πέρδικας, Alectoris chukar, (σε Σύρο και Μύκονο δεν επιτρέπεται ποτέ). 

Κάτω
μιά ακόμα πινακίδα που μου έστειλαν:


Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Αρχαίες Κομμώσεις: Οι Καρυάτιδες






Δυόμιση χιλιάδες χρόνια οι Καρυάτιδες κοιτάζουν τον Παρθενώνα και την πόλη της Αθήνας στηρίζοντας τη νότια πρόσταση του Ερεχθείου. Ποιες ήταν όμως αυτές οι κοπέλες και γιατί τις τοποθέτησαν εκεί;
Έργο του Αλκαμένη ή του Καλλίμαχου,  πήρε 25 χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί διότι ξεκίνησε σε εποχή ειρήνης και μεσολάβησε ένας πόλεμος ώσπου να τελειώσει στο τέλος του κι από τον 5ου αιώνα π.Χ.. και από τότε οι Κόρες στέκουν στο μπαλκόνι τους και σα Μαρματωμένες βασιλοπούλες (όπως τις έλεγαν οι Αθηναίοι της Τουρκοκρατίας) μοιράζονται τη μοίρα της πατρίδας τους.  
Το σπίτι τους έγινε εκκλησία, παλάτι, φράγκικο, χαρέμι οθωμανικό και βομβαρδίστηκε και κάηκε και λεηλατήθηκε. Η μιά τους διαμελίστηκε σε βομβαρδισμό, την άλλη την αγόρασε ο Ελγίνος εξοργίζοντας το Βύρωνα που αναφερόμενος στο περιστατικό και στη σύφιλη του Λόρδου σατίρισε πως 'δίχως μύτη εκείνος, άγαλμα δίχως μύτη φέρνει'.
Γνωστή όμως είναι η ιστορία τους και δε θα επαναλάβω περισσότερα, όποιος θέλει θα τα βρει αλλού.
Μόνο ετούτο το καινούργιο που ίσως να μην ξέρετε.
Διότι από τη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε η απορία ποιες ήταν οι κοπέλες που απαθανατίστηκαν ως Κόρες. Ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας Βιτρούβιος έγραψε ότι ήταν εγγονές γυναικών από τις Καρυές της Λακωνίας που μετανάστευσαν κατά τους περσικούς Πολέμους, άλλοι υποστήριξαν πως ήταν κορίτσια από τη Λακωνία που ήταν  ιέρειες της Καρυάτιδας Αρτέμιδος.
Υπήρξαν δηλαδή;
Ένα από τα στοιχεία που προβληματίζει τους ιστορικούς που το μελετούν είναι τα μαλλιά τους διότι κάθε Κόρη έχει άλλο χτένισμα. Γι αυτό και μία καθηγήτρια Ιστορία Τέχνης του Φαίρφιλντ των ΗΠΑ σκέφτηκε πέρσι να δοκιμάσει με τις μαθήτριές της αν τα χτενίσματα αυτά γίνεται να αναπαραχθούν σε αληθινές γυναίκες ή αν είναι φανταστικά, αποκυήματα φαντασίας του καλλιτέχνη.
Η Δρ, Σουάμπ (που ταξιδεύει συχνά στην Αθήνα και σχετίζεται με το Μουσείο της Ακρόπολης) χρησιμοποίησε φωτογραφίες του Goesta Hellner, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αθήνας και της Alison Frantz της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών Αθηνών.

Οι φοιτήτριες που πήραν μέρος είπαν μετά πως το όλο εγχείρημα τις έκανε να συνειδητοποιήσουν ότι όντως υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων που έζησε εκείνη την εποχή στην Αθήνα.
Για κάθε  κόμμωση χρειάστηκε περίπου μιά ώρα και σίγουρα στην αρχαία εποχή η κάθε Κόρη θα είχε τη βοήθεια θεραπαινίδων.
Το όλο εγχείρημα βιντεοσκοπήθηκε και απόσπασμα του DVD  έχει αναρτηθεί στο youtube.

Ακολοθούν εικόνες και τρία video. Δυστυχώς το  δεύτερο που έχει οδηγίες πώς να αναπαράγουμε τa  χτενίσματα δεν επιτρέπεται να αναπαραχθεί. Κατάφερα  να το αναρτήσω μα αν δεν ανοίγει μπορείτε να το δείτε εδώ: http://youtu.be/4LTzeifZeEM .
Το τρίτο, μετά τις φωτογραφίες των φοιτητριών, έχει τις Καρυάτιδες: http://youtu.be/W8FgIBBSqjs .
Enjoy:

















       






Περισσότερα:


Πανεπιστήμιο Fairfield


Διευθύντρια του πειράματος η Dr. Katherine Schwab
Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στην Ελληνική Πρεσβεία της Washington DC

Το dvd (νομίζω) πωλείται





______________________

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Μην παρκάρετε―ανεβαίνουν κατσίκια




Στην Αθήνα έχουμε ένα άδειο χώρο με λίγα ψηλά δένδρα μεταξύ της εξώπορτάς μας και του μεγάλου δρόμου. Τα καλοκαίρια βγάζει τραπεζάκια ένα μπαράκι· το χειμώνα παρκάρουν οι κάτοικοι της πολυκατοικίας. Παρακάλεσα να συμμετέχω στο ενοίκιο ώστε να έχω θέση τις ελάχιστες ημέρες του χρόνου που έχω αυτοκίνητο στην Αθήνα ή που έρχεται κάποιος να με δει σε ώρες αιχμής.
Γνωρίζετε το ανέκδοτο με το γρύλο; Έτσι ένοιωσα. Σα να είχε προηγηθεί μακρύς καυγάς η απάντηση στο―καλοπροαίρετο νόμιζα― αίτημά μου ήταν τύπου ‘Άντε κι εσύ κι ο γρύλος σου’.
Ζώντας για χρόνια σε τόπο διακοπών στον οποίο οι μισοί έρχονται για να διασκεδάσουν κι οι άλλοι μισοί πληρώνονται για να διασκεδάσουν τους άλλους ξεχνώ πως αλλού η ευγένεια δεν είναι προτεραιότητα και πως το αυτοκίνητο όσο και τα σκουπίδια ή τα κουνουπίδια της γειτόνισσας συχνά γίνονται αφορμές να εκδηλωθεί η οργή που συσσωρεύεται μέσα στους κατοίκους μιάς πυκνοκατοικημένης πόλης.
Οι καυγάδες αυτοί οδηγούν σε επικίνδυνη αυτοδικία αλλά και σε κωμική αυθαίρετη ανάρτηση πινακίδων και σημειωμάτων. Γι' αυτό συγκέντρωσα μερικά και σας τα προσφέρω μήπως και γελάσετε και (αν είστε κάτοικοι της πολυκατοικίας μου) μήπως θυμηθείτε τα μεγέθη και δείτε την υπερβολή της αντίδρασής σας.

Ιδού λοιπόν, δωράκι από τη Madame:






















 ⎈


Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Anonymous: Επιχείρηση Παπαράτσι





Ένας τρόπος να σταματήσει η αστυνομική βία είναι η έκθεσή της στο πλατύ κοινό είτε για να έρθει η αλλαγή μέσω κατακραυγής είτε μήπως κάποιοι ευσυνείδητοι εισαγγελείς αντιδράσουν.
Στις περισσότερες χώρες είναι παράνομη η βιντεοσκόπηση των αστυνομικών εν δράσει. Δηλαδή (κατά το αναλυτικό κείμενο που αναρτήθηκε σήμερα στο Pastebin ) ενώ μπορώ να φωτογραφίζω τον Τομ Κρουζ όποτε θέλω, αν φωτογραφίσω τον Αστυφύλακα Κρουζ κινδυνεύω να κατηγορηθώ για Παρεμπόδιση του έργου της Δικαιοσύνης.


Φωτογραφίζουμε λοιπόν και βιντεοσκοπούμε την αστυνομία εν δράσει 
επειδή:

Αν το κάνουμε όλοι θα αλλάξει ο νόμος
Προσπαθούμε στο μέλλοννα είναι παρελθόν η διεφθαρμένη αστυνόμευση
ή (κωμικότερα):
Θέλουμε να αναγκάσουμε τη Δικαιοσύνη να δηλώσει επίσημα πως η μπάτσοι δεν είχουν αισθητική αξία (όταν θα αποφανθεί πως η εικόνα τους δεν αποτελεί Τέχνη).

Πληροφορίες: όπως πάντα, στοTwitter.
Αναλυτικό κείμενο (αγγλικά): http://pastebin.com/TQdzaJQ4
Λήμα#OpPaparazzi
Παράδειγμα: Σημερινή Ανάρτηση με τον ισπανικό διάλογο μεταφρασμένο στα αγγλικά: youtube


Πιό πολλά για τους Anonymous στο Αφιέρωμά μου: 

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

O Ουροβόρος της μικρής αυλής





Φυσάει τρελά και άγρια. Σφυρίζει ο αέρας μέσα στα κλαδιά και τις ξερολιθιές και όταν στρίψω στα σκαλιά σηκώνει τα μαλλιά και τα μαντίλια καθώς παραπατώ για να ισορροπήσω. Πουλιά δεν έχει ο ουρανός μα το σκυλί φώναξε όπως όταν κάτι βρίσκει και τρέξαμε στο πίσω αυλιδάκι. Δεν είδα στην αρχή. Κι ύστερα, λεπτό σαν από διάφανο χαρτί και κολλημένο στον ασβεστωμένο τοίχο, είδαμε ένα άσπρο ολόφρεσκο πουκάμισο φιδιού. Όχι μεγάλο σαν τους τρεις λαφίτες που είχαμε πέρσι―τον ένα σκοτωμένο με μιά πέτρα στο δρόμο μπροστά στην εξώπορτά μας, τον άλλο ήσυχο στο μονοπάτι της εισόδου και τον τρίτο τον τρομακτικό ψηλά στην πέργκολα ένα βράδυ που ήρθε μάλλον για τα νεογέννητα αυγά της παλιάς φωλιάς πάνω από την πόρτα.


Δεν είναι επιθετικός ο λαφίτης ―το ντόπιο φίδι του Ασκληπιού που επίσημα ονομάζεται Elaphe quatuorlineata― αλλά το μήκος του είναι εντυπωσιακό, διπλό από της οχιάς. Τρέφεται με αρουραίους και ποντίκια του αγρού κι ίσως γι’ αυτό άφησε το πουκάμισό του στον τοίχο που, όταν ποτίζω, το σκυλί ξετρυπώνει με ενθουσιασμό ποντίκια.
Όπως σήμερα που, ενώ εμείς επεξεργαζόμασταν το εύρημα, εκείνο μύριζε μεθοδικά ψάχνοντας την πορεία του φιδιού όπως κάνουν οι ιχνηλάτες. Δυό εισπνοές που ακούγονται, μιά παύση κι άλλες δυό στο επόμενο εκατοστό μέχρι να εντοπιστεί το θήραμα οπότε, με ουρά παράλληλη με το έδαφος και λαιμό τεντωμένο, το φερμάρει γαβγίζοντας για να έρθει ο αφέντης.
Δεν τον αφήσαμε όμως κι έκπληκτος άρπαξε μέρος του πουκαμίσου να το πάει στο κρεβάτι του να παίξει. 'Που πας;' τον μάλωσα να μην το πάει μέσα. Μπερδεύτηκε κι εν τέλει το δικό του κομματάκι το άρπαξε ο αέρας.
Το υπόλοιπο έμεινε σ’ εμάς.
Πήγε μετά σε φίλους του ο κ.Kastell  και το κουβέντιαζε. Του ζήτησαν ένα κομμάτι διότι είναι γούρι και σύστησαν να βάλουμε κι εμείς στο πορτοφόλι μας.
Γουρλίδικη η σφραγιδούλα του Σεφέρη που τα 'πουκάμισα αδειανά' πολύ τον μάγευαν και έβαλε στη 'Στέρνα' του το 'πουκάμισο που αφήσανε τα φίδια κίτρινο μέσα στα πράσινα τριφύλλια'. 
Σ' εμάς την εποχή του τριφυλλιού κοιμούνται οι λαφίτες που έχουν το απαλό γκριζοκαφέ χρώμα των βράχων μας. Τους βλέπω πάντα καλοκαίρι σα να αψηφούν την κίνηση του τουρισμού, τα φώτα και τα κύμβαλα βαρβάρων, κι έρχονται κάτι να μου πουν. Φέρνουν το χθόνιο μυστικό.

Για χρήματα δεν ξέρω (σε ένα χρόνο θα σας πω) μα ο Ουροβόρος είναι σύμβολο σπουδαίο. Διότι καθώς το φίδι προσπαθεί να ξεκολλήσει το πουκάμισο, μοιάζει να καταπίνει την ουρά του κι ο κύκλος ο κλειστός που σχηματίζεται μιλά για τον αέναο Κύκλο της Ζωής και λέει πως τα πάντα είναι ένα ή, αλλιώς, πως
Εν το Παν.
___________________


Για τα φίδια, ακόμα και την οχιά, παρακαλώ να θυμάστε πως είναι χρησιμότατα για το οικοσύστημα και προστατεύονται από το Νόμο [Σύμβαση της Βέρνης/ Οδηγία 92/43/ΕΟΚ].
Αν συναντήσετε φίδι σας συμβουλεύω να το αφήσετε ήσυχο και θα σας αφήσει κι αυτό. Για ανάγκη στη Μύκονο: http://www.mykonosanimals.com/Greek/news/fidia.html

οι εικόνες:
Ο Ουροβόρος είναι αλχημιστικό σχέδιο από την Αίγυπτο της Αλεξανδρινής περιόδου.
Ο λαφίτης είναι φωτογραφία φετεινή από το www.mykonosdailynews.com
________________________

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Ο θρήνος των Καρυάτιδων στις βανδαλισμένες γειτονιές


Το αναφέρουν περιηγητές πως το κουβέντιαζαν οι Αθηναίοι, το έχουμε κι από τον Καμπούρογλου πως ‘Η μακαρίτις Μαριάννα Μιχαήλ Μπουζίκη, γεννηθείσα ακριβώς κατά το έτος της αφαιρέσεως της Καρυάτιδος, ήκουσεν κατά την παιδικήν της ηλικίαν από την μητέρα της Ευφροσύνην Τυρναβίτου ως εξής τον θρύλον τούτον: «Έκλαιγ’ η αρπαγμένη Βασιλοπούλα και ζητούσε βοήθεια από τις αδερφάδες της, που μείνανε στο Κάστρο. Κλαίανε και φωνάζανε κι εκείνες. Μα τι μπορούσαν να κάνουν σαν ήτανε μαρμαρωμένες; ... Πρώτα ακούστηκε μια βουή κι έπειτα ένα κλάψιμο με κάτι λόγια που έπιανε τον άνθρωπο τρεμούλα. Τα λόγια ακουόντουσαν σαν να είχαν σκοπό τραγουδιού, μα τραγουδιού οξαποδώ. Οι φωνές του τραγουδιού ήτανε αργές και τραβηχτές...»’.
Ήταν 1801, πριν την Επανάσταση κι οι κάτοικοι της Αθήνας, Τούρκοι, Αρβανίτες, Χριστιανοί ή Μουσουλμάνοι πενθούσαν την αρπαγή της Κόρης, που άλλαζε το τοπίο της πόλης τους.

Το θυμήθηκα χθες που έλαβα στο Τwitter συνδέσμους για βοήθεια σε Λονδρέζικα μαγαζιά που καταστράφηκαν στα riots.
Ένα κουρείο που ο κουρέας δεν το είχε αλλάξει από το 1950, ένα βιβλιοπωλείο αγαπημένο της γειτονιάς αλλά και άλλα όπως  ένα  Μαγαζάκι της Γωνίας όπως λένε εκεί τα μικρά μπακάλικα-ψιλικατζίδικα της γειτονιάς που δουλεύουν ως αργά κι εξυπηρετούν χίλιες δυό ανάγκες ― σαν εκέινα που στην Αθήνα των παιδικών μου χρόνων ανήκαν σε πρώτης γενιάς εσωτερινούς μετανάστες όπως στο Λονδίνο συνήθως ανήκουν σε κατόχους διαβατηρίων της πρώην αυτοκρατορίας, μετανάστες δηλαδή ή πρόσφυγες.
Παράδειγμα από τα πολλά είναι η ιστοσελίδα http://www.helpsiva.com/ που φτιάχτηκε για να βοηθηθεί ο Σίβα από τη Σρι Λάνκα που έχασε το ανασφάλιστο εμπόρευμά του στο μαγαζάκι που του πήρε έντεκα χρόνια να το φτιάξει.
Δεν το παρουσιάζω σα Φιλανθρωπία (που, αν με διαβάζετε, ξέρετε πόσο ηθικά ύποπτη τη θεωρώ). Μετά τις μαζικές καταστροφές είναι μιά πράξη αγάπης όχι μόνο για ανθρώπους αλλά για την πόλη. Τη γειτονιά που, με πρόσωπα σπιτιών κι ανθρώπων, με ήχους και μυρωδιές, γίνεται φόντο της καθημερινότητάς μας και σκηνικό των αναμνήσεων και των ονείρων μας.
Για την ξεκληρισμένη Αθήνα τής καρδιάς μου αποφεύγω να μιλώ. Σκαλί καριέρας για Δημάρχους, πρωτεύουσα Πρωθυπουργών που ζουν αλλού είναι η προσωπική μου Βηρυτός. Τα σπίτια που αγάπησα κούφια δόντια στους γκρίζους δρόμους κι οι κάτοικοι κίτρινοι, οργισμένοι, αγενείς όσο σε καμιά άλλη πόλη. Και απαθείς κι απελπισμένοι κι αδιάφοροι.
Γι αυτό σχολιάζω το ενδιαφέρον των Λονδρέζων να διασώσουν όχι μόνο τις βιβλιοθήκες και τα σινεμά κι ό,τι έχει μιά ποιότητα και μιά συναισθηματική αξία (είτε είναι αριστούργημα αρχιτεκτονικής είτε είναι δένδρο που το σκαρφάλωναν μικροί είτε ακόμα και ένα παγκάκι που αγάπησαν) και δε δέχονται να αποφασίσει ένα γραφείο από μακριά αν θα μετακινηθεί ή θα εκσυγχρονιστεί. 
Συντηρώντας τα κομμάτια τού τοπίου της ρουτίνας μας στερεώνουμε ένα δέσιμο συναισθηματικό με το χώρο και η ποιότητα ζωής που απολαμβάνουμε μάς κάνει ανοιχτούς και μεγαλόκαρδους. Κι έτσι, διασώζοντας το χθες μας, σώζουμε και τους ανθρώπους, όπως τον κύριο Siva Kandiah στην προκειμένη περίπτωση, αφού  όταν, σαν τους κατοίκους της προεπαναστατικής Αθήνας, ακούσουμε ‘βουή κι έπειτα ένα κλάψιμο’ δεν μένουμε άπραγοι σαν τις μαρμαρωμένες αδελφές  αλλά αντιδρούμε και δεν τον αφήνουμε να χαθεί.




9 Αυγούστου, Hackney
Πριν τη ζημιά: Τι αγαπούν και σώζουν στο Hackney

Δείτε: 
 Το κατεστραμμένο μαγαζί, The Guardian
               Η ιστοσελίδα Help Siva 
 από τις 12 ως τις 15 Αυγούστου είχαν μαζευτεί £20,091.87 από δωρεές.

_____________________________________________________

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Αν ήμασταν 100 κάτοικοι στο Παγκόσμιο Χωριό..


Φέτος ο πληθυσμός της Γης θα περάσει τα 7 δισεκατομμύρια.
 Ενώ στο Ραζαστάν δίνουν δώρο ένα αυτοκίνητο σε όποιο ζευγάρι κάνει στείρωση () στη Δύση θεσπίζεται  Παγκόσμια Ημέρα Γονιμότητας (15 Ιουνίου). 
Οι ανισότητα κατανομής πλούτου μεγαλώνει όπως μικραίνει και το ποσοστό γης και νερού που αντιστοιχεί στον καθένα μας.
Καθώς διάβαζα κάποια από τα αποτελέσματα της Ελληνικής Απογραφής 2011, θυμήθηκα τον κάτωθι υπολογισμό που μου είχαν στείλει (το 2008 μα ριζική αλλαγή δεν έχει γίνει από τότε άλλη από μιά κλίση προς το χειρότερο). Σας το παραθέτω και

Enjoy:


Αν υποθέσουμε πως στη γη ζούμε 100 άνθρωποι διατηρώντας τις αναλογίες που έχουμε σήμερα
είμαστε:
57 Ασιάτες, 21 Ευρωπαίοι, 14 Αμερικανοί (Βόρειας και Νότιας), 8 Αφρικανοί

52 γυναίκες, 48 άνδρες
70 έγχρωμοι, 30 λευκοί

89 ετεροφυλόφιλοι, 11 ομοφυλόφιλοι




1 πεθαίνει
2 γεννιούνται
1 έχει ηλεκτρονικό υπολογιστή
1 έχει ανώτατη εκπαίδευση



Αν σήμερα ξυπνήσαμε υγιείς
 είμαστε καλύτερα από το 1.000.000 ανθρώπους που δε θα ζουν την επόμενη βδομάδα.


Αν δε ζήσαμε
 πόλεμο,
 φυλακή,
 βασανιστήρια,
πείνα
 είμαστε καλύτερα από μισό εκατομμύριο ανθρώπους.


Αν μπορούμε να μπούμε σε εκκλησία χωρίς κίνδυνο φυλάκισης ή εκτέλεσης 
είμαστε καλύτερα από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους





Αν διαβάσατε αυτή τη σελίδα είστε διπλά τυχεροί διότι
δεν ανήκετε στα 2 δισεκατομμύρια αγράμματων
και έχετε υπολογιστή.
___________________________




Anonymous: Επιχείρηση Facebook






Επιχείρηση: Facebook
Ημερομηνία: 5 Νοεμβρίου 2011
Στόχος: https://facebook.com
Περισσότερα:    
Ενημέρωση της Σελίδας:  ANONYMOUS: Videos (με υποτίτλους), Σύνδεσμοι, Πληροφορίες 
________________________________

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

This is the place gentlemen: γλυκός αέρας είναι (Τα Μικρά μου Μανιφέστα)








Μέσα στη νύχτα ήρθε το μελτέμι. Και σήκωσε τα μαξιλάρια της αυλής και τα κεριά, τα καλαθάκια, τα καντήλια κι όλα τα δείγματα της απερίσκεπτης αισιοδοξίας του καλού καιρού.

"Στο μεσοστράτι της ζωής" ξεκινά ο Ντάντε τη Θεία Κωμωδία , εκεί ακριβώς που  αρχίζει το ταξίδι του κι ο μεσαιωνικός ο Γητευτής, ο Μάγος,  μ' ένα ψηλό προστάτη τοίχο πίσω του κι ένα μικρό τραπέζι μπρος του. Κι εκεί τα λίγα ή τα πολλά του εφόδια για το υπόλοιπο, το συνειδητό ταξίδι.

Διότι έρχεται η ώρα που η μοίρα μάς κοιτάει κατά πρόσωπο για να δεχθούμε πως  είμαστε τούτο κι όχι εκείνο. Το αγοράκι με το ξύλινο σπαθί καταλαβαίνει ότι δε θα γίνει πλανητάρχης ούτε στρατάρχης ή αντάρτης δυνατός. Και ο Σεβάχ που κρύβει η ψυχή μας, Στράτης Θαλασσινός ή ορεσίβιος, βλέπει πως τα ταξίδια τα δικά του μάλλον της πολυθρόνας θα είναι ή του ΚΤΕΛ.
Ήρθα σ΄αυτό, το πέρασα. Καθείς με τα εφόδιά του το περνά. 'This is the place gentlemen' όπου, όπως το διηγείται ο Σεφέρης, "νοιώθουν οι μεσόκοποι" ―οι τυχεροί, οι επιζήσαντες― "το χάσμα να μεγαλώνει ανάμεσα στο σώμα που μένει πίσω σαν καμήλα λαβωμένη και την ψυχή με το ανεξάντλητο κουράγιο..".

Ξυπνάω αργά κι ανοίγοντας τα μάτια βλέπω θάλασσα. Με το χαρούμενο σκυλί στα πόδια μου τρέχοντας κατεβαίνουμε στον κήπο για δυό σπουδαίες δουλειές, τα σύκα και ταχυδρομείο. Σύκα έχουμε κάθε μέρα, τα γράμματα και τα πακέτα αργούν μα η προσμονή για τις 'ψωνισιές' μου και τα μποδοσάκια δε με κρατά αν δεν ψάξω το κουτί. Περνάμε από το αλώνι για άλλα σύκα, κλέβω μια ξινή ακόμα ρόγα από το αμπέλι κι ο σκύλος χώνεται βαθιά στις καλαμιές μυρίζοντας τις αλλαγές της νύχτας.
Έτσι, με ιδιωτικούς ρυθμούς αρχίζει η μέρα. Και προχωρά εδώ στο υπαίθριο γραφείο δίχως χαρτιά πια να τα παίρνει ο αέρας, δίχως μελανιασμένο από την πένα δάχτυλο μα με το αρχαίο θρόισμα των φύλλων της συκιάς ή των βιβλίων στο πίσω το κρυφό δικό μου αυλιδάκι.
Ανάσαινα έναν ακόμα Αύγουστο χθες, ορμητικό μετά το μαλθακό Ιούλιο κι ήρθε ξανά σαν προσευχή η σκέψη πως αυτό είναι η ευτυχία. Τα μικρά δώρα της ζωής.
Με το Βοριά κι ένα χαρούμενο σκυλί να τριγυρνά μαύρος ποδύγυρος στα πόδια μου χθες είχα τρία δώρα:
Τα πρώτα μου τα αμύγδαλα
Μια παραγγελία από μακριά για το πιο αγαπημένο, το αδικημένο μου βιβλίο που ένας αναγνώστης το έψαχνε.
Και ένα μπουκάλι ήλιου που περίμενε την ώρα του στο σκοτεινό του ράφι, και με τα αμύγδαλα ήρθε η στιγμή να το χαρώ: ένα γλυκό κρασί από τα δικά μας τα ελαφρά τα χώματα.




Credits για χθες:
Στο Γιώργο Σεφέρη για το Στράτη Θαλασσινό στη Νεκρή Θάλασσα
Στον Εκκλησιαστή (πάντα)
Και στο Δημήτρη Ρουσουνέλο για  το "γλυκός αέρας είναι" της σοδιάς 2010.
___________________



______________________________________________☼