Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Στερνή μου γνώση για τους αλγορίθμους της ζωής



Έφυγε το βιδάκι από τα γυαλιά μου. Δεν το έχασα, το κρατώ στο χέρι μου αλλά για να βιδώσεις τα γυαλιά σου χρειάζεται να φορέσεις τα γυαλιά σου. Δηλαδή αλγοριθμικότατα, η σειρά των πράξεων που απαιτούνται είναι ορισμένη και δεν επιδέχεται παζαριών, δε γίνεται να παρακαλέσω για μια εξαίρεση- να μου επιτραπεί έτσι, μόνο αυτή τη φορά να τα φορέσω επισκευασμένα ώστε να μπορέσω να τα επισκευάσω. 
Πόσο πολλά στη ζωή είναι έτσι, πόσο πολλά πρέπει να τα έχεις για να τα κερδίσεις, ακριβώς όπως εκείνα τα εκατομμύρια που οι πάμπλουτοι της γης ξέρουν ότι χρειάζονται για να πλουτίσουμε. Το πρώτο εκατομμύριο ήταν το δύσκολο, έλεγε ο Ωνάσης. Μετά από εκείνο το πρώτο κάθε ιδέα, με λίγα τηλέφωνα από το κατάστρωμα μιας θαλαμηγού (σαν Ωνάσης) ή το ξέστρωτο κρεβάτι ενός ανάστατου δωματίου ξενοδοχείου (Χ.Χιούζ), γίνεται επιχείρηση που φέρνει κι άλλα πολλά ή λίγα να αθροιστούν στα ήδη υπάρχοντα.
Αν είχα τις παροιμιώδεις τρεις ευχές, αν εμφανιζόταν μπροστά μου το τζίνι των Χιλίας και μίας Νυκτών, αυτή πιστεύω θα ήταν η πρώτη μου, να μου δινόταν η χάρη να αντιστρέφω αλγορίθμους της ζωής. Και μόλις μου δινόταν τι άλλο θα ζητούσα παρά σαν Λάο Τσε να γινόμουν όλο και πιο νέα καθώς πηγαίνω προς το θάνατο ώστε να είχα, τώρα με τη γνώση και την πείρα που απέκτησα, τη δυνατότητα να επιλέξω όλα εκείνα (όπως σπουδές και τόπο κατοικίας) που με έκαναν εκείνη που θα τα επιλέξει.


''Πενία τέχνας κατεργάζεται" όμως κι αφού βασανίστηκα λιγάκι διακινδυνεύοντας να μου ξεγλιστρίσει η μικροσκοπική βιδούλα και να την ψάχνω στα πατώματα, έβαλα μια παραμάνα προσωρινά και καθώς έλυνα το πρόβλημά μου ήρθε στο νου μια παλιά θεωρία μου που επ' ευκαιρία σας υπενθυμίζω:


        'Eχω μια θεωρία. Στη ζωή σου δίνεται μόνο αυτό που έχεις· ποτέ αυτό που ζητάς. Aν θέλεις κάτι, για να το αποκτήσεις πρέπει να κάνεις να φαίνεται ότι το έχεις ήδη. Απόδειξη τα παπούτσια. Aν δεν έχεις παπούτσια δε μπορείς να πας στα μαγαζιά να αγοράσειςΉ τα αυτοκίνητα, που δεν τα πουλάνε στο κέντρο της πόλης, αλλά σε λεωφόρους που χρειάζεται αυτοκίνητο για να πας. Oι καλύτερες θέσεις στα θέατρα προσφέρονται σ' αυτούς που έχουν τα χρήματα να τις αγοράσουν και τα πλουσιότερα γεύματα δίνονται για τους χορτάτους, ποτέ για τους πεινασμένους.
Aυτό λέει κι ο Oιδίποδας, "ότ' ουδέν η χάρις χάριν φέροι" κι αν θέλεις να σου δώσει κάτι κάποιος, αυτός δε δίνει ούτε βοηθάει, ενώ αν ήσουν χορτάτος θα σου έκανε δώρα -τότε δηλαδή που η χάρη, χάρη δε θα 'ταν τότε θα σου την έκανε.
[Από: Περί Ανάγνωσης: Επιστολές προς Έναν Αναγνώστη Η': 'Δεν το έκανα, το έπαθα' πρωτοδημοσιευθέν στο site Περί Γραφής και αρχειοθετημένο στο άλλο μου blog http://kastellakia.blogspot.com. ]
________________________________________________________________________________

8 σχόλια:

  1. "τότε δηλαδή που η χάρη, χάρη δε θα 'ταν τότε θα σου την έκανε."
    Πόσο σωστό!!
    Τα γυαλιά σου με την παραμάνα μπορεί να γίνουν και μόδα πάντως...χαχα!
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Μαρία μου. Δε μου άρεσαν του φαρμακείου της γειτονιας κι ακόμα μετην παραμάνα είμαι..

      Καλό απόγευμα ανοιξιάτικο!

      Διαγραφή
  2. Και όλα αυτά με αφορμή ένα βιδάκι. Μπορεί τα γυαλιά να έγιναν λίγο.. εκκεντρικά αλλά το κείμενό σου ήταν για μένα αφορμή για σκέψεις με πολλές εις βάθος προεκτάσεις.
    Να σαι καλά Δάφνη μου
    Σε γλυκοφιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή το μυαλό τρέχει.. τρέχει.. όπως έλεγε τις νύχτες ο αγαπητός μου Byron..

      Καλό απόγευμα στο νησάκι μας,
      έμαθα ξεπετάχτηκαν οι πρώτες βιόλες..

      Διαγραφή
  3. Αυτή η θεωρία, είναι και δικιά μου θεωρία. Χάρηκα που την διάβασα εδώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι;
      άρα θα έχουμε κι άλλα κοινά.
      Έρχομαι για επίσκεψη.

      Διαγραφή
  4. Αυτη τη θεωρία την ακούω πρώτη φορά αλλά τη βρίσκω πολύ σωστή!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χαίρομαι που με κατάλαβες
    και χαίρομαι που σε 'βλέπω',
    χαθήκαμε Xristina μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή