Περί πλήξης __ της τεμπελιάς τα οφέλη

Χειμωνιάτικη μέρα στον κήπο.

Τη ζωή την κατανοούμε όπισθεν ενώ τη ζούμε προς τα μπρος, έλεγε ένας Δανός φιλόσοφος*.

Ζούμε κοιτώντας πίσω. Με αυτά που επιλέξαμε, με όσα πετύχαμε, με αποτυχίες και γκρίνια, εφόδια, πίκρες κι αναμνήσεις. Μα η ζωή προχωρά από την άλλη κι άλλα έρχονται.

 

Βαριέμαι φρικτά αυτές τις μέρες. Έχω πολλά να κάνω που αναβάλω, έχω βιβλία που με ενδιαφέρουν, δουλειές που ανέλαβα κι άλλα πολλά μα δε. Βάσανο είναι, μα πιστεύω στην πλήξη. Από την πλήξη έρχεται η δημιουργία. Όταν ενεργείς, όταν ζεις τη ζωή σου μαζεύεις υλικό (‘έλα να φτιάξουμε αναμνήσεις’ έλεγα πάντα για να ξεσηκωθώ) αλλά μόνο μετά, όταν βαριέσαι, στην παύση, έρχεται η επεξεργασία του παρελθόντος κι η έμπνευση. Διότι ναι η ζωή τραβάει μπροστά μα η Τέχνη είναι η αφήγηση της ως τώρα πραγματικότητας. 

 

Ή.. ίσως αυτό της πλήξης ισχύει για μένα μόνο; Που αγαπώ την τεμπελιά, τις άδειες μέρες, που είμαι ο τύπος ‘καφέ στο κρεβάτι’ κι όχι ‘πρωί-πρωί στο γραφείο μου’;

 

_________________________

*Κίρκεγκαρντ βέβαια.

** Στο τραπέζι μου δικά μας αμύγδαλα και φραγκόσυκα 

και 

η Οδός Πανός του Γιώργου Χρονά, το νέο βιβλίο του Κίτσου Τρίπου και λίγα από τα πολλά πολύτιμα πεσκέσια του αγαπημένου συγγραφέα Νίκου Λέκκα (για τον οποίο έχω να πω πολλά).

Πιο κάτω οι νάρκισσοί μου και, δώρο, ένα κρυφό άγριο κυκλάμινο. Και η φυσιολάτρις Μάικο.

 

Γάτα στην αμυγδαλιά, γάτα σα φραγκόσυκο

 

Η Suki στην αμυγδαλιά.

‘Η βόλτα των γάτων’ το έλεγε η Κολέτ που έβγαινε στον κήπο με τα γατιά της κάθε απόγευμα.

Ανοίγω την πόρτα να πάω στην αποθήκη ή να κόψω λουλούδια, κι οι γάτες με ακολουθούν χαρούμενες. 

Σήμερα η Suki είναι παραπάνω ενθουσιασμένη διότι μύρισε το κοτόπουλο που της βράζω, το αγαπημένο της φαγητό, και, παρά την ηλικία και τη φύση της (διότι ότι είναι γάτα χαρεμιού που δε βγαίνει ποτέ ως την εξώπορτα και ποτέ δεν πηδά τη μάντρα αντίθετα από την κόρη της που παίρνει τα βουνά) σήμερα η χαρά την έσπρωξε να ανέβει στην αμυγδαλιά. Με φόρα.

Κι εκεί που τη θαύμαζα εμφανίστηκε κι η Maiko από μακριά, σα φραγκόσυκο.

_______

Εικόνες:

Η Suki στην αμυγδαλιά,

η Maiko το μικρό μου φραγκόσυκο.

Μάικο -η Κάλικο Γαλή με το γατόφιλο Καβάφη

Η Μάικο, απολαύσεις μυκονιάτικων Χριστουγέννων.

