Αδιακρισίες της Γλώσσας: πτώματα στα συμπτώματα και άλλα του ξενυχτιού

 

                                               

Αδιακρισίες της Γλώσσας. Αυτό ας πούμε που τα συμπτώματα έχουν μέσα πτώματα δε θα το λέγαμε και ευγενικό.

 

Το Γήρας σκέπτομαι. Για σας τους νέους το λέω, δεν έχετε ιδέα τι σας περιμένει. Ζει πάντα εκείνο το παιδί, συγκατοικεί με το νέο μέσα μας και αν η πείρα δίνει κάποια λογική η καρδιά δεν παύει να μάς αναστατώνει. Δε λέω για χαζοαισθήματα και μπούρδες, λέω για τον πόθο της ζωής, τον τρελό τον τι να τον κάνεις όταν πλέον, όπως το ’λεγε  κι ο Ευαγγελιστής ,‘ο νους μεν πρόθυμος, η δε σαρξ ασθενής’.

 

Μια κοπέλα μου είπε χθες ‘όταν σας βλέπω λέω μακάρι κι εγώ όταν φτάσω τα χρόνια σας να έχω το σώμα σας’.

Γλυκά της χαμογέλασα, δεν απαντιούνται αυτά, μα ο κύριος δίπλα μου στο μπαρ μονολόγησε ότι ‘εδώ δεν το ‘χει τώρα’ και χορέψαμε μαζί ένα εντυπωσιακό, έτσι να ξορκιστεί η χοντράδα. Καλός άνθρωπος, τον ευγνωμονώ διότι ως γνωστόν πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι (δηλαδή, για να σας το πω απλά, σε κενή και κούφια ματαιοδοξία δεν υστερώ κι αν δεν επιδείκνυα την ευλυγισία μου θα έπεφτα σε θλίψη).

 

‘Θα θελα να μου να μικ’ιός

θα θελα να ’σουνα μικρή

ο έρωτάς μας ο τρελός

να ξεκινούσε απ’ την αρχή’ όπως λέει κι εκείνο το νησιώτικο μα φευ εύκολα απ’ τα συμπτώματα καταλήγουμε στα πτώματα, οπότε άσε λες, ας μην το πιώ το επόμενο ποτήριο, ας πω ένα ακόμα όχι σ’ εκείνο που ως τώρα έλεγα ‘ζωή’. 

_____________________________

*Πάντα παραφράζω με «νου» όταν το χρησιμοποιώ μα ο Ευαγγελιστής λέει «πνεύμα»:

«Το μεν πνεύμα πρόθυμον η δε σαρξ ασθενής» το έχω στο Ματθαίο (κστ΄) στη Βίβλο μου. Το είπε υποτίθεται ο Ιησούς στους Μαθητές του επειδή τους πήρε ο ύπνος όσο εκείνος προσευχόταν.

Του δρόμου Junkie; Μύκονος

 

Truck Junkie;

- Δικό μας παιδί δηλαδή, από 'κείνα;
Βρέθηκε μπροστά μου στη Μύκονο.
______________________________
Ψάχνοντας ανακάλυψα πως όχι δεν είναι πρεζάκι ο οδηγός μα πρόκειται για Ολλανδική εταιρία. Μα το χάρηκα.

ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ: 18 & 19 Μαΐου― η αδελφή μου και υπέρσυστήνω

 

Της αδελφής μου, σημαντικό και υπέρσυστήνω.

(που ξέρω, ξέρω, ίσως να μπερδευτείτε πια με τα αδέλφια μου μα δε φταίμε εμείς).

 

Η Μαρίνα Χρονοπούλου, λοιπόν,

σπουδαία μουσικός και μαέστρος

παρουσιάζει τη μουσική της διαδρομή μέσα από συνθέσεις της για δέκα θεατρικά έργα.

 

18 και 19 Μαΐου

στο Υπόγειο του Κουν (βέβαια)

Πεσμαζόγλου 5 – κι ακολουθεί  σύνδεσμος για εισιτήρια.

_____________________________________________

ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

18 & 19 Μαΐου στις 21.00

Ο Βασιλιάς του Χρυσοπόταμου και άλλες ιστορίες

Μία μουσική διαδρομή μέσα από 10 θεατρικά έργα. 

 

Έχοντας συνθέσει μουσική για πάνω από 25 θεατρικές παραστάσεις, η Μαρίνα Χρονοπούλου παρουσιάζει συνθέσεις των τελευταίων 15 χρόνων. Μια 15μελής ορχήστρα και τρεις ηθοποιοί ερμηνεύουν αποσπάσματα από 10 θεατρικά έργα.

 

Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου

Δραματουργία: Ελισάβετ Χρονοπούλου

Σκηνοθεσία - Φωτισμοί: Παναγιώτης Παναγόπουλος

Ηθοποιοί: Μυρτώ Αλικάκη, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Μάνια Παπαδημητρίου

 

15μελής ορχήστρα:

Πιάνο: Μαρίνα Χρονοπούλου

Ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, φυσαρμόνικα: Δημήτρης Μανούσος

Βιολιά: Νεφέλη Δοδοπούλου, Ελευθερία Ηλιάδη, Γιάννης Μπιχάκης, Ανέστης Τσιαρτσιανίδης

Βιολοντσέλα: Ηλίας Μαυροματίδης, Μυρσίνη Μερζώ, Τριανταφυλλιά Παναγιωτάκη, Άλκηστη Τσουλάκου

Φλάουτο: Μαριάννα Αντωνοπούλου

Κλαρινέτο: Χαρίλαος Χαλκιάς

Τρομπέτα: Μάρκος Στυλιανέσης

Τρομπόνι: Δημήτρης Ντάσιος

Κρουστά: Βασιλιάννα Τσαλαπάτη, Μαριάννα Αντωνοπούλου

Κούκλα Μαριλένα: Σταυριάνα Κουσκουβελάκου

Σχεδιασμός αφίσας: Χάρης Κολοβός

Σχεδιασμός προγράμματος, social media: Γεωργία Μελετίου

 

Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/marina-xronopoulou-mousikes-apo-to-theatr0/

 

ΑΘΩΟΣ ο Νίκος Ρωμανός (μετά από 17 μήνες φυλακή)

 

Για ένα αποτύπωμα σε σακούλα 17 μήνες φυλακή, βία, στιγματισμός. Και τελικά, όπως από την αρχή φαινόταν, είναι αθώος.

Αθώος λόγω αμφιβολιών όμως, κι ο χαρακτηρισμός «λόγω αμφιβολιών» δεν δίνει δυνατότητα να ζητήσει αποζημίωση για την άδικη κράτηση.

Ντρεπόμαστε; Που τα ανεχόμαστε; 

Τα δικαιώματα κι η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι ίδια για όλους αν έχουμε Δημοκρατία. 

 

'Έπειτα από 17 και πλέον μήνες στη φυλακή Την ενοχή δύο κατηγορουμένων αποφάσισε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στη δίκη για την έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελοκήπους την 31η Οκτωβρίου 2024. Αθώοι κηρύχθηκαν οι Νίκος Ρωμανός και ακόμη δύο. Ύστερα από 17 και πλέον μήνες στη φυλακή ο Νίκος Ρωμανός είναι ελεύθερος, όπως και οι Δημήτρης Π. Και Αργύργης Κ. '

Xrisa Lykou

Μόλις απολογήθηκε ο Νίκος Ρωμανός, λέγοντας:

«Η φυλακή είναι ένα περιβάλλον παγωμένου χρόνου. Όταν βγαίνεις, βγαίνεις από ένα ψυγείο και έρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα αλλαγμένη.

Η σύλληψη κάτω απ το πατρικό μου, ήταν σαν ντεζαβου σαν ένα τραύμα που ανοίγει ξανά. Ήξερα απ’ την αρχή τι μέλλει γενεσθαι, ότι θα περιφερθώ δηλαδή σαν λάφυρο, σαν προϊόν πολιτικού μάρκετινγκ.

Το πιο σημαντικό πράγμα που έκανα στην πολιτική μου ζωή, από την αποφυλάκιση μου μέχρι σήμερα, ήταν η αναστύλωση του μνημείου του Αλέξανδρου Γργηγορόπουλου, για να διασωθούν οι μαρτυρίες, να διασωθεί η μνήμη.

