Άλλη μια σταρ τυλιγμένη σε προβιές

 

 

―Ξέρεις πόσα ζώα πέθαναν γι’ αυτό το παλτό;

―Ξέρεις πόσα ζώα γάμησα γι’ αυτό το παλτό;

 

Θυμήθηκα αυτό τον παλιό διάλογο μεταξύ φιλόζωου και νεόπλουτης στάρλετ τώρα που μετά τη Μαντόνα άλλη μια σταρ εμφανίστηκε τυλιγμένη σε προβιές. Τι έχουν πάθει; Χρηστικό δεν είναι μια και ζούμε πρωτοφανή άνοδο θερμοκρασίας. Μόδα; Δεν μοιάζει αφού ούτε ωραίο ούτε νέο μου φαίνεται.

https://www.facebook.com/reel/2845596645819234

Εικόνες

Όπως πάντα αυτό που σχολιάζω 

και το 'Ανθρώπινο Σούσι' (μελάνι σε χαρτί) του Toshio Saeki, 1970.

_________________________

Κορίτσια, εσείς τα σέβεστε τα παντελόνια σας;

'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς….*

Ακόμα το θυμάμαι. Ήμουν παιδί σε ταξί. 

―Θα το πνίξεις το παιδί μωρή, φώναξε ο ταξιτζής σε μια έγκυο που φορούσε παντελόνι.

Έτσι ήταν τότε, το λέω για σάς τους νεότερους πολυτραυματίες της καθημερινότητας, ότι τότε άνδρας να ήσουν κι είχες δικαίωμα να κράζεις, να κλωτσάς,  να χουφτώνεις, να ρίχνεις και καμιά σφαλιάρα για συμμόρφωση.

Μα άλλο είναι το θέμα μας. Προπολεμικά στη Δύση και ως τα χρόνια της Χούντας στην Ελλάδα δεν ήταν πρέπον να φοράνε οι γυναίκες παντελόνια. Εξ ου και τα ‘να σέβεσαι τα παντελόνια σου’ με τα οποία γαλουχούσαν τα αγόρια.

Σ’ εμάς όλα αυτά εξαφανίστηκαν ως τη Μεταπολίτευση, στην κεντρική Ευρώπη με τον πόλεμο και τις εντυπωσιακές Ρωσίδες στρατιωτίνες* αν και από πιο παλιά στους κόσμους των καλλιτεχνών και τη μόδα το ρεύμα είχε ξεκινήσει από το 1920.

 

Εικόνα: Μαθήτριες στο Μπρούκλιν το 1942 εμφανίστηκαν στο σχολείο με παντελόνια για να συμπαρασταθούν σε συμμαθήτρια που την προηγουμένη είχε πάρει αποβολή λόγω παντελονιού στην τάξη.

_______________________________________

*'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς…. 

..κι όσοι τσολιά μου σ΄αντικρίζουν

τα κουτσομπολιά αρχίζουν..

.. την κυκλοφορία σταματάς…’

Βαμβακάρης-Τσέρτος

*οι Ρωσίδες πιλότοι μικρών βομβαρδιστικών με κομμένα φτερά και μισή μηχανή ώστε να μην ακούγονται, έσπαγαν το ηθικό των Βερολινέζων  στο ΒΠΠ κι έγραψαν Ιστορία αλλά και η Βασίλισσα Ελισάβετ σόκαρε όταν ίππευσε ανδρικά με παντελόνι (ανεπίσημα, στο κτήμα της) αλλά τελικά τη δέχθηκαν στον πόλεμο που το εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων και επέμενε να φορά τη στολή.

**Girls Show Up In Slacks At Abraham Lincoln High School, In Brooklyn,in Protest Because A Classmate, Beverly Bernstein, Was Suspended The Day Before For Wearing Slacks,1942

 

Παρντόν και έγινε με μια συγγνώμη και ένα ευχαριστώ

                                   

 

Είναι γνωστά τα τελευταία λόγια της Μαρίας Αντουανέττας πριν σκύψει να ακουμπήσει το κεφάλι της στη λαιμητόμο. ‘Παρντόν, Κύριε’*ψιθύρισε στο Δήμιο επειδή τον πάτησε, κατά λάθος, σκοντάφτοντας στα σκαλιά καθώς ανέβαινε στην εξέδρα..

 

Υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων που δε ζητά συγγνώμη. 

Χωρίζεται σε αμέτρητες υποκατηγορίες, όπως λ.χ. εκείνους που δεν κάνουν ποτέ λάθος ή εκείνους που πιστεύουν ότι είναι λάθος να παραδεχθείς το λάθος σου ή εκείνους που έχουν ζήτημα εγωισμού, που νομίζουν πως μια συγγνώμη είναι αποδοχή χρέους δυσβάσταχτου.

 Άλλοτε είναι θέμα αγωγής κι ανατροφής και περιβάλλοντος, άλλοτε θέμα εγωισμού. Μα αυτά, αυτούς, τους ξέρουμε. 

Με το άλλο απορώ. Εκείνους που δε λένε ευχαριστώ για μικρά ή μεγάλα, ούτε μηχανικά όπως δίχως σκέψη ευχαριστούμε από (καλή) συνήθεια όποτε μάς δίνουν κάτι, είτε όταν αλήθεια μας βοήθησαν και το εννοούμε και θέλουμε να εκφραστεί ότι πολύ το υπολογίζουμε.

Και αυτούς, όμως, που δυσκολεύονται να με ευχαριστήσουν, τους συνήθισα στη χώρα αυτή που μου έτυχε να ζω. Η απορία μου σήμερα -επειδή μόλις μου έτυχε με φιλοδώρημα σε ντελιβερά- είναι πότε ακριβώς και με ποια λογική έγινε το ‘έγινε’ συνώνυμο του ‘ευχαριστώ’.

 

___________________________________________________

*‘Pardonnez-moi, monsieur. Je ne l'ai pas fait exprès’.

‘Παρντόν, Κύριε, δεν το έκανα επίτηδες’  είπε στον Ανρί Σανσόν, τον πασίγνωστο Δήμιο της Επανάστασης.

Εξαντλημένη από την τετραετία στη φυλακή και την αγωνία για το μέλλον των παιδιών της, ταλαιπωρημένη για μήνες από ακατάσχετες αιμορραγίες αδιάγνωστου γυναικολογικού προβλήματος που εκτός της εξάντλησης είχε συνέπεια και την ταπείνωση στις δύσκολες συνθήκες φυλακής (κι εκείνων των προ ταμπόν και τρεχούμενου νερού εποχών) μόλις είχε μεταφερθεί στην ξύλινη εξέδρα της Καρμανιόλας από το σκοτεινό και υγρό κελί της στην Κονσιερζερί. Τρέμοντας από το κρύο μέσα στο λευκό λεπτό μεσοφόρι της, κουρεμένη πάνω από τον αυχένα για τον αποκεφαλισμό, η ‘Χήρα Καπέτου’ όπως λεγόταν πιά, στις 16  Οκτωβρίου 1793 είχε μόλις διασχίσει σε ανοιχτό κάρο το Παρίσι (γιατί πολλά είχαν μεσολαβήσει από όταν το Λουδοβίκο, τον άνδρα της κι άλλους αριστοκράτες τους μετέφεραν σε κλειστές άμαξες). 

Από νωρίς περίμενε ο λαός στη διαδρομή και οι θρυλικές ‘Poissardes’ (οι γυναίκες ‘της αγοράς’ που έγιναν γυναίκες-σύμβολα της Επανάστασης όταν διαδηλώνοντας το 1789 μπήκαν στις Βερσαλλίες για να ζητήσουν από τον ίδιο το Βασιλιά ψωμί και αψηφώντας πύλες, φύλακες και στρατό βρήκαν τα διαμερίσματά της βασιλικής οικογένειας και τους μετέφεραν όλους στην πρωτεύουσα) πρωτοστατούσαν φωνάζοντας συνθήματα της Επανάστασης και πετώντας βρωμιές και σάπια λαχανικά στην Πρώην Βασίλισσα. 

Λένε ότι η Μαρία Αντουανέττα έσκυψε και σήκωσε με χάρη ένα τέτοιο σάπιο κρεμμύδι και το μύρισε σα να της είχαν προσφέρει τριαντάφυλλο την ώρα του χορού . Η ιστορία είναι χαρακτηριστικά φτιαχτή, κάποιου αδαούς που δεν κατανοεί τι είναι ο βαθύς πόνος , μα ούτε μπορεί να φανταστεί την αγεφύρωτη απόσταση που, στα ίδια της τα μάτια, εκείνη, ως απόγονος Καισάρων, είχε από τις αόρατες γι’ αυτήν ‘Ψαρούδες’. Μια απόσταση που τελικά είναι κι ένα απ’ τα αίτια άγριου μίσους και οργής προς την ασπρομάλλα 37χρονη χήρα που είναι γνωστό πως ούτε στα νιάτα και τις δόξες της δε αγάπησε κοσμικές προστριβές και κατινιές του σαλονιού. Πρώτα-πρώτα διότι ήταν μυωπική κι αν κάτι μύρισε ίσως να ήταν για να δει τι ήταν, αλλά πιο πιθανό είναι να είχε αλλού το νου της.  Όμως, κυρίως, πώς θα έπιανε κάτι αφού τα χέρια της σε όλη τη διαδρομή ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη της;  Αυτά μάλιστα τα δεμένα χέρια μαζί με την εξάντληση και τη μυωπία της στη διαδρομή στο πρωινό φως μετά από μήνες στο σκοτεινό κελί είναι, όπως διηγείται ο Στέφαν Τσβάιχ στην εξαιρετική βιογραφία της, η αιτία που σκόνταψε πάνω στο Δήμιο ανεβαίνοντας στην καρμανιόλα.

 

Τσβάιχ. Πληροφορία ως κάτι πιο προσωπικό, αν διασκεδάσατε που φέρνω τόσες λεπτομέρειες:

Διάβασα 12 ετών τη βιογραφία της από τον συμπατριώτη της Στέφαν Τσβάιχ (την οποία συστήνω) κι έγινε αιτία στο Παρίσι να πάω στην Κονσιερζερί τη φυλακή της, να χαρώ τις Βερσαλλίες που λάτρεψα και με κατέκτησαν κι αυτές και οι κήποι και το Ροκοκό ως ρυθμός και της απλότητας καλαισθησία του Τριανόν που μου καλλιέργησε μια εκτίμηση βαθιά της Φύσης, κι είχαν αυτές οι πολύ νεανικές ανακαλύψεις μου συνέπεια το μακρύ αισθητικό και πολιτικό ταξίδι απ’ το οποίο δεν έχω επιστρέψει ακόμα.

Να και οδηγίες πώς να πείτε ένα ρημάδι 'ευχαριστώ'. Όλα τα βρίσκει ο άνθρωπος στο Ίντερνετ.

Να και το Google! 

O λόγος που (παρά τις Μαρίες Αντουανέττες μου) εικονογραφώ κάπως τριτοκλασάτα με ελληνική ταινία είναι που ψάχνοντας από που να ήρθε αυτό το 'Έγινε!' σκέφτηκα το 'Ιέφτασιιι'. Δηλαδή:

Παραγγέλνει καφέ ο πελάτης,

'Εφτασεε!!' φωνάζει ο καφετζής (πριν καλά καλά τον ξεκινήσει).  
Λέει το αφεντικό 'πρέπει να ανέβουν κι εκείνα τα καφάσια πάνω.

'Έγινε, αφεντικό' απαντά ο Μπακαλόγατος, κατά το 'πες πως έγινε', δηλαδή 'άσ' το πάνω μου'.

Ένας τύπος απάντησης που δείχνει προθυμία και σεβασμό δηλαδή. 

Οπότε.... οπότε, σκέπτομαι, αυτό το 'έγινε' με ένα μυστηριώδες άλμα ενώ δε σημαίνει κάτι αν συσχετιστώ με το διάλογο, φέρνει ένα φορτίο συναισθηματικό, προθυμίας και σεβασμού προς το.. 'Αφεντικό'- άρα ευεργέτη, άρα 'θα σου 'λεγα τώρα πως σε ευχαριστώ μα δε θέλω να πάρεις αέρα επειδή μου κανες μια εξυπηρέτηση (διότι είμαι και αχάριστος εκτός από αγενής).

Εσείς; Τι λέτε; το τραβάω πολύ; Έχετε άλλη ερμηνεία;

______________________________________________________

'The AUNTS' όπως 'της ΘΕΙΑΣ σου' ― #Ζούμε_σε_κακή_μετάφραση

'The AUNTS' ??

Δεν ξέρω τι σημαίνει και το βλέπω ξαφνικά στο Facebook τίτλο σε άλμπουμ με φωτογραφίες μου.

Ανοίγοντας ανακάλυψα ότι πρόκειται για τη συλλογή στην οποία έχω διάφορα κωμικά για το Φανταστικό Φίλο κάποιων παιδιών ενήλικων, μια συλλογή που ονομάζω 'ΤΑ ΘΕΙΑ' αλλά για κάποιο δικό του λόγο το Facebook σήμερα αποφάσισε να μου το μεταφράσει.

Μαντεύει ίσως ότι πια δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου;

Ή κάνει κακές παρέες; Κάτι γυμνασιόπαιδα που τελευταία παρατηρώ, μιλάνε μεταξύ τους σε κάτι (κωμικά ομολογώ) άθλια αγγλικά, τα οποία προφέρουν μέσω μύτης με κλειστό στόμα, σα να νομίζουν ότι έτσι, και μιλώντας πολύ γρήγορα, ακούγονται σαν αγγλόφωνοι ιθαγενείς.

 

+ΤΗΕ ΑUNTS+ λοιπόν +ΤΑ ΘΕΙΑ+ . 

Αλλά δεν είχα σκεφτεί ως τώρα ότι μια εκδοχή για της συλλογής μου τίτλο είναι και το 'Τής Θειάς σου'― με εκφορά παρακαλώ από μύτη.

 

Όσο έγραφα τις ανωτέρω σκέψεις διαπίστωσα με φρίκη ότι σήμερα η Τεχνητή Νοημοσύνη μου μετέφραζε αγγλικά (ΑΙ) τα πάντα, όπως π.χ. τα σχόλια ή αναρτήσεις άλλων. Μετά από  έρευνα, πανικό και σκέψη ανακάλυψα την αιτία και το μοιράζομαι μήπως βοηθήσω αν το πάθετε:

Είχα συνδεθεί στο Chrome μα από την ‘επαγγελματική’ ηλεκτρονική διεύθυνση φτιαγμένη από το ευρωπαϊκό δίκτυο με έδρα την Ιρλανδία. Μετά από μια νυχτερινή αναβάθμιση (από αυτές που μας ταλαιπωρούν το πρωί που βρίσκουμε τα πάντα ανάκατα και δε μπορούμε να δουλέψουμε πριν ξαναρυθμίσουμε) ανακάλυψα ότι αγνοώντας τις δικές μου πάγιες εντολές (που ονομάζει ‘Προτιμήσεις’ και ‘Ρυθμίσεις’) η Τεχνητή Νοημοσύνη αποφάσισε ότι η δική της μετάφραση θα με βοηθήσει με τα ελληνικά μου.

Άλλαξα προφίλ από το οποίο μπαίνω στα προφίλ του Facebook και τώρα όλα επανήλθαν.

 

_________________________________________

¹+ΤΑ ΘΕΙΑ+ μου: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10210799543879176&type=3

²Το ‘Ζούμε/Ζώντας/Ζωή σε κακή μετάφραση’. 

Δε θυμάμαι αν είναι δικό μου ή στίχος Εξαρχειώτη ποιητή ή μπορεί και τίτλος γαλλικής ταινίας. Αν το έχετε συναντήσει αλλού παρακαλώ βοηθήστε να μη θεωρηθώ κλέφτρα.

#Ζούμε_σε_κακή_μετάφραση

 

 

Γιαγιά ή κωλόγρια; Τo Savoir Vivre

 

 

Μήπως εσείς οι νεότεροι να κόβατε αυτό το να λέτε τους μεγαλύτερους παππούδες και γιαγιάδες; 

Γνωρίζω πως, ίσως, έτσι το μάθατε μα δε βρισκόμαστε στη βουκολική Κίνα, δηλαδή δε συνοδεύεται από υποκλίσεις και εξυπηρετήσεις και σεβασμό, μα ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία, παραδόξως, όσο γερνά ο πληθυσμός τόσο αυξάνεται ο ηλικιακός ρατσισμός.

 

Μου το είπαν για φίλο μου, ακούω και  ‘τα παππούδια’ και σκέπτομαι ότι η γνώμη σας για μένα δε θα με ενοχλήσει: πείτε με γριά και κωλόγρια αν έτσι με βλέπετε. Γνώμη σας, δικαίωμά σας. Όμως γεννήτορές σας δεν είμαστε και οι ύπουλες υποτιμητικές ψευτοευγένειες δε σας τιμούν.

__________________________________________________________

ΣΧΟΛΙΑ

την ανάρτηση στο Facebook 

 

Konstantinos Kokkolis

Το κυρία ή κύριε (χωρίς μου καλύτερα) είναι μια χαρά. Το κυρά και κυρ- λαϊκίζον. Εγώ ακούω και στο γιατρέ/ιατρέ το οποίο δεν είναι ευαίσθητο ως προς την ηλικία.

Daphne Chronopoulou 

 Ακριβώς. Τι έχουν πάθει μα αυτό που λέγαμε 'μια κυρία/ένας κύριος';

......  Ενσυναίσθηση. Μα και στοιχειώδης ευγένεια.

...

Πίσω απ' την πλάτη μου εννοείται ας με πουν όπως θέλουν μα αν ζητούν απάντηση ή εκτίμηση καλό θα ήταν να το 'έπαιρναν αλλιώς' σιγά-σιγά.

Louiza Antypa 

στα Επτάνησα, κυρίως Κεφαλλονιά, το “κυρά”είναι προσφώνηση σεβασμού κ αστικής συμπεριφοράς, κ όχι λαϊκίζουσα γιατρέ.. (χωρίς μου).

Konstantinos Kokkolis

Δεκτό. Εγώ είμαι από τον Πειραιά και εδώ είναι αλλιώς.

 

Daphne Chronopoulou

Κυρά και Κυρ ήταν στα βυζαντινά χρόνια τιμητική προσφώνηση. Το συναντάμε κάτι σαν Sir (που φέρνει και ηχητικά).

Μα άλλο αυτό κι άλλο το 'Κυρά μου' ειπωμένο με αγανάκτηση ή το Κυρά-κάτι, σήμερα.

_________________________________________________________

 ΠΡΟΣΘΕΤΩ

Για χάρη της κουβέντας μας,
από Academia:

By Anastasia Kontogiannopoulou

Αναστασία Κοντογιαννοπούλου

Η προσηγορία κυρ στη βυζαντινή κοινωνία / Le qualificatif kyr dans la société byzantine, (2012)

 

_______________________________________________

ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Στις ασκήσεις κάτω. Νόμιζα ότι ήταν η Μπέτυ Γουάιτ από τα Χρυσά Κορίτσια, στα 85 της. Με διόρθωσαν όμως  ότι ποτέ της δε γυμναζόταν και έλεγε πως έφτασε στα 100 χάρη στο ανθυγιεινό φαγητό. Οπότε ενημερώνω.

#ageism #στερεότυπα #δικαιώματα 

Στο μπούστο μας, κορίτσια! Με ιστορικά βασιλικά κ.α.

                                       Με περιμένει η αυλή μου.

                                       Κρυφοκοιτάζω πώς είναι η ζωή δίχως εμένα.

   

Βασιλικός. Πρώτη μου αγορά μόλις φτάνω στην Αθήνα και τελευταία έγνοια πριν να φύγω (σα να ήταν κατοικίδιο κάνω τις απαραίτητες ενέργειες να αγαπηθεί σε σπίτι φιλόξενο) κι αυτός, για μακαρόνια και σαλάτες πέτο ή μπούστο, θα ανταποδώσει και ―έξτρα χαρά: θα με θυμάται και θα μακαρίζει ο φίλος που τον παίρνει.

Το ’Στο μπούστο μου!’ που ‘ίσως με έχετε ακούσει να λέω (καθώς και το ‘κορίτσια, στο μπούστο μας!’) είναι μια από τις ελάχιστες βρισιές που έχω επιτρέψει στον αυστηρά αυτόκαθοδηγούμενο εαυτό μου. Συνήθως στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό αναγνώρισε η φίλη μου Ariadne Nicoloudis στο έργο της κόρης της Iliana Alexandrou που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.
Αυτές οι μπουτονιέρες όμως κάποιες φορές δεν προλαβαίνουν να μαραθούν, παραμένουν ζωντανές όταν επιστρέψω, οπότε δεν τα πετάω μα έχω ένα βαζάκι πάντα πλάι στον καθρέφτη μου ―που γεμάτο τριαντάφυλλα και γαρδένιες ήταν τον καιρό που ξενυχτούσα και θα ήμουν υποθέτω η μόνη που περιέθαλπτε εκείνα τα άμοιρα που πουλιούνται και προσφέρονται στο μεθύσι.Τελευταία όμως δεν πάω συχνά σε ξενυχτάδικα μα το βαζάκι μου έχει πάντα τους βασιλικούς μου. Και, θα με θυμηθείτε αν το δοκιμάσετε, αν το νερό είναι καθαρό και το ξαναγεμίζετε, θα δείτε σύντομα να ξεπροβάλλουν ρίζες που, αν περιμένετε να γίνουν πιο πολλές θα σας δώσουν νέα φυτά.
Έχω πολλά στη Μύκονο, έτσι γεννημένα από τα ημιθανή που εξάλλου θα πετούσαν στα σκουπίδια. Έχω κι αυτά που σας δείχνω σήμερα. 2 ρίζες έτοιμες και μια που μόλις σκάει. Ούτε μήνα ζωής δεν έχουν θεωρητικά, αν φυτευτούν. Μα θεωρία με πράξη δεν εφαρμόζουν πάντα. Διετή, έμαθα, έχει κάνει η αδελφή μου το δικό της αγιοβασιλιάτικο (με κοπριά και υπομονή όλα γίνονται).

Μαζί, με ρίζες και ένα πορτραίτο μου by Ili, βλέπετε και λιγάκι το νεοεκδοθέν- και νεοαφιχθέν- βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, παιδικού μου φίλου παθιασμένου παιδιόθεν με τη Φυσική και τη Φιλοσοφία. Στο οποίο εύχομαι: καλοτάξιδο (δίχως αρχή και τέλος).

Στην πολυθρόνα οι αφίσες μου- έτοιμη και φέτος  η ετήσια  καμπάνια μου Κατά της Βίας προς τις Γυναίκες που παίρνουν ναρκωτικά. #EVAWUD25 

Μπαλκονάτος ο βασιλικός μου και κάτω Έργα Μετρό εκεί που  σκόπιμα είχαν αφήσει μπροστά στην πολυκατοικία ένα 'οικόπεδο' με ευκαλύπτους ψηλούς για να φιλτράρουν τον  καυτό καλοκαιρινό ήλιο και το θόρυβο της λεωφόρου.

'Θα ανέβει'  μου λένε 'η αξία με την είσοδο μετρό μπροστά' μας.  Ποια αξία ακριβώς; Τι αξίες επιβιώνουν άραγε σε  μια βομβαρδισμένη πόλη;

Συνήθως βγαίνοντας στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό απεικόνισε η αγαπημένη Ili στο πορτραίτο μου που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.

Εδώ, κι εγώ κρυμμένη πίσω από την αρχαία σκόνη μας που έχει πλέον κολλήσει στον καθρέφτη, με βλέπετε με το πορτραίτο, με ριζωμένες 'μπουτονιέρες' ανάμνηση παραμονής μου στην Αθήνα (που θα φυτευτούν όμως), με το βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, πολύ αγαπητού φίλου παιδικού που τον χάρηκα χθες που συναντηθήκαμε,
και- σημάδι της αγάπης:
'Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν' του Πικάσσο, στο μεγάλο κύπελο που χάρισα κάποτε στον Κύριο Kastell μα, επειδή μου λείπει (ερμηνεύει ο Φρόυντ μου), ασυνειδήτως το οικειοποιούμαι.

 

Ρίζωσε.

________________________________________________

Γάτα και γάλα: έξυπνο design

 

Για την εταιρία γαλακτοκομικών Milgrad's Bryansk Dairy Plant, σχεδιασμένο από τη τη Ρωσίδα Vera Zvereva και εμπνευσμένο, λέει από τη γάτα της τη Βρουνχίλδη.

Καιρό είχα να δω τόσο έξυπνο design. Όπως βλέπετε κάθε προϊόν έχει άλλη πόζα της γάτας, η οποία σχηματίζεται στο ράφι του μαγαζιού από τις πλευρές των κουτιών.

The proverbial cat that stole the cream....

__________________________   #Cats #Γάτες #design