Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Ένας Λαφίτης με παλιό πουκάμισο έφερε το χρησμό





Εάν μας πουν 'πρόσεχε, έχει φίδια' συνήθως δίχως σκέψη θα κοιτάξουμε τη γη. Χθόνιος ο όφις κι οι συμβολισμοί του, παρότι η διασημότερή του εικόνα είναι πάνω σε μηλιά.

Ήταν το βράδυ που έπεσε ο αέρας κι είχα βγει να δω τ' αστέρια. Ένα μεγάλο φίδι, σκοτεινή λεπτή γραμμή, σχημάτιζε ακτίνα στο στρογκυλό τραπέζι της αυλής, ανέβαινε με ορθή γωνία στο βασιλικό που έχω στο κέντρο, κι εκεί με άλλη μια γωνία ένα μικρό κεφάλι παράλληλο με το σώμα έπινε, φαίνεται, νερό από τη φρεσκοποτισμένη γλάστρα.
Δεν ήθελα να το τρομάξω αλλά δεν κρατήθηκα ήθελα να φωτογραφίσω και να μοιραστώ. Και συγχρόνως σαν από ιδιοτροπία γύρισα μέσα κι έκλεισα την πόρτα. Διότι δεν τα σκοτώνουμε βεβαίως αλλά Κύριος Kastell κι ο σκύλος ανησυχούν και δεν τα θέλουν στην αυλή. Το τρόμαξαν λοιπόν και κρύφτηκε στα μεγάλα μαξιλάρια των καθισμάτων γυρω απ' το τραπέζι.
Δεν ξέρω πότε και γιατί αποφάσισε να ξετρυπώσει αλλά όταν ξανακοίταξα το είδα (και το φωτογράφισα για σάς) να ανεβαίνει από τα πεζούλια-καναπέδες και με την ουρά ακόμα πίσω από τα μαξιλάρια να ανεβαίνει αθόρυβα στον τοίχο όπου ― παράξενο― μοιάζει να ψάχνει χαραμάδα για να μπει στο σπίτι, σα να 'ξερε πώς φτιάχνονταν εδώ οι πόρτες που εδώ τις λέμε αλ'εόπορτες, αυτές που σε εσάς θυμίζουν στάβλο επειδή ένα από τα δυό τους φύλλα σπάει στη μέση για να ανοίγει σα παράθυρο.

Το φίδι είναι σαν τον ελέφαντα και τη χελώνα: δε σταματά η ανάπτυξή του, ψηλώνει όσο ζει. Και ο δικός μας, είδατε, μωρό δεν είναι κι είμαι πολύ υπερήφανη που τον αφήσαμε ανενόχλητο να μεγαλώσει με παιδιά κι εγγόνια.

Είναι μεγάλο γούρι ο Λαφίτης. Αλήθεια είναι, τρώει τα ποντίκια. Πέρσι μάς έδωσε 'πουκάμισο' στις πλάκες κάτω απ' τη συκιά φτιάχνοντας μια εικόνα με υλικά της Βίβλου. Φέτος ήρθε για να ζητήσει. Και από τη νύχτα εκείνη δεν τον αμελώ, του βάζω κάθε βράδυ το νερό του σε πιατάκι γλάστρας (αφού είδα να του αρέσει) αλλά μακριά από πόρτες για να μην γαυγίζει ο σκύλος.

Χρήμα κι υγεία είπε πέρσι ο χρησμός του πουκαμίσου. Πάντα Σεφέρη μου θυμίζουν τέτοια φίδια. Πέρσι ήταν ο ουροβόρος της σφραγίδας που λέει ότι  Εν το Παν. Φέτος «..στον άδειο τόπο με το λιγοστό χορτάρι και τ' αγκάθια, όπου γλιστρούσε ξέγνοιαστο ένα φίδι» μου είπε πως είμαστε εκείνοι που «ξοδεύουνε πολύ καιρό για να πεθάνουν». Μα.. κρίμα είναι να το λέω σπαστά. Ιδού οι στίχοι που αγαπώ, ιδού κι απαγγελία από τον Ποιητή τον ίδιο:


O κόσμος
ξαναγινόταν όπως ήταν, ο δικός μας
με τον καιρό και με το χώμα.
 Aρώματα από σκίνο
πήραν να ξεκινήσουν στις παλιές πλαγιές της μνήμης
κόρφοι μέσα στα φύλλα, χείλια υγρά·
κι' όλα στεγνώσαν μονομιάς στην πλατωσιά του κάμπου
στης πέτρας την απόγνωση στη δύναμη τη φαγωμένη
στον άδειο τόπο με το λιγοστό χορτάρι και τ' αγκάθια
όπου γλιστρούσε ξέγνοιαστο ένα φίδι,
όπου ξοδεύουνε πολύ καιρό για να πεθάνουν.

