Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Μαντίλες, μπούρκες και αμπάγιες πάλι― με αστυνομίες Γαλλίας και Σκωτίας (εικόνες-σχόλια)


 Σε κάθε φωτογραφία με μαντίλα παρατηρούμε ότι τα πιο πολλά και πιο οργισμένα σχόλια έρχονται από άνδρες. Όπως σε κάθε παρέλαση με τα μίνι των μαθητριών, οι άνδρες νιώθουν πως οφείλουν να εκφέρουν γνώμη για την περιβολή μας διότι επαφίεται στον άνδρα να μας υπαγορεύει πώς θα ντυθούμε.
Είτε για να είμαστε σεμνές και ευπρόσδεκτες για νύφες, είτε για να είμαστε sexy για την καύλα τους,
είτε για να μην τους αηδιάζουμε επειδή γριές/χοντρές τολμάμε να ντυθούμε 'προκλητικά', οι άνδρες κάθε εποχής και κοινωνίας επιβεβαιώνουν έτσι την κυριαρχία τους με νουθεσίες, υποδείξεις και σχόλια.

Μαντίλες, ύψος φούστας, σορτς, παντελόνια, τακούνια, γίνονται θέμα διαξιφισμών και μουλάδες και παπάδες βγάζουν φετφάδες για να μας υπαγορεύσουν πώς θα ντυθούμε ώστε να μην κινδυνεύσουντα χρηστά ήθη.
Στις παρελάσεις η πιο πολλή κουβέντα γίνεται για τις φούστες και τα τακούνια των μαθητριών όπως και στις εκλογές οι γυναίκες πολιτικοί κρίνονται πρωτίστως για το ντύσιμο και το σώμα τους. Τα στήθη της μιας, το μαλλί της άλλης, το ρούχο σε σχέση με την ηλικία της τρίτης συζητιούνται από τους άνδρες και τον Τύπο κι έχουν ξεφύγει προ πολλού από τον κλειστό χώρο των 'πρωινάδικων' και των περιοδικών κουτσομπολιού.


Δεν είναι αθώες σαχλαμάρες αυτά. Δεν είναι αθώα σαχλαμάρα το ότι όποτε γράψω καλό για πρόσφυγες κάποιος θα βρεθεί να μου πει πως περιμένει να με δει όταν μου φορέσουν μπούρκα και με βιάσουν (διότι η μπούρκα κι ο βιασμός για κάποιους πάνε μαζί όταν μιλάμε για Ισλάμ).

Το είδαμε στους Ολυμπιακούς. Από όλες τις Ισλαμικές χώρες (αν ισχύει τέτοιος όρος) μόνο δυο είχαν στολή με κεφαλοκάλλυμα κι από αυτές στην Αίγυπτο ήταν προαιρετικό αλλά επειδή κάποια το ήθελε οι άλλες το επέλεξαν χάριν ομοιομορφίας.

Δεν είναι τυχαίο που μια Αιγύπτια θέλησε να καλυφθεί. Στις γαλλικές αποικίες της Βόρειας Αφρικής η μαντίλα έχει πικρή μακριά ιστορία διότι χρησιμοποιήθηκε πολιτικά . Στην Αλγερία τα δημόσια  ξεπεπλώματα (αποκαλύψεις)  είχαν γίνει όργανο τάχα εκπολιτισμού γι αυτό και μέχρι σήμερα η μαντίλα πολλές φορές δε φοριέται ως θρησκευτικό σύμβολο αλλά ως εθνικό, ως ένδειξη αντίθεσης κι αντίστασης. 

Δε θύμισαν μόνο σ' εμένα την Αλγερία οι ένοπλοι αστυνομικοί που επενέβησαν όταν σε παραλία της Γαλλίας εμφανίστηκε το απαγορευμένο μπουρκίνι.
 Έχετε ιδέα πώς το αισθανόμαστε αυτό;  Έχετε ιδέα πόσο παράλογο είναι να έχουμε νόμους που μου επιβάλλουην να κυκλοφορώ γυμνή; Έχετε καταλάβει ότι η αστυνομία του μπουρκίνι δε διαφέρει από την άλλη του ISIS και της Σαουδικής Αραβίας που σταματά τη γυναίκα που δε φοράει την αμπάγια ή τη μπούρκα της;