Για τα πράγματα που έχω κάνει, δεν έχω πρόβλημα να αναλάβω την ευθύνη. Στην προκειμένη όμως περίπτωση δεν έχω κάνει αυτή την επιλογή. Καλούμαι να πληρώσω κάτι που δεν έχω κάνει και είναι άδικο. 

Καλύτερα να μου πείτε ότι είμαι ένα πρόσωπο που δεν συμπαθείτε και γι’ αυτό με βάζετε φυλακή. Είναι πιο τίμιο απ’ αυτό με τη σακούλα.

[…]

Τέλος, επειδή έχω το βίωμα της απώλειας, θέλω να εκφράσω τα συλλυπητήρια μου στους γονείς του Κυριάκου Ξυμητήρη, στη σύντροφο του και στον πολιτικό του χώρο».

Χειροκροτήματα στην αίθουσα και μεγάλη συγκίνηση. Νίκο γερά ως τη λευτεριά!

 

Τώρα που η δίκη ολοκληρώθηκε κρατάω κάποια αποσπάσματα απ’ την τελική τοποθέτηση της Μαριάννας: 

«Δεν μετανιώνω για τίποτα! Η αντίσταση και η αλληλεγγύη είναι υποθέσεις συλλογικές.

Ευχαριστώ τους γονείς του Κυριάκου, για τη συμπαράσταση και τη συμπόρευση. Ευχαριστώ τη Δήμητρα Ζ. όχι μόνο γιατί μου στάθηκε στις πιο αβάσταχτες στιγμές με τον πιο ανιδιοτελή τρόπο, αλλά γιατί δεν αποστασιοποιήθηκε απ’ τον Κυριάκο.

Ευχαριστώ τον Κυριάκο γιατί μαζί ονειρευτήκαμε με μάτια ανοιχτά έναν καλύτερο κόσμο, γιατί μαζί αγωνιστήκαμε για έναν καλύτερο κόσμο.

Το μεγαλύτερο κομμάτι μου πέθανε μαζί του, ένα κομμάτι του θα ζει πάντα μαζί μου. Στις 31/10 ορκίστηκα παρών!».

Κρατάω τα λόγια της Δήμητρας:

«Καταδικάζετε εμένα και την αναρχία! Δεν μπορείτε να νικήσετε τις ιδέες, προσπαθείτε να σπάσετε τους ανθρώπους. Καταδικάζετε εμένα για τρομοκρατία, ενώ οι κυβερνήσεις που σπρώχνουν τον κόσμο στη φτώχεια, μένουν στο απυρόβλητο. Τρομοκράτες, είναι όσοι αγωνίζονται για συντροφικότητα και αλληλεγγύη. Ευχαριστώ το αλληλέγγυο κίνημα. Μια αλληλεγγύη που δεν σταματά στη συμπάθεια, είναι ασπίδα μέσα σε αυτή την αίθουσα που υπάρχει η μνήμη του Κυριάκου. Δεν υπερασπίστηκα μόνο εμένα αλλά και εκείνον. Όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον οι απουσίες, θα γίνονται βαθιά παρουσία».

Κρατάω τη στιγμή αξιοπρέπειας όταν τα τρία παιδιά στο άκουσμα της αθώωσης τους δεν έκαναν τον παραμικρό μορφασμό ανακούφισης -όσο κι αν την ένιωσαν- ξέροντας τι μπορεί να ακολουθεί για τα δύο κορίτσια.

Τέλος, τη στιγμή που η Μαρίαννα αποχωρεί με υψωμένη γροθιά απ’ την αίθουσα και συναντά τη μητέρα του Κυριάκου, Άννα, φωνάζοντας μαζί: «Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς, σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς».

Και παιδιά ας συμφωνήσουμε ότι από όποια οπτική κι αν βλέπεις τα πράγματα, σαν το κράτος, άλλος τρομοκράτης δεν υπάρχει.

_________________________________________________________________

#Μυρτώς βρε παιδιά, Μυρτώς! #Γλώσσα #grammar_nazi

#Μυρτώς βρε παιδιά, Μυρτώς, όπως Μαντώς κ.ο.κ. Δημοτική μιλάτε. Αν γράφατε αρχαία να το λέγατε κατά το #Σαπφούς.

Κι όχι τίποτε άλλο μα μετά μου πετάτε και κάτι 'του Ίων', 'τον Ιάσων' , 'την Άρτεμις' και 'τον Όθων' και με απελπίζετε.

 

Ρωτάτε, μη ντρέπεστε. Δε φταίτε εσείς για το ελληνικό σχολείο,

 όμως ‘Ρωτώντας παν στην Πόλη’ αλλιώς μένουν πίσω κι άσκοπα ξεφτιλίζεστε.

 

Τα έγραφα και παλιότερα στο: ‘Αρχαία ονόματα για τα παιδιά; Χρυσή μου, συγκεντρώσου! όπου μεταξύ άλλων:

 

'....Νιόβη, Κασσάνδρα κι Ιφιγένεια δείχνουν είτε άγνοια είτε περιφρόνηση της Ιστορίας την οποία υποτίθεται τιμούν.

Ίρις και Θέμις και Λέων και Ιάσων, και Οδυσσεύς, είναι ωραία κι άξια αλλά εξαρτάται η ωραιότης από το πόσο εγγράμματοι είναι οι γονείς και το περιβάλλον στο οποίο θα ζήσει ο φέρων το όνομα.

Κουράστηκα να ακούω από μάνα 'Θα πω στον Ιάσων', 'έλα Γιόλη' (Ιόλη), 'είναι του Λέων μου' και λοιπά ακαλαίσθητα και τόσο κουραστικά που πρόσφατα παρασύρθηκα και σε μια 'μαμά του Λέων' που με ρώτησε είπα 'δεν τον βαφτίζεις Νικολάκη που ξέρεις να το λες;'

Τις συνέπειες τις φαντάζεστε. Ο Λέων δεν εσώθη, μια ζωή γνωστοί και φίλοι θα μαθαίνουν με το πρώτο πως είναι γόνος ανόητης μαμάς, μα δεν εσώθη ούτε η γράφουσα. Η 'ευγενής Τέχνη του να κάνεις εχθρούς' είχε ξανά εξασκηθεί, παρά το γάντι.... ' από: https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2012/09/blog-post_14.html   

_____________________________________________________

Εικόνα τα εν Μυκόνω μου Λεξικά στην αγαπημένη νεανική βιβλιοθηκούλα του παππού μου που ακόμα έχει στα ράφια την όμορφη γραφή του με κόκκινο μολύβι: ‘Ιστορία’ στο ένα, ‘Τραγωδίες’ άλλο κλ, περήφανος τότε το 1927 που νέος καθηγητής σταλμένος στην Έδεσσα, κατάφερνε να αγοράζει βιβλία και «έφτιαχνε τη Βιβιλιοθήκη του» όπως γινόταν τότε. (Το Δημητράκο μου, όπως βλέπετε τον έχω διαλύσει κι έχασε τίτλους από την όψη).

 

Για γνώση Γραμματικής στυστήνω Τζάρτζανο αν αγαπάτε Ιστορία, Γλώσσα και την ανάγνωση μα και Τριανταφυλλίδη ανυπερθέτως (υπάρχει και σε .pdf)

 #Γλώσσα #grammar_nazi

Ζώης Λούβαρης: 'ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ' ―(συστήνω)

 

Ζώης Λούβαρης: ‘Παρασκηνιακές Ιστορίες’ και υπερσυστήνω.

Σε συναυλία, σε πρόβα, σε μπαράκι, στο Κύτταρο πάντα και παλιά στο Γκρι και αλλού, πολύ αλλού σε φωτεινά και σκοτεινά, σε φανερά κι απόκρυφα, σε μεταξύ μας ή σε ομαδικά, ο Ζώης Λούβαρης είναι εκεί, ο Παπαράτσι του Ελληνικού Ροκ, ο δικός μας.

Δεκαετίες τώρα, η ματιά του απαθανατίζει τα παρασκήνια μιας ‘σκηνής’ (όπως κάποιοι λένε τον κόσμο αυτό) κι η μνήμη του κρατά στιγμές και πρόσωπα, άλλα που ζουν κι ακμάζουν, άλλα που χάθηκαν.

 

Οι Παρασκηνιακές Ιστορίες του μόλις κυκλοφόρησαν. Πολλές φωτογραφίες βέβαια μα και κεφάλαια αφιερωμένα σε ανθρώπους όπως τους θυμάται, υποκειμενικότατα μα με την καλοσύνη, την καθαρή ματιά που έχουν κι οι εικόνες του. 

Ακόμα και τους δύσκολους, και μιλάω για πολύ δύσκολους κι αφόρητους όσο και τρυφερά γαλίφηδες υπερταλαντούχους σαν τον Παπαντίνα, δεν κρύβει αλλά ούτε κατακρίνει (παρότι ναι, δεν είναι κανείς μας που κάποια στιγμή να μη θέλησε να ‘τον πλακώσει’).

Το διάβασα απνευστί και το συστήνω.

Δίνω λίγα ονόματα, θα αδικήσω κάποιους γιατί είναι εκεί ένας κόσμος ολόκληρος, οπότε ενδεικτικά μονάχα κι από μνήμης μου:

Το ΡΟΡ 11 ‘υπό την καθοδήγηση του Αντρέα Who’

Βασίλης Σπυρόπουλος, Θανάσης

Τσαμαδός ο αγιογράφος, Μιχάλης Χαιρέτης,

Άγγελος  Μαστοράκης, Τσιλογιάννης , Πουλικάκος,

Παπαντίνας, Νίκος Δεληγιάννης, Μαρία Αριστοπούλου, Κατερίνα Αποστολάκη, Άσιμος, Νίκος Σπυρόπουλος,

Τόλης Μαστρόκαλος, Αντουάν Παρίνης,

Αλέξης Ταμπουράς, Άλκης Παναγιωτίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης,

Κλέων Αρζόγλου, Μάρος Δαπέρης Σκούταρης

Ντάλας, Πολύτιμος, Λυμπέρης, Νίκος Εφεντάκης, Σπυριδούλα, Κάτω Απ’ το Δέντρο και Γειά σου Τάκηδες,Magic De Spell

κι άλλοι πολλοί που εγώ τυχαίνει να μη γνώρισα.

Αλλά και οι εξαιρετικοί:

 Θέκλα Τσελεπή καιΘοδωρής Βλαχάκης (των Magic De Spell)

που θα το παρουσιάσουν 

την Παρασκευή 24/4 

και υπέρσυστήνω

και το βιβλίο και την Παρουσίαση:

THE DOGS’ PLACE, Ανταίου 3, Πετράλωνα

_______________________________________

 

Κορίτσια, εσείς τα σέβεστε τα παντελόνια σας;

'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς….*

Ακόμα το θυμάμαι. Ήμουν παιδί σε ταξί. 

―Θα το πνίξεις το παιδί μωρή, φώναξε ο ταξιτζής σε μια έγκυο που φορούσε παντελόνι.

Έτσι ήταν τότε, το λέω για σάς τους νεότερους πολυτραυματίες της καθημερινότητας, ότι τότε άνδρας να ήσουν κι είχες δικαίωμα να κράζεις, να κλωτσάς,  να χουφτώνεις, να ρίχνεις και καμιά σφαλιάρα για συμμόρφωση.

Μα άλλο είναι το θέμα μας. Προπολεμικά στη Δύση και ως τα χρόνια της Χούντας στην Ελλάδα δεν ήταν πρέπον να φοράνε οι γυναίκες παντελόνια. Εξ ου και τα ‘να σέβεσαι τα παντελόνια σου’ με τα οποία γαλουχούσαν τα αγόρια.

Σ’ εμάς όλα αυτά εξαφανίστηκαν ως τη Μεταπολίτευση, στην κεντρική Ευρώπη με τον πόλεμο και τις εντυπωσιακές Ρωσίδες στρατιωτίνες* αν και από πιο παλιά στους κόσμους των καλλιτεχνών και τη μόδα το ρεύμα είχε ξεκινήσει από το 1920.

 

Εικόνα: Μαθήτριες στο Μπρούκλιν το 1942 εμφανίστηκαν στο σχολείο με παντελόνια για να συμπαρασταθούν σε συμμαθήτρια που την προηγουμένη είχε πάρει αποβολή λόγω παντελονιού στην τάξη.

_______________________________________

*'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς…. 

..κι όσοι τσολιά μου σ΄αντικρίζουν

τα κουτσομπολιά αρχίζουν..

.. την κυκλοφορία σταματάς…’

Βαμβακάρης-Τσέρτος

*οι Ρωσίδες πιλότοι μικρών βομβαρδιστικών με κομμένα φτερά και μισή μηχανή ώστε να μην ακούγονται, έσπαγαν το ηθικό των Βερολινέζων  στο ΒΠΠ κι έγραψαν Ιστορία αλλά και η Βασίλισσα Ελισάβετ σόκαρε όταν ίππευσε ανδρικά με παντελόνι (ανεπίσημα, στο κτήμα της) αλλά τελικά τη δέχθηκαν στον πόλεμο που το εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων και επέμενε να φορά τη στολή.

**Girls Show Up In Slacks At Abraham Lincoln High School, In Brooklyn,in Protest Because A Classmate, Beverly Bernstein, Was Suspended The Day Before For Wearing Slacks,1942

 

Στη Βηρυτό 'πού να ήταν ίσως το δικό μας σπίτι;'

 

 

«ψάχνοντας σε οικοδομές γκρεμισμένες που να ήταν ίσως το δικό μας σπίτι» 

Σεφέρης

 

 

Βηρυτός. Στενοχωριέμαι διπλά ίσως επειδή έχω πάει. 

Ευγενικοί άνθρωποι, καλοσύνη. Μια πόλη άσχημη, χτισμένη ανάκατα, που μοιάζει πολύ με την Αθήνα. Κι ίσως γι’ αυτό, σ’ αυτές τις εικόνες είναι σα να βλέπω γείτονες και φίλους να ψάχνουν τα πράγματά τους μέσα στα συντρίμμια. 

Όταν γνωρίζεις, όταν έχεις αναμνήσεις αλλά κι όταν διακρίνεις ομοιότητες με τα γνωστά, ο πόλεμος δεν είναι κάτι μακρινό, παραμυθάκι που συμβαίνει σε άλλους, μα έρχεται στη ζωή σου, στο σπίτι σου και σου ξεσκίζει την καρδιά.

 

Την Αθήνα βλέπω σ’ αυτές τις σακαράκες, σ’ αυτές τις άθλιες πολυκατοικίες τις γκρεμισμένες. Βλέπω θυσίες και όνειρα που τις έχτισαν και με συνταράζει ο παραλογισμός του πολέμου. Κάθε πολέμου.

 

Στο νου μου η Βηρυτός φέρνει το Σεφέρη. ‘Είμαστε άνθρωποι, χωρίς χώμα και χωρίς σπίτια’ και ‘ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια’ έλεγε. Και θυμάμαι έναν κριτικό που έγραφε κι έγραφε κι ανέλυε σχεδόν μεταφυσικά και συμβολικά αυτά τα λόγια ενώ για μένα, πάντα, ο Σεφέρης κυριολεκτεί. Τη Σμύρνη σκεπτόταν, το πατρικό του, συγγενείς και φίλους. 

Γι’ αυτό και εύχομαι να πάψει τούτη η τρέλα. Σε άλλους μοιάζει μακρινό αλλά για μένα είναι δίπλα και τρέμω μην πούμε κι εμείς σαν παλιότερες γενιές: ‘το κυνήγι ήταν καλό, στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια’.

_____________________________________________

Οι στίχοι του Σεφέρη από την Κίχλη

https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&text_id=3166

#Εκεχειρία 

#Λίβανος: Εκεχειρία με το πιστόλι στον κρόταφο. Το Ισραήλ παραβιάζει τη συμφωνία. 

Επιστροφή χρημάτων από ΕΟΠΥΥ; Απάτες του Διαδικτύου

 

‘Μαμά πάρε με αμέσως τηλέφωνο στο:….’ Ήταν ένα μήνυμα που κυκλοφορούσε παλιότερα. Και δεν ξέρω πόσες μαμάδες θα το έψαχναν πριν μπουν στο σύνδεσμο που έδινε.

Τώρα κυκλοφορεί η επιστροφή χρημάτων από τον ΕΟΠΥΥ. Επειδή ήρθε και σ΄εμένα το μοιράζομαι.

Μου κάνει εντύπωση που ακόμα κάποιοι τα πιστεύουν οπότε σας το λέω κι εγώ: 

Δε μπαίνουμε σε συνδέσμους που έρχονται στο Facebook ή σε sms. Αν πιστεύουμε πως πιθανόν είναι έγκυρο ελέγχουμε τι ακριβώς περιέχει αυτός ο σύνδεσμος. Π.χ. όλοι οι σύνδεσμοι του κράτους τελειώνουν σε .gov.gr. H απάτη μπορεί να περιέχει λέξεις σχετικές μα για να δουλέψει αναγκαστικά τελειώνει σε .com ή τη χώρα προέλευσης, όπως π.χ. αυτό που ήρθε σ εμένα που περιέχει ένα ‘eopyy’ μα αναγκαστικά προκειμένου η διεύθυνσή τους να μας παραπέμψει εκεί που θέλουν τελειώνει σε .co/gr.

Τη διεύθυνσή μας (Facebook, email, sms) πουλάνε εταιρίες που επισκεφθήκαμε. Όταν μπούμε στον ψεύτικο σύνδεσμο είτε θα μας εξαπατήσουν ζητώντας στοιχεία (που ποτέ δε δίνουμε) ή θα εγκαταστήσουν cookie στη συσκευή μας για να κλέψουν πληροφορίες.

Το έγκλημα έχει μεταφερθεί στο διαδίκτυο. Όσο εμείς φαντασιωνόμαστε τον κινηματογραφικό βιαστή με το πριόνι και τον κλέφτη με λοστό και μαύρη κουκούλα το διαδικτυακό έγκλημα ανθίζει. Μόνο στο Facebook (που πλέον το προτιμούν μεγαλύτερες άρα πιο ευάλωτες ηλικίες) 2 στις 3 διαφημίσεις είναι απάτη. Απάτη έξυπνη διότι ήδη έχουν στοιχεία για σας, π.χ. τι άλλο ερευνήσατε, πού κάνετε κλικ, τι αρρώστιες, τι γούστα έχετε. Κι έρχεται διαφήμιση για συσκευή στο 1/10 της τιμής και μπαίνετε, στέλνετε χρήματα και προϊόν δε βλέπετε ποτέ, ούτε επιστροφή μια κι η εταιρία, με ασαφή έδρα στη Νιγηρία ή την Κύπρο, δεν υπάρχει και δεν έχετε τρόπο να τη βρείτε. Ούτε την οικονομική δύναμη βέβαια.

 

Προσοχή λοιπόν.

Το κράτος δε μας ζητά να κάνουμε κλικ σε περίεργες διευθύνσεις.

To Facebook δεν είναι ιστοσελίδα ειδήσεων ούτε αγοράς. 

Πριν δώσουμε σημασία τσεκάρουμε αν πάνω γράφει ‘χορηγούμενη’, δηλαδή διαφήμιση, δηλαδή, όπως σας είπα 2 στις 3 περιπτώσεις απάτη.  

_________________________________________________________

Ο φίλος μου που ζούσε στο αεροδρόμιο

Δημοσιότητα πήρε σήμερα στην Ελλάδα ένας άνθρωπος που βρέθηκε να κατοικεί σε Αεροδρόμιο. Θυμηθήκαμε και μια ταινία με τον Tom Hanks- η οποία έχει ‘Happy End’ βεβαίως.

 

Είχαμε ένα φίλο που το έκανε αυτό. Χρόνια ζούσε στην Ολλανδία, ερχόταν στη Μύκονο τα καλοκαίρια. 

Ζωγράφιζε. Κάποτε αδρά θυμάμαι ότι είχε παντρευτεί Ολλανδέζα;

Στη Μύκονο θα θυμάστε το Γιάννη (S... ή N... τα.. παρατσούκλια του, από Κ.. το επίθετο).

Δε θυμάμαι πια τι πήγε στραβά και κατέληξε να ζει στο Βενιζέλος. Ποτέ δεν είπε πως κάτι πήγε στραβά, ποτέ δεν παραπονιόταν, ποτέ δε γκρίνιαζε.

Μέσα του βαθιά δεν ξέρω τι έλεγε στον εαυτό του μα προς εμάς γνωστούς και φίλους ποτέ δεν έδειξε να γκρινιάζει ή να μεμψιμοιρεί.

Ιδιότροπος ήταν και το καλλιεργούσε. Όταν κάποιος τον ενοχλούσε τον έκοβε. Μαχαίρι. Μα δε μάθαινες γιατί. Δεν κουτσομπόλευε, δε ρωτούσε, δεν έβλεπε ίσως κανένα μας.

 

Στο αεροδρόμιο τον κατάλαβαν. ‘Ένας ‘μπάτσος’ (σόρυ αν είστε Αστυνομικός, έτσι μου μετέφεραν την πληροφορία), τον κυνήγησε, του είπε ότι αν τον ξανάβλεπε θα τον έσπαγε στο ξύλο. Ο Γιάννης δεν έπαιρνε από αυτά, το ‘ριχνε στην τρέλα. Αυτό που κάποιοι κάνουν τρέλες κάνοντας τον τρελό ενώ πιστεύουν ότι δεν είναι.  Για εκείνον, από χρόνια, ασυνήθιστες συμπεριφορές δημόσια ήταν συνήθεια, τρόπος επιβίωσης σα ζωντανό Θέατρο για το εγώ του, να κάνει γνωριμίες αλλά και σαν άμυνα όταν κάτι άλλο ενοχλούσε τον περίγυρο. 

Όμως ο Μπάτσος δεν ήταν σαν εμάς, δεν καταλάβαινε από ανορθόδοξες συμπεριφορές, από ντυσίματα αλλιώτικα και Θέατρα του Παραλόγου και του δρόμου.  Του έλεγε ‘Θα σε σπάσω στο ξύλο αν σε ξαναδώ. Και το έκανε, ο Γιάννης βρέθηκε στο νοσοκομείο και το πόδι του ποτέ δεν έφτιαξε μετά, τον πονούσε πολύ, μάθαμε από κοινό μας φίλο κι έμπορο.

 

Αλληλογραφούσαμε. Κάποια στιγμή χάθηκε. 

Έλαβα ένα μήνυμα στο Facebook. H φίλη του Ανίτα από την Ολλανδία. Μου είπε ότι εκείνη του είχε φτιάξει το προφίλ για να βάζει τη ζωγραφική του και εκείνη είδε τα emails και τα μηνύματά μου. Ο Γιάννης, μου είπε, δεν έχει πια υπολογιστή, ούτε τηλέφωνο.  Μια φορά την εβδομάδα παίρνει τα μηνύματά του από το ταχυδρομείο, διεύθυνση Post Restante  στο Ηράκλειο.

 

Βρήκα την ανιψιά του το 2022,

‘Δεν  ξέρουμε καν αν ζει...’ μου είπε κι ότι όποτε ακούσουν κάποια περίεργη περίπτωση επικοινωνούν. ‘Περίεργη’.. θάνατο εννοούσε. 

 

‘Ακόμα ζωντανοί΄είχε γράψει ο Κύριος Kastell σε μια φωτογραφία τους στο σπίτι μας.  Για τον εαυτό του μιλούσε, αλλά μυστήρια η διαίσθηση, λίγο μετά ο Γιάννης χάθηκε από προσώπου γης.

 

Εύχομαι να μάς ξέχασε όλους διότι είναι μακριά, ευτυχισμένος.

Κάπου στην Αθήνα έχω έργα του- δώρα μα και αγορασμένα από τον Κύριο Kastell.

 ______________________________________

Η είδηση σήμερα, ET3 , μα δε μπόρεσα να τo βρω στο YouTube, το φέρνω από το Twitter (X). Συγκινητικό που έχει μαζί του και το σκυλάκι του, Κοκονάκι 12 ετών: https://x.com/stenikito/status/2040372544251822256

Το ρεπορτάζ έπαιξε στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ3. Αν μπορείτε, αφιερώστε λίγο χρόνο να δείτε το βίντεο. Και αν θέλετε, μοιραστείτε το. Ίσως έτσι φτάσει εκεί που πρέπει, σε ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν (για το κινητό του ανθρώπου στο inbox). pic.twitter.com/4Mc78ri3A8

— Stelios nikitopoulos (@stenikito) April 4, 2026

Πάντα θυμόταν τα βυρωνικά μου

             The Terminal: Tom Hanks https://www.imdb.com/title/tt0362227/?ref_=vp_ov_i