Άκουσα πάλι αυτή τη μπούρδα, παρότρυνση και συμβουλή λέει «να είσαι ο εαυτός σου». Σα να γίνεται κι αλλιώς.
Ότι θα χρειαζόταν και αυτό να το εξηγήσουμε δεν το περίμενα αλλά πάμε πάλι στα βασικά:
Έναν εαυτό έχουμε. Ακόμα και σε περιπτώσεις βαριάς σχιζοφρένειας αυτόν εκφράζουμε, ακόμα κι αν βάψουμε μαλλί, αν μασκαρευτούμε, ακόμα κι όταν λέμε ψέματα αυτό τον εαυτό και τις εκφάνσεις κι εκδοχές του εκφράζουμε θέλοντας και μη.
Είναι χιλιάδες χρόνια που το ξέρει η ανθρωπότης ότι μια η φύση/ο χαρακτήρας του καθενός, είναι εκατό χρόνια που το ανέλυσαν οι σπουδαίοι ψυχαναλυτές ότι αυτό το ένα ασυνείδητο εξωτερικεύεται ακόμα κι αν υποκρινόμαστε ή κοιμόμαστε ή δεν έχουμε συναίσθηση του ποια είμαι πού πηγαίνω.
Τι είναι λοιπόν αυτή η νέα μπαρούφα που κυκλοφορεί να ψάχνουν τους εαυτούς τους ή να θεωρούν επίτευγμα το να τους βρουν; Θα σας λυπήσω μα μου φαίνεται εφεύρημα των κάθε είδους ‘θεραπευτών’ Ψυχολόγων (όχι Ψυχιάτρων), κάτι τύπου σε δουλειά να βρισκόμαστε και έλα να μου κλαφτείς και να σου βάλω εύκολα για να πληρώσεις. Ξέρετε, σαν εκείνο το «εσύ το εαυτό σου θα κοιτάς» σαν τα «μου αξίζει» των διαφημίσεων και εκείνο το γελοίο «ΑΞΙΖΩ!» που έχω ακούσει να αντικαθιστά τα πατερημά των γιαγιάδων τους και την εξομολόγηση στους παπάδες.
Θα περάσει γρήγορα όπως πέρασε εκείνη η λόξα με τις ‘θετικές ενέργειες’, μόδες είναι αυτά, μα δε μπορώ να μη γελάω.
_________________
Ακολουθούν παραδείγματα κομπογιαννιτισμού, από τα πιο ανώδυνα διότι υπάρχουν κι άλλα επικίνδυνα, τα «βρες τον εαυτό σου για να νικήσεις τον καρκίνο» που δε θα τους δώσω χώρο ούτε για να γελάσουμε.
__________________________________________-