Το γιατί μέσα στην αθλιότητα και τους βιασμούς των προσφυγικών στρατοπέδων  πολλά κορίτσια επιλέγουν μαντίλες δε θα το σχολιάσω. Νόμιζα ότι θα είχατε τη φαντασία.
Στόχος μας είναι η εξασφάλιση της ελευθερίας για όλες και όλους. Κι αυτό δε γίνεται με απαγορεύσεις. Γίνεται με παιδεία και χειραφέτηση. Γίνεται με προάσπιση του δικαιώματος της γυναίκας να φορέσει ό,τι θέλει, είτε είναι μαύρο είτε άσπρο, είτε είναι αποκαλυπτικό είτε όχι.

Η Γαλλία, όπως τότε στην Αλγερία, κάνει μεγάλο λάθος. Απάντηση ευτυχώς της έδωσε η Σκωτία που ενέκρινε τη μαντίλα (hijab) στην επίσημη στολή της αστυνομίας της όπως παλιότερα στη Βρετανία επιτρέποντας το παραδοσιακό τουρμπάνι των Σιχ ενέταξαν στην κοινωνία μια ολόκληρη κάστα μεταναστών.
Διότι αν παραδεχθούμε ότι πολλοί μετανάστες στην Ευρώπη έρχονται από ανδροκρατούμενες κοινωνίες που καταπιέζουν τις γυναίκες, τι πιο έξυπνο και σωστό από το να μπορούν οι οικογένειες αυτές να επικοινωνήσουν με όσους επιβάλλουν το νόμο αντί να τον νιώθουν ξένο και εχθρικό.


Φέρνω σχόλια σχετικά, εικόνες, γελοιογραφίες και μερικές διασκεδαστικές προσωπικές εμπειρίες




Η απαγόρευση του burkini είναι μισογυνισμος - και οι δυτικές φεμινίστριες εθελοτυφλούν
Επιλέγοντας να συγχέουν και να εξισωνουνε μια πολιτιστική και θρησκευτικα εμπνευσμένη λειτουργία της ενδυμασίας - που οι γυναίκες επιλέγουν να φορούν για να αισθάνονται ασφαλείς από το σεξουαλικο βλέμμα της κοινωνίας, συμετέχοντας σε ένα πολύ συνηθισμένο χόμπι - με μια τρομοκρατική ομάδα είναι ένας βολικος στιγματισμος των συμπολιτών μας ως ''απειλητικους αλλους''σε περιόδους εθνικής κρίσης
The burkini ban is misogynistic – and Western feminists are turning a blind eye
Choosing to conflate a cultural and religiously inspired mode of attire – which women choose to wear to feel safe from the sexual gaze of society while partaking in a very ordinary pasttime – with a terrorist group is a convenient ‘othering’ of fellow citizens in times of national crisis


independent: The burkini ban is misogynistic – and Western feminists are turning a blind eye

-Arundhati Roy
" Όταν γίνεται περισσοτερη προσπάθεια για να εξωθησουνε τις γυναίκες έξω από την μπούργκα παρά προσπαθεια για να δημιουργηθει μια κατάσταση στην οποία η γυναίκα η ιδια να μπορεί να διαλέξει τι θέλει να κάνει , δεν προκειται για την απελευθερωση της, αλλά για το ξεγυμνωμα της .Γίνεται μια πράξη ταπείνωσης και πολιτιστικού ιμπεριαλισμού.
Δεν έχει να κάνει με την μπούργκα.
Εχει να κανει με τον εξαναγκασμό.
Το να εξανάγκαζεις μια γυναίκα να βγει έξω από μια μπούργκα είναι τόσο άσχημο όσο την εξαναγκάζεις να μπει σε μια μπουρκα
Αντιμετωπιζοντας το φύλο με αυτόν τον τρόπο, απογυμνωμένο από το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό του πλαίσιο, το καθιστάς ένα ζήτημα ταυτότητας και μια μάχη με σκηνικά και κοστούμια.
Είναι αυτό που επέτρεψε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσε δυτικες φεμινιστικες ομάδες ως ηθική κάλυψη όταν εισέβαλαν στο Αφγανιστάν σε 2001."

