Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Μήνας Καρκίνου του Μαστού: Η Πρόληψη (κι η δική μου εμπειρία)




Οκτώβριος, ο μήνας του καρκίνου του μαστού, και όπως κάθε χρόνο έλαβα μηνύματα για συμμετοχή σε διάφορα.
Πριν κάποια χρόνια ποστάραμε στο Facebook έναν αριθμό όλες οι γυναίκες- για να κινήσουμε περιέργεια με το μυστήριο και να αναρωτιούνται οι άνδρες τι είναι ώστε να ξεκινήσει συζήτηση. Ήταν το νούμερο του σουτιέν μας. Μετά βάζαμε χρώμα- τι χρώμα σουτιέν φορούσαμε τη στιγμή που γράφαμε. 
Φέτος αποφάσισα να μην παίξω το παιχνίδι, κι ούτε που διάβασα τι κάνουν, διότι έχει αρχίσει να με ενοχλεί η ιδέα Καρκίνος Μαστού ως Γυναικείο Μυστικό. Τα προσωπικά δεδομένα είναι δικαίωμά μας να μείνουν ιδιωτικά αλλά η αρρώστια δε μπορεί να είναι 'γυναικείο μυστικό', όπως παλιά η περίοδος ή όπως το στίγμα των αφροδίσιων.
Επίσης διαπίστωσα πως δεν έχω δει πρόοδο. Ακόμα τα ΜΜΕ μιλούν 'για την επάρατο νόσο', ακόμα ο καρκινοπαθής 'έπαθε το κακό', ακόμα κάποιοι καταριούνται 'να βγάλεις τον καρκίνο', ακόμα κρύβονται οι άρρωστοι κι ακόμα όποιος πεθαίνει λένε πως 'έχασε τη μάχη'.
Έχοντας και προσωπική εμπειρία (όχι μαστού, λεμφαδένων) έχω πολλά να πω για τον καρκίνο και το πώς αντιμετωπίζεται από την κοινωνία μας.

Διότι εγώ είχα επιλέξει να το λέω ανοιχτά κι άκουσα πολλά ενδιαφέροντα εκ των οποίων σύνηθες ήταν η καλοπροαίρετη απορία «Μα.. γιατί εσύ; Εσύ είσαι καλός άνθρωπος», διότι βέβαια αν ανατραφήκαμε σταυρώνοντας το μαξιλαράκι μας για να μας φυλάει ο Χριστούλης επόμενο είναι το παιδάκι που θα πάθει κάτι να είναι το κακό παιδί που ο Χριστούλης δεν το φύλαξε.
«Προσευχήσου» λένε. Ή το γελοιότερο «σ' έχω στην προσευχή μου» και μου θυμίζουν τον εξαίρετο Christopher Hitchens, τον άθεο που πέθαινε από καρκίνο του φάρυγγα με τους φανατικούς Χριστιανούς να του γράφουν πως ο Θεός του πήρε τη φωνή επειδή τον αμφισβήτησε. Ο Hitchens από τη διάγνωση ως το θάνατό του έγραφε ένα άρθρο το μήνα περιγράφοντας τις εξελίξεις, κι αυτά τα άρθρα, τα πανέξυπνα κι οξύτατα, δίνουν  ένα σύγχρονο οδηγό καλής συμπεριφοράς προς τον έξυπνο καρκινοπαθή. (Κυκλοφόρησαν κι ελληνικά, τα συστήνω.) Μέσα στα άλλα με είχε γοητεύσει και το ηρωικά αμετανόητο: 'Εάν ακούσετε ή διαβάσετε πως βρήκα το Χριστό να ξέρετε πως δε θα είμαι πια εγώ αυτός που σας μιλά απ' αυτό το σώμα'. 
Ήξερε τι έλεγε. Θυμάστε πέρσι το προσκύνημα λειψάνων σε νοσοκομείο. Είναι ο εύκολος δρόμος το 'γιατί εγώ' και η απόθεση ελπίδων σε μια 'Ανώτερη Δύναμη' που τάχα νοιάζεται αν θα ζήσουμε λίγο παραπάνω εμείς ειδικά, απ' όλα τα 7 δις ανθρώπων της γης. Εύκολος δρόμος, ναι, μα, ποιοι είμαστε εμείς να κατακρίνουμε όποιον διαλέγει το εύκολο όταν η ζωή  του δυσκολεύει; Καθένας μας πορεύεται με ό,τι εφόδια έχει, και αν συστήνω τον Hitch είναι επειδή μέχρι το τέλος απέδειξε πως υπάρχει κι άλλος δρόμος –όχι μονάχα για τον ασθενή μα και για τις συμπεριφορές των άλλων προς αυτόν. 
Για το πώς φέρονται ακόμα και οι γιατροί στον άρρωστο, το πατρονάρισμα, ο ενικός και το ύφος σαν να είμαστε όχι άρρωστοι μα ηλίθιοι, έχω να πω πολλά, μα δεν είναι του παρόντος.
Εκείνο που προέχει είναι η γρήγορη διάγνωση, δηλαδή η πρόληψη, κι αυτό δεν είναι θεωρία- σας το λέω επειδή αν πριν 10 χρόνια είχα αμελήσει, τώρα δε θα ήμουν εδώ.

Ο Καρκίνος του Μαστού, όπως και του Προστάτη για τους άνδρες, είναι δυό καρκίνοι απολύτως ιάσιμοι αν εντοπισθούν εγκαίρως. Μην αμελείτε, για να γλιτώσετε την ταλαιπωρία.

Αλλά κι αν διαγνωστείτε μην τρομάξετε. Υπάρχει θεραπεία, υπάρχει κι η αισθητική ανάπλαση και δεν είναι όπως παλιά, θα βρεθείτε με ένα στήθος στητό και λαχταριστότερο απ' αυτό που είχατε στα πρώτα νιάτα σας. Και όπως θα φτιάξει το στήθος έτσι κι εσείς, με λίγη φαρμακευτική υποστήριξη κι ένα καλό γιατρό, θα βγείτε από την περιπέτεια σοφότερες, δυνατότερες και έχοντας κάνει φίλο σας το Θάνατο αντί εχθρό.
________________________

Ο τρόπος που εγώ αντιμετώπισα το δικό μου καρκίνο ήταν η έρευνα. Συστήνω σε όλους να μην κλείσουν τα μάτια, να μη στραφούν σε γιατροσόφια και τσαρλατάνους, να εμπιστευθούν απόλυτα το γιατρό τους― αλλά αφού τον επιλέξουν προσωπικά. Διότι ο χειρουργός αρκεί να είναι καλός στη δουλειά του μα ο γιατρός που μας παρακολουθεί σε μια τέτοια περιπέτεια πρέπει να μας ταιριάζει και να μας καταλαβαίνει, να μη μας αφήσει να πονάμε (όπως συνέβη σ' εμένα με κάποιον που με έστειλε σπίτι μου να σφαδάζω δίχως παυσίπονα επειδή του είπα πως κάποτε ήμουν χρήστρια ναρκωτικών), να σεβαστεί τη ζωή μας και να βοηθήσει να μην τη διακόψουμε μα να συνεχίσουμε η θεραπεία μας όπως μας βολεύει. Διότι στην ανάρρωση δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε τον ψυχολογικό παράγοντα και στη σύγχρονη Ιατρική λαμβάνεται υπ' όψιν και η ποιότητα ζωής του ασθενούς.  










Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συχνός από όλους τους καρκίνους στις γυναίκες και είναι η πρώτη αιτία θανάτου από καρκίνο στις Ευρωπαίες. Εκτιμάται ότι μία στις εννιά Ευρωπαίες θα αναπτύξει καρκίνο του μαστού κάποια στιγμή στη ζωή της, αλλά οι εκτιμήσεις αυτές ποικίλουν ανάλογα με τη χώρα. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σχεδόν 332,000 γυναίκες διεγνώσθησαν με καρκίνο του μαστού το 2008.
Ο καρκίνος του μαστού αναπτύσσεται πιο συχνά σε μεγαλύτερες ηλικίες, αλλά 1 στους 4 καρκίνους του μαστού διαγιγνώσκεται σε γυναίκες κάτω των 50 ετών. Λιγότερο από 5% όλων των καρκίνων του μαστού διαγιγνώσκονται σε γυναίκες κάτω των 35 ετών.
Στις περισσότερες δυτικές χώρες, όλο και λιγότερες γυναίκες πεθαίνουν από καρκίνο του μαστού τα τελευταία χρόνια (ειδικά σε νεότερες ηλικιακές ομάδες) εξαιτίας των βελτιωμένων θεραπειών, αλλά και της πιο έγκαιρης διάγνωσης.
Ο καρκίνος του μαστού μπορεί να αναπτυχθεί και στους άντρες, αλλά είναι σπάνιος, αντιπροσωπεύοντας λιγότερο από 1% από όλους τους καρκίνους του μαστού. Κάθε χρόνο, ένας στους 100,000 άντρες διαγιγνώσκεται με καρκίνο του μαστού.
Σήμερα, δεν είναι ξεκάθαρο γιατί αναπτύσσεται ο καρκίνος του μαστού. Μερικοί μόνο παράγοντες κινδύνου* έχουν προσδιοριστεί. Ένας παράγοντας κινδύνου* αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης του καρκίνου, αλλά δεν είναι ούτε αναγκαίος αλλά ούτε και αρκετός ώστε να προκαλέσει καρκίνο από μόνος του.
Ορισμένες γυναίκες με αυτούς τους παράγοντες κινδύνου δεν θα αναπτύξουν ποτέ καρκίνο του μαστού, και άλλες, με κανέναν από αυτούς τους παράγοντες* θα αναπτύξουν καρκίνο του μαστού.
Η πλειοψηφία των καρκίνων του μαστού χρειάζονται οιστρογόνα για να αναπτυχθούν. Χωρίς οιστρογόνα σταματάει η ανάπτυξή τους ή αναπτύσσονται πιο αργά. Αυτός είναι ο λόγος που, με λίγες εξαιρέσεις, οι παράγοντες κινδύνου* για τον καρκίνο του μαστού συνδέονται με τα οιστρογόνα.
Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου* του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες είναι:
·     Ηλικία: ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού αυξάνεται με τη πάροδο της ηλικίας.
·     Γονίδια: μεταλλάξεις ορισμένων γονιδίων τα οποία κληρονομούνται από τη μητέρα ή τον πατέρα αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού. Οι υπάρχουσες γνώσεις δείχνουν ότι αυτά τα μη φυσιολογικά γονίδια προκαλούν λιγότερο από το 10% των καρκίνων του μαστού.
·     Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού: η ύπαρξη ενός συγγενούς πρώτου βαθμού (μητέρα, αδερφή, κόρη, αδερφός και πατέρας) με καρκίνο του μαστού αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού, ειδικά αν ο συγγενής ήταν κάτω από 45 ετών τη στιγμή της διάγνωσης. Όταν πολλά μέλη της οικογένειας έχουν προσβληθεί από καρκίνο του μαστού ή/και ωοθηκών σε νεαρή ηλικία, τίθεται υποψία γενετικής προδιάθεσης. Τα BRCA1 και BRCA2 είναι τα δύο κύρια γονίδια που συμμετέχουν στις οικογενείς μορφές του καρκίνου του μαστού. Σε μεταλλάξεις του BRCA1 ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του μαστού κατά τη διάρκεια της ζωής είναι 80-85%, με 60% πιθανότητα ανάπτυξης και στους δύο μαστούς. Τόσο ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του μαστού όσο και της θνησιμότητας μειώνεται με προφυλακτικό χειρουργείο*. Η προσεκτική γενετική εκτίμηση και η ψυχολογική
συμβουλευτική είναι απαραίτητα πριν απόφαση πραγματοποίησης τέτοιου χειρουργείου.
·     Ατομικό ιστορικό καρκίνου του μαστού: Ιστορικό καρκίνου του μαστού στο παρελθόν αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού σε διαφορετικό σημείο του μαστού ή
στον άλλο μαστό.
·     Έκθεση σε οιστρογόνα και προγεστερόνη κατά τη διάρκεια της ζωής:
o Γυναίκες με εμμηναρχή πριν τα 12 έτη και εμμηνόπαυση μετά τα 55 έτη έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. o Γυναίκες που δεν έχουν τεκνοποιήσει ή τεκνοποίησαν πρώτη φορά μετά την ηλικία  των 30 έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού.
·     Ιστορικό ορισμένων καλοηθών παθήσεων του μαστού: Ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του μαστού είναι ιδιαίτερα υψηλός σε γυναίκες με δύο παθήσεις, που ονομάζονται άτυπη
λοβιακή υπερπλασία* και άτυπη υπερπλασία των πόρων*.
·     Γεωγραφικοί και κοινωνικοί παράγοντες: γυναίκες κάτοικοι δυτικών χωρών και γυναίκες με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού.
·     Χρήση φαρμάκων που περιέχουν οιστρογόνα και προγεστερόνη:
o Η χρήση του αντισυλληπτικού χαπιού, ειδικά πριν τη πρώτη εγκυμοσύνη, αυξάνει
τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού. Αν μια γυναίκα δεν έχει πάρει αντισυλληπτικά
για 10 χρόνια, ο αυξημένος κίνδυνος από την αγωγή αυτή δεν υφίσταται πια.
o Η χρήση θεραπείας ορμονικής αποκατάστασης μετά την εμμηνόπαυση* αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. Ένας μεγαλύτερος κίνδυνος έχει επιβεβαιωθεί για τη χρήση συνδυασμού οιστρογόνων και προγεστερόνης ως θεραπεία αποκατάστασης, και σε μικρότερο βαθμό η μονοθεραπεία με οιστρογόνα. Ο αυξημένος κίνδυνος καρκίνου του μαστού είναι παρών σε χρήστες που έχουν διακόψει πρόσφατα ή συνεχίζουν. Για τους χρήστες που διέκοψαν τη θεραπεία ορμονικής αποκατάστασης τουλάχιστον πριν από 5 χρόνια, ο κίνδυνος δεν είναι μεγαλύτερος σε σύγκριση με κάποιον που δεν έλαβε ποτέ θεραπεία ορμονικής
αποκατάστασης.
·     Ακτινοθεραπεία του μαστού κατά την παιδική ή την εφηβική ηλικία: έχοντας υποβληθεί σε
ακτινοθεραπεία στη παιδική ή εφηβική ηλικία (συνήθως για τη θεραπεία λεμφώματος*)
αυξάνεται ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του μαστού στην ενηλικίωση.
·     Υπερβολικό βάρος και παχυσαρκία: οι υπέρβαροι ή οι παχύσαρκοι έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού, ιδιαίτερα μετά την εμμηνόπαυση*. Αυτό οφείλεται, πιθανά, στη παραγωγή οιστρογόνων στο λιπώδη ιστό – η κύρια πηγή
οιστρογόνων μετά την εμμηνόπαυση*.
·     Κατανάλωση αλκοόλ και κάπνισμα: ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού αυξάνεται με την
κατανάλωση αλκοόλ και με το κάπνισμα, αλλά οι μηχανισμοί δεν έχουν διασαφηνιστεί ακόμα.
Άλλοι παράγοντες είναι ύποπτοι για συσχέτιση με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού, αλλά τα στοιχεία είναι ανεπαρκή. Δυστυχώς, οι παράγοντες που έχουν τη μεγαλύτερη επίδραση στον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού όπως η ηλικία, τα γονίδια, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού και το ιστορικό άτυπης υπερπλασίας δεν μπορούν να τροποποιηθούν.

Η υποψία για καρκίνο του μαστού μπορεί να τεθεί κάτω από διάφορες συνθήκες. Οι κύριες συνθήκες αφορούν στη θετική προληπτική μαστογραφία*, την εντόπιση μέσω ψηλάφησης μιας μάζας στο μαστό, την οποιαδήποτε αλλαγή στο δέρμα του μαστού που παρατηρείται από την ασθενή ή το γιατρό της, ή οποιαδήποτε ροή υγρού από τη θηλή ενός από τους μαστούς.
Η διάγνωση του καρκίνου του μαστού βασίζεται στις εξής τρεις εξετάσεις:
1. Κλινική εξέταση*. Η φυσική εξέταση των μαστών και των γειτονικών λεμφαδένων* περιλαμβάνει επισκόπηση και ψηλάφηση*.
2.
Ακτινολογική εξέταση*. Αυτή περιλαμβάνει τη διεξαγωγή μια ακτινογραφίας*, (μαστογραφία*), και έναν υπερηχογραφικό* έλεγχο των μαστών και των γειτονικών λεμφαδένων*. Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να χρειαστεί μαγνητική τομογραφία* των μαστών, ειδικά σε νεαρές γυναίκες με πυκνό μαστικό ιστό, γυναίκες με μεταλλάξεις του γονιδίου BRCA, και γυναίκες με εμφυτεύματα σιλικόνης. Η MRI συνιστάται, επίσης, όταν καρκινικά κύτταρα ανιχνεύονται σε έναν ύποπτο μασχαλιαίο λεμφαδένα, αλλά στη μαστογραφία δεν εντοπίζεται όγκος, ή όταν υπάρχει υποψία πολλών όγκων. Επιπρόσθετη διερεύνηση θα πρέπει να πραγματοποιηθεί με ακτινογραφία θώρακος*, υπερηχογράφημα κοιλίας* και σπινθηρογράφημα οστών*, ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο απομακρυσμένης διασποράς της νόσου, γνωστή και ως μετάσταση*.
Ιστολογική εξέταση*. Είναι η εργαστηριακή εξέταση του μαστού και του ιστού του όγκου αφού αφαιρεθεί δείγμα από τον όγκο. Η διαδικασία αυτή λέγεται βιοψία*. Αυτή η εργαστηριακή εξέταση θα επιβεβαιώσει τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού και θα δώσει περισσότερες πληροφορίες για τα χαρακτηριστικά του όγκου. Η βιοψία* πραγματοποιείται από το γιατρό με μια βελόνα, συχνά με τη
3.
βοήθεια υπερηχογράφου* που οδηγεί τη βελόνα στον όγκο. Αφού εισέλθει η βελόνα στον ιστό, αφαιρείται ένα δείγμα. Ανάλογα με τη βελόνα που θα χρησιμοποιηθεί, ονομάζεται είτε παρακέντηση με λεπτή βελόνη ή βιοψία*. Μια δεύτερη ιστολογική εξέταση θα πραγματοποιηθεί αργότερα, κατά την εξέταση του όγκου και των λεμφαδένων που αφαιρέθηκαν στο χειρουργείο.
ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΝΟΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ
Σύμφωνα με τη Καθηγήτρια Martine Piccart, ειδικό στη θεραπεία του καρκίνου του μαστού:
·     Ο καρκίνος του μαστού δεν αναπτύσσεται σε μέρες ή εβδομάδες! Υπάρχει πάντα χρόνος για να ζητηθεί μια δεύτερη γνώμη για τις θεραπευτικές επιλογές.
·     Η διεπιστημονική διαβούλευση πριν την έναρξη της θεραπείας είναι πολύ σημαντική και δε θα πρέπει να υποτιμάται. Ο θεράπων ιατρός και ο γενικός ιατρός θα πρέπει να λαμβάνουν τη γραπτή αναφορά αυτής της διαβούλευσης.
·     Η σημασία της παθολογοανατομικής εξέτασης του όγκου είναι συχνά υποτιμημένη. Η συνολική θεραπευτική στρατηγική εξαρτάται από μία προσεκτικά πραγματοποιηθείσα και καλά τυποποιημένης παθολογοανατομικής εξέτασης, σε ένα έμπειρο εργαστήριο. Μια δεύτερη γνώμη από ένα ανεξάρτητο εργαστήριο είναι μια καλή ιδέα, αν η πρώτη εξέταση έχει γίνει σε ένα εργαστήριο με περιορισμένη εμπειρία στη διάγνωση του καρκίνου του μαστού.
·     Η πρόσβαση σε νέους παράγοντες ή στρατηγικές στα πλαίσια μιας καλά σχεδιασμένης και προσεκτικά καθοδηγούμενης κλινικής μελέτης έχει περισσότερα οφέλη παρά ρίσκο σε όλα τα στάδια της νόσου. Οι ασθενείς θα πρέπει να ρωτάνε τους ιατρούς τους ποια κλινική μελέτη είναι κατάλληλη γι' αυτούς.
·     Η εγκυμοσύνη είναι δυνατή μετά τον καρκίνο του μαστού, ιδιαίτερα αν οι ωοθήκες δεν έχουν καταστραφεί από κάποια χημειοθεραπευτικά φάρμακα, τα οποία είναι τοξικά για αυτές. Αυτό χρειάζεται να συζητιέται από την αρχή με τις νέες γυναίκες που θέλουν να διαφυλάξουν τη γονιμότητά τους. Για τις γυναίκες που μένουν έγκυες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, ούτε η εγκυμοσύνη αλλά ούτε και ο θηλασμός αυξάνουν τη πιθανότητα υποτροπής..... --> esmo.org.pdf
___________________________________________

Κρίστοφερ Χίτσενς: Πριν Το Τέλος: kastellakia.blogspot






4 σχόλια:

  1. Δάφνη μου , ούτε εγώ πιστεύω σε έναν θεό που άλλους τους σώζει κι άλλους τους τιμωρεί και μάλιστα μικρά παιδιά ( για αμαρτίες γονέων!)
    Δεν αμφισβητώ, ούτε και κρίνω όμως την πίστη των άλλων όταν πρόκειται για την ίαση. Μελέτες έχουν δείξει ότι ο νους μπορεί να γιατρέψει σοβαρές μας ασθένειες όπως και ο καρκίνος και μάλιστα τελευταίου σταδίου. Παραπέμπω στη διατριβή του κλινικού ψυχολόγου Γιώργου Πιντέρη, που εξέδωσε από τις εκδόσεις Θυμάρι τα βιβλία Προσωπικότητα και Υγεία 1 & 2.
    Κάπως έτσι λειτουργούν και τα φάρμακα πλασέμπο.
    Ναι ,για μένα η πίστη είναι ένα πλασέμπο!
    Το είδα να συμβαίνει στην περίπτωση του πατέρα μου, πριν 11,5 χρόνια, καρκίνος του προστάτη, με άσχημη πρόβλεψη μετά την εγχείρηση.
    Σήμερα, είναι γερός, και συνεχίζει αν και γεράκος πια, να παλεύει με την αξίνα του σαν παλικάρι! Προσευχόταν με όλη τη δύναμη της ψυχής του και συνεχίζει να πιστεύει!
    Αφού τον βοηθάει , εμένα μου περισσεύει!
    Το παν είναι η πρόληψη βεβαίως και πρέπει να το τονίζουμε ( και να το εφαρμόζουμε...γιατί εγώ δεν σταματώ να μιλώ για την πρόληψη, αλλά η ίδια αμελώ ... σε χρόνο ).
    Πολλά φιλιά και χρόνια πολλά και καλά. Ο Οκτώβρης εκτός από μήνας για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού είναι και ο δικός σου μήνας! :) Ζυγίνα, θυμάμαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου νομίζω εμείς οι δυό έχουμε κουβεντιάσει κι άλλη φορά το θέμα.

      Κατ' αρχήν θέλω να τονίσω ότι σκόπιμα έγραψα «ποιοι είμαστε εμείς να κατακρίνουμε όποιον διαλέγει το εύκολο όταν η ζωή του δυσκολεύει; Καθένας μας πορεύεται με ό,τι εφόδια έχει» επειδή -και πέρσι με τα λείψανα- ποτέ δεν κορόιδεψα τους απελπισμένους μα θύμωσα πολύ με τους παπάδες που εκμεταλλεύονται τον πόνο τους.

      Μετά τη εγχείριση κι αν δεν υπάρχει μόλυνση ή άλλη βλάβη, δουλεύει και placebo και υποβολή και τα χίλια δυό που -πιό κάτω- ανέφερα ως «ψυχολογικό παράγοντα» ο οποίος και επιστημονικά θεωρείται σημαντικός για το ανοσοποιητικό και όχι μόνο.

      Ωστόσο έχω δει περιπτώσεις - και για να μην κατηγορώ μόνο την Ορθοδοξία έχω δει και παράδειγμα άσραμ Ινδιών- που η πίστη έγινε αιτία θανάτου. Όταν η θεραπεία κοστίζει χρήμα και πόνο κι αναστάτωση καθημερινότητας, η προσευχή μοιάζει πιο άνετος δρόμος μα σκοτώνει. Το έζησα με φίλη που ένα καλοκαίρι περπατούσε στην άμμο με καρκίνο του στηθους στο τελευταίο στάδιο, επειδή ο γκουρού στις Ινδίες της είχε πει πως όλα είναι στο μυαλό κι εκείνη είχε μικρο παιδί κι ως Παναγία (έμοιαζε, με μακριά μαύρα μαλλιά κ.λ.) θα ζούσε να δει το μικρό Χριστό της να διδάσκει.

      Έχουμε όλοι ιστορίες με αποτέλεσμα έτσι ή αλλιώς μα μόνο επιστημονικές μελέτες πρέπει να εμπιστευόμαστε διότι γύρω μας κυκλοφορούν πολλοί τσαρλατάνοι (εκ των οποίων και γνωστός γιατρός που μπαινοβγαίνει στη φυλακή μα κάθε λίγο βλέπω δημοσιεύσεις του πως ο Καρκίνος δεν υπάρχει).

      Λες «ο νους μπορεί να γιατρέψει».
      Όχι δε μπορεί. Μπορεί να συντελέσει στη θεραπεία, μπορεί με αυθυποβολή να κάνει τη ζωή μας καλύτερη, τον πόνο λιγότερο αισθητό μα ο νους ούτε πενικιλίνη είναι ούτε χειρουργός. Με τόση απελπισία γύρω μας, με το Θάνατο να καραδοκεί, οφείλουμε να προσέχουμε.

      Και σου τα λέω γνωρίζοντας- όχι μόνο επειδή ζω σήμερα παρότι ΔΕΝ έκανα χημειοθεραπεία/ ακτίνες όπως μου σύστησαν (όμως έκανα την αφαίρεση εγκαίρως)
      αλλά και επειδή έχω ασχοληθεί πολύ με Μεταφυσική και Meditation και ''Ελεγχο Του Νου' με ασκήσεις που εξακολουθώ να κάνω από τα 17 μου ως σήμερα.

      Ας το χαρούμε που είμαστε ζωντανοί κι ο πατέρας σου κι εγώ― ο καρκίνος είναι σχολείο μεγάλο― αυτό είναι το σημαντικό κι εύχομαι να τον έχεις κοντά σου για πολά πολλά χρόνια.

      Σ' ευχαριστώ και για τις ευχές
      και που σχολίασες στο μικρό μου κήπο..

      Διαγραφή
  2. Η κοινωνία μας όλα τα δύσκολα τα αντιμετωπίζει κάπως έτσι. Προτιμώ τον δικό σου ρεαλιστικό και δυναμικό τρόπο και αν ποτέ χρειαστεί, προτιμώ να μην το μοιραστώ με αυτούς που δεν πρέπει.
    Συμφωνώ απόλυτα με την έρευνα!
    Κάποτε, όταν έμαθα πως μια ξαδελφούλα μου πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, έπαθα ισχυρό σοκ. Είχα φανταστεί αυτή την αρρώστια τρομερή. Το ίδιο βράδυ έψαχνα σαν τρελλή για να συλλέξω πληροφορίες. Με το ξημέρωμα η ιστορία αυτή είχε πάρει τις αληθινές της διαστάσεις. Σήμερα 15 χρόνια μετά, είναι καλά. Και θα είναι.
    Καλό ξημέρωμα Δάφνη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που ταυτίζονται οι απόψεις μας
      αγαπητή μου Margo.
      Μόνο με έρευνα και τη δύναμη της εξοικείωσης θα εξημερωθεί το θηρίο..

      Διαγραφή