Κυριακή 15 Μαΐου 2022

Μικρή μου αυλή― δια πάσαν νόσον πάσαν μαλακίαν


 

Θυμήθηκα ένα παλιό παραμυθάκι από την Κίνα.

Τραγουδά λέει ξέγνοιαστο ένα τζιτζίκι στο κλαδί δίχως να ξέρει ότι το παραφυλά ένας μάντης κι ετοιμάζεται να του επιτεθεί. Μα ούτε ο μάντης βλέπει το μικρό συκόπουλο που τον έχει σταμπάρει. Ενώ ούτε το πουλί έχει αντιληφθεί το αγοράκι με το δίχτυ που θα το σκλαβώσει. Και έτσι είναι στη ζωή που ανησυχούμε εμείς για τα μικρά όταν η μοίρα μας συχνά ορίζεται από τα μεγάλα τα άγνωστά μας.

 

 

Απ’ τα μικρά ―είναι ακλάδευτη η ελιά, δεν ήρθαν πάλι να διορθώσουν το παραθυράκι, ως τα άλλα ―οι φοινικιές που ξεφυτρώνουν  στα βουνά γύρω από τις αυθαιρεσίες, ανόητοι που ουρλιάζουν μεθυσμένοι οδηγώντας, κι ως τα πολύ δικά μου τα ουσιώδη―η υγεία αγαπημένου. 

Στενοχωριόμαστε για μια μπογιά και τα κλαδέματα ενώ ποιος ξέρει τι άγρια καταιγίδα έρχεται από μακριά.

 

Παρηγορεί, άραγε αυτό; Δεν ξέρω.

Στο «αυλιδάκι», τη μικρή μου κάτω αυλή, περνώ ώρες γαλήνης. 

 

Ευτυχία είναι το να μην ανησυχείς, να μη φοβάσαι. Με το βιβλίο που με ταξιδεύει μακριά. Διώχνω την αγωνία.

 

Μοσχομυρίζουν το αγιόκλιμα και οι βιολέτες, τιτιβίζουν τα νεογέννητα πουλάκια στη φωλιά. Κι εγώ ξαπλώνω στη σκιά της συκιάς, που εδώ τη λένε καταραμένη διότι τίποτε δε φυτρώνει από κάτω της, διαβάζω ,και ξεχνώ τον κάθε πόνο. 

«Φάρμακον δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν», μια ευλογία είναι η μικρή μου αυλή, μια ιδιωτική μου θεία κοινωνία.

Σάββατο 14 Μαΐου 2022

Της ζήλειας τα καμώματα

 

 

Ήρθε με δώρα απόψε αναπάντεχα ένας καλός μας φίλος. Έχει πολλή δουλειά τέτοια εποχή κι η επίσκεψη, σπάνια σε βράδυ καλοκαιριού και μάλιστα σε Σαββατοκύριακο, ήταν δώρο πιο πολύτιμο κι από το πολύ σπάνιο καλό κρασί που έφερε πεσκέσι.

Κατά τη συνήθειά μου, του ζήτησα να φωτογραφηθούμε για να αναρτήσω τη στιγμή. Κοινή συνήθεια πλέον, αφού τέτοιες αναρτήσεις έχουν γίνει συμπλήρωμα ημερολογίων πολλών από εμάς, όπως και του παλιού μου φίλου που, χρόνια πριν το Facebook και το Pinterest, το είχε χούι να κολλά στον τοίχο πάνω από το τραπέζι του φωτογραφίες από βόλτες, γλέντια, ταξιδάκια μας και να τις κρατά εκεί ώσπου κιτρίνιζαν και κατσάρωναν οι γωνίες τους πλάι σε φρέσκες ή παλιότερες που ξετρύπωνε στα συρτάρια του. 

Όμως,  «Άστο…»  μου είπε έντρομος και οποία η έκπληξίς μου.

Μας εξομολογήθηκε ότι η αγάπη του ζηλεύει και αν δει την ανάρτηση θα δημιουργηθούν προβλήματα.

 

Είναι μια όμορφη γυναίκα, λεπτεπίλεπτη και ψηλή, με φυσικά απαλά μαλλιά πολύ μακριά που κατεβαίνουν στην πλάτη της σε ξανθοκάστανες σκάλες και με ένα πρόσωπο αγγελικό, ένα οβάλ κλασικό, ωραίο πέρα από μόδες και βαψίματα.

Ζηλεύει όμως. Κι ας ήρθε ο φίλος μας σε σπίτι «ζευγαριού»λέξη φρικτή, σα να είμαστε του μόχθου κτήνη ζεμένα στο άροτρο για να μοιράζονται τα βάσανα(απ' τον κακό μας τον καιρό, τις καμτσικιές τού αφέντη και τα βάρη άχαρης σκληρής ζωής) που σημαδεύουν τις φτωχές μας πλάτες. Δεν ήμουν μόνη, δηλαδή, ούτε επρόκειτο για ραντεβού ή για γλέντι μα για ανάπαυλα του αγαπημένου της, μιά ανάσα πριν τον ύπνο μετά τη δουλειά, όχι σε πάρτυ ή μπαρ ή club αλλά σε σπίτι φίλων με παρόντα τον οικοδεσπότη και φίλο του, κ. Kastell.

Ζηλεύει λέει πολύ. Τόσο που η σχέση είναι στα όρια να διαλυθεί διότι ο ερωτευμένος φίλος μας που έκανε όνειρα για μια ζωή μαζί της με ταξίδια και πολλά σχέδια― έχει ήδη αρχίσει να πιέζεται και να αμφιβάλει.

Μα η ζήλεια είναι τυφλή, και ηλίθια κι ακόμα, όπως έλεγα στο φίλο μου, είναι εργαλείο μαγικό, μια αλυσίδα που σκλαβώνει το ζηλιάρη ως αφού περάσει ο έρωτας.

Το ένιωσα κάποτε, στην πρώτη μου νιότη που με εξέπληξε όταν ανακάλυψα ότι ζήλεια σφοδρή που τα έφτιαξε με μια παιδική μου φίλη ένιωσα να φουντώνει την ερωτική φωτιά σε αίσθημα που είχα ξεπεράσειΆναψαν φλόγες μέσα μου και παράλογα και ξαφνικά αναστήθηκε ο νεκρός μου πόθος για ένα νεαρό (φίλο μου ακόμα σήμερα) που πριν λίγο καιρό ήμασταν «μαζί». Επρόκειτο για εκείνο το ασαφές «μαζί» άπειρων νέων που τυχαίνει όποτε ο άγριος καλπασμός της νεανικής τους libido αναμοχλεύεται με ειλικρινή ισθήματα φιλίας κι εκτίμησης για γνώσεις και μυαλό του άλλου προσώπου κι από απειρία, άγνοια (ή κι από των νέων τη βιασύνη να αρχίσει πια να σχηματίζεταιη ζωή τους). Σε ένα τέτοιο αδύναμο «πρώην μαζί» έπεσε η ζήλεια κεραυνός κι έγινε  φίλτρο μαγικό  που ξεγελά κι όχι μόνο νομίζουμε ότι αναστήθηκε ο έρωτας αλλά η απώλεια ή απόσταση απ’ τον άλλο μάς βασανίζουν, μάς πονάνε αληθινά.

Κρατούσα ημερολόγιο από τα 17 μου, νομίζω το έχω ξαναπεί. Κι έτσι ήταν εύκολο να δω ότι, μπορεί να ήταν πόνος μας δεν ήταν έρωτας. Ζήλεια ήταν, σκέτη. Και από τότε αυτό μου τέλειωσε.

 

Φίλες με λένε τυχερή, λένε δεν έπεσα σε τύπους που θα με «απατούσαν» κάνοντάς με να ζηλέψω. Λες κι είναι πτώση ο έρωτας, λες και «πέφτεις» και «σκοντάφτεις» πάνω σε αυτούς που αγαπάς, ενώ εγώ πάντα πίστευα ότι τους διαλέγεις. 

Σε πίστη κι απιστία κι άλλα τέτοια δεν πιστεύω. Δε μας ανήκουν οι άνθρωποι. Κι ούτε το θέλω  αυτός που αγαπώ να μη χαρεί ό,τι το τραβά στη ζωή επειδή οφείλει να μείνει «πιστός» σ΄εμένα σα να είμαι αίρεση ή οσία, «πιστός» στην αυθαίρετη ιδέα πως έρωτας είναι μονάχα το «ζευγάρι», δυό άμοιρα βόδια που τα ευνούχισε ο ζευγάς και πλέον δεν έχουν άλλο στη ζωή παρά να μοιράζονται τη δυστυχία τους που αλλιώς τη λέμε και  «βάρη οικογενειακά».

Το ξέρουμε όλοι: Πάνω στην πρώτη τρέλα, όταν είσαι ερωτευμένος/η δε θες, δεν έχεις όρεξη για άλλους κι άλλες. Μια τρέλα ιερή σε κάνει να κολλάς σ' αυτό το ένα πρόσωπο. Κι ακόμα και αν τύχει να χαρείς το σώμα κάποιου άλλου, ο νους σου είναι εκεί, στον έρωτά σου. Εάν ταιριάζεις σεξουαλικά, δύσκολα ξεκολλάς. Κι ωστόσο, αν είναι με αυτόν που αγαπάς να ζήσεις μια ζωή (που το ζω και είναι εξαίσιο), γιατί να στερηθείς άλλες χαρές μα και γιατί να τις στερείς από το πρόσωπο που λες ότι αγαπάς πάνω και πέρα απ’ όλους; 

Δεν έχουμε στα ελληνικά δυο λέξεις για την πίστη. Μα επιτρέψτε μου να σας το πω σε γλώσσα που έχουν:  Είμαι, το προσπαθώ [πολύ και το απαιτώ πρώτα απ’ τον εαυτό μου αλλά και απ’ τον αγαπημένο, φίλους, συνεργάτες, να είμαστε loyal αλλά όχι faithful. Δε λέω ψέματα, δε βάζω άλλους ή άλλα πάνω απ’ τον αγαπημένο, δεν τον εκμεταλλεύομαι, δεν κοροϊδεύω. Αυτό είναι loyalty. Faith όμως δε ζητώ ούτε δίνω. Faithful είναι οι πιστοί θεών κι αιρέσεων κι οι σύζυγοι οι ζεμένοι σε ίδιο κάρο κι άροτρο. Δε λέω ότι είναι εύκολο μα εγώ αυτόν που αγαπώ τον θέλω ελεύθερο. Ελεύθερο να έρχεται σ' εμένα.

 

«Η ζήλεια είναι εργαλείο» θύμισα στο φίλο μου.  Θα σας χαλάσει την αμοιβαιότητα, θα καταστρέψει την ισότητα, την αρμονία του έρωτά σας. Είδε σε ανάγκασε να μην της λες αλήθεια. Όμως τώρα που το ξέρεις πως πάσχει από ζήλεια η αγαπημένη σου, είσαι σίγουρος ότι ποτέ δε θα τη χάσεις. Εάν τη θες ακόμα, εάν η ζήλεια δε σε απομακρύνει, πάντα θα ξέρεις πως μόλις βαλτώσουν λίγο τα νερά, μόλις τη δεις ν' αρχίσει να βαριέται ή να παίρνει αποστάσεις, θα αρκεί λιγάκι να ξεκουνηθείς και, με αλήθεια ή ψέματα, τη ζήλεια της να ξεσηκώσεις. Κι αμέσως ο έρωτάς της θα ανασταίνεται.

___________________________________

Εικόνα

«Στην κόχη τούτη τη μικρή»* πάνω από τον καναπέ, δυό αγελάδες που έχω από το σπίτι του πατέρα μου (ήταν μια χρονιά που γέμισε η Αθήνα αγελάδες- έργα Τέχνης μα δυστυχώς κάτι παρόμοιο με άλλη ιδέα-άλλο ζώο ή κάτι δεν επαναλήφθηκε) κι από πάνω σε χρυσή κορνίζα ένα collage του Κυρίου Kastell:  Σκισμένη Madonna.



*Καβάφης βέβαια, «Η πόλις»:

«...Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κώχη τούτη την μικρή, σ όλην την γη την χάλασες.»





Τετάρτη 11 Μαΐου 2022

'ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΜΝΗΜΗ'- του Δημήτρη Καλφάκη για τα Μεταλλεία της Μυκόνου

 




 

Για τα Μεταλλεία της Μυκόνου η ταινία του αγαπητού μου φίλου και συμ-Μυκονιώτη* Δημήτρη Καλφάκη θα παιχτεί αύριο  Πέμπτη 12 Μαΐου στις 20:10 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Το ντοκιμαντέρ γι' αυτή την άγνωστη παραέξω πλευρά της μυκονιάτικης ζωής συμμετέχει συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του 11ου Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαιολογικής Ταινίας «ΑΓΩΝ» με θέμα την Αρχαιολογία – «Οικουμενική Κοινότητα».

 

Εύχομαι νίκες και ταξίδια στην ταινία και στο Δημήτρη

Και,

αν είστε στην Αθήνα, υπέρσυστήνω.


 

Για την ταινία από εμένα: [Μεταλλωρύχοι της Ελλάδας: Πρόσκληση στο Λαύριο (κι η Μύκομπαρ μαζί)].

 Για τα Μεταλλεία του νησιού θυμίζω και το βιβλίο της Δήμητρας Λοιζου-Βουλγαράκη: Η Μεταλλεία κι οι Μεταλλειώτες στη Μύκονο.

 

Πληροφορίες.

Η ταινία ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΜΝΗΜΗ συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του 11ου Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαιολογικής Ταινίας «ΑΓΩΝ» με θέμα την Αρχαιολογία – «Οικουμενική Κοινότητα» και θα προβληθεί την Πέμπτη 12 Μαΐου στις 20:10 στην ταινιοθήκη της Ελλάδος. Την ταινία θα προλογίσει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καλφάκης.

 

The film  ORE REMEMBRANCE is participating in the competitive section of the 11th International Film Festival AGON,under the thematic title "Ecumenical Community" and will be screened on Thursday 12th of May at 20:10 at the Greek Film Archive.The director Dimitris Kalfakis is introducing the film.




Σύνδεσμοι

Τα Μεταλλεία ― στη Μύκονο η Βιομηχανική Ιστορία
Δρόμος στα «κόκκαλα» https://kepom.wordpress.com/2017/05/20/metaleia_mykonos/
  
Του Δημήτρη Καλφάκη, Mykonos Filmmakers 
    ______________________________________________________________

*Μυκονιώτη για μάς τους όχι εκ Μυκόνου μα εν Μυκόνω. Κατά τον αυτοπροσδιορισμό του Καβάφη: ‘Αιγυπτιώτης’ κι όχι  ‘Αιγύπτιος'. 

Τρίτη 3 Μαΐου 2022

Σταύρος Λογαρίδης #rip

 


21 Σεπτεμβρίου 1953-14 Απριλίου 2022






________________

Σβήνουμε το στίγμα. Στο λόγο μας (Ψήφισμα- Υπογράφουμε)

Δημιουργός ψηφίσματος: 

Σβήνουμε Τ.

 - Παραλήπτες:

Ελληνική Κυβέρνηση, ΕΣΡ, ΕΣΗΕΑ





Το στίγμα ψυχικής υγείας επηρεάζει αρνητικά εκατομμύρια συνανθρώπους μας. Τους αποτρέπει από το να ζητήσουν την ενδεδειγμένη βοήθεια όταν αντιμετωπίζουν προκλήσεις ψυχικής υγείας και τους περιθωριοποιεί μέσα από προκαταλήψεις και παρωχημένα στερεότυπα για την ψυχική υγεία.

Πάνω από 450 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως αντιμετωπίζουν κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής ενώ, ειδικά στην Ελλάδα, σχεδόν ένα στα δύο άτομα που αντιμετωπίζουν κατάθλιψη δεν αναζητούν την ενδεδειγμένη στήριξη υπό τον φόβο του στίγματος.

Μια πολύ σημαντική έκφανση του στίγματος ψυχικής υγείας εντοπίζεται στο λόγο που χρησιμοποιείται στα ΜΜΕ και τα δημόσια έγγραφα.

Το πρόγραμμα «Σβήνουμε το στίγμα. στο λόγο μας», που υλοποιείται από την Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος στο πλαίσιο του Active citizens fund, πραγματοποίησε εκτενή ποιοτική έρευνα σε δημοσιεύματα ΜΜΕ κατέγραψε τα στοιχεία του στιγματιστικού λόγου. Σε συνεργασία με το ΚΕΣΔ – Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, επανεξέτασε τους Κώδικες Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, τους Κώδικες Ραδιοτηλεοπτικών Προγραμμάτων & Διαφημίσεων και τους όρους που χρησιμοποιούνται σε δημόσια έγγραφα και κατέληξε σε συγκεκριμένες προτάσεις για την ενίσχυση του συμπεριληπτικού και αντιστιγματιστικού λόγου. 


Ήρθε η ώρα να ενώσουμε τις φωνές μας! Υπογράφουμε για να σβήσουμε το στίγμα από τον δημόσιο λόγο.
Γνωρίζουμε πλέον ότι το στίγμα ψυχικής υγείας επηρεάζει αρνητικά εκατομμύρια συνανθρώπους μας.

Καμπάνια ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ & ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΓΓΡΑΦΑ!


Γνωρίζουμε πλέον ότι μια σημαντική έκφανση του στίγματος ψυχικής υγείας εντοπίζεται στο λόγο που χρησιμοποιείται στα ΜΜΕ και τα δημόσια έγγραφα.
Γνωρίζουμε πλέον, μέσα από την έρευνά μας, ποια είναι τα στοιχεία του στιγματιστικού λόγου και το κυριότερο, γνωρίζουμε τι χρειάζεται για να τα «σβήσουμε».
Ήρθε λοιπόν η ώρα αυτή η γνώση να γίνει δύναμη.
Σε συνεργασία με το ΙΔΡΥΜΑ ΤΣΑΤΣΟΥ, επανεξετάσαμε τους Κώδικες Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, τους Κώδικες Ραδιοτηλεοπτικών Προγραμμάτων & Διαφημίσεων και τους όρους που χρησιμοποιούνται σε δημόσια έγγραφα και καταλήξαμε σε συγκεκριμένες προτάσεις για την ενίσχυση του συμπεριληπτικού και αντιστιγματιστικού λόγου.
Οι προτάσεις αυτές απευθύνονται στην Κυβέρνηση, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) και την Ένωση Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθήνών (ΕΣΗΕΑ) και έχουν στόχο την αναθεώρηση παρωχημένων και στιγματιστικών αναφορών που υπάρχουν σε δημόσια έγγραφα και Κώδικες Δεοντολογίας.
Ζητάμε λοιπόν από την Κυβέρνηση, την ΕΣΗΕΑ και το ΕΣΡ:
1) Να υιοθετήσουν το κείμενο αρχών για τη συμπεριληπτική γλώσσα στη νομοθεσία, στον δημόσιο χώρο και τα ΜΜΕ.
2) Να υιοθετήσουν τις προτάσεις για την ενίσχυση του συμπεριληπτικού και αντιστιγματιστικού λόγου.
3) Να προβούν στις ενέργειες που απαιτούνται ώστε να εκλείψει η χρήση στιγματιστικού λόγου στα δημόσια έγγραφα και να υλοποιηθούν άμεσα οι προτεινόμενες αλλαγές στους Κώδικες Δεοντολογίας και στους κανονισμούς επικοινωνίας δημοσίων υπηρεσιών.
Διάβασε τις προτάσεις μας & στήριξε κι εσύ τα αιτήματά μας.

Δευτέρα 2 Μαΐου 2022

Το στίγμα και το κτήνος-- αχ Ζακ #Justice4ZakZackie

 


Επειδή και άνθρωποι που κάνουν το καλό τυχαίνει να διακατέχονται από στιγματιστικές προκαταλήψεις. Και τότε η ζημιά είναι ολέθρια.

Σας μεταφέρω το κείμενο της Σταματίνα Σταματάκου  για το κτήνος που δελεάζοντας με ψάρι κλώτσησε στη θάλασσα ένα γατάκι.

[Να προσθέσω και κάτι που με πονάει.

Αύριο έχουμε δικάσιμο για τον Ζακ. Έναν άνθρωπο που δολοφονήθηκε επειδή εξ όψεως θεωρήθηκε πρεζάκιας δηλαδή αναλώσιμος ως βίαιος. 

Θυμηθήτε το παρακαλώ.]


Ακολουθεί ο διάλογός μας (που δυστυχώς συνεχίστηκε στη σελίδα μου όπου με κατηγορεί πως «ξεπλένω»)

 

Daphne Chronopoulou

Λυπάμαι ειλικρινά για την αναφορά στα ναρκωτικά. Ιδίως από εσάς που δείχνετε τέτοια ευαισθησία για τα ζώα.

Ο συγκεκριμένος είναι ένα κτήνος που τυχαίνει να έχει και σχέση με παράνομες ουσίες. 

Σας πληροφορώ όμως ότι οι περισσότεροι από εμάς που κάνουμε/ κάναμε χρήση αγαπάμε και φροντίζουμε τα ζώα. Και δεν το λέω τυχαία.

Οι πιο πολλοί άνθρωποι που γνώρισα ως χρήστρια, οι πιο πολλοί που η κοινωνία τους καταδικάζει στην ανεργία ώσπου και αν βγάλουν ένα πρόγραμμα στις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς βγαίνουν και φροντίζουν αδέσποτα.

´Ισως γιατί εμείς όπως κι αυτά έχουμε γνωρίσει τις συνέπειες της προκατάληψης.

Εκφράζω τη λύπη μου εκ μέρους 

μου προσωπικά αλλά και του Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών .Ψυχοδ/κων Ουσιών

 

Σταματίνα Σταματάκου

Daphne Chronopoulou δεν ήξερα ότι η χρήση και η διακίνηση ή το εμπόριο είναι το ίδιο. 

Εκφράζετε τη λύπη σας που είπαμε δηλαδή ότι είναι σεσημασμένος αφού είναι; Εσείς αγαπάτε τα ζώα και τα σέβεστε, εκείνος πάλι όχι.

Daphne Chronopoulou

Σταματίνα Σταματάκου Δεν ξέρω τι έκανε και ίσως ούτε εσείς. Ξέρω πώς συλλαμβάνονται όμως και καταδικάζονται άνθρωποι για κατοχή ή εμπόριο - ο συγκεκριμένος δε μου μοιάζει για μεγαλέμπορος.




 





__________________________________________________
Το κτήνος ομολογεί: «έχουμε δει γατιά να σκοτώνουμε»

Για το γελοίο ψευτόμαγκα, τις απαντήσεις του αλλά και το ανωτέρω ποστ:

Συνελήφθη ο «νταής» που κλώτσησε το γατάκι https://www.tanea.gr/2022/05/02/greece/synelifthi-o-ntais-pou-klotsise-to-gataki/


CNN 

Αναγνωρίστηκε από το τατουάζ και συνελήφθη - Σεσημασμένος ο 30χρονος που κλώτσησε το γατάκι

https://www.cnn.gr/ellada/story/310745/anagnoristike-apo-to-tatoyaz-kai-synelifthi-sesimasmenos-o-30xronos-poy-klotsise-to-gataki





Τρίτη 26 Απριλίου 2022

STEKI 46- Ο πρώτος Χώρος Εποπτευόμενης Χρήσης (ΧΕΧ) στην Ελλάδα

 


 Επιτέλους είδαμε να υλοποιείται ο πρώτος* Χώρος Εποπτευόμενης Χρήσης (ΧΕΧ) στην Ελλάδα, πάγιο αίτημα του PeerNUPS_ Δικτύου Χρηστών ψχδ Ουσιών αλλά και όσων καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι κάτι τέτοιο και ατομικά για ανθρώπινες ζωές μα και για τη δημόσια υγεία και ευημερία της πόλης.

Στεγάζεται στην Καποδιστρίου στα γραφεία του ΟΚΑΝΑ κι ονομάστηκε   «STEKI 46» από τους ίδιους τους ωφελούμενους οι οποίοι καλύπτουν εκεί καθημερινά τις ανάγκες τους σε σίτιση και ένδυση, προμηθεύονται υλικό για την ασφαλή χρήση (σύριγγες, προφυλακτικά), ΚΙΤ με υλικό προστασίας από την πανδημία του COVID-19 και λαμβάνουν συμβουλευτική ψυχολογική υποστήριξη.

Οι χώροι Εποπτευόμενης Χρήσης έφεραν τεράστια οφέλη στις πάμπολλες χώρες που λειτουργούν εδώ και δεκαετίες. Πέραν του πασιφανούς πως είναι καλύτερα και για τους χρήστες ουσιών και για τους περαστικούς να γίνεται η χρήση σε κάποιο ασφαλή χώρο κι όχι στο δρόμο, πέραν της καθαριότητας και ασφάλειας που παρέχει το ελεγχόμενο περιβάλλον και η παρουσία νοσηλευτών και ναλοξόνης που σώζουν ζωές, έχει αποδειχθεί πλέον πως αυτό το πρώτο βήμα εισόδου για χρήση σε ένα ΧΕΧ, αν οργανωθεί σωστά αποτελεί και το πρώτο βήμα για μια σταθεροποιημένη ζωή ενταγμένη στην κοινωνία. Η προκατάληψη, με παραγκώνιση, καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων,  χρόνια κακοποίηση από θεσμούς και ιδρύματα καλλιεργούν μια δυσπιστία που συναντάμε σε μεγάλο βαθμό στην κοινότητά μας. Γι’ αυτό, εκεί που οι ΧΕΧ λειτουργούν από χρόνια, παρατηρήθηκε ότι η είσοδος σ’ αυτούς γεννώντας ένα κλίμα εμπιστοσύνης ανοίγει μια πόρτα προς την επανένταξη στην κοινωνία. «Επανένταξη» ρεαλιστική και ουσιώδη, όχι με ουτοπικές ιδεοληψίες με όρους «καθαρού» και βρώμικου ή τιμωρητικές πρακτικές αλλά με σταθεροποίηση μέσω υποκαταστάτων και φαρμακευτικής αγωγής, με ιατρικές εξετάσεις και θεραπείες για άλλα σχετικά ή παράπλευρα νοσήματα (Ηπατίτιδες, HIV, ψυχιατρικά κ.λ.), πρόσβαση σε στέγαση, εκπαίδευση και εργασία.

Είναι πάνω από δέκα χρόνια πλέον που το ζητάμε  κι είναι μεγάλη η ικανοποίησή μας που επιτέλους άνοιξε και στη χώρα μας ένας τέτοιος χώρος που ευχόμαστε να είναι ο πρώτος κι όχι ο μόνος. 

Ωστόσο μαζί με την ικανοποίηση και τη χαρά μας τρέφουμε και σοβαρές επιφυλάξεις διότι γνωρίζουμε πόσο εύθραυστο μπορεί να αποβεί ένα τέτοιο εγχείρημα.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, αν απ’ έξω στηθεί Αστυνομία. Θα έμπαινε κανείς «φορτωμένος» να κάνει χρήση; Αν μέσα η συμπεριφορά ανεκπαίδευτου προσωπικού έχει τον πατροναριστικό τόνο που τόσο συχνά χρησιμοποιούν προγράμματα και ΜΜΕ μιλώντας στους χρήστες ουσιών σα να είμαστε προβληματικά παιδιά κι όχι άνθρωποι τους οποίους ο εργαζόμενος βρίσκεται εκεί για να εξυπηρετήσει.

 Η δυσπιστία προς τους θεσμούς και κάθε προσφορά είναι ενδημική στην κοινότητα των χρηστών ψχδ ουσιών, και όχι άδικα. Κι ο τρόπος να ξεπεραστεί είναι αυτό που έχει αποδειχθεί περίτρανα παγκοσμίως όπου λειτουργούν τέτοιοι χώροι: Προαπαιτούμενη είναι η βοήθεια των ίδιων των χρηστών, των «ομοτίμων» (peers), ανθρώπων που μιλάμε τη γλώσσα της πιάτσας και έχουμε γνώση από μέσα των αναγκών του ανθρώπου που κάνει χρήση και που για Χ λόγους βρέθηκε μόνιμα, προσωρινά ή και για λίγες ώρες στο δρόμο με ένα σακουλάκι σκόνης στην τσέπη.

Το σπουδαίο αυτό εγχείρημα, ο θαυμάσιος χώρος που με μεγάλη φροντίδα και σκέψη οργανώθηκε στην Καποδιστρίου, πρέπει να πετύχει. Πρέπει να γίνει αρχή και πρότυπο για άλλους τέτοιους χώρους που γιατροί, πολιτικοί και γειτονιές θα καταλάβουν τη σημασία τους κι αντί να τους φοβούνται θα τους ζητούν και θα τους αγκαλιάζουν. 

Γι’ αυτό κι εμείς το Δίκτυο_Ομοτίμων_Χρηστών_PeerNUPS, χαιρετίζουμε το Στέκι46, ευχαριστούμε και συγχαίρουμε τον κ Θεοχάρη και την ομάδα του ΟΚΑΝΑ που επιτέλους τόλμησε και δηλώνουμε το παρών για κάθε βοήθεια από μέσα που μπορεί να χρειαστεί. 

Επειδή για μάς χωρίς εμάς δε γίνεται.

________________________________________________________________

*  Για να είμαστε ακριβείς πρώτος ήταν ο Οδυσσέας, παλιότερα, μα πειραματικός, δίχως νομοθετική ρύθμιση και δεν πήγε μακριά.


Ακολουθούν φωτογραφίες του θαυμάσιου σύγχρονου χώρου - προσωπικά (επειδή έχω πρόβλημα) με ενθουσίασε που έχουμε και μηχάνημα για τις φλέβες, κάτι που δεν είδα παντού στο εξωτερικό).
Τέτοια φροντίδα θέλουμε.
 

















 

Βλέπετε και τους συνεργάτες μου, Χρήστο Αναστασίου και Μάριο Ατζέμη, στα εγκαίνια:

https://www.ertnews.gr/roi-idiseon/episkepsi-mitsotaki-sto-choro-epopteyomenis-chrisis-steki-46-toy-okana/