Γαλλία: ένοπλοι υποχρεώνουν κοπέλα με μπουρκίνι να αποκαλυφθεί


Ο ΙΖ' κανόνας της τοπικής συνόδου της Γάγγρας (340μ.χ.) που δεν έχει καταργηθεί έως σήμερα, απαγορεύει στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους. Μερικά χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος (ο επονομαζόμενος Μέγας) διέταξε με νομοθεσία να εκδιώχνονται από την εκκλησία οι γυναίκες που έχουν κοντά μαλλιά, ενώ αν κάποιοι αρχιερείς τύχει και τις δεχθούν, να καθαιρούνται….
«η γυναίκα δεν εξουσιάζει το ίδιο της το σώμα, αλλά ο άνδρας» (Α' προς κορινθίους, ζ'4). «οι γυναίκες να υποτάσσεσθε στους άνδρες σας στα πάντα» (προς Κολοσσαείς,γ'18). «Ομοίως οι γυναίκες υποτασσόμενες σοτυς άνδρες τους» (Α' Πέτρου,γ'1). Νομίζω ότι δεν διέφυγε της προσοχής σας, αγαπητές αναγνώστριες η επανάληψη του ρήματος «υποτάσσομαι». Σε περίπτωση που δεν εννοήσατε καλώς τη σημασία του, σας πληροφορώ πως σημαίνει «εξ-ουσιάζομαι» «υποδουλώνομαι».
Παλαιά Διαθήκη, ιερό βιβλίο των ορθόδοξων χριστιανών, Δευτερονόμιο κβ΄ 21: «Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει». Αλλά και μη τα χειρότερα, Λευϊτικό κα΄. θ΄: «Θυγατέρα ανθρώπου ιερέως εάν βεβηλωθεί πορνεύοντας.... επί πυρός κατακαυθήσεται».







Daphne Chronopoulou Τι πάταγο κάνει μια τσεμπερού ενώ ειδήσεις σαν αυτή πέρασαν απαρατήρητες- μα Μουσουλμάνοι άνδρες είναι κι αυτοί και δεν ταιριάζουν με το στερεότυπο του παλαβωμένου Ταλιμπάν:
http://www.independent.co.uk/.../men-in-hijab-iran...



Daphne Chronopoulou Όπως Μουσουλμάνες - και μάνες των σημερινών κοριτσιών είναι και αυτές: 8 Μαρτίου 1979, Ημέρα της γυναίκας 10.000 γυναίκες διαδήλωσαν στο Ιράν κατά της μαντίλας.
http://nytlive.nytimes.com/.../the-day-100000-iranian.../




Και ένα απίστευτο. Πόσταρα μια Παναγία. Ο κύριος, ίσως επηρεασμένος από όσα διαβάζει για μαντίλες την είδε φαίνεται με άλλα μάτια και, δίχως δεύτερη σκέψη, σχολίασε. 




Μ' αυτό δεν έχουμε πρόβλημα.

Ούτε μ' αυτό έχουμε πρόβλημα




Αλλά μ' αυτό έχουμε τεράστιο πρόβλημα


 Οι Amish δε μας ενοχλούν όμως. Ή θα τις αναγκάσουμε;

Πάντως σε κάποια πράγματα η ελληνική επαρχία είναι πιο μπροστά. Να, βλέπω ας πούμε κάτι γιαγιάδες να κυκλοφορούν στην παραλία με ντάλα ήλιο, μαυροντυμένες από την κορφή ως τα νύχια και με μαντήλια στο κεφάλι και δεν τις πειράζει κανένας.

Αντίσταση; 
Φωτογραφήθηκαν χθες στη Γαλλία: #motokini για αντίσταση


Άλλη μια προσωπική εμπειρία:
Έτσι μου απευθύνονται όταν δεν τους αρέσει το φόρεμά μου (ένα από τα πάρα πολλά).
Διότι ο σεβασμός προς τη γυναίκα εξαρτάται από το ρούχο της

Από το Σύρο 'khartoonist'  Khaleed Albaih




Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Ο ρομαντισμός των οπαδών και τα ξεφιλιάσματα




Μου συμβαίνει συχνά.
Αναγνώστρια ή αναγνώστης με ανακαλύπτει. Ξεκινά με likes και κοινοποιήσεις, στέλνει προσωπικά μηνύματα, σχόλια στο blog. Αν κάποιος μου επιτεθεί με υπερασπίζεται με ορμή προς τον εχθρό (κάτι που προσπαθώ να σταματώ αμέσως―μα είναι άλλο θέμα κι εδώ δε θα πω περισσότερα).
Και μια ωραία μέρα ξυπνά ανάποδα. Γράφω κάτι που δεν του αρέσει. Συνέβη π.χ. με τη μεταμόσχευση οργάνων, συνέβη με θεατρικό έργο ή με τη γνώμη μου για την πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ, συνέβη και πρόσφατα όταν εξέφρασα εκτίμηση για γνωστό μου λογοτέχνη που το πρόσωπο αυτό μισεί (δίχως να τον γνωρίζει).
Και τότε έρχεται η θύελλα. Σχόλια- σεντόνια για να ανακαλέσω που ακολουθούνται από κατεβατά εναντίον μου στη σελίδα του πρώην θαυμαστή και προσωπικά μηνύματα στους κοινούς 'φίλους' με την απαίτηση να με μπλοκάρουν. Κι ακολουθεί και ξεφίλιασμα βεβαίως από όλα τα κοινωνικά δίκτυα.

Αν η μίμηση είναι η ειλικρινέστερη μορφή κολακείας, τούτοι οι έρωτες δεν πάνε πίσω αλλά δεν κολακεύομαι. Κι ο λόγος είναι ότι δεν είμαι οπαδός κανενός και οπαδούς δε θέλω.
Ξανά και ξανά στη ζωή ματαίως προσπαθώ να πείσω φίλες να ξυπνήσουν από το ρομαντικό τους όνειρο ότι θα βρουν τα πάντα σε έναν άνθρωπο και να αγαπούν τον έρωτά τους για όσα είναι μόνο, βρίσκοντας τα άλλα στις παρέες τους. Τέτοιος ρομαντισμός είναι και τούτος του οπαδού. Επειδή του άρεσαν πέντε απόψεις μου απαιτεί ποτέ να μη διαφωνήσουμε, ποτέ να μην παρεκκλίνω από ό,τι θεωρεί σωστό.

Λυπάμαι που σας στεναχωρώ αλλά δεν πρόκειται ποτέ να συμμορφωθώ στα δικά σας μέτρα για να μην προδοθείτε. Θα λέω ό,τι πιστεύω, θα μείνω πιστή στους φίλους μου (όσο και αν εσείς τους απορρίψατε από συνεντεύξεις και σχόλια σε περιοδικά) και δε θα ξεφιλιάζω και ξε-φολοουάζω κανέναν επειδή μου το υποδείξατε.

Διότι― ας το ξαναπώ― οπαδούς δε θέλω. Θέλω φίλους ισότιμους που, πάνω απ' όλα, σέβονται τις διαφωνίες μας.
_______________________
Εικόνα

Γλυπτό της Elisabet Stienstra

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΤΑ ΒΥΖΙΑ μας ―με τη Λιόπη Αμπατζή (κι εμένα ως Τειρεσία)



Έχω ξαναγράψει για την ανθρωπολόγο Λιόπη Αμπατζή και το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της για την έρευνα που έκανε στα μαγαζιά με 'Ποτό για Παρέα'.
Όσο ανοιχτά διηγείται στο βιβλίο, και διπλωματική της, την εμπειρία ως 'κοπέλα' σ' αυτά τα μαγαζιά και τις παρατηρήσεις της για τους πελάτες και τη σχέση μ' αυτούς, τόσο ανοιχτά μιλά και από κοινωνικά δίκτυα για την προσωπική της εμπειρία με τον καρκίνο.
Εκτός από γνώση και θέληση, τέτοια ειλικρίνεια θέλει και κότσια, ένα θάρρος που εκτιμώ και που, στην περίπτωση του καρκίνου ιδίως, θεωρώ ηρωικότατο. Γιατί ο καρκίνος ακόμα αναφέρεται ως 'το κακό', 'κακιά αρρώστια' και 'η επάρατος', μια ακατονόμαστη συμφορά που, σα τιμωρία από θεού, έχω δει και άρρωστους να τον κρύβουν αλλά και γνωστούς να αποφεύγουν τον άρρωστο σα να ήταν κολλητικό.
Στη δική μου εμπειρία με τον καρκίνο, που δεν κράτησε πολύ, αλησμόνητη μου έχει μείνει η γνωστή μου που μόλις το πληροφορήθηκε για μένα αναφώνησε 'Μα.. γιατί εσύ; Εσύ είσαι καλός άνθρωπος!' επιβεβαιώνοντας ωμότατα αυτό που ένιωθα ήδη από διάφορες συμπεριφορές, τη λαϊκή δοξασία πως ο καρκίνος είναι τιμωρία και κατάρα ('Που να βγάλεις τον καρκίνο!/'Που να βγάλεις κακό σπυρί!'). Διότι βεβαίως αν ζούμε σε ένα κόσμο που το καλό παιδάκι σταυρώνει το μαξιλαράκι του κάθε βράδυ για να το φυλάει ο Χριστούλης, τι συμπεραίνουμε όταν το παιδάκι αρρωστήσει, δηλαδή ο Χριστούλης δεν το φύλαξε;
Μαζί με τις προκαταλήψεις για τον καρκίνο, γενικώς τα πράγματα σκουραίνουν ακόμα πιο πολύ για τις γυναίκες που ο καρκίνος τις χτυπάει στο στήθος. Το πλήγμα στη θηλυκότητα τεράστιο, έρχεται αμείλικτο να αποτελειώσει τη γυναίκα στην πιο ευάλωτη στιγμή της. 
Ελάχιστες μιλούν γι αυτά πιο έξω από κλειστές ομάδες με ομοιοπαθούσες. Όμως η Λιόπη Αμπατζή αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά εξερευνώντας ΤΑ ΒΥΖΙΑ με τα επιστημονικά της εφόδια μα και μέσα από τη δική της εμπειρία με τον καρκίνο.
Τη θαυμάζω γι αυτό αλλά και χαίρομαι ιδιαίτερα που με προσκάλεσε να συμμετέχω με τη δική μου μικρή ιστορία, μιλώντας όχι για τον καρκίνο (ο δικός μου ήταν στους λεμφαδένες) αλλά για τη σιλικόνη μου. Διότι ως Τειρεσίας του Βυζιού έχω την τύχη να γνωρίζω από πείρα προσωπική πώς είναι η ζωή κι η κοινωνία για μια γυναίκα δίχως ή με πλούσιο στήθος.


Χαρείτε το trailer
καθώς ετοιμάζεται το όλον:







Liopi Abatzi
Καλησπέρες μας
Το ντοκιμαντέρ ΒΥΖΙΑ είναι σε πλήρη εξέλιξη. Σήμερα,
σας παρουσιάζω το teaser του breast project (σας παρακαλώ να κάνετε like στην ομώνυμη σελίδα την οποία διαχειρίζομαι η ίδια: 
 

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι Σας προσκαλώ να συμμετέχετε στο project με δικές σας ιστορίες (που μπορεί να ενταχθούν στο ντοκιμαντέρ), σκίτσα, σχόλια, φωτογραφίες, έργα τέχνης, λογοτεχνία, αρχαιολογία, ιστορία, ή ό,τι άλλο σκεφθείτε που αφορά στα ΒΥΖΙΑ, τα δικά σας, των άλλων, γενικά... (είτε αναρτώντας στον τοίχο ή σto inbox)
Με αμηχανία, με χαρά, και περηφάνια

ΔΕΙΤΕ το και μη διαστάσετε να συμμετεχετε
Τα ΒΥΖΙΑ μας αφορούν όλ@ς






Η σελίδα:@breastproject
 https://www.facebook.com/breastproject/?fref=ts

____________________________________________________

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Εκπαραθύρωση κρατουμένου ― Pëllumb Marnikollaj



Πρώην κρατούμενος που είχε αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους πήγε όπως όφειλε να δώσει το παρών στο Αστυνομικό Τμήμα. Και εξαφανίστηκε.
Δεν ειδοποιήθηκε κανείς και μόνο αφού αναζητήθηκε από συγγενείς, το Α.Τ. ενημέρωσε την οικογένεια ότι ήταν νεκρός. Αυτοκτόνησε πηδώντας από το παράθυρο, είπαν αλλά στην αυτοψία της σορού βρέθηκαν σημάδια βασανισμού.

Η ελληνική αστυνομία έχει παλιά παράδοση στις εκπαραθυρώσεις τις τόσο συνηθισμένες κάποτε που, κομμουνιστές κρατούμενοι (όπως η Έλλη Παππά), αναφέρουν ότι τις χρησιμοποιούσαν και για εκφοβισμό επιλέγοντας να ανακρίνουν πλάι σε παράθυρα.
Μακριά παράδοση και στα βασανιστήρια;

Στην Αλβανία γίνεται σάλος για το θάνατο του Pëllumb Marnikollaj, εδώ δεν είδα παρά από κάποιους που επιμένουν να κοινοποιούν στο Διαδίκτυο.


Σας φέρνω άρθρο από omniatv γιατί μας αφορά αυτή η αδικία. Δε θέλουμε να ζούμε σε καθεστώς σιωπής, βασανιστηρίων και εκπαραθυρώσεων.

Στις 3 Αυγούστου ο αλβανικής καταγωγής, πρώην κρατούμενος, Pëllumb Marnikollaj πηγαίνει να δώσει το παρών - αφού είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους και την υποχρέωση να δίνει το παρών στο οικείο Α.Τ..
Από τότε τα ίχνη του χάνονται.
Όταν στις 13 Αυγούστου οι συγγενείς του τον αναζητούν, οι αρμόδιοι του Α.Τ.τους ενημερώνουν ότι αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον 4ο όροφο μόλις έμαθε πως θα κρατηθεί εκ νέου καθώς σε βάρος του είχε εκδοθεί καινούριο ένταλμα. Έτσι απλά. Και πως τελικά δεν έκριναν σκόπιμο να ενημερώσουν κάποιον συγγενή παρότι ως υπό όρους αποφυλακισμένος είχε δηλώσει μόνιμη κατοικία στο πλαίσιο των περιοριστικών όρων. Ωστόσο τους ενημέρωσαν τελικά οτι μεταφέρθηκε στον Ερυθρό Σταυρό όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Από τον Ερυθρό Σταυρό τους έστειλαν στο νεκροτομείο.
Οι συγγενείς παρέλαβαν την σορό λίγη ώρα πριν θαφτεί ως ανώνυμος και την μετέφεραν στην Αλβανία όπου σύμφωνα με τον εκεί ιατροδικαστή έχει σημάδια κακοποίησης...
Το θέμα έχει κινητοποιήσει τόσο την αλβανική Πρεσβεία όσο και τα αλβανικά ΜΜΕ. Εδώ πάλι ούτε μισή αναφορά.



Ένα σημαντικότατο γεγονός που αφορά στον θάνατο του Αλβανού πρώην κρατούμενου Pellumb Marnikollaj στο Α.Τ. Πατησίων έχει γίνει το βασικό θέμα στα ΜΜΕ της Αλβανίας ενώ στην Ελλάδα έχει εντελώς αποσιωπηθεί. Η Αλβανική Πρεσβεία στην Ελλάδα ζητάει εξηγήσεις από την ελληνική κυβέρνηση.
Στις 3 Αυγούστου 2016, ο Pellumb Marnikollaj πήγε στο ΑΤ Πατησίων να δηλώσει την παρουσία του - αφού είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους και την υποχρέωση να δίνει το παρών στο κοντινό Α.Τ. -   κι από τότε χάθηκαν τα ίχνη του. Οι συγγενείς του τον έψαξαν και πήραν την απάντηση από την αστυνομία, πως όταν ανακοίνωσαν στον Marnikollaj ότι είχε βγει ένταλμα σύλληψής του για νέα υπόθεση,  αυτός πήδηξε από το παράθυρο και αυτοκτόνησε. Δεν έγινε καμιά άλλη ενημέρωση, ούτε από τον ιατροδικαστή, ενώ οι συγγενείς πρόλαβαν και πήραν τη σορό του θύματος λίγο πριν τον θάψουν στο νεκροταφείο, στις 12 Αυγούστου.

Να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο άρθρο είναι μεταφορά της ανάρτησης των Realiteti Shkoder News και ότι κανείς δεν μπορεί ακόμα να πει με ακρίβεια τί έχει συμβεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι ελληνικές αρχές τηρούν σιωπή ιχθύος ...

Α.Ι.

Στην Αλβανία (από Realiteti Shkoder News)
Η αυτοψία στη σορό του Pellumb Marnikollaj στην Αλβανία επιβεβαίωσε τις υποψίες  που υπήρχαν για δολοφονία του νεαρού από την Ελληνική Αστυνομία. Πηγές των αλβανικών "Realiteti Shkoder News" λένε ότι η οικογένεια του  Marnikollaj έστειλε τη σορό του νεαρού άνδρα στην πρωτεύουσα για ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη. Από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου μέχρι και  στις 11 το πρωί της Κυριακής, πραγματοποιήθηκε αυτοψία  και κάθε άλλη αναγκαία εξέταση στο νεκρό σώμα του 28χρονου από τη Λέζα, για την επίτευξη σαφών συμπερασμάτων για τα αίτια του θανάτου του. Η αυτοψία επιβεβαιώνει  βιαιοπραγία σε μεγάλο βαθμό με αποτέλεσμα το θάνατο του νεαρού. Οι αλβανοί εγκληματολόγοι  απέρριψαν τον ισχυρισμό της ελληνικής αστυνομίας ότι ο νεαρός έπεσε από το 4ο όροφο Α.Τ. στην Αθήνα. Η αυτοψία αποκάλυψε σημάδια βίας και βαρβαρότητας.
Η Αλβανική Πρεσβεία στην Ελλάδα ευχαρίστησε τα "Realiteti Shkoder News" για τη  δημοσιοποίηση ενός τέτοιου σοβαρού γεγονότος, το οποίο ήταν κρυμμένο από το ελληνικό κράτος. Εκπρόσωποι της πρεσβείας είπαν ότι, σε αντίθεση με οποιαδήποτε νομοθεσία, δεν είχαν πληροφορηθεί για τα γεγονότα που σχετίζονται με τη ζωή ενός Αλβανού υπηκόου στην Ελλάδα, όπως θα έπρεπε να είχε συμβεί. Επίσης, σύμφωνα με την πρεσβεία της Αλβανίας στην Αθήνα, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο νεαρός έπεσε από το παράθυρο για να αυτοκτονήσει, η Πρεσβεία και τα ΜΜΕ θα έπρεπε να  είχαν ενημερωθεί για ένα τόσο σημαντικό γεγονός.
Επίσης δήλωσαν στα "Realiteti Shkoder News" ότι ζήτησαν από τις ελληνικές αρχές τον  λόγο  για τον οποίο  δεν  ενημερώθηκε η  οικογένεια  ή ο δικηγόρος του, και το σημαντικότερο, γιατί αποφασίστηκε να τον θάψουν μυστικά ως έναν άνθρωπο χωρίς ταυτότητα και μάλιστα 9 ημέρες μετά τον θάνατό του.
 Τα "Realiteti Shkoder News" έχουν πληροφορηθεί ότι η Αλβανική Πρεσβεία  στην Ελλάδα έχει θέσει ερώτημα προς την ελληνική πολιτεία για την εν λόγω υπόθεση και απαιτεί πλήρεις εξηγήσεις..
Από την άλλη πλευρά, η δικηγόρος Μαρία Κωνσταντοπούλου που βοήθησε στον εντοπισμό του Pellumb Marnikollaj, σημείωσε  ότι  το νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε έδειξε πλήρη αμέλεια για το θύμα. Σύμφωνα με την έρευνά της, για περισσότερο από 5 ώρες κανένας από τους γιατρούς ή το προσωπικό του νοσοκομείου δεν ενημέρωσε αν ο  Marnikollaj είχε πεθάνει ή αν ήταν σε κώμα.
Αν και η οικογένεια του νεαρού  από τη Λέζα έχει προσφύγει στη δικαιοσύνη για αυτό το συγκλονιστικό συμβάν, οι αρχές διατηρούν τη σιωπή τους.
omniatv.com/blog/5987



_______ 
Ξημερώματα 18 Αυγούστου προσθέτω
κι ευχαριστώ
Larent Koka που μετέφρασε

18/08/2016

Η τραγική ιστορία που εκτυλίχθηκε μέσα στο Α.Τ. Πατησίων έχει αναστατώσει την αλβανική κοινωνία και έχει γίνει πρώτο θέμα στις ειδήσεις εκεί, ενώ αντιθέτως στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμιά αντίδραση από τις αρχές.
Στις 3 Αυγούστου ο πρώην κρατούμενος Pellumb Marnikollaj, αλβανικής καταγωγής, πήγε στο Α.Τ. Πατησίων να δηλώσει την παρουσία του - αφού είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους και την υποχρέωση να δίνει το παρών στο κοντινό Α.Τ. -   κι από τότε χάθηκαν τα ίχνη του. Οι συγγενείς του τον έψαξαν και πήραν την απάντηση από την αστυνομία, πως όταν ανακοίνωσαν στον Marnikollaj ότι είχε βγει ένταλμα σύλληψής του για νέα υπόθεση,  αυτός πήδηξε από το παράθυρο και αυτοκτόνησε. Δεν έγινε καμιά άλλη ενημέρωση, ούτε από τον ιατροδικαστή, ενώ οι συγγενείς πρόλαβαν και πήραν τη σορό του θύματος λίγο πριν τον θάψουν στο νεκροταφείο, στις 12 Αυγούστου.
Καμιά δήλωση δεν έγινε από το αστυνομικό τμήμα σχετικά με τον θάνατο του νεαρού Pellumb Marnikollaj και η υπόθεση θα είχε αποσιωπηθεί αν δεν έκαναν οι συγγενείς του θύματος τεράστιες προσπάθειες για να βγει στο φως η αλήθεια.
Στη συνέντευξη τύπου που ακολουθεί, ο πατέρας του Pellumb, μιλάει συντετριμένος για τον γιο του,  για την άψογη διαγωγή που είχε δείξει απέναντι στην υποχρέωσή του απέναντι στην αστυνομία, και για τους λόγους που έχει για να αμφιβάλλει για τους ισχυρισμούς της αστυνομίας σχετικά με τον θάνατό του.

Τέλος καλεί τις ελληνικές αρχές να διαλευκάνουν την υπόθεση και να πουν την αλήθεια χωρίς να κρύψουν κάτι.


_______Προσθέτω 20 Αυγούστου
Επιστολή κρατουμένων
Με ανοικτή επιστολή προς τους συναρμόδιους υπουργούς Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης ζητούν εξηγήσεις για το περιστατικό κρατούμενοι από τις ελληνικές φυλακές:
«Δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι να κρίνουμε τι πραγματικά συνέβη. Εχουμε όμως τόσες χιλιάδες λόγους, όσοι και οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές, για να μην πιστέψουμε την εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ. Οχι μόνο επειδή τόσο άτσαλα προσπάθησε να κουκουλώσει το γεγονός, ούτε επειδή οι εξηγήσεις της έρχονται σε αντίθεση με την κοινή λογική (ελάτε τώρα, κύριοι της ΕΛ.ΑΣ. Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι όχι ένας κρατούμενος, αλλά ακόμα και κάποιος πολίτης που πηγαίνει να βγάλει ταυτότητα κυκλοφορεί ανενόχλητος στα γραφεία των αστυνομικών τμημάτων ανοιγοκλείνοντας παράθυρα;)
»Εχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε την εκδοχή που δίνει η οικογένεια του αδικοχαμένου συγκρατούμενού μας γιατί καθένας από εμάς έχει γνωρίσει στο πετσί του τις κτηνωδίες που λαμβάνουν χώρα στα ανακριτικά γραφεία των αστυνομικών τμημάτων. Κι εάν δεν έχουμε άμεση εμπειρία εκπαραθύρωσης, αρκετοί από εμάς έχουμε, ωστόσο, την εμπειρία της απειλής της ως μια καθόλου πρωτότυπη ανακριτική μέθοδο.
»Καθένας από εμάς, επίσης, έχει εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι τα παράθυρα των αστυνομικών τμημάτων είναι στολισμένα με “ζαρντινιέρες” [...] Δεν σκοπεύουμε να πάρουμε θέση στο διπλωματικό παιχνίδι που παίζεται μεταξύ ελληνικής και αλβανικής πρεσβείας. Θέλουμε μόνο μια απάντηση. Ακόμα και αν πάρουμε στα σοβαρά την προκλητικά ψευδή εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ., είναι τελικά, κύριοι υπουργοί, η ιδιότητα του μετανάστη ή αυτή του πρώην κρατούμενου που επιτρέπει ο θάνατος ενός ανθρώπου σε αστυνομικό τμήμα να αντιμετωπίζεται με απαξία που δεν αντιστοιχεί