Η απαξιωτική φορολόγηση των γυναικών κι η στυτική δυσλειτουργία #ΦΠΑ

                                   

                           

  Τα ταμπόν της εμμηνορρυσίας είναι είδος πρώτης ανάγκης.

Παρότι η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπει μηδενική φορολόγηση, η Ελλάδα (τι έκπληξη!) είναι μέσα στα κράτη που φορολογούν τα ταμπόν με τον ύψιστο ΦΠΑ (δείτε και το χάρτη με τα ποσοστά).

Ποιος νοιάζεται θα μου πείτε; 

Δύο όμως είναι τα ζητήματα. 

Ένα οι παράλογα ψηλοί μας φόροι  (που αααν είχαμε Αντιπολίτευση ίσως κάποιοι τους ερευνούσαν).

Δεύτερο, όμως, τα γυναικεία ζητήματα, οι γυναικείες ανάγκες που, κατά κανόνα και παράδοση, απαξιώνονται ως μη σοβαρά. Κάτι σαν την Εμμηνόπαυση που, ενώ αφορά όλες τις γυναίκες, έχει ερευνηθεί ελάχιστα σε σύγκριση με τη στυτική δυσλειτουργία που χτυπά μόνο ένα 15% των ανδρών παγκοσμίως. 

___________________

Πηγή πλκηροφοριών myvoicemychoiceorg

   Εικόνα πάνω:

αριθμημένο, δώρο της Mali, Mali, Alícia Νieto Βrotons, τη ζωγράφο μας στη 'EuroNPUD SisterWUD'  

την Πανευρωπαϊκή Ομάδα Χρηστριών για την οποία είμαι πολύ περήφανη.

Ο εθνικισμός τυφλώνει. Οι σημαίες κάποτε μας κλείνουν τα μάτια #BANKSY

                                   

Ο εθνικισμός τυφλώνει.

Οι σημαίες κάποτε μας κλείνουν τα μάτια.

 

Ο αγαπημένος Banksy μάς χάρισε πάλι έργο του. Εμφανίστηκε το άγαλμα στο Λονδίνο κι ήταν για ώρες ένα μυστήριο πότε και πώς στήθηκε εκεί και ποιος το έφτιαξε. Όπως παλιότερα εμφανίζονταν τα γκράφιτι στους τοίχους με πάντα επίκαιρο και καίριο σχολιασμό της πολιτικής όταν ακόμα δεν ξέραμε ποιος τα έφτιαχνε.

Ακολουθούν πληροφορίες και- επειδή, γνωρίζετε, αγαπώ το ευτελές, ακολουθεί ως υστερόγραφο και κάτι που μου συνέβη με ένα εθνίκι μόλις ανέβασα αλλού.

 

‘Ο Βρετανός street artist Banksy επιβεβαίωσε ότι ένα μεγάλο άγαλμα που εμφανίστηκε ξαφνικά στο κέντρο του Λονδίνου είναι δικό του έργο. Το γλυπτό απεικονίζει έναν άνδρα με κοστούμι να προχωρά μπροστά από το βάθρο του, κρατώντας μια σημαία που καλύπτει το πρόσωπό του, σαν να μην βλέπει πού πηγαίνει. Τοποθετήθηκε στην περιοχή Waterloo Place, στο St James’s, έναν χώρο που σχεδιάστηκε τον 19ο αιώνα για να προβάλλει τη στρατιωτική ισχύ και την αυτοκρατορική ιστορία της Βρετανίας.

Το έργο εγκαταστάθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της περασμένης Τετάρτης και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη μέσω ανάρτησης στο Instagram. Στη βάση του αγάλματος είναι χαραγμένη η υπογραφή του.’ (από Ναυτεμπορική). 

 

https://youtu.be/796BJVEEuHs?si=u-ageSY5W3kCYQr_ 

https://www.banksy.co.uk

__________________________________

Ευτελές Υ.Γ.

Μου απάντησε λοιπόν ο εθνικιστής

-Ο αυνανισμός δεν τυφλώνει, κυρία μου;

―Κουφαίνει, απ’ ό,τι λένε, του απάντησα.

Βλέπετε, αναπόφευκτα η πνευματική του ηλικία μου θύμισε εκείνο το σχολικό χαζαστείο που είχε να έρθει στο νου μου αιώνες

‘Ξέρεις ότι η μαλακία  φαίνει;’ έλεγε ένας για να ρωτήσει ο άλλος ‘Τιιι;’ Και να γελάσουν τα ανήλικα με τον υποτιθέμενο κουφό αυνάνα.

Τέτοιο μυαλό έχουν, έτσι τους μιλάμε μήπως και καταλάβουν.

 

Σύνδεσμος προς Banksy

#να_διαβαζετε_τους_τοιχους (μικρή συλλογή)

 

και το.. κλάσικ

Ζώης Λούβαρης: 'ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ' ―(συστήνω)

 

Ζώης Λούβαρης: ‘Παρασκηνιακές Ιστορίες’ και υπερσυστήνω.

Σε συναυλία, σε πρόβα, σε μπαράκι, στο Κύτταρο πάντα και παλιά στο Γκρι και αλλού, πολύ αλλού σε φωτεινά και σκοτεινά, σε φανερά κι απόκρυφα, σε μεταξύ μας ή σε ομαδικά, ο Ζώης Λούβαρης είναι εκεί, ο Παπαράτσι του Ελληνικού Ροκ, ο δικός μας.

Δεκαετίες τώρα, η ματιά του απαθανατίζει τα παρασκήνια μιας ‘σκηνής’ (όπως κάποιοι λένε τον κόσμο αυτό) κι η μνήμη του κρατά στιγμές και πρόσωπα, άλλα που ζουν κι ακμάζουν, άλλα που χάθηκαν.

 

Οι Παρασκηνιακές Ιστορίες του μόλις κυκλοφόρησαν. Πολλές φωτογραφίες βέβαια μα και κεφάλαια αφιερωμένα σε ανθρώπους όπως τους θυμάται, υποκειμενικότατα μα με την καλοσύνη, την καθαρή ματιά που έχουν κι οι εικόνες του. 

Ακόμα και τους δύσκολους, και μιλάω για πολύ δύσκολους κι αφόρητους όσο και τρυφερά γαλίφηδες υπερταλαντούχους σαν τον Παπαντίνα, δεν κρύβει αλλά ούτε κατακρίνει (παρότι ναι, δεν είναι κανείς μας που κάποια στιγμή να μη θέλησε να ‘τον πλακώσει’).

Το διάβασα απνευστί και το συστήνω.

Δίνω λίγα ονόματα, θα αδικήσω κάποιους γιατί είναι εκεί ένας κόσμος ολόκληρος, οπότε ενδεικτικά μονάχα κι από μνήμης μου:

Το ΡΟΡ 11 ‘υπό την καθοδήγηση του Αντρέα Who’

Βασίλης Σπυρόπουλος, Θανάσης

Τσαμαδός ο αγιογράφος, Μιχάλης Χαιρέτης,

Άγγελος  Μαστοράκης, Τσιλογιάννης , Πουλικάκος,

Παπαντίνας, Νίκος Δεληγιάννης, Μαρία Αριστοπούλου, Κατερίνα Αποστολάκη, Άσιμος, Νίκος Σπυρόπουλος,

Τόλης Μαστρόκαλος, Αντουάν Παρίνης,

Αλέξης Ταμπουράς, Άλκης Παναγιωτίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης,

Κλέων Αρζόγλου, Μάρος Δαπέρης Σκούταρης

Ντάλας, Πολύτιμος, Λυμπέρης, Νίκος Εφεντάκης, Σπυριδούλα, Κάτω Απ’ το Δέντρο και Γειά σου Τάκηδες,Magic De Spell

κι άλλοι πολλοί που εγώ τυχαίνει να μη γνώρισα.

Αλλά και οι εξαιρετικοί:

 Θέκλα Τσελεπή καιΘοδωρής Βλαχάκης (των Magic De Spell)

που θα το παρουσιάσουν 

την Παρασκευή 24/4 

και υπέρσυστήνω

και το βιβλίο και την Παρουσίαση:

THE DOGS’ PLACE, Ανταίου 3, Πετράλωνα

_______________________________________

 

Τα δώρα και τα κάλαντα- με ευχές

 

 

Κρύα συννεφιασμένη μέρα σήμερα κι οδηγώντας είδα ένα αγοράκι με σκουφί Άγιου Βασίλη να μπαίνει σε μια αυλή γνωστών μου.. Ανίψι σκέφτηκα. Επιστρέφοντας λίγο αργότερα το ξαναείδα όμως λίγο πιο κάτω και παρατήρησα πως στο χέρι του κρατούσε τρίγωνο. Τα κάλαντα έλεγε.

Θλίψη της ερήμωσης το ότι ήταν μόνο του μα εγώ το καμάρωσα που έχει το θάρρος –«τη μαγκιά», το είπα στον Κύριο Kastell, να βγαίνει μόνο για κάλαντα.

 

Είναι ταλέντο το να κάνεις καλά δώρα. Δεν το έχω και λυπάμαι γι’ αυτό. Πάλι φέτος τα δώρα του Κυρίου Kastell μου έδωσαν χαρά αναπάντεχη (ιδίως μια και λόγω της υγείας του δεν είχα προσδοκίες) και με συγκίνησαν πολύ. 

«Οι αγάπες είναι φούμαρα», πιστεύω για τα λόγια και τα «σ’ αγαπώ» που όχι ότι δε μ’ αρέσει να τα ακούω μα ξέρω καλά πως τίποτε δε σημαίνουν. Η αγάπη είναι έργα, μόνο έργα. Γι’ αυτό και τα καλά δώρα,  δώρα που χρειάστηκαν σκέψη κι έγνοια και κόπο, είναι τα μόνο που στα μάτια μου μετρούν.

Παραμονή των Χριστουγέννων λοιπόν, ήδη συγκινημένη από τα δικά του, έξω που ήμουν άκουσα την ορχήστρα των παιδιών μας του νησιού που είχε βγει για κάλαντα με όργανα και κέφι και, τους ζήτησαν να έρθουν κι από εμάς. Μακριά, εκτός Πόλης, δεν είναι εύκολο να περνούν παιδιά ξένες αυλόπορτες. Μα το οργάνωσα και, ώρες μετά, λίγο πριν πέσει το σκοτάδι γέμισε το δωμάτιο με νέα παιδιά και όργανα πολλά κι ακούστηκαν εκείνα ακριβώς που ήθελα:

«…σ’ αυτό το σπίτι που ήρθαμε

πέτρα να μη ραΐσει

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού

Χρόνια Πολλά να ζήσει….»

 

Αυτά όμως δεν επαναλαμβάνονται. Κι όταν είδα το μοναχικό γενναίο αγοράκι για μια στιγμή σκέφτηκα να σταματήσω να το προσκαλέσω. Μα δεν το έκανα, άλλαξαν ο εποχές, πλέον δε θεωρείται πρέπον να βάλεις στο αυτοκίνητό σου ξένο παιδί, οπότε με θλίψη το προσπέρασα.

Ας είναι καλά εύχομαι, κι ας είναι πάντα έτσι γενναίο κι ανεξάρτητο,

Όπως εύχομαι και σ’ εσάς- εμάς όλους

Ευτυχισμένο κι εμπνευσμένο να είναι το 2026!

Εικόνα, τι άλλο; του σημαντικότατου Τηνιακού ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα, ‘τα Κάλαντα’ του 1872.

Στο μπούστο μας, κορίτσια! Με ιστορικά βασιλικά κ.α.

                                       Με περιμένει η αυλή μου.

                                       Κρυφοκοιτάζω πώς είναι η ζωή δίχως εμένα.

   

Βασιλικός. Πρώτη μου αγορά μόλις φτάνω στην Αθήνα και τελευταία έγνοια πριν να φύγω (σα να ήταν κατοικίδιο κάνω τις απαραίτητες ενέργειες να αγαπηθεί σε σπίτι φιλόξενο) κι αυτός, για μακαρόνια και σαλάτες πέτο ή μπούστο, θα ανταποδώσει και ―έξτρα χαρά: θα με θυμάται και θα μακαρίζει ο φίλος που τον παίρνει.

Το ’Στο μπούστο μου!’ που ‘ίσως με έχετε ακούσει να λέω (καθώς και το ‘κορίτσια, στο μπούστο μας!’) είναι μια από τις ελάχιστες βρισιές που έχω επιτρέψει στον αυστηρά αυτόκαθοδηγούμενο εαυτό μου. Συνήθως στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό αναγνώρισε η φίλη μου Ariadne Nicoloudis στο έργο της κόρης της Iliana Alexandrou που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.
Αυτές οι μπουτονιέρες όμως κάποιες φορές δεν προλαβαίνουν να μαραθούν, παραμένουν ζωντανές όταν επιστρέψω, οπότε δεν τα πετάω μα έχω ένα βαζάκι πάντα πλάι στον καθρέφτη μου ―που γεμάτο τριαντάφυλλα και γαρδένιες ήταν τον καιρό που ξενυχτούσα και θα ήμουν υποθέτω η μόνη που περιέθαλπτε εκείνα τα άμοιρα που πουλιούνται και προσφέρονται στο μεθύσι.Τελευταία όμως δεν πάω συχνά σε ξενυχτάδικα μα το βαζάκι μου έχει πάντα τους βασιλικούς μου. Και, θα με θυμηθείτε αν το δοκιμάσετε, αν το νερό είναι καθαρό και το ξαναγεμίζετε, θα δείτε σύντομα να ξεπροβάλλουν ρίζες που, αν περιμένετε να γίνουν πιο πολλές θα σας δώσουν νέα φυτά.
Έχω πολλά στη Μύκονο, έτσι γεννημένα από τα ημιθανή που εξάλλου θα πετούσαν στα σκουπίδια. Έχω κι αυτά που σας δείχνω σήμερα. 2 ρίζες έτοιμες και μια που μόλις σκάει. Ούτε μήνα ζωής δεν έχουν θεωρητικά, αν φυτευτούν. Μα θεωρία με πράξη δεν εφαρμόζουν πάντα. Διετή, έμαθα, έχει κάνει η αδελφή μου το δικό της αγιοβασιλιάτικο (με κοπριά και υπομονή όλα γίνονται).

Μαζί, με ρίζες και ένα πορτραίτο μου by Ili, βλέπετε και λιγάκι το νεοεκδοθέν- και νεοαφιχθέν- βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, παιδικού μου φίλου παθιασμένου παιδιόθεν με τη Φυσική και τη Φιλοσοφία. Στο οποίο εύχομαι: καλοτάξιδο (δίχως αρχή και τέλος).

Στην πολυθρόνα οι αφίσες μου- έτοιμη και φέτος  η ετήσια  καμπάνια μου Κατά της Βίας προς τις Γυναίκες που παίρνουν ναρκωτικά. #EVAWUD25 

Μπαλκονάτος ο βασιλικός μου και κάτω Έργα Μετρό εκεί που  σκόπιμα είχαν αφήσει μπροστά στην πολυκατοικία ένα 'οικόπεδο' με ευκαλύπτους ψηλούς για να φιλτράρουν τον  καυτό καλοκαιρινό ήλιο και το θόρυβο της λεωφόρου.

'Θα ανέβει'  μου λένε 'η αξία με την είσοδο μετρό μπροστά' μας.  Ποια αξία ακριβώς; Τι αξίες επιβιώνουν άραγε σε  μια βομβαρδισμένη πόλη;

Συνήθως βγαίνοντας στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό απεικόνισε η αγαπημένη Ili στο πορτραίτο μου που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.

Εδώ, κι εγώ κρυμμένη πίσω από την αρχαία σκόνη μας που έχει πλέον κολλήσει στον καθρέφτη, με βλέπετε με το πορτραίτο, με ριζωμένες 'μπουτονιέρες' ανάμνηση παραμονής μου στην Αθήνα (που θα φυτευτούν όμως), με το βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, πολύ αγαπητού φίλου παιδικού που τον χάρηκα χθες που συναντηθήκαμε,
και- σημάδι της αγάπης:
'Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν' του Πικάσσο, στο μεγάλο κύπελο που χάρισα κάποτε στον Κύριο Kastell μα, επειδή μου λείπει (ερμηνεύει ο Φρόυντ μου), ασυνειδήτως το οικειοποιούμαι.

 

Ρίζωσε.

________________________________________________

Τον, δικό μας, εικαστικό Ματθαίο Φλωράκη τιμούμε στη Μύκονο

                                    

 

«Πρώτοι έρχονται οι καλλιτέχνες, μετά το χρήμα κι ακολουθούν απατεώνες και κομπιναδόροι», μου έλεγε κάποτε ένας αυτοδημιούργητος πολυεκατομμυριούχος.*

 

Όταν μιλάμε για τον εικαστικό Ματθαίο Φλωράκη μιλάμε και για τη Μύκονο της εποχής που εκείνοι που έρχονταν στο νησί άνοιγαν ατελιέ και γκαλερί (όπως ο φίλος και κουμπάρος του Luis Orozco με τη Λίλη Κρίστενσεν ) και έδιναν την ψυχή τους στο νησί που αγάπησαν. Μιλάμε και για την Τέχνη και την πολυτάραχη ζωή ενός καλλιτέχνη που δια ‘Βeaux Arts’ του Παρισιού και Μονάχου έζησε έντονα και δύσκολα χρόνια και σήμερα τα έργα του εκτίθενται σε μουσεία στο εξωτερικό.

 

Την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου η παρουσίαση της βιογραφίας του γραμμένη από τον αδελφό του είναι μια ευκαιρία να τον τιμήσουμε ν να εμπνευστούμε και να διδαχθούμε.

 

Στο Ματογιάννι που περπάτησε και αγάπησε,

στην Αίθουσα εκδηλώσεων Δήμου στις 19:30 

η Αφιερωματική εκδήλωση 

και 

παρουσίαση του βιβλίου του Αλέκου Ε. Φλωράκη

«Ο αδελφός μου ο ζωγράφος. Ματθαίος Φλωράκης (1935-2011).

Από τον Κυβισμό στον Φανταστικό ρεαλισμό».

 

Ακολουθούν περισσότερα από Politismos Mykonos

Αφιερωματική εκδήλωση και παρουσίαση του βιβλίου του Αλέκου Ε. Φλωράκη 

«Ο αδελφός μου ο ζωγράφος. Ματθαίος Φλωράκης (1935-2011). 

Από τον Κυβισμό στον Φανταστικό ρεαλισμό». 

Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025 | Ώρα 19:30 | Αίθουσα εκδηλώσεων Δήμου στο Ματογιάννι

Ο Δήμος Μυκόνου, οι Ελληνικές Ομοιογραφικές Εκδόσεις και ο συγγραφέας Αλέκος Ε. Φλωράκης σας προσκαλούν στην αφιερωματική εκδήλωση & παρουσίαση του βιβλίου του 

«Ο αδελφός μου ο ζωγράφος. Ματθαίος Φλωράκης (1935-2011). Από τον Κυβισμό στον Φανταστικό ρεαλισμό», την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025 στις 19.30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου στο Ματογιάννι.

Ένας σπουδαίος εικαστικός διεθνούς εμβέλειας, που άφησε τη σφραγίδα του στη Μύκονο τις δεκαετίες 1960 και 1970 στη Γκαλερί Αργώ και στο Montparnasse Bar-expo, παρουσιάζεται μέσα από διηγήσεις και προβολή έργων του.

• Ομιλητές: Μάνθος Γαΐτης ζωγράφος, Δημήτρης Ρουσουνέλος συγγραφέας

• Προβολή εικαστικών έργων του καλλιτέχνη και σχολιασμός: Αλέκος Φλωράκης 

Ο ζωγράφος και χαράκτης Ματθαίος Φλωράκης (1935-2011) είναι καλλιτέχνης με ευρύ και ποιοτικό έργο, ιδιαίτερα γνωστός στην Κεντρική Ευρώπη αλλά και στενά συνδεδεμένος με τη Μύκονο της χρυσής καλλιτεχνικής ακμής της, στις δεκαετίες 1960 και 1970. Σπούδασε στο Παρίσι στην École Nationale des Beaux Arts, πραγματοποίησε πάνω από 60 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη και έλαβε μέρος σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων σε διάφορες χώρες του κόσμου. Έργα του από κρατικές αγορές υπάρχουν σε συλλογές και μουσεία πόλεων της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Γαλλίας. Στη Μύκονο (1964-1972) διατηρούσε τη γνωστή Γκαλερί Αργώ (Galerie Argo) στο Ματογιάννι, από κοινού με τον ζωγράφο Luis Orozco, και συμμετείχε ενεργά στην κίνηση του εκεί Montparnasse Bar-expo του Μανώλη Πεταλά.

Ένα βιβλίο γι’ αυτόν 264 σελίδων σε τετραχρωμία, καρπός συστηματικής έρευνας του ποιητή και δρ εθνολόγου-λαογράφου Αλέκου Φλωράκη, αδελφού του ζωγράφου, εκδόθηκε το 2023 με τίτλο «Ο αδελφός μου ο ζωγράφος. Ματθαίος Φλωράκης (1935-2011). Από τον Κυβισμό στον Φανταστικό Ρεαλισμό». Στο βιβλίο παρακολουθείται η πολυκύμαντη ζωή του καλλιτέχνη, από τα παιδικά του χρόνια έως την απώλεια της όρασής του και το τραγικό τέλος του, με τρόπο άμεσο και συναρπαστικό. Παράλληλα, σκιαγραφείται η γενικότερη καλλιτεχνική κίνηση της εποχής στη Μύκονο, το Παρίσι, το Βερολίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Φωτογραφικό και άλλο τεκμηριωτικό υλικό (δημοσιεύσεις του τύπου, προσκλήσεις, κατάλογοι εκθέσεων κ.ά.), καθώς και πολλά αυτούσια αποσπάσματα από ανέκδοτες επιστολές του ίδιου του Ματθαίου Φλωράκη τεκμηριώνουν το κείμενο.

 

 __________________________________________________

________________________________________________________________________

* Οι καλλιτέχνες ανακαλύπτουν τους ωραίους τόπους διότι διακρίνουν την ομορφιά, έλεγε,  κι οι πλούσιοι ακολουθούν. Αλλά το χρήμα σέρνει πίσω εκμεταλλευτές. Αν δεν υπάρχει σχεδιασμός σοφός και αντιστάσεις, πούλα τώρα και φύγε, με συμβούλευε συγκρίνοντας Μύκονο με άλλους τόπους όπως Ύδρα ή Μόντε Κάρλο κ.λ.

#War_on_Drugs rhetoric -#Venezuela

 

Ο Τραμπ χρησιμοποιεί τα 'Ναρκωτικά" για να επιτεθεί στη Βενεζουέλα όπως ο Μπους χρησιμοποίησε την Τρομοκρατία για να επιτεθεί στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.

Ίδια ρητορική, άλλη γεωγραφία

ενώ πάντα το ζήτημα είναι το Πετρέλαιο κι η Εξουσία.

#Trump is now using the #War_on_Drugs rhetoric to attack #Venezuela, just as #gbbush used the #War_on_Terror rethoric to invade Afghanistan and Iraq.

While it is always about oil and Power.

________________________________ #carloslatuffcartoons @MintPressNews