_________ Δωράκι, επειδή δεν είναι από τα γνωστά, του γατόφιλου Καβάφη 'Η Γαλή' (αποθησαυρισθέν από Γ.Π.Σαββίδη):

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ
Η Γαλή

Είν’ η γαλή αντιπαθής εις τους κοινούς ανθρώπους.
Μαγνητική και μυστική, τον επιπόλαιόν των
κουράζει νου · και τους χαρίεντάς της τρόπους
δεν εκτιμούν…
…
…
Αλλ’ είναι της γαλής ψυχή η υπερηφάνειά της.
Το αίμα και τα νεύρα της είν’ η ελευθερία.
Ποτέ δεν είναι ταπεινά τα βλέμματά της.
Εν των παθών της δε τω πάντοτε κρυπτώ,
εν τη καθαριότητι, εν τη εγκρατεία
ενδείξεων, πόση λεπτή αισθήσεων αγνότης
ευρίσκεται. Ότ’ αι γαλαί ρεμβάζουν ή κοιμώνται
τας περιβάλλει οραματισμού ψυχρότης.
Ίσως τριγύρω των τότε περιπλανώνται
φάσματα παλαιών καιρών. Ίσως η οπτασία
εις Βούβαστιν* τας οδηγεί · όπου τα ιερά των
ήνθουν, και Ραμεσσών τας έτρεφε λατρεία,
κ’ ην οιωνός εις ιερείς παν κίνημά των.
(1897 ή και πριν)

#CalicoCat #Κάλικο #Γάτες #Μύκονος

https://www.youtube.com/watch?v=F-DubLL0q30&t=12s

_____________________________________________________

https://www.youtube.com/watch?v=F-DubLL0q30&t=12s

https://www.facebook.com/reel/1078130184376898

#CalicoCat #Κάλικο #Γάτες #Μύκονος

Της Ασώτου επιστροφή

Επιστροφή της Ασώτου. Έχει ανθίσει η λευκή μου βουκαμβίλια. Η τεχνητή, η πειραγμένη σαν τα σιλικονάτα στήθη μας. Διότι λευκή δεν υπάρχει, είναι σαν τα λεμόνια πορτοκάλια που έρχονται από μπολιασμένες νεραντζιές.

Τα αγαπώ τα μπάσταρδα, τα δουλεμένα. Είναι σημάδι πολιτισμού, φροντίδας κι έγνοιας, εφαρμοσμένης Επιστήμης.

 

Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι λέει ο πατήρ στον Άσωτο, λέει το σπίτι μου σ΄εμένα σε κάθε επιστροφή.

Και πρώτο-πρώτο πάντα, μόλις χαιρετήσω τα γατιά είναι να βγω στον κήπο. Ευλογία. Κι ας είναι πάντα πιά λιγάκι επίπονο: ένα καλώδιο έξτρα μάς κόβει τη θέα, ένας ακόμα επιτήδειος σκάβει τα διατηρητέα, πέφτει και ένα τοιχαλάκι μου που θέλει επισκευή μια ξερολιθιά που χρειάζεται φροντίδα.

Έτσι είναι αυτό, σου δίνει και σου παίρνει.

Πρώτο πρώτο πάντα είναι να φτιάξω βάζα. Από τον κήπο, ό,τι δίνει.

Και τούτη τη φορά είναι η λευκή μου βουκαμβίλια, η πένθιμη, η παρθενική και μπάσταρδη.

Σας την προσφέρω.

___________________________

Ως άθεη αγαπώ πολύ τη Βίβλο και τη συστήνω διότι είναι κουλτούρα μας, τόπος κοινός για να επικοινωνούμε.

Οι Παραβολές είναι διδακτικά παραμυθάκια τάχα του Χριστού. Η γιορτή του Ασώτου, αξία της συγγνώμης και της συγχώρεσης, είναι κινητή, η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου. Κι έχει ιδιαίτερη αξία πιστεύω διότι στο Χριστιανισμό δίνεται μεγάλη έμφαση στη Μετάνοια μα δίχως τη Συγχώρεση η Μετάνοια (στα δικά μου μάτια) χάνει μέρος από τη βαρύτητά της.

Είναι πιο εύκολο να μετανιώσεις από το να συγχωρέσεις, δε νομίζετε;

 

Σχεδιάζοντας αφίσα για την Παλαιστίνη τρώγαμε χουρμάδες Ισραήλ

                                      

Σχεδιάζοντας αφίσα για την Παλαιστίνη τρώγαμε χουρμάδες Ισραήλ.

Και μόνη εγώ βλέπω την ειρωνεία του πράγματος.

 

Χρειάστηκε να εξηγήσω το παλιό το «ψηφίζεις με τα πόδια σου» 

δηλαδή αν δε σ’ αρέσει κάτι δεν το ενισχύεις, αν βρίζεις ένα χώρο δεν τον επισκέπτεσαι και δεν κατηγορείς έναν άνθρωπο- χωρίζεις.

Μόνο εσύ χάνεις αν εξακολουθείς να ψωνίζεις από ένα μαγαζί που κατηγορείς.

Ψιλά γράμματα;

 

Με την ευκαιρία όμως να πω και τον πόνο μου. Διατάραξαν το ύφος και το οικοσύστημα φυτεύοντας κοκοφοίνικες στη Μύκονο, ως αριστοκρατικούς, λέει, έναντι των κυπαρισσοειδών που ευδοκιμούσαν μόνα τους σχεδόν στον τόπο και ομόρφαιναν τα δειλινά μας με κελαηδίσματα πουλιών και με τις κομψές μακριές σκιές τους. Αριστοκρατικό όμως δεν είναι ποτέ και τίποτε που δε διακρίνεται από σπανιότητα, αλλά πού να εξηγείς όταν σου λένε το κυπαρίσσι πένθιμο;

Όμως εδώ άλλο θέλω να πω: Πήξαμε που πήξαμε στην ταλαίπωρη ψηλή φοινικιά (τη μαδημένη  από τα μελτέμια), δε συμβουλέψατε τους Άραβες αγοραστές να επιλέξουν την άλλη της άμμου που αντέχει στον τόπο, χαλάσατε ό,τι είχε υμνηθεί από τους ταξιδευτές της γης. Μα αυτό που με απελπίζει είναι αφού ήταν να το κάνετε γιατί δεν πήρατε έστω χουρμαδιές σαν το Ισραήλ να απολαμβάναμε και να πουλούσαμε και στο Γιαλό ένα ντόπιο χουρμαδάκι;

[Ρητορική η ερώτησις, ξέρω τι θα απαντήσουν: Το φρούτο λερώνει. Πού να πληρώνεις να σου πετάνε τον καρπό… 

Σαΐνια μου εσείς!]

Αμυγδάλου διάλογος -Λίγο ακόμα;

Τις είδαμε
φέτος τις αμυγδαλιές να ανθίζουν- και να καρπίζουν
είδαμε και τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
κι η θάλασσά μας πάντα κυματίζει.

Αλλά δε μας βλέπω να σηκωνόμαστε ψηλότερα
 Κύριε Σεφέρη μου. 

_______

Λίγο ακόμα
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει
λίγο ακόμα,
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.
                                 ΓΙΩΡΓΟΣ  ΣΕΦΕΡΗΣ

______________________

Με τη Μάικο, Καστελλάκια. Πολλά αμύγδαλα έκαναν φέτος οι αμυγδαλιές στον κήπο μου. 

Φωτιά ξημέρωμα- καύση ελεγχόμενη;

 

Όπως είπε κι η έμπειρη δικηγόρος μας Alexandra Dimou , στα σχόλια,απαγορεύεται η καύση δίχως προηγούμενη δήλωση και επίσημη έγκριση.

Κάπως ανησυχητικό ήταν που το πυροσβεστικό όχημα είναι, λέει, στο αεροδρόμιο και δεν πρέπει να μετακινηθεί.

Γιατί;

Υποθέτω αν ήμουν τρομοκράτισα και ήθελα να βάλω βόμβα θα τηλεφωνούσα πριν να αποπλανήσω τους πυροσβέστες μας.

Πάντως ήρθαν Αστυνομία και Πυροσβεστική - μετά από ένα κάπως κωμικό διάλογο:

―Μπορείτε να πάτε ως εκεί να μάς ενημερώσετε, με ρώτησαν. Στο οποίο βεβαίως απάντησα 'Όχι!'.

Υπήρχε έμαθα μια ειδοποίηση για 'ελεγχόμενη καύση'. Ωστόσο εν ήταν κανείς εκεί να ελέγχει. Σα να άναψαν και να έφυγαν. https://www.facebook.com/daphne.chronopoulou.9/videos/1780804876205948

Άνω Μερά με τον Άρη Κωνσταντινίδη, το δάσκαλο

  

 

Ήμουν κι εγώ στην Άνω Μερά χθες και δε χόρταινα να κατεβαίνω από το αυτοκίνητο για να φωτογραφίζω.

Σήμερα βλέπω αυτή την ανάρτηση και με συνταράζει η αναφορά στον Άρη Κωνσταντινίδη. 

Που άν...αν.... ήμασταν άλλη χώρα, θα διδασκόταν στο σχολείο της Μυκόνου και θα του είχαμε μόνιμο αφιέρωμα στο Μουσείο μας. Από πάντα μα τώρα, ιδίως τώρα πιο πολύ από ποτέ. Μήπως και κάτι διασωθεί. Έστω και στις καρδιές μας.

 

Τον μνημονεύω συχνά, τον σκέπτομαι συχνότερα.  Υπήρξε δάσκαλος και οδηγός μου στην επιλογή και στη συντήρηση του παλιού μας «χωριού» και του κήπου μας όπως και στο σεβασμό του τόπου.

 

Π.χ. έλεγα με αφορμή τον αυτοφυή κρόκο (που όλο και σπανίζει με το τσιμέντωμα, το γκρέμισμα και την αλλοπρόσαλλη κι αλλούτερη επιλογή φυτών γύρω από νέα κτίσματα :

«Σκόπιμα δεν τσιμεντώσαμε,

―έχουμε μέθοδο στο χάος μας, 
χύμα στο κύμα εμείς δεν είμαστε  και με οδηγό μας το σπουδαίο αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη από νωρίς ξέραμε να σεβαστούμε τα θεόκτιστα επειδή «στην απλότητα καταλήγεις με λογισμό» και στο λογισμό με τη μελέτη―

σκόπιμα δεν πειράξαμε τη μυκονιάτικη χλωρίδα του κτήματος παρά μόνο στη μεγάλη βεράντα και την αυλή όπου έβαλα αγιόκλημα, γιασεμί, δενδρολίβανο βιολέτες και μυρωδικά όπως φασκόμηλο, δυόσμο και λεβάντα. Μόνη μου παρέμβαση στο κτήμα είναι οι βολβοί με τα χειμωνιάτικα: ναρκίσσους, ζουμπούλια, κρίνους και ίριδες....»--> https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2015/11/blog-post_28.html

 

 

____________________________________________

Για τη Μύκονο, για τις Κυκλάδες μα και για το ήθος του αρχιτέκτονα που δημιουργεί 'δοχεία ζωής' του μέλλοντός μας συστήνω τα ευαγγέλια: 

Άρη Κωνσταντινίδη

 ΤΑ ΘΕΟΧΤΙΣΤΑ -

ΤΟΠΙΑ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΔΥΟ ΧΩΡΙΑ ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ

και άλλα πολλά και αυτοβιογραφικά.

 

____________________________________________

Ευχαριστώ τη Maria Konioti.

Σε βρίσκει η Ποίηση. Στον κήπο.

‘                           Here we go round the prickly pear

                        prickly pear prickly pear... *

Δειλινό για μένα. Ησυχία αναπάντεχη κι η Ποίηση με βρίσκει καθώς διαλέγω φραγκόσυκα. Στο χρώμα του ροδιού. 

'Έτσι τελειώνει ο κόσμος

Όχι με έναν βρόντο

μα μ’ ένα λυγμό'  είπε ο T.S. Eliot για τον αιώνα που έφυγε. Μείναμε εμείς. Με το λυγμό, 

‘Χείλια που θα φιλούσαν

Λεν προσευχές στη σπασμένη πέτρα.’

 

Έρχεται η Ποίηση. Μια προσευχή και συντροφιά κι ανάμνηση,  έρχεται να μας βρει όποτε εκείνη θέλει και μάς μιλά και μας γεμίζει  αντιστρόφως, εκ των έσω, από τα βάθη της ψυχής και των κροτάφων.

'Τούτη είναι η πεθαμένη χώρα

Τούτη είναι του κάκτου η χώρα

Εδώ τα πέτρινα ομοιώματα..’

 

Δεν είναι μόδα πλέον στα σχολεία η αποστήθιση κι ας είναι ευκολότατη στα νέα μυαλιά κι επένδυση μεγάλη. Και αυτή όπως, τόσοι κόποι, θεωρήθηκε καταπίεση στο νέα αιώνα. Αλλά αν δεν αποστηθίσουμε, αν δεν κάνουμε τόπο να φωλιάσει ο στίχος στην καμπύλη του ιππόκαμπου πώς θα ανοίξει η πύλη για την προσευχή, πώς θα ‘ρθει η Ποίηση όταν εκείνη θέλει;

Διότι μόνο έτσι λειτουργεί, Μας βρίσκει η Ποίηση όταν εκείνη θέλει και τότε μόνο θα συντελεστεί το θαύμα. 

«Σε βρίσκει η Ποίηση» έλεγε ο Τίτις Πατρίκιος, «σε βρίσκει» δεν τη βρίσκεις. Μιλούσε για τον ποιητή, για τη δημιουργία αλλά το ίδια είναι και για την απόλαυση στίχων που κάποτε διαβάσαμε πριν έρθει η στιγμή να τους αισθανθούμε για να συντελεστεί το θαύμα της Τέχνης. 

Όπως σ' εμένα απόψε που αμέριμνη μάζευα τα ρόδια και ήρθε ο Τίτος  αναπάντεχα και μ' έσπρωξε να ψέλνω  στίχους του-  πιστή ενώ δεν πιστεύω- επειδή «εκεί απάνω» με βρήκε η Ποίηση,  εκεί που ρόδιζε το δειλινό κι εγώ διάλεγα τα ροδί φραγκόσυκα κι ήρθαν παρέα μου ο Έλιοτ (από τη χώρα των βιβλίων) κι ο Τίτος Πατρίκιος (από νύχτες Αθηναϊκές) κι έσερναν μαζί τους το Σεφέρη (έγνοιες μεταφραστή με τη βαθιά φωνή) και τον πατέρα μου (χαμόγελο κρυμμένο πίσω απ’ το μουστάκι). Και πήρα ανάσα πάλι, αυτή που παίρνουν οι πιστοί απ’ την προσευχή τους, εγώ από τη μεγάλη αγάπη μου, την Ποίηση.

'Τούτη είναι η πεθαμένη χώρα

Τούτη είναι του κάκτου η χώρα

Εδώ τα πέτρινα ομοιώματα

Υψώνονται, εδώ είναι που δέχουνται

Την ικεσία του χεριού ενός πεθαμένου

Κάτω από το παίξιμο του άστρου που σβήνει.

 

Έτσι είναι τα πράγματα

Στου θανάτου την άλλη βασιλεία

Ξυπνάς μοναχός..'

__________________________________

*Γύρω γύρω όλοι- στη μέση το φραγγόσυκο' 

Ο T S Eliot διαβάζει Hollow Men [Οι Κούφιοι Άνθρωποι- ελλην. υπότιτλοι]:

https://www.youtube.com/watch?v=4-6jqTD6CNE&t=87s

Τίτος Πατρίκιος "Σε βρίσκει η ποίηση" https://www.youtube.com/watch?v=KuDpHzs-0FQ

Ο Τίτος Πατρίκιος διαβάζει το ποίημα του «Σε βρίσκει η ποίηση» στο Nosotros 13 /11/ 2012 σε συνάντηση με θέμα «γιατί η ποίηση»  που διοργάνωσε το περιοδικό Μανδραγόρας 

Παράθυρο Αυγούστου

 

 

«Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θα ’ναι παρηγορία...» ή μήπως «το φως θα ’ναι μια νέα τυραννία» αφού «ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει»*.

Δεν πρόκειται για στιγμή απαισιοδοξίας. Φέτος, που η Μύκονος ξεφούσκωσε νωρίτερα, η ησυχία, ιδίως πρωί και νύχτες (δίχως Ρέμο στο Ν’ammos κι άλλα τέτοια) φέρνουν χαρές νοσταλγικές στο σπίτι και τον κήπο μου σα να επιστρέφω από αλλού μετά από χρόνια.

Όμως αλίμονο, τρέμω ν’ ανοίξω αληθινά τα μάτια.. Αλίμονο.

 

Δε μου αρέσει η γκρίνια, δεν την επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου (με τον οποίο ως γνωστόν είμαι αυστηρή θηριοδαμάστρια). Πράττω τα δέοντα ―και με το παραπάνω, αγωνίζομαι για ό,τι αγαπώ, μα περιττό να αναμασάμε όσα γνωρίζουμε ότι δεν πήγαν στράφι κατά λάθος.

 

Ας το χαρούμε το παράθυρό μου με το βασιλικό και το μεγάλο το καλάθι με τα φρούτα και, όταν το πιάνει ρεύμα, τις γάτες.

 Ας το χαρούμε.

―――――――――――――――――――――

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Τα Παράθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη. Τα Ποιήματα, Τ. Α’ 1897 - 1918, Ίκαρος 1963

Κρατήσου λίγο ακόμα: γατιά και σύκα

 

«Βουλιάζει ο κόσμος

κρατήσου, θα σ’ αφήσει

μόνο στον ήλιο.» *

 

 Κρατιέμαι. Από τον κήπο μου― τι άλλο μένει;

Τα σύκα μας πάλι, γλυκειά μου ιεροτελεστία. Τα καμαρώνω το πρωί και περιμένω να μεσημεριάσει να τα ψήσει ο ήλιος. Όταν γλυκάνει, στο χρώμα της άμμου η μια πλευρά, είναι έτοιμα να τα ανεβάσω στην αυλή στρωμένα σε αμπελόφυλλα.

Με συνοδεύουν τα γατιά. 'Η βόλτα των γάτων’ τους φωνάζω κι έρχονται, να θυμηθούμε την Κολέτ. Γιατί άλλο δε μένει ή, μια και είμαστε με το Σεφέρη σήμερα,  τι άλλο είναι η Τέχνη, όπως έλεγε, παρά μια απέραντη αλληλεγγύη πεθαμένων και ζωντανών;

 

Βουλιάζει ο κόσμος μου, το ξέρω.

Μόνη στον ήλιο τριγυρνώ αλλά κρατιέμαι ακόμη.

 

 

__________________________________

* Σεφέρης χάικου ΙΕ’

 Εικόνες:

Τα φρούτα μου και η Suki