Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Η οικογένειά μου και άλλα ζώα




Κάποτε θα τον χρησιμοποιούσα αυτό το θαυμάσιο τίτλο, το ήξερα. Δεν είναι δικός μου όμως. Είναι του σημαντικού φυσιοδίφη Gerald Durrell που πέρασε μέρος των παιδικών του χρόνων στην Κέρκυρα παρατηρώντας ζώα και ζωύφια και καλεσμένους με την ίδια προσήλωση στη λεπτομέρεια που ο αδελφός του Lawrence Durrell (που έγραψε το πολυαγαπημένο μου Αλεξανδρινό Κουαρτέτο) παρατηρούσε  τόπους και ανθρώπους.

Στη θάλασσα που διάβαζα εμφανίστηκαν μπροστά μου πάπιες.
Στο σπίτι ο Troy μου είναι άυπνος τρεις νύχτες διότι είναι εποχή του κυνηγιού. Πετάχτηκε ένα μικροσκοπικό ποντικάκι από μια γωνία κι επειδή, όπως σοφά λένε, ποτέ δεν έχεις ένα (1) ποντίκι βάλθηκε να ξεκληρίσει όλη την οικογένεια. 
Έχετε δει ιχνηλάτη (Γκέκα) να κυνηγά; Είναι εντυπωσιακό το θέαμα. Μυρίζει με τρεις βαθιές ανάσες με προσήλωση σε κάθε χιλιοστό του χώρου, σηκώνεται στα δυό αν πιάσει μυρωδιά στον αέρα κι όταν πετύχει θήραμα φερμάρει με την ουρά να κινείται αργά, οριζόντια. Πριν από αυτό όμως― και άκουσα πως είναι ίδιον του Γκέκα― κοιτά στα μάτια το σύντροφό του, εμένα (που ενθαρρύνω με ψιθιριστά 'Πού είναι; Πού είναι;'), κι αν αγνοήσω κλαίει ή φωνάζει με λεπτή διαπεραστική φωνή ώσπου να συνεννοηθούμε πώς θα στριμώξουμε και να οργανωθεί η επίθεση. Εάν δεν καταλάβω πού μου δείχνει κάθεται, όπως κάνουν τα αστυνομικά σκυλιά μπροστά στο κοντραμπάντο, και με παράπονο μου δείχνει με τη μύτη το σημείο που κρύφτηκε το ποντικάκι.
Μια χρονιά ήταν ένας μεγάλος αρουραίος μαλλιαρός που αναποδογύρισε τις νεκροκεφαλές από το γείσο του τζακιού. Φρικτή εμπειρία. Φέτος πρόκειται για μωρά. Το ένα έφυγε μόνο του, το άλλο τo πιάσαμε, το τρίτο είχε κρυφτεί μέσα στον 'Baby Blue' ενισχυτή του κυρίου Kastell και μου έφερε πολλούς μπελάδες διότι αποφάσισα να βγάλω έξω τον ενισχυτή ώστε να τρέξει το άμοιρο πίσω στους αγρούς. Δεν υπολόγισα τον Ιχνηλάτη όμως που φέρμαρε, κλαψούριζε και όλη νύχτα ερχόταν βιαστικός να με ξυπνά κι έτρεχε πίσω να παραφυλάξει μη μας φύγει το σπουδαίο θήραμα― που, αλήθεια, είναι και το βραβείο του μετά τη μάχη. Νύσταζα αλλά δεν ήθελα να τον προσβάλω ούτε να αδιαφορήσω για τους κόπους του στέλνοντας λάθος μήνυμα, οπότε ξενυχτήσαμε μαζί. 

Όταν τον πρωτοβρήκα όπου πήγαινα οι κυνηγοί μού έλεγαν με θλίψη πως 'θα πάει χαμένος' μαζί μας. Αμοιβαίο το αίσθημα καθώς είναι περιβόητα τα βαρελόσκυλα των κυνηγών.  Ώσπου έτυχε να τον δω στο πρώτο μας οικιακό κυνήγι και κατάλαβα τι εννοούσαν. Όσο για εκπαίδευση, που τάχα τού στερήσαμε, πείτε μου: ποιος του έμαθε να ειδοποιεί για σαρανταποδαρούσες, φίδια και ποντίκια αλλά ποτέ (ΠΟΤΕ-ΠΟΤΕ) να μην μου τρομάζει τις αράχνες κι ας υποφέρει ο κύριος Kastell από οξεία arachnophobia που γίνεται αιτία πολλών αναστατώσεων τις νύχτες ώσπου να έρθω τις πιάσω στην παλάμη μου απαλά και να τις απομακρύνω (προσωρινά, διότι η αράχνη πάντα επιστρέφει― μα αυτό δεν του το λέμε).
Τώρα ο μικρός μου ήρωας κοιμάται πλάι μου κουρασμένος, ο ενισχυτής μπήκε στη θέση του κι ένα στα τρία ποντικάκια μας επιβίωσε κι απολαμβάνει τα πρώτα μας σύκα.
Ήθελα να σας πω και για τα σαμιαμίδια αλλά ξέρω, το παρατράβηξα.  Άλλη φορά λοιπόν. Και εν τω μεταξύ, μια κι όπως ξέρετε μου αρέσει να υπάρχει κι ένα ηθικό δίδαγμα, θέλω να σας υπενθυμίσω: 
να βάλετε νερό στα αδέσποτα
να λύσετε το σκύλο σας (για πάντα) αν τον είχατε δεμένο

και... ποτέ (αλλά ποτέ) να μη σκοτώσετε Αράχνη.
 ___________________________________

Πάνω οι πάπιες που συνάντησα στη θάλασσα (στον Ορνό, για όποιον ξέρει) με τα ψωμιά που πεταξε ένα κοριτσάκι για νας φάνε
και αριστερά το καμάρι μας.

10 σχόλια:

  1. Γλύκας! Να σου ζήσει. Όσον αφορά τις πάπιες τις έχω ξαναδεί. Έρχονται κάθε χρόνο.
    Η δικιά μου κάνει βουτιές στην φουσκωτή πισίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχεις τέτοιες επισκέπτριες; Τυχερέ Ben! ― Για το καμάρι μας ευχαριστώ, είναι μονάκριβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τί καλά Δάφνη Δάφνη.
    με τη διήγησή μου μου έστρωσες την καρδιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ αγαπημένη Blues αν τα κατάφερα έτσι πού να σου πω για τα σαμιαμίδια μου!
    Καλό βραδάκι δροσερό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλησπέρα

    βρε παιδί μου παρόλο που μισώ το κυνήγι (αλλά αποδέχομαι ΠΛΗΡΩΣ την λογική της ύπαρξης των κυνηγών δηλαδή δεν είμαι αντικυνηγός) θέλω να πάω να δω πως κινούνται τα ζά.... έχω ακούσει τόσες ιστορίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και να akrat που πρώτη σου βόλτα κυνηγετική την έκανες με μια vegetarian!

      Διαγραφή
  6. Δεν μας ειπες γιατι δεν σκοτωνουμε τις αραχνες?

    Αλλα θα σου πω τι λενε, στα δικα μας μερη

    "il ragno porta quadagno" που σημαινει
    "Η αραχνη φερνει κερδη"

    Καλες βουτιες

    .....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τι ωραίο Velvet! Mα εσείς έχετε και την ταραντέλα και ξέρετε..
    Όποιος σκοτώσει αράχνη χάνει το σπίτι του. Επειδή είναι πιστή, επειδή είναι νοικοκυρά και πάντα καθαρίζει πριν πλέξει τον ιστό της, επειδή τρώει κουνούπια, επειδή είναι εργατική υφάντρα, επειδή είναι μια καταδικασμένη Πριγκίπισσα που νόμισε πως μπορεί να αναμετρηθεί με τη θεά Αθηνά., επειδή.. κλ κλ (έχω γράψει ένα μακρύτατο μανιφέστο επί του θέματος ..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γλυκανε η ψυχη μου με τον απιθανο γκεκα σου .♥
    Γιατι ποτε αραχνες?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί η Αράχνη είναι πριγκίπισσα υφάντρα και προστάτρια του σπιτιού (κι άλλα πολλά που άμα αρχίσω δε σταματάω). Ξέρεις το μύθο; Καμάρωνε πως ύφαινε καλύτερα κι από την Αθηνά που εφηύρε τον αργαλιό κι η Θεά την καταράστηκε για την Ύβρι...

      Για τον Troy μου σε ευχαριστώ
      και
      Καλό Μήνα!

      Διαγραφή