________________________




οι εικόνες είναι όσο καλύτερες γινόταν δίχως να το τρομάξω.
Για το Λαφίτη [Elaphe quatuorlineata], το μακρύ φιδάκι του Ασκληπιού, έχω link εδώ όπου και ο περσινός μου Ουροβόρος του Αυγούστου. 
 Γιώργος Σεφέρης: Έγκωμη

9 σχόλια:

  1. ναι, το θυμάμαι το περσινό πουκάμισο.
    τα φίδια είναι καλοτυχία, το λένε όλα τα ελληνικά παραμύθια, που τα προσέχουν και τους βάζουν στο πιατάκι λόγο γάλα.
    α, τί καλά που ο δικός σας φίδαρος είναι καλά , ακμαίος και που τον αγαπάτε!
    χίλια καλά για σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ τι μου θύμισες! Το γάλα είναι αραβική συνήθεια για το φίδι του σπιτιού.. του δικού μας το νερό του το πίνουν τα σαλιγκάρια (βλέπω σάλια) και θέλει κάθε απόγευμα καινούργιο. Ευχαριστώ Blues μου κι ανταποδίδω ― ας γίνει ξοδέψουμε πολύ καιρό για να πεθάνουμε..

      Διαγραφή
  2. Που προκαλούν δέος αλλά και φόβο..μην πατήσω κατά λάθος κανένα..
    χμ... όχι στην Αθήνα..εδώ το πολύ πολύ να συναντήσεις κανένα τεράστιο δυστυχισμένο αγορασμένο από πέτ σόπ που το βαρέθηκαν οι ανόητοι ( και αυτοί που τα πωλούν και αυτοί που τα αγοράζουν)

    Μου θύμησες τα πουκάμισά τους
    Πάντα ένα φίδι ήταν φύλακας σπιτιού, πηγαδιού ..

    Και...τί κρίμα ..ονομάζουμε μερικές φορές τα δίποδα ερπετά ..φίδια..
    Σε φιλώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκείνα των Pet Shops είναι έγκλημα (όπως όλα τα Pet Shops, Zωολογικοί Κήποι, Δελφινάρια κλ κλ όπως λέγαμε προχθές) μα τα άλλα μάλλον φοβούνται πιο πολύ από εμάς και τρέχουν να κρυφτούν καθώς περνάμε..
      Καλή σου μέρα ελίτσα, ι ευχαριστώ που ήρθες στον οντά μου,,

      Διαγραφή
  3. "Ο χρησμός του λαφίτη" ενδεχομένως να υπενθυμίζει ότι στη φύση που καταστρέψαμε μπορούμε ίσως ακόμη να συνυπάρξουμε αρμονικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω το παράδειγμά μας να αποδείξει ότι μπορούμε ΕΥΡΗΤΑΝΑ.. Καλημέρα!

      Διαγραφή
  4. Αυτό το πλασματάκι είναι απολύτως άκακο!
    Αν κάνει παιδάκι θέλω να μου κρατήσεις επειγόντως
    δύο!
    Δεν είμαι φανατικός της καθαριότητας και κάποιος
    πρέπει ν' αναλάβει να ξεκάνει τους μύες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εγώ θα σας μιλήσω για φίδια, καθότι κάθε βδομάδα και ένα φίδι στο κτήμα μας!
    Έχουμε χάσει τον λογαριασμό.
    Φίδια έχομεν,πουκάμισα τους δεν έχομεν και ανησυχούμε σφόδρα.
    Στο πηγάδι κατουρήσαμε εμείς αγαπητέ όφη;



    Εμένα,σε αντίθεση με τον Ασκαρδαμυκτί,μην μου κρατήσεις κανένα!
    Εμείς έχουμε στο οικόπεδο ολόκληρες φιδο-οικογένειες,με τους παππόυδες της,τις γιαγιάδες και πολλά,μα πάρα πολλά εγγόνια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μη μου παραπονιέσαι xristin, είναι επειδή έχετε πολλά νερά στο κτήμα σας & δεν αναγκάζονται να έρχονται στη γλάστρα..αλλά, δεν έχετε ποντίκια οπότε μάλλον Ασκάρ η xristin πρέπει να σου στείλει τη φυσική μυοσκοτώστρα.
    Για το πουκάμισο περίμενε λιγάκι, τέλος Αυγούστου αλλάζει κι αν δεν το πάρει ο βοριάς θα δεις ένα φίδι λευκό σαν από τσιγαρόχαρτο- κάτι σαν τα πατρόν της υψηλής ραπτικής.. Για το πηγάδι.. χμ.. δεν ξέρω τι κάνατε αλλά λογικά κάπου εκεί γύρω θα έχει και φωλιά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή