Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Για την πίπα του Άη Βασίλη




Ο Santa Claus ―από το Νικολάους δηλαδή Νικόλαος― μας ήρθε από μύθους των Γερμανικών φυλών και με τον εκχριστιανισμό ενσωματώθηκε στη νέα θρησκεία και έγινε ο Άγιος με τα δώρα που έρχεται στα παιδιά όπως οι Μάγοι της (φανταστικής) 24ης Δεκεμβρίου πήγαν στο μικρό Χριστό. Κράτησε με τη χοντρή κοιλιά και το πρόσχαρο γέλιο την παλιά του μορφή που δε μοιάζει με αποστεωμένους Χριστιανικούς Αγίους, όπως κράτησε και το λαμπρό ουράνιο έλκηθρο.

Μύθος της εποχής μας είναι ότι τον κατασκεύασε η Coca Cola― που όντως τον διόρισε εκπρόσωπό και πρεσβευτή της κι εργάζεται σκληρά γι αυτήν κάθε Δεκέμβριο― αλλά τον παχουλό γέροντα με τη γενειάδα και τα κατακόκκινα τον συναντάμε ήδη από το 19ο αιώνα στη Βόρεια Αμερική όπου ο μύθος διαδόθηκε κυρίως λόγω ενός δημοφιλούς ποιήματος ("A Visit From St. Nicholas του Clement Clarke Moore) το οποίο εικονογράφησε ο επιτυχημένος πολιτικός σκιτσογράφος Thomas Nast). Στο Ναστ χρωστάμε την εικόνα που γνωρίζουμε με τα γυαλάκια και την πίπα που τον περασμένο αιώνα έγινε τσιγαράκι.

Και γι' αυτή την πίπα θα σας μιλήσω σήμερα διότι με διασκέδασε.
Από τον περασμένο Οκτώβριο ξέσπασε το ζήτημα στην Αμερική όταν μια Καναδική εταιρία αποφάσισε να αφαιρέσει την πίπα αφού τα τελευταία χρόνια, λίγο με τα σκανδαλάκια παιδεραστών Αη Βασίληδων που ευνοημένοι από την υποχρεωτική μεταμφίεση έπιαναν δουλειά σε μαγαζιά όπου ανενόχλητοι χαϊδολογούσαν αθώα παιδιάκια μπροστά στους χαρούμενους γονείς, λίγο με τις αλλεπάλληλες συζητήσεις περί 'role models' και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι ο Santa έχει πολλά ζητήματα να λύσει ώσπου να θεωρηθεί υγιής για τα μέτρα της εποχής μας, ο παλιός καλός Σάντα απέκτησε προβλήματα image αφού συχνά σχολιάζεται το πάχος του και η επιμονή του να μην κόψει το κάπνισμα.
Έτσι η εταιρία είχε τη φαεινή ιδέα να τον εκσυγχρονίσει αφαιρώντας το τσιγάρο (ή πίπα) από την εικόνα αλλά και το συγκεκριμένο στίχο από το κλασικό ποίημα υποστηρίζοντας ότι είναι ξεπερασμένα αφού τα ΜΜΕ πια απαγορεύουν αναφορές στο κάπνισμα, ιδίως στην παιδική ζώνη.
Προς μεγάλη μου χαρά αντέδρασε η Ένωση των Βιβλιοθηκών (American Library Association)  που διαφωνεί με τη λογοκρισία και το πολιτικά ορθό που συσκοτίζει την ιστορική μας γνώση και άρχισε η διαμάχη.
Οι Βιβλιοθήκες έχουν δίκιο αλλά δεν πιστεύω να νικήσουν. Εκτός.. εκτός αν βρεθεί παραθυράκι. Διότι ήδη εμφανίστηκε το επιχείρημα πως ο Άγιος δεν καπνίζει ταμπάκο αλλά την απόλυτα νόμιμη (σε κάποιες Πολιτείες) και ευεργετική Κάνναβη, κι απόδειξη η καλή του διάθεση, το κέφι και το γέλιο του όσο κι η χοντρή κοιλιά που τι άλλο δείχνει από μια ασυνήθιστη για την ηλικία του κλίση προς τα κουλουράκια και μια τάση υπογλυκαιμίας.

Τι λέτε; 



_________________________________
Αριστερά το πρώτο σκίτσο του Thomas Nast 

Το ποίημα ολόκληρο: wiki/A_Visit_From_St._Nicholas

Για την αλλαγη του στίχου και την αντίδραση:inquisitr377449



Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Ένα βράδυ εμείς οι Bloggers στα Εξάρχεια (κι ύστερα διέσχισα τα σύννεφα)



Επέστρεψα!
Και για κάποιο μυστήριο λόγο δε δουλεύει το blue tooth και τη μια και μοναδική ανωτέρω φωτογραφία την απέκτησα με email προς εμέ(που το κινητό μου με πληροφορεί κόστισε €1).
Κόστισε και ώρες η προσπάθειά μου να βρω τη ρύθμιση, όμως γι αυτό δεν πρόλαβα να σας πω για τη Μπλογγεροσυνάντησή μας (ή άλλα συνταρακτικά που διαδραματίστηκαν στην Αθηναϊκή μου εβδομάδα).
Είδα αγαπημένους πήγα στο Θέατρο κι έκανα βόλτα στο συκοφαντημένο κέντρο μα αυτά αλλού και πιο μετά.
Οι συμμπλόγγερς μετά τη Συνάντησή μας δεν είναι λαλίστατοι όπως περίμενα γι αυτό θα κάνω την καταγραφή.
Πρωτοβουλία του Χωστήρα που πάντα μάς ενώνει μέσω αναφορών και παρουσιάσεων στα άρθρα του.
Σε ένα μαγαζί της Πλατείας Εξαρχείων που επειδή κανείς δεν είχε το τηλέφωνό μου θα το έχανα αν η Vicky δε μου έστελνε μήνυμα στο Facebook (στο οποίο δεν ήμασταν 'φίλες'- εμείς οι σοβαροί bloggers δεν επικοινωνούμε με καλημερίσματα και μπανεράκια αλλά με σχόλια αλλού και με τα άρθρα μας).
Έφτασα αργά λοιπόν και τους πέτυχα όλους μαζεμένους.
Ο tommy stark  γενναιόδωρος και ευγενής μάς μίλησε θερμά για τη γιαγιά του και με το Φίδη είπαν και επαγγελματικά.
Ο Φίδης μίλησε για τον Ωρωπό τόσο εκτενώς που ο Χωστήρας που είχε χάσει την αρχή ρώτησε για ποια χώρα λέγαμε· η_Λεύκη_η_Φλου με το γέλιο της συμμετείχε από την άλλη πλευρά του τραπεζιού μα δεν ακουγόταν πολύ τι έλεγε κι όταν σηκωθήκαμε αποκαλύφθηκε η ηγεμονικά ψηλή κορμοστασιά της (και στην κουβέντα αργότερα μια σχέση με το μπάσκετ που λόγω αγνοίας μου και σεβασμού ανωνυμίας θα μείνει ασαφής).
Ο Πάρταλος (εις εκ των δύο Παρταλιών αλλά ο άλλος εγκατέλειψε από καιρό οπότε ο εις πια επισήμως ονομάζεται Παρτάλια) είναι ευγενής και προσηνής μα ήταν μακριά μου και εντόνως απασχολημένος με τη Vicky διότι ο έρωτας δεν κρύβεται. Έκρυψαν όμως τα γενέθλιά της που τα ανακάλυψα στο Facebook αφού επέστρεψα (και εν τω μεταξύ είχε δεχθεί το Αίτημα Φιλίας μου, άρα δεν την απογοήτευσα μέχρι μπλοκαρίσματος).
Ήταν επίσης ο Μασίστας και ο Μενέλαος (a.k.a. Focking Hell) που δεν έχει blog μα έντονη ιντερνετική παρουσία και μας αφηγήθηκε περιστατικά με φίλο του αδελφού του τόσο χοντρό που η φωτογραφία του δε χωρά σε screen.
Έφυγαν πρώτοι κι έμεινε η Μαντάμ με τον tommy με τη στεντόρεια φωνή (κοινώς: 'κατέβασε το volume παλικάρι μου'), το Φίδη με χακερίστικο μαύρο trench coat που έφερνε στο νου τους Black Anonymous (ή, για να το κάνω απλό, αυτό που οι αδαείς θα περιέγραφαν ως Matrix) και τον ακούραστο Χωστήρα (που, άυπνος, είχε ταξιδέψει την προηγουμένη νύχτα για να μας δει).
― Αν πιείτε μπάφους δεν είμαι μέσα, είπε ο Φίδης.
Δεν είναι για μπάφους, του εξήγησαν, μόνο να αλλάξουμε περιβάλλον. Πεινούσε ο Φίδης, σταματήσαμε για σάντουϊτς,  διαφωνήσαμε περί καταγωγής/παραγωγής παστουρμά/καβουρμά, αναφέρθηκε το αναπόφευκτο 'βρώμικο' και πού θα βρεις το καθαρότερο και νοστιμότερο και αφού αποχαιρετήσαμε τη Λεύκη_ και τους Εραστές ζήτησε η Μαντάμ να πάμε να τα πούμε κάπου ήσυχα πριν φύγουν οι τρεις για χεβυμεταλλάδικα όργια με τις, απαραίτητες στο Χωστήρα, Ρωσίδες. Gentlemen όντες (όπως κι αργότερα που με έβαλαν στο ταξί) με διαβεβαίωσαν ότι η βραδιά θα πέθαινε όταν θα αναχωρούσα και, ως κυρία, προσποιήθηκα ότι τους πιστεύω.
Ανεβήκαμε λοιπόν στο παταράκι της Ίντριγκας (όπου με είχε πάει κι ο αγαπημένος πρωτοβάθμιος συγγενής πριν τρία βράδια) κι εκεί πιο intimate απόλαυσα το Φίδη σε εμπαθή και έξυπνο μονόλογο περί βλακείας των κριτικών κι ανωτερότητας των Bad-Ass Movies και συζητήσαμε περί των βελτιώνων της Τραγωδίας (διότι Αριστοτέλεια γνώση* είχαν οι πρώτοι που έφτιαξαν το Χόλυγουντ) δηλαδή περί του Από Μηχανής Θεού και της απόλυτης βλακείας του επιχειρήματος πως η ταινία είναι κακή διότι 'ρε μαλάκα αυτά δε γίνονται στη ζωή'.
―Γι αυτό και βλέπεις σινεμά, ηλίθιε (σας απαντά ο Φίδης).
Ο Tommy θυμήθηκε και το στρατό, αλλά δεν τα συγκράτησα και (το 'χω αυτό) ζήτησα να τα πουν όταν θα φύγω διότι είναι άκρως βαρετά και πάντα ίδια όπως όταν γυναίκες πιάνουν να σου διηγηθούν πώς γέννησαν (Σημαντικές σημαδιακές εμπειρίες για τον αφηγητή, πανομοιότυπα πληκτικές για τον ακροατή).
Ο Φίδης όμως δεν έπινε, οδηγούσε (ως τον Ωρωπό που λέγαμε) και   ο Χωστήρας (μια και δεν είχε κοντά Ρωσίδες) ήταν πια κουρασμένος.
Με έβαλαν ευγενικά σ΄ένα ταξί (όπως σας είπα) και γύρισα στο σπίτι μου. Για τα υπόλοιπα αγνοώ, όπως και για την άλλη τη βραδιά της επομένης (επειδή τότε μόνο θα μπορούσε ο Alza) στην οποία δυστυχώς δε μπόρεσα να πάω διότι είχα πρόσκληση να πάω στο Θέατρο με ένα ξενύχτι που κράτησε τόσο που παραλίγο να χάσω το τελευταίο αεροπλάνο προς το νησί και να αφήσω Κύριο Kastell και σκύλο να μελαγχολούν μόνοι κι αστόλιστοι τα Χριστούγεννα (μολονότι αυτό κάνω anyway τώρα που γράφω στο δωμάτιό μου με τις ώρες αλλά, επειδή ήρθα, στόλισε ο Κύριος Kastell και χάρηκε κι ο σκύλος).

Οι bloggers (και ιντερνετικές περσόνες) που ανέφερα δεν είναι πολλοί, είμαστε περισσότεροι οι αληθινοί bloggers ['αληθινοί' bloggers,    μπορεί να είναι και τα ξαδελφάκια μας του wordpress αλλά δεν είναι κάποια αδελφάκια μας που έχουν blogspot αλλά έχουν και διαφήμιση ή πληρώνονται για να γράψουν το 'blog' τους ή ανήκουν αυτοί και το 'blog' τους σε εταιρίες ή εκδοτικούς Οργανισμούς]. Είμαστε περισσότεροι και είμαστε σκορπισμένοι σε όλη τη γη ανεξαρτήτως γλώσσας στην οποία γράφουμε μα εκτός του εμποδίου της απόστασης έχουμε κι άλλα σοβαρότερα που εμποδίζουν συναντήσεις. Διότι οι πιο πολλοί γράφουμε με ψευδώνυμα κατασκευάζοντας την persona που ανέφερα πιο πάνω και επίτευγμα συχνά δεν είναι το ίδιο το κείμενο (όπως σε ένα λογοτεχνικό βιβλίο) αλλά η συνολική προσωπικότητα που δημιουργείται από το κατασκευασμένο προσωπείο σε blogs και chats και σχόλια. Κάποιοι δε θέλουν να χαλάσει αυτό που δημιούργησαν, άλλοι φοβούνται την απογοήτευση που θα προκαλέσει η φυσική τους παρουσία κι η πραγματική φωνή τους, άλλοι απλώς (όπως κάποιος μας δήλωσε πριν μέρες) δεν έχουν όρεξη να συναντηθούν με κανένα μας διότι στην ουσία μάλλον μας αντιπαθούν ή, όπως το έθεσε ο Master που προσεκλήθη αλλά δεν ήρθε:
 «με την πλειοψηφία σας δε θα ήθελα να έχω καμιά επαφή "in real life".
Εδώ, στο blogger, νόμιζα ότι αναρτούμε απόψεις και γνώσεις σε ένα οργανωμένο σύστημα ιστότοπων. Εγώ έτσι λειτουργώ. Και έτσι απαιτώ, ΑΠΑΙΤΩ λέω, να λειτουργείτε και εσείς εδώ μέσα έτσι. Μη σκεφτείτε καν ότι θα ήθελα να σας γνωρίσω, να σας την πέσω, ή έστω να σας στείλω ένα mail. Αν πιστεύω ότι αξίζει, μπορεί και να το κάνω. Μπορεί και να το έχω ήδη κάνει, που ξέρεις;

Αν λοιπόν δεν μπορούμε να ζήσουμε με αυτό το πρότυπο, ας αρχίσουν τα bans. Εγώ μια φορά είμαι ξεκάθαρος. Απαιτώ να φέρεστε σε αυτό το ιστολόγιο σαν να είναι ένα γαμημένο ιστολόγιο. Δε με ξέρετε και δε σας ξέρω, αν θυμάστε. Σχόλια επί των απόψεων είναι πάντα δεκτά. Χιούμορ με τη μάνα μου είναι επίσης δεκτό.

Όμως, δεν ήρθα εδώ για να γνωρίσω κόσμο και θεωρώ πρέπον και δέον να με αντιμετωπίζετε βάσει της ιντερνετικής μου περσόνας, αγνοώντας τελείως τον εαυτό μου. ΔΕ ΜΕ ΞΕΡΕΤΕ ΛΕΩ! Έτσι προσπαθώ να κάνω και εγώ, αλλά μου εκδίδεστε μες στη μάπα. ΔΕ ΣΑΣ ΞΕΡΩ ΛΕΩ. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με κανέναν παραπάνω από όσο μου επέτρεψε η δική του ιντερνετική περσόνα. Γιατί δε με αφήνετε στην ησυχία μου; Προσπαθείτε να μπλέξετε την "real life" με το ίντερνετ, το οποίο είναι σε ένα βαθμό κατανοητό, αλλά όχι σεβαστό σε ένα site που αφορά καθαρά και μόνο την ανταλλαγή πληροφοριών και απόψεων...»

Πράγμα απολύτως θεμιτό και σεβαστό. Γι αυτό κι από συναντήσεις τέτοιες δεν έχουμε φωτογραφίες- εκτός και αν φοράμε μάσκες (Guy Fawkes ή άλλες).
Σεβαστό όμως και το θάρρος ημών που τολμήσαμε να τσαλακώσουμε το δημιούργημά μας και με ένα πιο post modern τρόπο, όπως το Παρτάλι που σχολιάζοντας με άφατο cool τα ανωτέρω έγραψε: «Θα συμφωνήσω μαζί σου επειδή και εγώ θέλω να διατηρήσω μια ιντερνετική περσόνα που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική (στην πράξη είμαι πολύ πιο βαρετός)..» αλλά τόλμησε τη συνάντηση.
Το blogging (από το weblog που μετονομάστηκε σε wee-log, ελληνικά Ιστολόγιο) επινοήθηκε  το 1997 ως ένας τρόπος άμεσης κι ελεύθερης δημοσιογραφίας που ως ανώνυμη θα ελευθερωνόταν από κρατικούς νομικούς περιορισμούς. Αρχή ύψιστη λοιπόν του καθαρού blogging είναι η ανωνυμία― γι αυτό προδίδουν την ασχετοσύνη τους όσοι στα σχόλια συγχέουν την ανωνυμία με τη δειλία,  μα αυτό είναι άλλο θέμα που θέλει εκτενέστερη ανάλυση. 

Είναι βραδιά των Χριστουγέννων με τεράστιο φεγγάρι και―όπως  κάθε blogger χαίρεται να διατυμπανίζει― έτσι κι εγώ έχω πολλά ενδιαφέροντα να κάνω οπότε σας αφήνω τώρα.

Εάν δεν είστε bloggers και βαρεθήκατε, λυπάμαι.  Για μας είναι ενδιαφέρουσα και ιντριγκαριστική τούτη η 'physical'  πλευρά με ανθρώπους που μας έχουν εκμυστηρευτεί πολλά κι έχουμε οικειότητα με την persona τους την διαδικτυακή  μονάχα ενώ στο δρόμο (στην καλύτερη) θα τους προσπερνούσαμε.
Εάν είστε blogger συνάδελφοι συμπότες (που ήσασταν στη συνάντηση) τώρα που έσπασα λίγο τον πάγο γράψτε κι εσείς τις εντυπώσεις σας ή, έστω, σχολιάστε!

_______________
H εικόνα 
άσχετη αλλά είναι αυτή που σας έλεγα από την αεροπορική επιστροφή μου― κι ώσπου να φτιάξω το blue tooth αυτές θα βάζω..

* Στην Ποιητική ο Αριστοτέλης έδωσε τον πασίγνωστο ορισμό της Τραγωδίας "εστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας.."  με διάρκεια συγκεκριμένη, λόγο γλυκό και σκοπό την κάθαρση μέσω του φόβου και της συμπάθειας που προκαλεί στο θεατή.
Η Τραγωδία έχει ήρωες 'βελτίωνες' του θεατή, η Κωμωδία έχει 'χείρονες' .
[Σχετικά, εκτός του ίδιου του Αριστοτέλη συστήνω το εξαιρετικό βιβλιαράκι:Το ζώον και το τέρας: Ποιητική και υποκριτική λειτουργία του αρχαίου ελληνικού δράματος" του Τάσου Λιγνάδη.]

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Συντέλεια θέλατε; Υπάρχει τρόπος




Μου τηλεφώνησαν ότι δεν ήρθε το Τέλος. Δεν έγινε η Συντέλεια, οι Μάγιας όπως δεν προέβλεψαν το δικό τους τέλος έτσι δεν κατάφεραν να προβλέψουν και το δικό μας. Έκπληξη;
Όχι βέβαια.
Εκπλήσσομαι όμως με τους απογοητευμένους. Από τηλέφωνο αλλά και διαδικτυακά ακούω απογοητευμένους που είμαστε εδώ ακόμα.
Σας έχω νέα λοιπόν. Αν τόσο το ποθείτε, υπάρχει τρόπος εύκολος, παλιός, δοκιμασμένος. Λέγεται αυτοκτονία κι είναι μια έντιμη έξοδος όταν δε μάς αρέσει πια η ζωή. Έντιμη επειδή παίρνουμε μόνοι την ευθύνη, τελειώνουμε τον κόσμο μας συνειδητά και ώριμα και- κυρίως- δεν καταστρέφουμε παρά τον εαυτό μας.
Νόμιζα ότι το γνωρίζαμε όλοι:
Υπάρχει ο Κόσμος όσο υπάρχω εγώ. Αν πάψω να τον ζω ο Κόσμος μου πεθαίνει.
Από την άλλη, αν επιλέξατε ζωή μην υποκρίνεστε πως ζείτε με το ζόρι σαν κάτι κακομαθημένα που ρωτούν 'Μάνα γιατί με γέννησες'. Ζήστε ή πεθάνετε – δικός σας ο δικός σας κόσμος. Ή, όπως το είπε ο Auden καθαρά:
Αν θέλουμε να ζήσουμε
"we'd better start at once to try;
 If we don't it doesn't matter,
but we'd better start to die"
(Αν δηλαδή, το θέλουμε να ζήσουμε καλό είναι να αρχίσουμε αμέσως να το προσπαθούμε. Αν πάλι δεν το θέλουμε- όχι πως έχει σημασία- αλλά καλό είναι να ξεκινήσουμε να αποχωρούμε).

__________________________________________________

Για το όλο θέμα αναλυτικά: en.wikipedia.org/wiki/2012_phenomenon
Αν θέλετε ακόμα εξηγήσεις για το πώς παρεξηγήθηκε το Ημερολόγιο των Maya και πέσαμε σε καταστροφολογική ερμηνεία: nationalgeographic

Η άλλη αστρολογικότερη εκδοχή είναι ότι σήμερα δεν επρόκειτο για Τέλος μα Αρχή, του Πέμπτου Ήλιου (κατά τους Μάγια): WashingtonTimes

Για λογικότερη εκδοχή, μην το ξεχνάμε ότι η 21η  Δεκεμβρίου (ετησίως) θεωρείται ούτως ή άλλως μαγική από πολλές αρχαίες θρησκείες:  Η Πιο Σκοτεινή Ημέρα ― Χριστούγεννα, Σατουρνάλια και Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Κι αν τη ζωή μου αλλού τη ρήμαξα, δική μου Αθήνα




Πολύ συγκινημένη στην Αθήνα, είδα όσους αγαπώ από την οικογένειά μου. Με τον καιρό, το συζητούσα στο τηλέφωνο πριν λίγο με μια φίλη, μαθαίνεις να αφαιρείς, να ξεσκαρτάρεις και να μη χάνεις ούτε ένα λεπτό για άλλους κι άλλα.
Ξυπνώ αργά, ως συνήθως, και τα μισά της λίστας δεν τα πρόλαβα. Γι αυτό, αν θέλω να επισκευάσω τα τακούνια και την πέννα μου, αν θέλω να έχω αύριο καλό καφέ στο σπίτι και να προλάβω μια παράσταση το βράδυ θα πρέπει να βιαστώ. Ώρες το λέω αλλά δε γίνεται.
Σε κάθε βήμα συναντώ παλιά βιβλία των παππούδων μου, γράμματα φίλων, πίνακες φτιαγμένους σε παρέες άλλων εποχών κι ένα ντουλάπι κλειδωμένο με τα ημερολόγιά μου (που δε θα το ανοίξω).
Κι αυτά εντός.
Έξω άλλα, πιο πολλά. Θα προσπεράσω το παλιό οικογενειακό μου σπίτι, εκεί όπου μεγάλωσα, το άλλο στη γωνία της Διδότου όπου γεννήθηκα, και απ' τα μπαράκια της Δελφών (εκεί άλλες αναμνήσεις) διαγωνίως απέναντι θα αποφύγω στη Σταΐκου το γωνιακό που ήταν το σχολείο του παππού μου, η 'Σχολή Φωτοπούλου' που ακόμα έχει απ' έξω νεραντζιές με τις οποίες τα παιδιά έπαιζαν νεραντζοπόλεμο  και ο παππούς μου (λένε) δεν τους μάλωσε παρά τη μια μοναδική φορά που το έκαναν για κράξιμο διότι περνούσε ο Σάμης ο Αλαφογιάννης, ζωγράφος gay και μοντέλο (τότε) στην Καλών Τεχνών.
Περνώ από σπίτια που θυμάμαι σα ταβέρνες με πριονίδι και εργένηδες τα μεσημέρια, περνώ τα πλούσια που φτώχυναν, τα θυρωρεία που έγιναν 'μπουτίκ', τη σχολή του μπαλέτου μου, τη 'Γαλλική Ακαδημία' στη Μασσαλίας, καικάθε στενό, κάθε παράθυρο και μια ανάμνηση ώστε γίνεται βαρύ, πικρό και έντονο το πιο απλό, το πιο κοινό και απαραίτητο―που σήμερα, επειγόντως, είναι το να πάω για επισκευή τις μπότες μου με τα λιωμένα τακουνάκια.
Η πόλη τούτη δε με 'ακολουθεί', όπως έλεγε ο Καβάφης, διότι την αρνήθηκα. Βρήκα και δρόμο και οδό και τη ζωή μου αλλού επέλεξα να τη ρημάξω. Τη φέρω μέσα μου όμως γι αυτό θερμά παρακαλώ,
να την προσέχετε!
___________
Εικόνα: 
Το σπίτι μου στην Αθήνα
Του Καβάφη 'Η Πόλις' :
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
_______________________________________________ 


Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Smog στην Αθήνα μου; Θα αντισταθώ.



Έφθασα χθες και με μπαγκάζια πήγα σε φίλη μου στην Κηφισιά για να τα πούμε με κρασί και εξαιρετικό φαγητό μπροστά στο τζάκι.
Πέρσι θα λέγατε τι ρομαντικά ή ότι κομπάζω για την ωραία φωτιά της φίλης μου μα φέτος ξέρετε. Η Αθήνα που αγαπώ μοιάζει με εκείνη την κατοχική με smog παλιού Λονδίνου. Το βράδυ η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική από το διοξείδιο του άνθρακος, δυό ταξιτζήδες μου είπαν πως δεν μπορούν να αναπνεύσουν. Κι επίσης επέμεναν να περιμένουν  στην πόρτα μου να μπω  (ως καλοαναθρεμένοι συνοδοί) διότι, όλοι μου λένε, η Αθήνα είναι πια επικίνδυνη.
Δεν το πιστεύω, αρνούμαι. Η προπαγάνδα που μας έκανε να νιώθουμε τεμπέληδες χαραμοφάηδες φτωχοί συγγενείς του πλούσιου Βορρά φέτος αμείλικτη, φορολογεί απάνθρωπα το πετρέλαιο ενώ ταυτόχρονα βομβαρδίζει στις ειδήσεις με το 'νέο' πως ο 'κόσμος' δεν έχει για πετρέλαιο. Χμ.. ναι..
Κρυώνει τόσο όμως που έχει για βενζίνη; Η δρόμοι ήταν γεμάτοι αυτοκίνητα και τα μπαράκια άδεια δεν ήταν.
Πριν κάποια χρόνια αν ένας ένοικος στην πολυκατοικία δεν είχε πληρώσει κοινόχρηστα το καλοριφέρ άναβε- θα τα έδινε ο άνθρωπος. Σήμερα, φαίνεται με τις αυτοκτονίες για τα οικονομικά, κλονίστηκε η εμπιστοσύνη και ο καθένας φροντίζει την τρυπίτσα του με σόμπες, αερόθερμα, φωτιά στο τζάκι και ατέλειωτα βολτάκια με το αμάξι.

Πρώτη εντύπωση είναι και σας τη δίνω ωμή, όπως μου έρχεται. Σε λίγο θα χτυπήσει το κουδούνι και θα βγω να δω ένα φίλο έξω σε ένα ζεστό μαγαζί. Κι όταν γυρίσω θα έχει παγωνιά και θα ξαπλώσω με δύο παπλώματα σα να πήγα στα βουνά κι όχι στο κέντρο της Αθήνας.
― Αγόρασε ένα αερόθερμο, λέει ο κύριος Kastell.
Όχι, αρνούμαι. Όπως αρνούμαι και να φοβηθώ έξω από την πόρτα μου. Όσο αντέξω θα αντιστέκομαι στην υποβάθμιση και στο ο καθένας για την τρύπα του σαν ιδιοτελή ποντίκια.
___________

εικόνα 
από το αεροπλάνο- μια από τις χαρές μου πάντα
(έχω ίσως καλύτερες μα πάγωσαν τα δάχτυλα μου)

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Να ξεφυλλίσω το Εγώ μου... εγώ;





Ο άνθρωπος έχει έναν πυρήνα. Μια κουκκιδίτσα που (κατά τα πιστεύω του καθενός μας) γεννιέται με τη γέννηση ή τη σύλληψη ή πιο πριν. Ο κόσμος ο έξω προσθέτει στην κουκκίδα στρώσεις. Είσαι αυτό, δεν είσαι εκείνο, μην κάνεις το άλλο. Προσθέτει κι η κουκκίδα για να δέσει με τον κόσμο και να επιβιώσει. Και μεγαλώνει αυτό το Εγώ που είμαστε εμείς αλλά που αποτελείται από στρώματα που μας φορτώθηκαν από τις περιστάσεις και όσο φουσκώνει το Εγώ η κουκκίδα χάνεται, δεν τη βλέπουμε πια. Χανόμαστε στα επίκτητά μας στρώματα που για άλλους είναι βάρος, για άλλους πανοπλία.


Η Μαντάμ, το ξέρετε, απεχθάνεται κάθε τι ομαδικό. Ουδέποτε εντάχθηκε σε ομάδες, κόμματα ή ό,τι άλλο που οργανωμένα  προϋποθέτει ένα "εμείς". Σ΄αυτά τα όχι-για-μένα ανήκει και κάθε 'group therapy'. Κι αν κάνω γιόγκα και διαλογισμό ('αυτοσυγκέντρωση' το λέω) τα βλέπω όχι ως φιλοσοφίες και θρησκείες αλλά σαν τεχνικές που με βοηθούν να καλλιεργώ ευλυγισία σώματος (κυρίως) και πνεύματος.
 Ανάγκασα όμως τον εαυτό μου να δεχθεί, από ευγένεια επειδή η κοπέλα που το διδάσκει εδώ στα Εθελοντικά Μαθήματα (που σας έλεγα) προσφέρθηκε να το κάνει δώρο για να δεθούμε και να γνωριστούμε εμείς οι εθελοντές καθηγητές. Είναι ένα είδος ομαδικής θεραπείας που ονομάζεται 'Διαλογισμός-Αυτογνωσία'.
Και πήγα. Ούτε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να νιώσω τόσο άσχημα. Στην αρχή δέσαμε τα μάτια και κάναμε κάτι γελοία- θορυβώδεις εκπνοές, κάτι ου και μμ και μου ήταν φρικτά δυσάρεστο. Κι όσο προσχωρούσαν οι ομαδικές ασκήσεις άρχισα να σωματοποιώ την αηδία μου, με έπιασαν πόνοι, ζαλιζόμουν, νόμιζα πως λιποθυμώ. Ντράπηκα να διακόψω και το άντεξα κι ύστερα σιγά-σιγά η δυσφορία έγινε συγκεκριμένη, επικεντρώθηκα σ΄αυτό που με ενοχλεί πάντοτε πιο πολύ: με έπνιγαν οι Άλλοι. Οι φωνές δίπλα μου, η Δασκάλα μας που με πλησίασε κι ανέπνευσε κοντά στο πρόσωπό μου. Η εμπειρία έγινε πολύ έντονη και στην τελευταία ώρα που πια ωθείσαι στην "αυτογνωσία", όντως σα να ταξίδεψα πολύ πίσω, εκεί που δεν έχουμε μνήμη, όταν ήμουν βρέφος. Κάποιοι συνήθως κλαίνε.
'Υστερα κανείς δε συζήτησε ό,τι είχε συμβεί. Κι απαγορεύεται να μιλήσω για τους άλλους. Μα ούτε για μένα θα σας πω, είναι πολύ προσωπικό, κι εξ άλλου θα βαριόσασταν. Αλλά ήταν απίστευτα αποκαλυπτικό και τόσο επίπονο που δύσκολα θα το επαναλάβω.
 Τώρα που το αναλύω βλέπω πως υπάρχει μια τεχνική για να αποβάλλεις εντός ωρών (αμερικάνικη η μέθοδος) κάποια από τα φλούδια του κρεμμυδιού του Εγώ και να πλησιάσεις τον πυρήνα. Λίγο που 'σπάει ο τσαμπουκάς' με τη γελοιοποίηση, λίγο που μέσα στην άσκηση είναι το να ανεχθείς τους άλλους δίχως να επικρίνεις, λίγο που οι αναπνοές (όπως στη γιόγκα) φέρνουν οξυγόνο στον εγκέφαλο και ζαλάδα, ακόμα δεν ξέρω πώς ακριβώς έγινε αλλά δούλεψε. Λένε πως το αποτέλεσμα το βλέπεις αργότερα. Τι θα είναι δεν ξέρω, ελπίζω για καλό, διότι δεν πήγα για να αλλάξει η ζωή μου και λοιπές αρλούμπες. 
Πριν από χρόνια σε κάτι σεμινάρια μεταφυσικής είχα μάθει ότι υπάρχουν 'μάγια' που δουλεύουν και στον άπιστο, όπως το όπλο που κι ο άγριος που δεν το έχει ξαναδεί μπορεί να το χρησιμοποιήσει αν του δείξεις τη σκανδάλη. Σ΄αυτή την εμπειρία ήμουν ο άπιστος και σαν πρωτόγονος λαός είμαι εντυπωσιασμένη. Το μέλλον τι θα φέρει θα το δούμε (και θα σας το πω). Εν τω μεταξύ, αν έχετε τα κότσια -δεν το περίμενα ότι θα το πω αυτό εγώ αλλά, ναι, σας το συστήνω.

_______________________________________________________ 
Για τα Εθελοντικά Μαθήματα-και το συγκεκριμένο της Praveeta: