Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

#Je_suis_Belge― ως και την Επίδαυρο; #Φαμπρ


Είχα προσκληθεί να παρουσιάσω βιβλίο νέου ποιητή. Μεγάλη η αγωνία του και ρωτούσε τη συμβουλή μου κυρίως για το μετά, εκείνο των ερωτήσεων του κοινού. Γνωρίζοντας πως το βιβλίο ήταν πηγμένο στην αυτοαναφορά με Ποίηση που, για να το πω κομψά, αφήνει άφωνο τον αναγνώστη, του είπα πως ίσως για να σπάσει ο πάγος μπορούσε να ζητήσει από δικό του άνθρωπο να κάνει την πρώτη ερώτηση.

Και ήρθε η ημέρα της Παρουσίασης και καθήσαμε όλοι στη σειρά επί σκηνής κι αρχίσαμε να διαβάζουμε το έργο και να επαινούμε το δημιουργό.
Κι όταν πια τελειώσαμε κι ήρθε η ώρα του Q&A, ο Ποιητής που καθόταν δίπλα μου σηκώθηκε και με αέρα σαν από πίνακα του Αλέκου Φασιανού, σαν οι άνεμοι της έμπνευσης να έπαιρναν από τη μια το μαλλί κι από την άλλη το φουλάρι, είπε στο νυσταλέο κοινό ότι:
«Για τούτη τη στιγμή κάποιοι με συμβούλεψαν να σας παρουσιάσω στημένες ερωτήσεις κι απαντήσεις. Αλλά εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δε μου αρέσουν τα στημένα» και προχώρησε να τους βγάλει έναν άσχετο παραληρηματικό λόγο περί των απόψεών του γενικώς.
Παλιότερα θα είχα αποχωρήσει μπροστά στην αγένεια, μα, σας το έχω ξαναπεί, δεν είμαι έτσι πια, κάτι τέτοια τα βλέπω σαν ευκαιρίες εξάσκησης  να μη γίνω εγώ καθρέφτης της γαϊδουριάς του άλλου. 

Το θυμήθηκα πριν λίγο που διάβασα για το νέο Βέλγο διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών:

«...Ο Γιαν Φαμπρ – ο πραγματικά σπουδαίος καλλιτέχνης που, όμως, στη συνέντευξή Τύπου εμφανίστηκε σαν δάσκαλος μπροστά σε άμαθα παιδιά που θα μυηθούν τώρα στον υπέροχο κόσμο της τέχνης- θα είναι καλλιτεχνικός διευθυντής, λέει το υπουργείο Πολιτισμού. Το γράφει κιόλας στον ενημερωτικό φάκελο που μοίρασε. «Οχι» διαμαρτύρεται ο Φαμπρ. «Δεν θα είμαι διευθυντής. Εγώ δεν γεννήθηκα για να διευθύνω». [Κατερίνα Ανεστη]
Curator θέλει να τον λέμε είπε.

Κι αυτή η γαϊδουριά δημόσιας διάψευσης του ανθρώπου που σε συστήνει δεν είναι ο μόνος ακισμός του εισαχθέντος διευθυντή ―παρντόν:  Curator).
Είπε και άλλα παλαβά αποκαλύπτοντας ότι πιστεύει ότι ήρθε να εκπολιτίσει τους αγρίους. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα λέει πως θα το κάνει διεθνές το Φεστιβάλ- τέρμα οι ελληνικούρες που ξέραμε, τώρα θα μας εισάγει σε μεγάλους καλλιτέχνες: «ονόματα όπως ο Καστελούτσι, ο Μπαρίσνικοφ, η Ιπέρ, ο Ουίλσον» τους οποίους αναφέρει σα να μην ξέρει ότι όλοι τους έχουν ξανάρθει και τους έχουμε δει.

Αυτές οι θέσεις πάντα συνοδεύονται με κακίες, ζήλια και πολύ θάψιμο. Δε θέλω να μπω σ' αυτό και να αποτιμήσω από πριν κάποιον που μόλις ξεκινά. Όπως δε μπορώ να αναφερθώ στη θλίψη που προκαλεί να μην υπάρχει ντόπιος για μια τέτοια θέση-σύμβολο μιας χώρας. Διότι δεν ξέρω εσείς αλλά εγώ δεν έχω ακούσει αλλού, παρά σε αποικίες, τέτοιες σημαντικές θέσεις να τις παίρνουν ξένοι που δε γνωρίζουν τον τόπο και τη γλώσσα.

Τις ποζεριές και τους κακούς τρόπους δεν τα εκτιμώ. Δεν είναι ένδειξη αξίας οι ακισμοί ψευταριστοκράτη ή μόδιστρου ελληνικής ταινίας. Συχνά είναι παραπετάσματα που κρύβουν βαθύτατες ανασφάλειες οι οποίες μπορεί να βασανίζουν τους ατάλαντους όσο και τους ταλαντούχους διότι δε  γίνονται εμπόδιο δημιουργίας μεγάλων έργων. Η πείρα με δίδαξε όμως ότι συχνότατα γίνονται εμπόδιο στην ικανότητα επικοινωνίας η οποία, καλώς ή κακώς, είναι απολύτως απαραίτητη σε ένα διευθυνή―παρντόν: Curator.

Άλλοι, ειδήμονες, θα τα πουν καλύτερα και θα αποτιμήσουν. Εδώ είμαστε στο ισόγειο, στο μικρό μου κήπο, γι αυτό και κουβεντιάζουμε τον όνυχα του λέοντος κι άλλα μικρά.

Το μέλλον θα δείξει.
Εύχομαι να πάνε όλα καλά και, όπως πάντα, σας φέρνω σχόλια σχετικά 
(+ολίγα πληροφοριακά για τους απληροφόρητους).
___________________



K---- M-----α σας Επισημαίνω και κάτι που παρατήρησα τελευταία, όχι μόνο στο δημόσιο τομέα.
Μουσείο Μπενάκη: ΓΑΛΛΟΣ, Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου: ΓΕΡΜΑΝΟΣ, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης :ΓΑΛΛΙΔΑ, Ελληνικό Φεστιβάλ: ΒΕΛΓΟΣ... η συνέχεια;

Daphne Chronopoulou Katerina Manteli Αποικία.
Θυμάμαι είπε ο Ολάντ ότι θα μας βοηθούσε πολιτιστικά.
Ζήτησε να γνωρίσει νέους καλλιτέχνες.
Ο Τσίπρας τον έβγαλε για ποτό με το Λαζόπουλο (που δεν ξέρει και ξένες γλώσσες).
Συμπέρανε και μας έστειλε πακέτα..

 Το ελληνικό φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαυρου ονομάστηκε διεθνές, πάει η λέξη ελληνικό, ανατέθηκε στον Βέλγο Jan Fabre και αποφασίστηκε το 16 ολα τα έργα να ναι αφιερωμένα στο Βέλγιο Ω ναι στο Βέλγιο πατρίδα πολλών διεθνούς φήμης καλλιτεχνών! Ένας καταξιωμένος Ελληνς δημιουργός δεν έχει βγει να πυρποληθεί ακόμα έξω απο το Υπουργειο? ΕΛΕΟΣ.....


Γιαν Φαμπρ: «Το βελγικό πνεύμα κυριαρχεί στην πρώτη χρονιά του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου». Οk je suis και συμπονώ μα... μας ρώτησε;
Ας ξεκαθαρίσουμε:
Κατά ‪#Φαμπρ: Πρόβλημα δεν είναι το έργο του μα η άγνοια και η στάση του απέναντι στο συγκεκριμένο Φεστιβάλ και τη χώρα.
Nota Ghini δάκτυλος των γάλλων
τελικά πρέπει νάναι τελικά για να διαλύσουν
τον πολιτισμό …
ή μάλλον όχι
για να τον βάλουν στο χέρι αρχίζοντας από το φεστιβάλ…
προσπαθούσα να θυμηθώ πότε πάρθηκε η απόφαση …
για τον καινούργιο διευθυντή του φεστιβάλ Αθηνών..και πρέπει
να είναι κοντά στην άφιξη Ολάντ..
αλλά και κοντά να μην είναι πολύ…
πρέπει νάναι μέσα στα αιτήματα…
τους οποίους παρεπιπτόντως…όποιο σκατό ή κομπίνα σηκώσω τελευταία..τους βρισκω από κάτω…
μια απίστευτη σύμπτωση..................
.....
και πριν ανοιξω το στόμα μου…
αν το ανοιξω…
απο το τι θα πω…θα φανεί και το ποιά είμαι
με ποια παιδεία μεγάλωσα..
πως γαλουθήθηκα..
ποιες είναι οι αρχές μου…
και ο τρόπος που τις εφαρμόζω…
όπως στον οποιοδήποτε...
ποδόσφαιρο στην Επίδαυρο..ούτε στο όνειρο σου πάντως μην το σκεφτείς..
ουτε συ ούτε η αδερφη σου...ούτε το σόι σου....

EFSYNΞημερώνει εποχή Γιαν Φαμπρ
Ξεχάστε το Ελληνικό Φεστιβάλ (Αθηνών και Επιδαύρου) που γνωρίζατε έως τώρα

το θέμα του φετινού φεστιβάλ Αθηνών θα είναι το Βέλγιο γιατί ο Γιαν Φαμπρ δεν έχει εξοικειωθεί με τους έλληνες καλιτέχνες ‪#wrse


«Το σκεπτικό του Φαμπρ έχει νόημα φέρνοντας ένα μακρόπνοο όραμα, όχι όμως και το φετινό "βέλγικο concept"». ‪http://www.athinorama.gr/theatre/article/elliniko_festibal_2016_ena_einai_bebaio_o_fampr_kserei_na_tarazei_-2513213.html 


Η Κ. Ζαχαρόπουλου στην εποχή των εικόνων έχει καλεσμένο τον Φαμπρ για 1000στη φορά  ‪#έλεος

Daphne Chronopoulou .
Τον Φαμπρ τον θαυμάζω, έχει κάνει έργα που αγαπώ. Μα ούτε ζαβός σε κωμωδία δε λέει:
«Οι γνώσεις μου από τη σύγχρονη ελληνική καλλιτεχνική σκηνή είναι ανεπαρκείς... Για το πρώτο έτος της θητείας μου και επειδή δεν είχα χρόνο από την ώρα που ανέλαβα τα καθήκοντά μου, αποφάσισα με την ομάδα μου να ασχοληθούμε με το Βέλγιο»



Πετρος Λυμπερης και, σε καθε περιπτωση,αυτη η θεση απο τη φυση της πρεπει να κατεχεται απο Ελληνα...ετσι για την τιμη των οπλων !

Daphne Chronopoulou Πετρος Λυμπερης Ακριβώς.
'Εστω Φιλέλληνα...
Μα ψιθυρίζεται ότι ήτραν πακέτο από τον Ολάντ που το είχε δηλωσει ότι θα μας βοηθήσει πολιτιστικά.

__ Και.. πώς να μη γελάσω αν είναι έτσι διότι θυμάμαι που ζήτησε ο Ολάντ να γνωρίσει νέους Έλληνες Καλλιτέχνες και ο Τσίπρας τον πήγε στο Bios με το Λαζόπουλο (ο οποίος δεν τα μιλάει "τα ξένα").










Με δεδομένο ότι ο Fabre είναι ενεργός ως εικαστικός, θεατρικός δημιουργός, παραστατικός ...
Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου: Ο προγραμματισμός του Jan Fabre για τα επόμενα έτη

Ο Jan Fabre είναι ο καλλιτέχνης που αντικαθιστά πλέον στο τιμόνι του Ελληνικού Φεστιβάλ το Γιώργο Λούκο, καθώς ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή.
Κατά τη διαδικασία ανεύρεσης αντικαταστάτη, τηρήθηκε άκρα μυστικότητα σχετικά με το πρόσωπο που θα αναλάμβανε τη συγκεκριμένη θέση, έτσι ώστε να αποφευχθούν πιθανές διαρροές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στο Φεστιβάλ, δεν έμαθαν παρά μόνο μετά την επίσημη ανακοίνωση από το υπουργείο Πολιτισμού, ποιος είναι ο αντικαταστάτης του Λούκου.
Ο Fabre είναι γνωστός για τα θερμά αισθήματα που τρέφει για την Ελλάδα, ενώ έχει κατά καιρούς διοργανώσει παραστάσεις στην Ελλάδα αφιλοκερδώς.
Ωστόσο είναι και ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και ενίοτε προκλητικούς καλλιτέχνες στην Ευρώπη.
Χαρακτηριστικό είναι ότι το 2012 κατάφερε να κάνει έξαλλες τις φιλοζωικές οργανώσεις ανά το Βέλγιο και την Ευρώπη, παρουσιάζοντας ένα καλλιτεχνικό βίντεο για το γύρισμα του οποίου γάτες εκτοξεύονταν ακατάπαυστα στον αέρα.
Οι γάτες φυσικά νιαούριζαν σπαρακτικά, και οι φιλόζωοι προσπάθησαν  να σταματήσουν την απίστευτη αυτή κακοποίηση των αθώων ζώων.  Τα γυρίσματα έγιναν τον Οκτώβριο του 2012 στο δημαρχείο της Αμβέρσας και οι  συνεργάτες του καλλιτέχνη πετούσαν τις γάτες αέρα με στόχο αυτές να προσγειωθούν σε σκαλιά, στην  είσοδο του κτηρίου. Ανέλαβαν οι τοπικές αρχές, οι οποίες κατηγόρησαν τον Φαμπρ ότι κακοποίησε γάτες στο όνομα της τέχνης. Και αυτό, διήρκεσε ώρες.
Ο Fabre γεννήθηκε το 1958 στο Βέλγιο και σπούδασε στο Δημοτικό Ινστιτούτο Διακοσμητικής και στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας. Είναι διάσημος για την Bic Art τεχνική του (ζωγραφική μόνο με στυλό Bic ballpoint).
Εξερευνά τη σχέση μεταξύ ζωγραφικής και γλυπτικής, ενώ εξαιρετικές κριτικές έλαβε το έργο του "Heaven of Delight", όταν διακόσμησε την οροφή του Βασιλικού Ανακτόρου των Βρυξελλών με 1.600.000 κοσμήματα – κελύφη σκαραβαίων.
Ήδη έχει συζητήσει και έχει συμφωνήσει με τον υπουργό Πολιτισμού, Αριστείδη Μπαλτά, για το πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ. Έτσι, κατά το προσεχές χρονικό διάστημα αναμένεται να παρουσιάσουν τις παραστάσεις του καλοκαιριού σε κοινή τους συνέντευξη τύπου. 





ΠΡΟΣΘΕΤΩ

Ο κ.Φαμπρ παραιτήθηκε και πολύ καλά έκανε. Από την ανάληψη των καθηκόντων του φρόντισε να μας δείξει ότι δεν είναι κατάλληλος για αυτή τη θέση. Το ότι είναι καλλιτέχνης από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζονται διοικητικές ικανότητες, γνώση, προετοιμασία και πρωτίστως αποδοχή του ρόλου. Δεν τον αποδέχτηκε ποτέ, λέγοντας ότι δεν είναι Διευθυντής αλλά Curator, δλδ καλλιτέχνης.
Ωστόσο, την πολιτική ευθύνη φέρει ο Υπουργός που τον επέλεξε κι επέβαλλε. Ο κ.Μπαλτάς έμεινε εκτεθειμένος από παντού. Μια λέξη είναι Ανθρωπάκο, γράψτην "Παραιτούμαι".


____Πολλά ειπώθηκαν.

Σωστότερο θεωρώ το κάτωθι :

Ο Γιαν Φαμπρ στο Φεστιβάλ: αν πήραμε έναν ιπποπόταμο για το ρόλο ενός κροκόδειλου, σίγουρα δεν φταίει ο ιπποπόταμος


Μερικές σκέψεις για τον Γιαν Φαμπρ, το πρόγραμμα του Φεστιβάλ και τις αντιδράσεις που προκάλεσε.
Γνωρίζω πως το κείμενο που γράφω δεν θα με καταστήσει ιδιαιτέρως δημοφιλή. Νομίζω όμως πως κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.
Μόλις είχε ανακοινωθεί η ανάληψη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης (;) του Φεστιβάλ από τον Γιαν Φαμπρ, φίλοι που ήξεραν πως γνωρίζω το έργο του, αλλά και τον ίδιο, με ρωτούσαν την άποψή μου. Σε όλους έδινα την ίδια απάντηση: Έχουμε να γελάσουμε… Ούτε εγώ πάντως περίμενα πως τα γέλια θα αρχίζουν από την πρώτη μέρα.
Ξεκαθαρίζω κάτι από την αρχή: Θεωρώ πως ο ίδιος ο Γιαν Φαμπρ δεν φταίει απολύτως σε τίποτα. Οι τραγικοί χειρισμοί που έχουν δημιουργήσει μια σειρά προβλημάτων και αδιεξόδων έγιναν από άλλους. Η προχτεσινή Συνεντευξη Τύπου, που δεν διοργανώθηκε καν από το Φεστιβάλ, αλλά από το Υπουργείο (προσπαθούν μήπως να μας πουν κάτι με τρόπο;) έγινε σε μικρότερο του συνήθους χώρο, με λίγους προσκεκλημένους. Ακόμα ένας λάθος χειρισμός: μειώνει κανείς τους παρευρισκόμενους όταν κάτι θέλει να κρύψει. Κι αν ακόμα δεν είναι έτσι, σίγουρα έτσι δείχνει. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ένα-ένα:
Αποκλείστηκαν οι ελληνικές ομάδες από το φετινό Φεστιβάλ. Εγώ έχω μια απορία: τώρα κατάλαβε ο καλλιτεχνικός κόσμος πως μπαίνει ο Απρίλιος και κανείς δεν έχει εξετάσει τις κατατεθειμένες από το φθινόπωρο προτάσεις; Υπάρχει κάποιος που δεν είχε συνειδητοποιήσει πως όταν επελέγη ο Φαμπρ ήταν ήδη μέσα Φεβρουαρίου; Εφόσον ο Γιώργος Λούκος έπρεπε να απομακρυνθεί άμεσα – πριν λήξει το συμβόλαιό του – ως επικίνδυνος (;), σχεδόν υπόδικος (;) κι η αντικατάστασή του αργούσε, ήταν φανερό πως όλα θα βρίσκονταν στον αέρα. Ποιος θα αξιολογούσε τις προτάσεις; Ποιος θα επέλεγε και θα προγραμμάτιζε; Η ομάδα του παυθέντος; Ή μήπως η – ακόμα μέχρι σήμερα μη ανακοινωθείσα – νέα ομάδα αυτού που καλά-καλά δεν είχε αναλάβει ακόμα; Και μη μου πείτε για τους συνεργάτες του Φαμπρ. Για τους έλληνες που θα τους συνδράμουν και θα (συν)αποφασίζουν μιλάω…
Το φετινό Φεστιβάλ έχει ως θέμα το Βέλγιο. Μέγα σκάνδαλο, ε; Η προφανής αλήθεια είναι η ακόλουθη: Το φετινό Φεστιβάλ δεν έχει ακόμα ανακοινώσει το πρόγραμμά του γιατί απλούστστα …δεν έχει. Το γεγονός πως οι μόνες ημερομηνίες που ξέρουμε είναι όσες αφορούν τον ίδιο τον Φαμπρ, δεν οφείλονται σε ναρκισσισμό αλλά σε ανυπαρξία άλλων προγραμματισμένων παραστάσεων: αυτά που σίγουρα ήξερε πως μπορεί να φέρει – και πότε – ήταν μόνο τα δικά του. Κατόπιν, απευθύνθηκε σε όσους μπορούσε εύκολα να τους ζητήσει να βρουν κάποιο κενό, και να τους παρακαλέσει να έρθουν να παίξουν – πιθανότατα – έναντι πινακίου φακής, καθώς δεν νομίζω πως ο προϋπολογισμός του Διεθνούς (;) Φεστιβάλ θα είναι πλουσιοπάροχος… Και προφανώς αυτοί στους οποίους απευθύνθηκε, ήταν – τι έκπληξη! – βέλγοι. Η ανάγκη βαφτίστηκε φιλοτιμία, και οι λύσεις απελπισίας … Φεστιβάλ με θέμα το Βέλγιο! Φυσικά, καλό είναι να μην ξεχνάμε πως αυτή η λύση απελπισίας περιλαμβάνει την Ανν Τερέζα ντε Κεερσμάκερ, τον Γιαν Λάουβερς και …άλλους ανυπόληπτους! Ουδείς εθνικισμός, απλώς αυτή ήταν η μία ενδεχόμενη λύση έτσι όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα. Η άλλη – ίσως και η πιο ενδεδειγμένη; – θα ήταν η ολοκληρωτική ματαίωση του φετινού Φεστιβάλ. Φαντάζομαι με πόση χαρά και ενθουσιασμό, και με τι σχόλια, θα γινόταν δεκτή μια τέτοια αναγγελία…
Το τι θα έπρεπε να έχει γίνει το ξέρουν και τα μωρά παιδιά: ο Γιώργος Λούκος και οι συνεργάτες του θα έπρεπε να έχουν κάνει – και ολοκληρώσει – τον προγραμματισμό του 2016, κι εφόσον υπήρχε οποιοδήποτε ζήτημα, ή και απλώς απροθυμία της πολιτικής ηγεσίας για συνέχιση της συνεργασίας, το συμβόλαιό του δεν θα έπρεπε να ανανεωθεί, κι ο Γιαν Φαμπρ (ή ο όποιος άλλος) θα είχε έναν ολόκληρο χρόνο στη διάθεσή του ώστε να προετοιμάσει το Φεστιβάλ που θα πίστευε ως σωστό. Έτσι λειτουργούν τα πράγματα σε όλα τα φεστιβάλ που γνωρίζω τουλάχιστον εγώ. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.
 Ο Γιαν Φαμπρ είναι νάρκισσος. Οποία αποκάλυψις! Είναι νάρκισσος ο Φαμπρ; Είναι ο Πάπας καθολικός; Αφοδεύει η άρκτος εις τα δάση; Υπερφορολογούνται οι Έλληνες; Μόνο μη μου πει κάποιος πως το ανακάλυψε τώρα αυτό – γιατί ο άνθρωπος είναι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι. Και βέβαια, ας κοιτάξει στην εγχώρια καλλιτεχνική πιάτσα για να δει πόσοι πάσχουν από την ίδια ασθένεια, και πόση αξία έχουν συγκρινόμενοι με τον νέο Καλλιτεχνικό Διευθυντή – εεε συγνώμη, curator – του Φεστιβάλ.
Ο Γιαν Φαμπρ είναι ακραίος και προκλητικός. Λοιπόν, επειδή το λαϊκό δικαστήριο που είναι ευρύτερα γνωστό ως Μέσα Κοινωνικης Δικτύωσης άρχισε να ανακαλύπτει σήμερα σε διάφορα βίντεο από παραστάσεις του Φαμπρ “πουλάκια”(sic), “κωλαράκια” (sic) και άλλα παρόμοια, θα ήθελα να καταθέσω τα ακόλουθα: Παρακολούθησα για πρώτη φορά δουλειά του πριν από περίπου 15 χρόνια, και έκτοτε έχω δει πολλές. Όπως είναι φυσικό για έναν υπερ-πληθωρικο, υπερ-παραγωγικό και διαρκώς εργαζόμενο καλλιτέχνη, το έργο του είναι άνισο: θα βρεί κανείς μέσα του από αριστουργήματα (ναι, υπάρχουν αρκετά) έως και παταγώδεις αποτυχίες. Δεν ανήκω στους οπαδούς του, αλλά έχω δει δικά του πράγματα που θα μου μείνουν αξέχαστα. Σίγουρα η θεματολογία του, οι εμμονές του, οι εικόνες που του αρλεσει να δημιουργεί, μπορούν να χαρακτηριστούν από πολλούς ως προκλητικές. Η περμιέρα του The Crying Bodyστο Théatre de la Ville του Παρισιού το 2005, όπου τρεις χορεύτριες ουρούσαν επί σκηνής, κάνοντας δεκάδες θεατές να εγκαταλείψουν έξαλλοι την αίθουσα (και το δημιουργό της παράστασης να κάνει σχεδόν τρία χρόνια να προσκληθεί στη Γαλλία!) έχει μείνει στην ιστορία. Το Φεστιβάλ της Αβινιόν του 2005, όπου ο Φαμπρ ήταν artiste associé, δηλαδή συνεργαζόμενος καλλιτέχνης με ρόλο στον προγραμματισμό (προφανώς το ίδιο ακριβώς θα είναι και στο εδώ Φεστιβάλ, άσχετα αν αυτό δεν δηλώνεται ευθαρσώς), προκάλεσε εντονότατες αντιδράσεις και αντεγκλήσεις, ενώ η συζήτηση γύρω από αυτό ακόμα δεν έχει κοπάσει. Ως θεατής του συγκεκριμένου Φεστιβάλ, μπορώ να πω πως ήταν αρκούντως συναρπαστικό. Επίσης, οι περισσότεροι από τους προσκεκλημένους καλλιτέχνες ήταν βέλγοι… Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κατάρχήν, πως δεν πρόκειται γαι τυχαίο καλλιτέχνη. Όσοι λοιδορούν, ειρωνεύονται, αμφισβητούν την αξία του, απλώς εκτίθενται: δεν παραμένει κανείς τυχαία στην πρώτη γραμμή επί πάνω από τριάντα χρόνια. Επίσης, σημαίνουν πως εφόσον όλα αυτά είναι πασίγνωστα στους διεθνείς καλλιτεχνικούς κύκλους, ουδείς δικαιούται – τώρα ή στο μέλλον – να ισχυριστεί πως δεν ήξερε σε ποιον άνθρωπο ανέθετε το Φεστιβάλ. Άλλοι θα πουν πως το ανέθεσε σε ένα ρηξικέλευθο καλλιτέχνη με διεθνή ακτινοβολία, κι άλλοι ότι έβαλε ένα φίδι στον κόρφο του. Κατά την ταπεινή μου άποψη, και τα δύο είναι αληθή. Άγνοια όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς.

Και τι είναι, δηλαδή, το Βέλγιο; Εδώ το πράγμα αρχίζει και ξεφεύγει. Είδα να γράφονται τέρατα: από το ότι το ελληνικό θέατρο δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από το βέλγικο, μέχρι ότι το σημαντικότερο πολιτιστικό προϊόν του Βελγίου είναι ο …Τεν-Τεν (για να μην αναφερθώ στη σύγκριση του γνωστού βέλγικου Αγοριού που Ουρεί με τον Έφηβο των Αντικηθύρων, γιατί πλέον φτάνουμε στις γνωστές κορώνες: όταν εμείς φιλοσοφούσαμε στην Ευρώπη τρώγαν βελανίδια κλπ). Για την αποκατάσταση της αλήθειας: το Βέλγιο είναι πιθανώς η ευρωπαική χώρα με τη μεγαλύτερη υποστήριξη προς τους καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών: υψηλά επιδόματα στους καλλιτέχες για τα διαστήματα που δεν εργάζονται, παροχή από τους δήμους δωρεάν χώρων για πρόβες, βοήθεια στις υποσχόμενες και καταξιωμένες ομάδες για να αποκτήσουν το δικό τους θέατρο, και δεν συμμαζεύεται. Αυτή η πολιτική είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση τόσων σπουδαίων ομάδων, χορογράφων και σκηνοθετών που σύντομα βγήκαν από τα σύνορα της χώρας και κατέκτησαν το παγκόσμιο στερέωμα. Προχείρως αναφέρω ονόματα (Εκτός του ίδιου του Γιαν Φαμπρ): Les Ballets C de la B και ο Αλαίν Πλατέλ, οι Peeping Tom, η Ανν Τερέζα ντε Κεερσμάκερ, ο Ίβο βαν Χόβε, ο Γκυ Κασσίερς, η Μισέλ Αν ντε Μαι, ο Γιαν Λάουβερς και η Needcompany
Για να μη μακρηγορώ: ούτε βέλγικο πραξικόπημα μας προέκυψε, ούτε αποικιοκρατία, ούτε μνημόνιο στον πολιτισμό. Απλούστατα συνεχίζεται η ελληνική κακοδαιμονία που συνοψίζεται στη φράση: πλήρης απουσία πολιτιστικής πολιτικής. Ο Υπουργός Πολιτισμού επέλεξε το Γιαν Φαμπρ ως ρελάνς στην εκπαραθύρωση του Γιώργου Λούκου, Ούτε ήξερε τι ήθελε από αυτόν, ούτε και σκέφτηκε τι θα γίνει το καλοκαίρι του ’16 όταν άφηνε ακέφαλο και ξυλάρμενο το Φεστιβάλ την ώρα που αυτό θα έπρεπε να καταστρώνει το φετινό του πρόγραμμα. Κατά τ΄’άλλα, πουθενά δεν διαφαίνεται σχεδιασμός, μόνο μεμονωμένες φιέστες: όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες δεν ανέβασαν τον πήχυ στον ελληνικό αθλητισμό, ούτε άφησαν πίσω τους παρακαταθήκη, έτσι και κανείς δεν αγωνιά που παραμένει κλειστό το ΕΜΣΤ: περιμένουμε την έκθεση βελγικής τέχνης και τη Documenta! To ελληνικό κράτος στο ρόλο της Βασίλως: όπου γάμος και χαρά…
Ο Φαμπρ είναι αυτός που είναι: αν, όπως λένε, πήραμε έναν ιπποπόταμο για να κάνει το ρόλο ενός κροκόδειλου, σίγουρα δεν φταίει σε τίποτα ο ιπποπόταμος. Σίγουρα έχει πράγματα να προσφέρει – αμφιβάλλω αν θα αφεθεί να το κάνει. Η διαφαινόμενη μαζική κινητοποίηση των ελλήνων καλλιτεχνών τίποτα καλό δεν προμηνύει. Αν σε ένα μήνα από σήμερα ανατίθεντο μερικές παραγωγές και μετά από άλλον ένα μήνα πρόβας παρουσιάζονταν στο Φεστιβάλ, ενδεχομένως κανείς να μην ενοχλείτο από την προχειρότητα. Χωρίς διόλου να υποτιμώ τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται, και για την οποία ευθύνεται η ανυπαρξία οποιασδήποτε κρατικής ενίσχυσης προς το θέατρο (πιστέψτε με, προσωπικά βρίσκομαι σε χειρότερη θέση από τους περισσότερους, και σε όχι πολύ καλύτερη από τους υπόλοιπους), δεν νομίζω πως και οι ίδιοι θα ήθελαν να δουν το Φεστιβάλ Αθηνών να εκφυλίζεται σε έμμεσο φορέα παρόχής επιδομάτων ανεργίας σε αναξιοπαθούντες καλλιτέχνες. Υπενθυμίζω πως κάτι τέτοιο συνέβη στα περισσότερα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με αυτό το κείμενο. Και εξηγούμαι: τα τελευταία χρόνια, κατά κοινή ομολογία, λόγω της διαρκούς μείωσης του προϋπολογισμού και κατά συνέπεια της αδυναμίας κατάρτισης έγκαιρα του προγράμματος, είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών από ελληνικής πλευράς (και όχι μόνο) και κάποια πράγματα που κανονικά ποτέ δεν θα έπρεπε να δούμε. Κανείς δεν έδειξε να ενοχλείται που, ενώ η συμμετοχή στο Φεστιβάλ κάποτε σήμαινε καταξίωση, σιγά-σιγά σήμαινε απλώς οικονομική βοήθεια. Επίσης ας μην ξεχνάμε πως και όταν ανέλαβε ο Γιώργος Λούκος, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις και βαρείς χαρακτηρισμοί από κάποιους που ένιωσαν να θίγονται τα κεκτημένα τους. Θα ήταν κρίμα να οπισθοδρομήσουμε προς τα εκεί.
Κι ας σταματήσουν επιτέλους οι κορώνες κι οι κραυγές. Αν θέλουμε Ευρωπαϊκές συνθήκες, ας σταματήσουμε να λέμε: Μα δεν υπήρχαν άξιοι έλληνες για τη θέση; Ναι, υπάρχουν. Το να μάθουμε κάτι από σπουδαίους ξένους καλλιτέχνες, θα εξασφαλίσει πως θα υπάρξουν στο μέλλον και αξιότεροι. Έτσι γίνεται παντού. Η χτεσινή συνάντηση του διευθυντή του σπουδαιότερου φεστιβάλ της χώρας με τον πρωθυπουργό χαρακτηρίστηκε «ραγιαδισμός». Προφανώς η συνήθης αδιαφορία της πολιτείας θα ήταν προτιμότερη… Κι ανάλογα με τη θέση που είχε πάρει κανείς στο θέμα Λούκου, θεωρεί πως πρέπει να συνεχίσει στην ίδια γραμμή, είτε αποδεχόμενος τα πάντα από το νέο διευθυντή, είτε καλώντας σε σαμποτάζ και μποϋκοτάζ από την πρώτη μέρα. Ας δούμε την ουσία για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Τα περιθώρια στενεύουν – για όλους μας.Ο Φαμπρ αργά ή γρήγορα θα φύγει, κι εμείς θα μείνουμε και πάλι αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Κι όπως έγραφε ο Σεφέρης, τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.
___________________________

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

Μαντίλα, μίνι, γόβα ή ζαρτιέρες; Δικαίωμά μας!


Βλέπω πολλές κοινοποιήσεις κειμένου για τη μαντίλα της μαθήτριας στην Παρέλαση και άλλες τόσες για κοντά φουστάκια και για τακουνάκια. 
Ξέρω ότι το θέμα ξυπνά τα αίματα και σήμερα δεν έχω δυνάμεις να απαντήσω.
Αλλά δε θέλω και να το αφήσω ασχολίαστο, κι έτσι για όποια/όποιον νοιάζεται πραγματικά θέλω να το φωτίσω λίγο αλλιώς, άσχετα από πατρίδα και θρησκεία:

Το πρόβλημά μου δεν είναι πόσο άτοπα ντύνεται ένα παιδί (όλοι οι έφηβοι λίγο-πολύ τα παθαίνουν, όλοι λίγο-πολύ έχουμε νεανικές  φωτογραφίες της ντροπής)
αλλά ότι παρά την όποια χειραφέτηση
ακόμα στις κοινωνίες μας
θεωρείται θεμιτό να αποτιμάται η γυναίκα από το ρούχο της
και να υπαγορεύεται στους θηλυκούς πολίτες το τι θα φοράνε.

Και σε αυτό δεν έχουμε κάνει βήμα προόδου από τα βουκολικά έτη της Βίβλου όποιο κι αν είναι το Αβρααμικό δόγμα με το οποίο ανατρεφόμαστε.
__________________
**'Αυριο θα είναι μπούρκα;' ρωτά ρητορικά ο Ανδρέας Πετρουλάκης [στο protagon]  και βλέπω αμέτρητες κοινοποιήσεις και σχόλια.
Δε θα συλλέξω πολλά γιατί δεν έχω σκοπό να ξαναπούμε τα γνωστά. Μόνο σα δείγμα φέρνω ενδεικτικά κάποια που συμφωνώ και κάποια ως υπενθύμηση. 
Εγώ τώρα δηλαδή που πάλεψα ενάντια στην καταπίεση των Ελλήνων ΡΟΜΑ και ήμουν ενάντια πχ στον γάμο τους από μικρά παιδιά, ή που δίνω μάχες ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ στα τραίνα ενάντια στην χρήση παιδιών στην επαιτία που αγωνίσθηκα από σκατό μικρό ενάντια στην εθνικιστική τρομοκρατία των Ιρλανδών, των Βάσκων των δικών μας των Κύπριων ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΟ ΛΥΠΗΣΗ να ανέχομαι τις μανδήλες τις μπόμπες και τις άλλες ανατολίτικες δοξασίες ; ΡΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΑΘΕΩΡΙΤΙΣΜΟΣ...



Sofia Lampiki
Τί κοιτάω όταν μπαίνω στη τάξη και τί βλέπω στους μαθητές μου;
Καταρχήν δεν κοιτώ τί φορούν,πώς είναι κουρεμένα τα μαλλιά τους,αν είναι βαμμένα τα κορίτσια,αν φοράνε σκουφιά,μπερέδες,κουκούλες των φούτερ,αν έχουν 7,17 σκουλαρίκια αν έχουν τατουάζ.
Κοιτώντας τους μαθητές μου βλέπω βαθιά μέσα τους τον ενήλικα που είναι έτοιμος να αναλάβει δράση και σε αυτόν απευθύνομαι.
Προσπαθώ με χίλια βάσανα και τρόπους να πείσω αυτόν τον αγριεμένο ενήλικα που περιμένει φυλακισμένος,προσπαθώ να τον πείσω να είναι άνθρωπος,να είναι ανοιχτόμυαλος,να αποκτήσει την εμμονή του διαβάσματος,το βίτσιο της γνώσης,για να μην τον εκμεταλλεύονται οι κατέχοντες τη γνώση,το χρήμα.
Να είναι ατρόμητος προσπαθώ αλλά πάντα να νιώθει τον διπλανό του,να αγαπά τον εαυτό του και μέσα απ΄αυτόν τους άλλους ανθρώπους.
Γι αυτό δε βλέπω τίποτα,καμιά φορά με ρωτάνε άλλοι συνάδελφοι "εσένα μασάνε τσίχλα μέσα και δε σε πειράζει;" Δεν το βλέπω,δεν βλέπω την εμφάνιση του σήμερα,τον ενήλικα βλέπω που πολλές φορές με τρομάζει.
Γι αυτό δε με νοιάζουν κι οι μαντήλες.
Ας είχα μαθήτρια μια κοπέλα με μαντήλα και θα κατάφερνα να της κολλήσω το μικρόβιο της γνώσης,μετά,δικός της ο δρόμος.


Μαρια Δαρδαντακη Θυμαμαι με θυμο τα δικα μας σχολικα χρονια με τις ποδιες, τις κορδελες και τη φασιστικη ομοιομορφια στα γυμνασια θηλεων.Θυμαμαι με θυμο την προσπαθεια των εντεταλμενων "δασκαλων" να μας ισοπεδωσουν. .Θυμαμαιαι επισης και τους, μετρημενους στα δαχτυλα του ενος χεριου, καθηγητες μας να μας κοιταζουν μια-μια στα ματια και να μας προκαλουν να ακουστει η φωνη μας στην ταξη.

Τώρα γιατί την μαντίλα που φοράνε μερικές κοπέλες μικρές μουσουλμάνες την θεωρείτε δικαίωμα στην διαφορετικότητα δεν μπορώ να καταλάβω
Δικαίωμα στην καταπίεση εγώ την θεωρώ

Τώρα αν σε αυτές (αρέσει) να την φοράνε,τι με νοιαζει εμενα

I--------P  Δάφνη είμαι πολύ κατά των παρελάσεων, είτε με μαντήλα, είτε με μίνι!! Να καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις αυτό θέλω!!

Daphne Chronopoulou Αυτό μεγάλο ζήτημα, άλλο όμως.

Τα γράφω από χρόνια ότι αυτά είναι φασιστικά εφευρήματα του 20ού αιώνα και δεν έχουν καμιά δουλειά σε σύγχρονες Δημοκρατίες.

Έτερον εκάτερον όμως Ισμήνη μου. Η στρατιωτική/μαθητική παρέλαση είναι μία -άντε 2- μέρες το χρόνο. Εμείς οι γυναίκες όμως παρελαύνουμε καθημερινώς, παντού και πάντα.



Δείγμα Χριστιανικόν
Ο ΙΖ' κανόνας της τοπικής συνόδου της Γάγγρας (340μ.χ.) που δεν έχει καταργηθεί έως σήμερα, απαγορεύει στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους. Μερικά χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος (ο επονομαζόμενος Μέγας) διέταξε με νομοθεσία να εκδιώχνονται από την εκκλησία οι γυναίκες που έχουν κοντά μαλλιά, ενώ αν κάποιοι αρχιερείς τύχει και τις δεχθούν, να καθαιρούνται….
«η γυναίκα δεν εξουσιάζει το ίδιο της το σώμα, αλλά ο άνδρας» (Α' προς κορινθίους, ζ'4).


Ο λόγος του Ιωάννη του χρυσόστομου ξεχειλίζει από μίσος κατά των γυναικών. Στο «προς τους έχοντας παρθένουν συνεισάκτους» διαβάζουμε:
«Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κορη του ψεύδους, σκεύος ακαθαρσιών, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος. Eίναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ'όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδι, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της κι έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων. Όσος και να είναι ο πλούτος δεν επαρκεί να ικανοποιήσει τη γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύκτα η γυναίκα δεν σκέπτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάρι και τα πολύτιμα πετράδια, τα πορφυρά υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άνδρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί ".

Οι γυναίκες στις εκκλησίες ας σιωπήσουν. Δεν επιτρέπεται σ'αυτές να ομιλούν, αλλά να υποτάσσονται, καθώς ο (μωσαϊκός) νόμος λέγει.. Αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν στο σπίτι τους άνδρες τους (Α' προς Κορινθίους, ια' 4-12,ιδ' 31-40).
________________

εικόνες 
1.Banksy. Διοτι sexy, ή πρόστυχα προκλητική, σεμνή κι ενάρετη, καλή μαγείρισσα και μάνα όλα είναι ρόλοι, απαιτήσεις και προσδιορισμοί άλλων για μας.
2. Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
3 και 4 . Ιράν και Αφγανιστάν το 1970 και το 2012: ό,τι πουν οι άνδρες.

Για το θέμα έχω και στα:
Τα των Παρελάσεων σχόλια (και λίγο Χαλάνδρι)




____
Αν ενδιαφέρεστε για το διάλογο, είναι πολλά τα σχόλια στο  Facebook:


Βλέπω πολλές κοινοποιήσεις κειμένου για τη μαντίλα της μαθήτριας στην Παρέλαση και άλλες τόσες για κοντά φουστάκια και γ...
Δημοσιεύτηκε από Daphne Chronopoulou στις Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016