Δουβλίνο και Μπέλφαστ ομότιμοι κι ακτιβιστές

 

Δουβλίνο και από χθες το βράδυ Μπέλφαστ

 

Με την ευκαιρία της ετήσιας αυτοπροσώπως συνάντησης του idpc Consortium του Robert Carr Fund, μένω παραπάνω στις Ιρλανδίες για επίσκεψη σε ομoτίμους (‘peers’) και ακτιβιστές και εργαζόμενους στη Μείωση Της Βλάβης.

Πέντε συναντήσεις χθες, και στη φωτογραφία το τέλος του γεύματος που παραθέσαμε πριν φύγουμε οδικώς για την άλλη Ιρλανδία. 

Μακριά από το Tipperary, συνέδριο στο Croke Park Hotel.

1η μέρα στο Face To Face του Consortium.

Η λέξη 'Croak’ στην Αυστραλία είναι ρήμα που σημαίνει «πεθαίνω», κάτι σαν το ελληνικό «τα τινάζω», εδώ στο Δουβλίνο είναι απλώς ξενοδοχείο.

Πάρτε τον! Θα τρελαθώ..

 

Πάρτε τον γιατί πάω να τρελαθώ..

 

Τριγυρνά μονο και δίνεται για υιοθεσία το καρμπόν του Τρόυ μου.

Αλλά δεν έχουμε πενθήσει ακόμα- τα σκυλιά δεν είναι πράγματα που χαλάνε και παίρνεις το ίδιο να τα αντικαταστήσεις.

Θέλω χρόνο να πενθήσω. Θέλω να θρηνήσω τη μνήμη του πρώτα

{κι υπάρχει και κάτι άλλο, προσωπικό που σημαίνει πως είναι μεγάλο λάθος να μεγαλώσω την οικογένειά μας αυτή τη στιγμή} 

 

Μα πώς να σκέφτομαι το σωσία του- δηλαδή τον Τρόυ μου, σα χαμένο να λείπει από εμάς και να τριγυρνά κάπου αλλού στους δρόμους...

Ας βρεθεί η νέα του οικογένεια.. Επειγόντως.

Είναι στο:

 Υιοθεσίες ζώων https:/www.facebook.com/groups/35011143729/posts/10159118859308730

____

Για τον Τρόυ κλικ την ετικέτα Troy

https://daphnechronopoulou.blogspot.com/search/label/Troy

Μακριά απ το Tipperary

 

 

Μακριά από το Tipperary, συνέδριο στο Croke Park Hotel.

1η μέρα στο Face To Face του Consortium.

Η λέξη 'Croke' στην Αυστραλία είναι ρήμα που σημαίνει «πεθαίνω», εδώ στο Δουβλίνο είναι απλώς ξενοδοχείο.

 

–––––

2η ημέρα Δουβλίνο, Face To Face του Consortium #idpc EuroNPUD Public

Euronpud Sisterwud

Robert Carr civil society Networks Fund

View this post on Instagram

A post shared by European Network of People Who Use Drugs (@euronpud_official)

ΤΡΟΥ #rip

 

Απρίλιος 2009- 23 Ιανουαρίου 2023

Να παίξεις το Θεό - η ευθανασία

 

Είναι φρικτό να πρέπει να παίξεις το Θεό όταν αγαπάς. 

Έφυγα χθες κι άφησα μόνο τον κ.Kastell με τον Troy μας. H εντατική, η ενυδάτωση κι οι ινσουλίνες δε βοηθάνε πια. Τον πήραμε σπίτι ελπίζοντας πως, όπως όταν με έβλεπε στην εντατική σηκωνόταν κι έπινε λίγο νερό, η αγάπη και το σπίτι του θα του έδιναν τη δύναμη να φάει.

Μάταιο. Τόσο αδύνατος κι αδύναμος που ραγίζει η καρδιά μας. Ο γιατρός μας συμβούλεψε ότι πια δεν έχει επιστροφή κι αποφασίσαμε να μην τον ξαναπάμε για ορούς, αλλά…

Αλλά όταν τον χαϊδεύουμε ξαπλωμένο στον καναπέ, όταν μέσα στη νύχτα μεταφέρεται κοντά μας και μάς αγγίζει, όταν σήμερα το απόγευμα βγήκε και ξάπλωσε για λίγο στην αυλή, λέμε πως ακόμα δεν είναι η ώρα.

Κι ύστερα σηκώνεται και βλέπουμε τι αργά που κινείται, πόσο αδυνάτισε, πόσο θολά είναι τα μάτια του.

 

Έπρεπε να φύγω. Πέρασα το τελευταίο βράδυ μαζί του μα το βαρύ φορτίο το άφησα στον κ. Kastell και μάλιστα σε φρικτή στιγμή τώρα που είναι άρρωστος κι εκείνος. 

Μιλάμε γι αυτό στο τηλέφωνο. «Αύριο» λέμε. Κι ύστερα «μα πώς;». Πώς να την πάρεις την απόφαση γι αυτό το πλάσμα που δε σου έδωσε παρά χαρές; Πώς να τελειώσεις κάτι που λατρεύεις και που η ζωή του, κυριολεκτικά, από εσένα εξαρτάται;