Η Μάικο, απολαύσεις μυκονιάτικων Χριστουγέννων.
_________ Δωράκι, επειδή δεν είναι από τα γνωστά, του γατόφιλου Καβάφη 'Η Γαλή' (αποθησαυρισθέν από Γ.Π.Σαββίδη):
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ
Η Γαλή
Είν’ η γαλή αντιπαθής εις τους κοινούς ανθρώπους.
Μαγνητική και μυστική, τον επιπόλαιόν των
κουράζει νου · και τους χαρίεντάς της τρόπους
δεν εκτιμούν…
…
…
Αλλ’ είναι της γαλής ψυχή η υπερηφάνειά της.
Το αίμα και τα νεύρα της είν’ η ελευθερία.
Ποτέ δεν είναι ταπεινά τα βλέμματά της.
Εν των παθών της δε τω πάντοτε κρυπτώ,
εν τη καθαριότητι, εν τη εγκρατεία
ενδείξεων, πόση λεπτή αισθήσεων αγνότης
ευρίσκεται. Ότ’ αι γαλαί ρεμβάζουν ή κοιμώνται
τας περιβάλλει οραματισμού ψυχρότης.
Ίσως τριγύρω των τότε περιπλανώνται
φάσματα παλαιών καιρών. Ίσως η οπτασία
εις Βούβαστιν* τας οδηγεί · όπου τα ιερά των
ήνθουν, και Ραμεσσών τας έτρεφε λατρεία,
κ’ ην οιωνός εις ιερείς παν κίνημά των.
(1897 ή και πριν)
#CalicoCat #Κάλικο #Γάτες #Μύκονος
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2025
Μάικο -η Κάλικο Γαλή με το γατόφιλο Καβάφη
Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2025
Παζάρι της Φιλοζωικής μας― #MAW κι η Σάντρα μας
Sandra Clare. Η Σάντρα μας.
Σήμερα είχαμε στο νησί το Χριστουγεννιάτικο παζάρι της Φιλοζωικής μας, ΜΑW-Mykonos Animal Welfare
Είναι κάποιοι άνθρωποι που ό,τι αγγίξουν ακμάζει.
Δεκαετίες πολλές γνωριζόμαστε. Την Άγκυρα είχαν με το Σταύρο τον άνδρα της, την Άγκυρα τη θρυλική στο Ματογιάννι που επάξια συνέχισαν μετά το Φούσκη.
Περνούσαμε το κατώφλι, τότε, από κάπου μετά τα 25 του ο Κύριος Kastell κι εγώ 5 χρόνια μικρότερη, περνούσαμε την ορθάνοιχτη παραδοσιακή βαριά ξύλινη πόρτα και πριν φτάσουμε στο μπαρ στις θέσεις μας ήδη είχαν σερβιριστεί δυό ποτήρια λευκό κρασί πλάι στο DJ το ‘Χανσούλη’ τον αγαπημένο μας φίλο Hans Havenar, ‘The Dutch Touch’, που έπαιζε κλασικά Rockτραγούδια και χορεύαμε ως το ξημέρωμα με γέλια και κουβέντα ασταμάτητη και διακοπές για ‘sentimental bullshit’ άσματα πιο ρομαντικά, οριακά ανόητα που άγγιζαν την καρδιά μας.
Κι η Σάντρα εκεί, υπερκινητική κε μάτι που έκοβε κι είχε πλήρη έλεγχο του μαγαζιού της, από τα πλούσια πρωινά που τότε πρωτολανσαρίστηκαν στην Πόλη, το ασαφές ραντεβού για ένα brunch που έδινε ευκαιρία να ξανασυναντηθείς με το χθεσινοβραδινό φλερτ πριν να σβήσει η μαγεία. Μια συνεχής γιορτή που έμοιαζε αβίαστη, έμοιαζαν αν κυλούν οι ώρες κι οι επαφές κι οι συναντήσεις σαν από μόνες τους με καλό κρασί και πρώτης ποιότητας εδέσματα, με service άψογο ταχύτατο και φιλικό δίχως ποτέ να περνά όμως όρια. Αβίαστο, μια καλολαδωμένη μηχανή που έδωσε τότε, δεκαετίες ’80 και ’90 στη Μύκονο τη φήμη που της άξιζε, γιατί το αποτέλεσμα, η απόλαυση που μας δινόταν απλόχερα είχε από πίσω δουλειά πολλή και γνώση.
Τα χρόνια πέρασαν, άλλαξαν πολλά, κι εμείς μαζί βέβαια.
Μα η Σάντρα, πάντα εδώ, προσφέρει.
Έφτιαξε την από χρόνια αναγκαία Φιλοζωική μας, Μια οργάνωση πρότυπο με ταΐστρες, τους σταθμούς πεντακάθαρους ταΐσματος και συγκέντρωσης αδέσποτων γατιών στους οποίους εντοπίζονται γατιά για στείρωση ή περίθαλψη κι εμβολιασμούς. Οργάνωσε ένα σύστημα υιοθεσιών γατιών και σκυλιών παρατημένων κι αδέσποτων που αποπαρασιτωμένα και υγιή βρίσκουν οικογένειες σε όλη τη γη. Δεν έχει για τη Φιλοζωική Μυκόνου το ‘είστε μακριά’. Με σωστή οργάνωση και κάλυψη εξόδων κάποιος ταξιδιώτης πάντα βρίσκεται που με χαρά συνταξιδεύει με το πρώην αδέσποτο και τελειώνοντας τος διακοπές του με μια καλή πράξη. Τι πιο ωραίο από μια φόρτιση στο Κάρμα σας, ένα απόθεμα αγάπης χρέος του σύμπαντος, για το χειμώνα που έρχεται;
Ντροπή και αίσχος είναι ένας Δήμος τόσο πλούσιος να μην έχει εγκαταστάσεις για τα αδέσποτα, να μην έχει Πρόνοια, να φτάσει μάλιστα ως πρόσφατα στο έσχατο σκαλί να χρωστά στη Φιλοζωική την τροφή των γατιών σε σημείο που χρειάστηκε να μάς σώσει το ίδρυμα της Μπριζίτ Μπαρντό (και ντόπιος ευεργέτης);
Δεν είναι εύκολο να αντέχεις τη ντροπή και οργή για τον τόπο σου αν είσαι Έλληνας. Ιδίως αν έχεις ταξιδέψει, ιδίως αν ζεις σε τόπο κοσμοπολίτικο όπου οι συγκρίσεις συμπεριφοράς είναι ορατές κι επίπονες. Δεν είναι εύκολο να ζεις σε πλούσιο Δήμο μα ο πλούτος να είναι μόνο ευρώ στην τράπεζα, οι κάτοικοι να επιδεικνύουν φτώχεια ψυχής και ήθους ρίχνοντας στους κάδους σκουπιδιών σακούλες με νεογέννητα γατάκια κλεισμένα αεροστεγών για να πνιγούν (ιδίως φέτος, δεν ξέρω τι έπαθαν, ήταν συχνότατο φαινόμενο), ή οι επισκέπτες παρατώντας πίσω τους κουτάβια και σκυλιά μεγάλα που αποφασίζουν, δίχως συνείδηση, ότι ‘καλύτερα περνάει εδώ’. Δεν είναι εύκολο αντί να ειδοποιηθείς πως κάπου ενοχλεί να σου φολιάζουν το σκυλί, όπως συνέβη στην Τσότσο μας, το λατρεμένο chow-chowτου Kυρίου Kastell, ένα ήσυχο σκυλί καλότατο, ανορεξικό και βαθύτατα εσωστρεφές, που δεν ήταν κοινωνικό με τους ξένους μα ο γείτονας, ποιος ξέρει πώς, το ξεγέλασε ή το παγίδευσε για να το δολοφονήσει και επέστρεψε το άμοιρο για να ξεψυχήσει στην εξώπορτά μας με πρόσωπο μώβ πράσινο από το φυτοφάρμακο με το οποίο ο φονιάς του είχε γεμίσει το στόμα. Πενθήσαμε τότε, το 2004, πικρά με πόνο άγριο για το κρίμα, το άδικο.
Δε μάς είναι εύκολο να αντέξουμε τη συμπεριφορά προς τα ζώα, ανθρώπων ντόπιων κι επισκεπτών, που ξεχνούν φαίνεται ότι το χώρο τους τούς παίρνουμε, ότι λίγο νερό και ένα πιατάκι με φαγητό, μια αμπούλα αποπαρασίτωσης και μια στείρωση δε φέρνει και οικονομική καταστροφή, ιδίως στο νησί των πακτωλών της Pink Champaign και Pink Cocaine, των chef για kobe ή sushi (λίγο ψάρι πώς και δεν περίσσεψε ποτέ για τα γατάκια ή λίγο κρέας ωμό για τα κουτάβια που πετιούνται στα σκουπίδια μας;
Οργή ντροπή και λύπη όμως έχουμε τη Σάντρα μας.
Την Σάντρα, Μυκονιώτισσα* κι εκείνη σαν εμάς, ήρθε από τον Καναδά και δίχως πικρά λόγια και κατηγορίες σαν αυτά που μόλις έγραψα, στρώθηκε στη δουλειά και δίνει, μόνο δίνει.
Παζάρι Χριστουγεννιάτικο είχαμε σήμερα για τη Φιλοζωική μας. Αλλά για μένα, πάλι φέτος, είναι μια γιορτή, γιορτή της Σάντρας μας και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας να την καμαρώσετε κι εσείς και- αν και όποτε θελήσετε να φορτιστεί το κάρμα σας, να σας θυμίσω ότι υπάρχει και η ΜΑW, Φιλοζωική μας που στους ώμους μια σπουδαίας γυναίκας έχει κάνει θαύματα και σας εγγυώμαι ότι κάθε ευρώ σας θα σώσει ζωές, ζωές αθώων που από κάδους σκουπιδιών και αλυσίδες σε σκυλόσπιτα περνούν στα άξια αδιάφθορα χέρια της δικής μας Σάντρας και της δυναμικής ομάδας της.
'Τα γατάκια' όπως λέμε τα σημεία στα οποία η Φιλοζωική μας προσφέρει φαγητό και περίθαλψη στα άστεγα.
Ένα απ' τα θαύματα. Βρήκε οικογένεια, ταξίδεψε και ζει στη θαλπωρή που αξίζει σε όλα τα πλάσματα, ιδίως και πιο πολύ σ΄εκείνα που άλλους δεν ξεσπίτωσαν, που δε ρημάζουν τη Φύση για το κέρδος του εφήμερο και για 'δόξα' πρωινάδικων.
Μπαμπαλού. Ιούλιο βρέθηκε στη Μύκονο, ένα ακόμα αθώο πλάσμα πεταμένο στα σκουπίδια. Το έφεραν ή εδώ γεννήθηκε, δεν ξέρουμε. Νοέμβριο είναι στην Αθήνα, υιοθετημένο επίσημα με χαρτιά, με τη βούλα, για πάντα.
_____________________________________________________
*Όταν με ρωτούν αν είμαι από τη Μύκονο απαντώ πως, κατά το 'Αιγυπτιώτες' αντί 'Αιγύπτιοι΄ του Καβάφη, εμείςδεν είμαστε Μυκονιάτες αλλά Μυκονιώτες. Κι η Σάντρα είναι μια από μάς, βεβαίως, μια Μυκονιώτισσα του Mykonos Tribe.
H επίσημη ιστοσελίδα για εγγραφή, είτε για μια συνδρομή μηνιαία -όσο αντέχετε, μικροσκοπική κι αν είναι-, είτε για πληροφόρηση. Αξίζει:
The Official Page of MAW Mykonos Animal Welfare, A legal charity since 2006:https://mykonosanimals.org/
Facebook: https://www.facebook.com/mykonosanimalwelfare
επίσης: Help for animals of Mykonos https://www.facebook.com/groups/854584811293310
Επικοινωνία: info@mykonosanimals.org
Κυριακή 25 Αυγούστου 2024
Παράθυρο Αυγούστου
«Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θα ’ναι παρηγορία...» ή μήπως «το φως θα ’ναι μια νέα τυραννία» αφού «ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει»*.
Δεν πρόκειται για στιγμή απαισιοδοξίας. Φέτος, που η Μύκονος ξεφούσκωσε νωρίτερα, η ησυχία, ιδίως πρωί και νύχτες (δίχως Ρέμο στο Ν’ammos κι άλλα τέτοια) φέρνουν χαρές νοσταλγικές στο σπίτι και τον κήπο μου σα να επιστρέφω από αλλού μετά από χρόνια.
Όμως αλίμονο, τρέμω ν’ ανοίξω αληθινά τα μάτια.. Αλίμονο.
Δε μου αρέσει η γκρίνια, δεν την επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου (με τον οποίο ως γνωστόν είμαι αυστηρή θηριοδαμάστρια). Πράττω τα δέοντα ―και με το παραπάνω, αγωνίζομαι για ό,τι αγαπώ, μα περιττό να αναμασάμε όσα γνωρίζουμε ότι δεν πήγαν στράφι κατά λάθος.
Ας το χαρούμε το παράθυρό μου με το βασιλικό και το μεγάλο το καλάθι με τα φρούτα και, όταν το πιάνει ρεύμα, τις γάτες.
Ας το χαρούμε.
―――――――――――――――――――――
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
Τα Παράθυρα
Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.
Σάββατο 10 Αυγούστου 2024
Θάλασσα― για του μέλλοντος τις μέρες
Κάθε εποχή ενέχει σπόρους της επόμενης.
Όπως στα μέσα του χειμώνα μια μέρα ξαφνικά παρατηρούμε πράσινο να σκάει στα ξερά κλαδιά, υπόσχεση όσων έρχονται, έτσι και, σαν εχθές, στα μέσα του καλοκαιριού ένα πρωί έχει άλλο φως, λίγο πιο γκρι, λίγο πιο διαυγές από το αυγουστιάτικο εκτυφλωτικό λιοπύρι.
Περαστικά μικρά ήταν τα συννεφάκια χθες, μακριά στα δυτικά, με ένα πιο βαρύ πάνω απ’ την κορυφή του Κούνουπα και πίσω από το φράγμα. Όμως το μήνυμα ήρθε, ‘βιάσου’ μου ψιθύριζαν, «του μέλλοντος οι μέρες» στάθηκαν για μια στιγμή «εμπροστά» μου σαν του Καβάφη τα κεριά που τρεμοσβήνουν.
Και τι έκανα; Μα τι άλλο. Με ψώνια στο αυτοκίνητο, πακέτα από το Ταχυδρομείο και μια λίστα για δουλειές στην τσάντα, σταμάτησα εκεί ακριβώς που ήρθε η σκέψη και βούτηξα στη θάλασσα.
_____________________________
Έχω στο αυτοκίνητο πάντα μια μικρή τσάντα με παρεό, ένα μικρό βιβλίο και μαγιό ―δεύτερο, διότι δεν αντέχω τα βρεγμένα. Και ναι, εγώ μαγιό, μην απορείτε που αλλάξαν οι καιροί κι ας κόψουμε τη γκρίνια («εκεί μας κατάντησαν!). Κοντά σε θάλασσα είμαι, μαγιό όλη μέρα προτιμώ αντί εσώρουχα αλλά, ενώ ήταν πάντα στεγνά σαν τα μπικίνι των κοριτσιών του Nat King Cole στις ‘Μέρες Καλοκαιριού» του, εγώ αντίθετα από αυτές στο νερό βουτούσα- μα δίχως βάρη περιττά.
Παρεό:
―στο καλαθάκι μου [φορούσα ως φόρεμα] πάντα από το Λουκά, φίλο και μέλος του ιστορικού πλέον MYKONOs Tribe 80's & 90's
―τo επιάμμιο παλιό-καλό του αείμνηστου φίλου Μίμη Σκαφίδα, δώρο από τον επίσης αγαπημένο γιό του Konstantinos Skafidas Naveen
**Του Καβάφη τα Κεριά βεβαίως. Ποίημα πολύ γνωστό και όχι αγαπημένο μου μα η εικόνα των «κερών του μέλλοντός μας» επιβιώνει βαθιά στο νου μου.
*** “And on the beach you see the girls in their bikinis
As cute as ever but they never get ‘em wet”
Nat King Cole - Those Lazy, Hazy, Crazy Days Of Summer
https://www.youtube.com/watch?v=0cKXS3fTldQ
Τρίτη 19 Ιουλίου 2022
Καβάφης στη Δήλο, μέρες του 1901
Καλοκαίρι του 1901, ο Καβάφης, 38 ετών, επισκέφθηκε πρώτη φορά την Ελλάδα. Ταξίδεψε με το ατμόπλοιο 'El Kahira' κι έμεινε δυό μέρες στη Δήλο, υποχρεωτική διήμερη καραντίνα πριν δέσουν τα βαπόρια στον Πειραιά.
Το χρώμα της θάλασσας, γράφει, είναι «έντονα ελληνικό »*.
Ακόμα ονομάζεται «Καραντίνα» η περιοχή της Ρήνειας που τότε είχε χώρο διαμονής υπαλλήλων και ευρύχωρο περιφραγμένο κτίριο ανάρρωσης.
Γράφει για τη Δήλο στο ημερολόγιό του**:
Το νησί είναι ωραίο να το βλέπεις. Ο κόλπος γραφικότατος. Μα φαίνεται υπάρχουν πολύ λίγοι κάτοικοι στη Δήλο και σχεδόν καθόλου καλλιέργειες― λόγω είτε της φυσικής φτώχειας του χώματος είτε της αδιαφορίας του πληθυσμού, δε γνωρίζω.
Ωραίος καιρός σήμερα το πρωί.
Θερμόμετρο στα 78.
Συνοδεύω με τις 'Μέρες του 1901', γραμμένες το 1927 πάνω σε ανάμνηση στιγμής που είχαν γνωρίσει μόνο ο που «θύμιζε παράδοξα έφηβο» και ο Ποιητής.
_________________________________________
Το ευρηματάκι χρωστώ στον Βαγγέλης Πελέκης που το εντόπισε στο Αρχείο Καβάφη.
Σημειώσεις
* ''intensely Greek'''
**Μεταφράζω.
Το ημερόγιο το κρατούσε αγγλιστί και ιδού το πρωτότυπο: «The island is pretty to look at. The bay most picturesque. But it appears that there are very few inhabitants at Delos, and almost no cultivation – whether owing to the natural bareness of the soil or to the carelessness of the population, I am not aware.
Fair weather this morning.
Thermometer at 78. »
Μέρες του 1901
Τούτο εις αυτόν υπήρχε το ξεχωριστό,
που μέσα σ’ όλην του την έκλυσι
και την πολλήν του πείραν έρωτος,
παρ’ όλην την συνειθισμένη του
στάσεως και ηλικίας εναρμόνισιν,
ετύχαιναν στιγμές — πλην βέβαια
σπανιότατες — που την εντύπωσιν
έδιδε σάρκας σχεδόν άθικτης.
Των είκοσι εννιά του χρόνων η εμορφιά,
η τόσο από την ηδονή δοκιμασμένη,
ήταν στιγμές που θύμιζε παράδοξα
έφηβο που —κάπως αδέξια— στην αγάπη
πρώτη φορά το αγνό του σώμα παραδίδει.
Σάββατο 14 Μαΐου 2022
Της ζήλειας τα καμώματα
Ήρθε με δώρα απόψε αναπάντεχα ένας καλός μας φίλος. Έχει πολλή δουλειά τέτοια εποχή κι η επίσκεψη, σπάνια σε βράδυ καλοκαιριού και μάλιστα σε Σαββατοκύριακο, ήταν δώρο πιο πολύτιμο κι από το πολύ σπάνιο καλό κρασί που έφερε πεσκέσι.
Κατά τη συνήθειά μου, του ζήτησα να φωτογραφηθούμε για να αναρτήσω τη στιγμή. Κοινή συνήθεια πλέον, αφού τέτοιες αναρτήσεις έχουν γίνει συμπλήρωμα ημερολογίων πολλών από εμάς, όπως και του παλιού μου φίλου που, χρόνια πριν το Facebook και το Pinterest, το είχε χούι να κολλά στον τοίχο πάνω από το τραπέζι του φωτογραφίες από βόλτες, γλέντια, ταξιδάκια μας και να τις κρατά εκεί ώσπου κιτρίνιζαν και κατσάρωναν οι γωνίες τους πλάι σε φρέσκες ή παλιότερες που ξετρύπωνε στα συρτάρια του.
Όμως, «Άστο…» μου είπε έντρομος και οποία η έκπληξίς μου.
Μας εξομολογήθηκε ότι η αγάπη του ζηλεύει και αν δει την ανάρτηση θα δημιουργηθούν προβλήματα.
Είναι μια όμορφη γυναίκα, λεπτεπίλεπτη και ψηλή, με φυσικά απαλά μαλλιά πολύ μακριά που κατεβαίνουν στην πλάτη της σε ξανθοκάστανες σκάλες και με ένα πρόσωπο αγγελικό, ένα οβάλ κλασικό, ωραίο πέρα από μόδες και βαψίματα.
Ζηλεύει όμως. Κι ας ήρθε ο φίλος μας σε σπίτι «ζευγαριού», λέξη φρικτή, σα να είμαστε του μόχθου κτήνη ζεμένα στο άροτρο για να μοιράζονται τα βάσανα(απ' τον κακό μας τον καιρό, τις καμτσικιές τού αφέντη και τα βάρη άχαρης σκληρής ζωής) που σημαδεύουν τις φτωχές μας πλάτες. Δεν ήμουν μόνη, δηλαδή, ούτε επρόκειτο για ραντεβού ή για γλέντι μα για ανάπαυλα του αγαπημένου της, μιά ανάσα πριν τον ύπνο μετά τη δουλειά, όχι σε πάρτυ ή μπαρ ή club αλλά σε σπίτι φίλων με παρόντα τον οικοδεσπότη και φίλο του, κ. Kastell.
Ζηλεύει λέει πολύ. Τόσο που η σχέση είναι στα όρια να διαλυθεί διότι ο ερωτευμένος φίλος μας― που έκανε όνειρα για μια ζωή μαζί της με ταξίδια και πολλά σχέδια― έχει ήδη αρχίσει να πιέζεται και να αμφιβάλει.
Μα η ζήλεια είναι τυφλή, και ηλίθια κι ακόμα, όπως έλεγα στο φίλο μου, είναι εργαλείο μαγικό, μια αλυσίδα που σκλαβώνει το ζηλιάρη ως αφού περάσει ο έρωτας.
Το ένιωσα κάποτε, στην πρώτη μου νιότη που με εξέπληξε όταν ανακάλυψα ότι ζήλεια σφοδρή που τα έφτιαξε με μια παιδική μου φίλη ένιωσα να φουντώνει την ερωτική φωτιά σε αίσθημα που είχα ξεπεράσει. Άναψαν φλόγες μέσα μου και παράλογα και ξαφνικά αναστήθηκε ο νεκρός μου πόθος για ένα νεαρό (φίλο μου ακόμα σήμερα) που πριν λίγο καιρό ήμασταν «μαζί». Επρόκειτο για εκείνο το ασαφές «μαζί» άπειρων νέων που τυχαίνει όποτε ο άγριος καλπασμός της νεανικής τους libido αναμοχλεύεται με ειλικρινή ισθήματα φιλίας κι εκτίμησης για γνώσεις και μυαλό του άλλου προσώπου κι από απειρία, άγνοια (ή κι από των νέων τη βιασύνη να αρχίσει πια να σχηματίζεταιη ζωή τους). Σε ένα τέτοιο αδύναμο «πρώην μαζί» έπεσε η ζήλεια κεραυνός κι έγινε φίλτρο μαγικό που ξεγελά κι όχι μόνο νομίζουμε ότι αναστήθηκε ο έρωτας αλλά η απώλεια ή απόσταση απ’ τον άλλο μάς βασανίζουν, μάς πονάνε αληθινά.
Κρατούσα ημερολόγιο από τα 17 μου, νομίζω το έχω ξαναπεί. Κι έτσι ήταν εύκολο να δω ότι, μπορεί να ήταν πόνος μας δεν ήταν έρωτας. Ζήλεια ήταν, σκέτη. Και από τότε αυτό μου τέλειωσε.
Φίλες με λένε τυχερή, λένε δεν έπεσα σε τύπους που θα με «απατούσαν» κάνοντάς με να ζηλέψω. Λες κι είναι πτώση ο έρωτας, λες και «πέφτεις» και «σκοντάφτεις» πάνω σε αυτούς που αγαπάς, ενώ εγώ πάντα πίστευα ότι τους διαλέγεις.
Σε πίστη κι απιστία κι άλλα τέτοια δεν πιστεύω. Δε μας ανήκουν οι άνθρωποι. Κι ούτε το θέλω αυτός που αγαπώ να μη χαρεί ό,τι το τραβά στη ζωή επειδή οφείλει να μείνει «πιστός» σ΄εμένα σα να είμαι αίρεση ή οσία, «πιστός» στην αυθαίρετη ιδέα πως έρωτας είναι μονάχα το «ζευγάρι», δυό άμοιρα βόδια που τα ευνούχισε ο ζευγάς και πλέον δεν έχουν άλλο στη ζωή παρά να μοιράζονται τη δυστυχία τους που αλλιώς τη λέμε και «βάρη οικογενειακά».
Το ξέρουμε όλοι: Πάνω στην πρώτη τρέλα, όταν είσαι ερωτευμένος/η δε θες, δεν έχεις όρεξη για άλλους κι άλλες. Μια τρέλα ιερή σε κάνει να κολλάς σ' αυτό το ένα πρόσωπο. Κι ακόμα και αν τύχει να χαρείς το σώμα κάποιου άλλου, ο νους σου είναι εκεί, στον έρωτά σου. Εάν ταιριάζεις σεξουαλικά, δύσκολα ξεκολλάς. Κι ωστόσο, αν είναι με αυτόν που αγαπάς να ζήσεις μια ζωή (που το ζω και είναι εξαίσιο), γιατί να στερηθείς άλλες χαρές μα και γιατί να τις στερείς από το πρόσωπο που λες ότι αγαπάς πάνω και πέρα απ’ όλους;
Δεν έχουμε στα ελληνικά δυο λέξεις για την πίστη. Μα επιτρέψτε μου να σας το πω σε γλώσσα που έχουν: Είμαι, το προσπαθώ [πολύ και το απαιτώ πρώτα απ’ τον εαυτό μου αλλά και απ’ τον αγαπημένο, φίλους, συνεργάτες, να είμαστε loyal αλλά όχι faithful. Δε λέω ψέματα, δε βάζω άλλους ή άλλα πάνω απ’ τον αγαπημένο, δεν τον εκμεταλλεύομαι, δεν κοροϊδεύω. Αυτό είναι loyalty. Faith όμως δε ζητώ ούτε δίνω. Faithful είναι οι πιστοί θεών κι αιρέσεων κι οι σύζυγοι οι ζεμένοι σε ίδιο κάρο κι άροτρο. Δε λέω ότι είναι εύκολο μα εγώ αυτόν που αγαπώ τον θέλω ελεύθερο. Ελεύθερο να έρχεται σ' εμένα.
«Η ζήλεια είναι εργαλείο» θύμισα στο φίλο μου. Θα σας χαλάσει την αμοιβαιότητα, θα καταστρέψει την ισότητα, την αρμονία του έρωτά σας. Είδε σε ανάγκασε να μην της λες αλήθεια. Όμως τώρα που το ξέρεις πως πάσχει από ζήλεια η αγαπημένη σου, είσαι σίγουρος ότι ποτέ δε θα τη χάσεις. Εάν τη θες ακόμα, εάν η ζήλεια δε σε απομακρύνει, πάντα θα ξέρεις πως μόλις βαλτώσουν λίγο τα νερά, μόλις τη δεις ν' αρχίσει να βαριέται ή να παίρνει αποστάσεις, θα αρκεί λιγάκι να ξεκουνηθείς και, με αλήθεια ή ψέματα, τη ζήλεια της να ξεσηκώσεις. Κι αμέσως ο έρωτάς της θα ανασταίνεται.
___________________________________
Εικόνα
«Στην κόχη τούτη τη μικρή»* πάνω από τον καναπέ, δυό αγελάδες που έχω από το σπίτι του πατέρα μου (ήταν μια χρονιά που γέμισε η Αθήνα αγελάδες- έργα Τέχνης μα δυστυχώς κάτι παρόμοιο με άλλη ιδέα-άλλο ζώο ή κάτι δεν επαναλήφθηκε) κι από πάνω σε χρυσή κορνίζα ένα collage του Κυρίου Kastell: Σκισμένη Madonna.
*Καβάφης βέβαια, «Η πόλις»:
«...Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
Τρίτη 13 Μαρτίου 2018
'Μ' όλο που το αποφεύγω να εισέρχομαι στων Χριστιανών τα σπίτια..' Αμβρόσιος μάς καλεί
Για συμπαράσταση:
Όχι όμως αυτή τη φορά. Εννιά γκέι άντρες αποφάσισαν να δράσουν και στις 16 Ιανουαρίου 2016 κατέθεσαν μήνυση κατά του μητροπολίτη. Η εισαγγελέας έκανε δεκτή τη μήνυση και οδηγεί τον μητροπολίτη σε δίκη για τέλεση δύο πλημμελημάτων:
1. δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους με βάση το άρθρο 1 του νόμου 4285/2014 για την καταπολέμηση του ρατσισμού (ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος)
2. κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος, σύμφωνα με το άρθρο 196 του Ποινικού Κώδικα, σύμφωνα με το οποίο «θρησκευτικός λειτουργός ο οποίος κατά την ενάσκηση των έργων του ή δημόσια και με την ιδιότητά του προκαλεί ή διεγείρει τους πολίτες σε εχθροπάθεια κατά της πολιτειακής εξουσίας ή άλλων πολιτών τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών». Η δίκη είναι προγραμματισμένη για τις 15 Μαρτίου 2018 στο Αίγιο και χρειαζόμαστε την έμπρακτη υποστήριξή σας: να είστε μαζί μας εκεί την ημέρα της δίκης, για να δείξουμε μια δυναμική παρουσία ενάντια στον σκοταδισμό, τη μισαλλοδοξία και τη βία εναντίον συνανθρώπων μας.
Γιατί να έρθω;
Η δίκη αυτή είναι ιστορική. Είναι η πρώτη φορά που υψηλόβαθμος δημόσιος λειτουργός δικάζεται για δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους και κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος. Σε χρειαζόμαστε να είσαι εκεί μαζί μας, για να μας στηρίξεις ηθικά και να εμψυχώσεις τους μάρτυρες που θα καταθέσουν και θα εξηγήσουν γιατί ο δημόσιος λόγος του μητροπολίτη αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία μας.
Πώς να έρθω;
Μπορείς να έρθεις με δικό σου μέσο ή δήλωσε συμμετοχή στην ημερήσια εκδρομή που θα οργανώσουμε στο Αίγιο για τους σκοπούς της δίκης. Αν ενδιαφέρεσαι να έρθεις μαζί μας στο Αίγιο στις 15 Μαρτίου, παρακαλούμε στείλε ημέιλ στο contact@10percent.gr ή gp@avmag.gr στο για να δούμε πόσες/οι θα είμαστε και άρα να δούμε και το όποιο κόστος.
Πού θα γίνει η δίκη;
Στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου, οδός Κορίνθου αρ. 67
Υπάρχει περίπτωση να αναβληθεί η δίκη;
Ναι, πάντοτε υπάρχει τέτοια περίπτωση με όλες τις δίκες. Για τον λόγο αυτό, στείλε μας στοιχεία επικοινωνίας για να σε ενημερώσουμε εγκαίρως, ειδικά αν σκοπεύεις να έρθεις με δικό σου μέσο.
mkka:
ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΘΗΣΟΥΝ «ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ!»
ΠΕΜΠΤΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΑΙΓΙΟ!
ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΙΓΙΟΥ!
Μετα την σφαγή το 43 στα Καλάβρυτα πρέπει να έγινε εποικισμός της πόλης από φιλοναζί, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ Καλαβρυτινό να ανέχεται τόσα χρόνια τέτοιο παπά
από το 'Μύρης· Aλεξάνδρεια του 340 μ.X'. του Καβάφη όπου το αγαπητό μου:
του Λύο Καλοβυρνά: Σε δίκη ο μητροπολίτης Αμβρόσιος http://avmag.gr/81994/se-diki-o-mitropolitis-amvrosios/
Προσθέτω μετά την αθώωση
Ομολογουμένως είναι πολύ μεγάλο το μούδιασμα που προκλήθηκε σε ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας από την πρόσφατη δικαστική απόφαση, με την οποία ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος αθωώθηκε για το παραλήρημα μίσους στο οποίο είχε προβεί μέσω του προσωπικού του ιστολογίου εναντίον των ομοφυλόφιλων. Κι αυτό γιατί πολλοί είναι αυτοί που εκτιμούν πως η συγκεκριμένη απόφαση δεν αφορά μόνο τα άτομα με σεξουαλική διαφορετικότητα, αλλά στην ουσία άπτεται θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.






































