Τι λέτε, πάμε; Περίπατος κατά των Διακρίσεων 2026

 

Τι λέτε; Πάμε;

Έτυχε να μείνω παραπάνω στην Αθήνα (αγχωτικό μια και εακολουθώ να αναβάλλω συναντήσεις που πολύ θα ήθελα μα η σαρξ , παραμένει για ΛΙΓΟ ακόμα, ασθενής)

όμως

παραπάνω χαρά μου θα ήταν να βρισκόμασταν

όπως -κάποιοι απο σάς μου λένε ότι όπως εγώ- νοστάλγησαν

εκείνες τις πρώτες συναντήσεις μας στα Εξάρχεια 

την Άνοιξη του 2016,

τότε που αντί να ηττηθώ

χάρη στο Χρήστο Αναστασίου

πάτησα γερά στα πόδια μου και ανασυγκροτηθήκαμε.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1336698475151184&set=gm.1591951465243998

 

 Όπως κάθε χρόνο

(στο blog και στη σελίδα του Δικτύου μας έχω κι όλες τις προηγούμενες):

Σύνταγμα Άγνωστος Στρατιώτης

Δημόσια  · Οποιοσδήποτε εντός ή εκτός Facebook

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού - ΣΑΒΒΑΤΟ, 21 Μαρτίου 2026

--> Ανήμερα την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού (Διεθνής Ημέρα Εξάλειψης των Φυλετικών Διακρίσεων), στις 21 Μαρτίου, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, για 12η χρονιά, καλεί όλες τις ομάδες που πλήττονται από τις διακρίσεις και τον ρατσισμό να δηλώσουν την αποφασιστικότητά τους για την καταπολέμηση κάθε είδους ρατσισμού και εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ενώνουμε τις φωνές μας, οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, εκπρόσωποι από ευρύτερες κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην χώρα μας όπως είναι:
- ανάπηρα άτομα, ΛΟΑΤΚΙ+, ρομά, άτομα με μεταναστευτικό/προσφυγικό προφίλ, οροθετικά, ηλικιωμένα άτομα, άτομα που κάνουν χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, άτομα με ψυχικές δυσκολίες, θρησκευτικές ομάδες, κ.ά. αλλά και οι υπερασπιστές και υπερασπίστριες ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βάλλονται για το έργο και τις δράσεις τους. Ενωμένοι, θα πραγματοποιήσουμε μια ειρηνική συγκέντρωση και θα παραδώσουμε την σκυτάλη/έπαθλο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ - Τζανέτος Αντύπας* στην οργάνωση που κατά την προηγούμενη χρονιά συνέβαλε ενεργά στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

--> Σημείο συγκέντρωσης, το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, στις 12.00 μ.μ., στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη (σταθμός Σύνταγμα)
--> Απονομή επάθλου ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Τζανέτος Αντύπας*. Σύντομα, θα αναρτηθούν νεότερα σχετικά με την φετινή απονομή του επάθλου.
--> Βαδίζουμε μαζί από το Σύνταγμα μέχρι την πλ. Κοτζιά. Η λήξη της διαδρομής επιλέχθηκε συμβολικά για να ενωθούμε με τις υπόλοιπες συλλογικότητες & οργανώσεις που κάνουν κάλεσμα για αντιφασιστική/αντιρατσιστική πορεία την ίδια ημέρα στις 14:00 ξεκινώντας από την Πλ. Κοτζιά.

* Η απονομή του επάθλου - σκυτάλης καθιερώθηκε το 2017 στη μνήμη του ακτιβιστή και ιδρυτή της οργάνωσης PRAKSIS, Τζανέτου Αντύπα. Κάθε χρόνο, παραλαμβάνει την σκυτάλη μία οργάνωση/φορέας για την προσφορά του στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

H Οργανωτική Επιτροπή “Περίπατος κατά των Διακρίσεων” για το 2026 απαρτίζεται από τις οργανώσεις:
Εκδήλωση από τους Greek Forum of Migrants - Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών - Transgender Support Association, Praksis,
- Greek Forum of Migrants - Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών (ΕΦΜ)
Praksis
Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕλΕΔΑ)
Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες - Greek Council for Refugees (ΕΣΠ)
RVRN - Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών - Transgender Support Association (ΣΥΔ)
Golden Dawn Watch
Athens Pride - Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας και εμάς: Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών .Ψυχοδ/κων ΟυσιώνPeerNUPS
____
#ΠαγκόσμιαΗμέραΚατάΤουΡατσισμού

H Οργανωτική Επιτροπή “Περίπατος κατά των Διακρίσεων” για το 2026 απαρτίζεται από τις οργανώσεις:
- Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών (ΕΦΜ)
- PRAKSIS
- Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ)
- Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ)
- Δίκτυο Καταγραφής περιστατικών Ρατσιστικής Βίας (RVRN)
- Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ)
- Golden Dawn Watch
- Athens Pride  

Αθήνα, Ελλάδα

Μετρό ή της Άρτας το Γεφύρι; (video)

Ένα παλιό αστείο στα τουριστικά νησιά είναι που όλα τα έργα οδοποιίας/ ύδρευσης που εμποδίζουν την κυκλοφορία γίνονται καλοκαίρι. Συνήθως ξεκινούν γύρω από το Πάσχα και, με παύση Αύγουστο λόγω διακοπών των εργατών, συνεχίζονται με ρυθμό χελώνας.

Θυμάμαι εκείνο το «Είναι οι βροχές του χειμώνα που εμποδίζουν την εκσκαφή» που μάς απάντησαν κάποτε στο οποίο φίλος Άγγλος με το γνωστό βρετανικό χιούμορ είχε σχολιάσει «Έτσι εξηγείται λοιπόν, λόγω βροχών, που η Αγγλία δεν έχει ακόμα δρόμους».

Την αιτία την ξέρουμε όλοι οι κάτοικοι. Τα έργα πρέπει να τα δουν οι πολιτικοί που τα υπέγραψαν. Όχι τελειωμένα, το ζητούμενο είναι να φανεί ότι δουλεύουμε κι ενδεχομένως να καταφέρουμε παρατάσεις κι αναχρηματοδοτήσεις.

Το ίδιο θλιβερό φαινόμενο έχουμε και στην κατασκαμμένη Αθήνα. Στόχος δεν είναι η εξυπηρέτηση των πολιτών ή μια πιο βιώσιμη πόλη. Στόχος είναι η αναστάτωση, η ατμόσφαιρα ανασκουμπώματος, η φούρια του «η κυβέρνηση κάνει έργα». Τι κι αν βρίζουν ταξιτζήδες κι οδηγοί, τι κι αν υποφέρουν οι περίοικοι από σκόνη και θόρυβο, τι κι αν δίχως λόγο κόβονται τα λίγα δέντρα που έχουν απομείνει, τι κι αν σε κάθε εργοτάξιο χαζολογούν πέντε εργάτες μετακινώντας βαριά μηχανήματα και πίνοντας καφεδάκια; Οι φίρμες των εταιριών που ανέλαβαν παραμένουν, σα κακή διαφήμιση πενταετίας κι εμείς που διαμαρτυρόμαστε για κακό σχεδιασμό κι απουσία οργάνωσης κι έγνοιας για τον πολίτη αντιμετωπιζόμαστε σαν ιδιότροποι γκρινιάρηδες.

 

Να ρωτήσω γιατί κανείς δεν ελέγχει αυτά τα έργα και γιατί δε διαμαρτύρεται πιο σοβαρά είναι μάταιο. Αν είχαμε Αντιπολίτευση, αν είχαμε πολιτικούς που νοιάζονταν για το επίπεδο ζωής μας ίσως κάτι τέτοια να έφερναν αποτέλεσμα.

Χαρείτε το video. Έργα μετρό, Λεωφόρος Αλεξάνδρας. Τσιμέντωμα, κοπή υπεραιωνόβιων ευκαλύπτων, θόρυβος, σκόνη, καθημερινές φωνές πέντε εργατών που μετακινούν βαριά μηχανήματα και πίνουν καφέδες. Ξεκίνησαν πέρσι, θα τελειώσει (λένε) η είσοδος του σταθμού, το 2030.

 https://youtu.be/1eUTQxjcAh8

https://youtu.be/rbtqf4tUMfk

Το μη χείρον; Περί μικροαπατεώνων

                                                

Μου γράφει κάποιος και απαντώ πως έρχομαι στην Αθήνα για μια εγχείρηση* οπότε θα τα πούμε από κοντά.

―Μου δανείζεις το Χ ποσό, απαντά με υποσχέσεις πως θα τα επιστρέψει 1^η του μηνός και κλάψες πως δεν έχει για βενζίνη, για  το παιδί του και λοιπά.

Έχουμε παρελθόν,  ουδέποτε τα επιστρέφει, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Με διασκεδάζει η αγαρμποσύνη του.

Έχω έναν άλλο γνωστό  πιο επιτήδειο που θα υποκρινόταν ενδιαφέρον για την υγεία μου, θα προσφερόταν να βοηθήσει αν χρειάζομαι κάτι―και ύστερα, θα μου ζητούσε ακόμα μεγαλύτερο ποσό.

 

Κι αναρωτιέμαι ποιο είναι καλύτερο; Ο απολύτως χοντρόπετσος κάφρος ή ο χρηστικός γαλίφης;

 

Προσωπικά προτιμώ τους δεύτερους διότι, στην τελική, κάτι παίρνω κι εγώ― μαζί με τη χαρά να τους αρνηθώ αφού έχουν τρέξει να με εξυπηρετήσουν. Από το κακό, το μισό κακό προτιμώ όπως έλεγε κι ο Αισχύλος.* Ωστόσο αν κάποιος ξεγελιέται κι επενδύει συναισθηματικά υποθέτω πληγώνεται.

 

Τι λέτε, ποιο είδος hustler είναι χειρότερο; 

 

*Μια διορθωτική για πόνο που με ταλαιπωρεί καιρό, τίποτε  ιδιαίτερα σοβαρό.

 

**‘τὸ βέλτερον κακοῦ

καὶ τὸ δίμοιρον αἰνῶ’

        Ικέτιδες Αισχύλου

(Από το κακό το καλύτερο,

 ακόμα και το μισό κακό προτιμώ)

Εικόνα
στην Αθήνα με το Μεγαλέξανδρο του πολυαγαπημένου Γιώργου Ζιάκα

'Κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές..' ―η ταινία

Μια ταινία, ένα σύγχρονο απολαυστικό ντοκιμαντέρ για τις θρυλικές Τζιτζιφιές, από τα πρώτα χρόνια ως εποχές των Μικρασιατών και των Ρεμπέτηδων μέχρι σήμερα. Πρόκειται για την τρίτη κινηματογραφική δουλειά των Σπύρου Κερκύρα και Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της. Ένα επίτευγμα αγάπης κι αφοσίωσης φτιαγμένο με τα απλούστερα μέσα: τα κινητά τους και μια βιντεοκάμερα super 8.

Υπέρσυστήνω.

Ακολουθούν  περισσότερα και η ταινία.  

προς την οποία, για ευκολία σας αν βαριέστε να μου χαρίζετε θεάσεις στο ιστολόγιο, αναρτώ και απ’ ευθείας σύνδεσμο, εδώ κάτωθι, στο πρώτο σχόλιο.

Πληροφορίες

Το ντοκιμαντέρ «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» είναι η τρίτη κινηματογραφική δουλειά του Σπύρου Κερκύρα και του Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της. Μετά τις δύο μικρού μήκους, με τίτλο «Όταν η Καλλιθέα Πήγαινε Cinema» που έχουν ως θέμα τους τις κινηματογραφικές αίθουσες της περιοχής, έρχονται τώρα να συνεχίσουν την καταγραφή της αστικής λαογραφίας με μία μεγάλου μήκους και να καταγράψουν την δημιουργία και την οικονομική ανάπτυξη της γειτονιάς στην οποία γεννήθηκαν: των Τζιτζιφιών. Μέσα από μαρτυρίες, περιγράφεται το πώς ο Ιππόδρομος έδωσε δουλειές στους πρόσφυγες που ήρθαν στην περιοχή και πως μέσω της μουσικής, άλλαξε ο χάρτης της διασκέδασης στην Αθήνα. Έχοντας ως οδηγό τον Γιάννη Παπαϊωάννου και το μπουζούκι του, στο ανεξάρτητο αυτό ντοκιμαντέρ, μιλούν μαγαζάτορες, μουσικοί, τραγουδιστές, αναβάτες, ιδιοκτήτες αλόγων και εργαζόμενοι σε νυχτερινά μαγαζιά του ’50, του ΄60 και του ‘70, ξεκινώντας όμως την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και τελειώνοντας λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου μουσικού. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, στο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» δεν θα μπορούσε να μην γίνει εμφανής, η εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού στον 20ο αιώνα, με το ρεμπέτικο να μεταμορφώνεται στην δεκαετία του 1950 σε λαϊκό και από λαϊκό, να μετατρέπεται στο τραγούδι της πίστας που γνωρίζουμε σήμερα. Με αυτόν τον μουσικό τρόπο, οι δύο συνεργάτες, συμπληρώνουν με ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ φτιαγμένο, υπό μορφήν καλπασμού, με την κάμερα του κινητού και μια βιντεοκάμερα super 8, αυτή την «Δέσμη Μικρών Φιλμ - 4 τετραγωνικά χλμ.» που είναι και η έκταση την οποία καλύπτει η Καλλιθέα.

Mike Pougounas

Κάπου εδώ ολοκληρώθηκε ένα εγχείρημα που ξεκίνησα με τον Σπύρο Κερκύρα, με τίτλο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…»

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου ουσιαστικά, στην οποία καταγράψαμε δύο συστατικά που χαρακτήρισαν την γειτονιά μας: τα μπουζούκια και τα άλογα.

Οι Τζιτζιφιές ήταν μια περιοχή που, για περίπου 30 χρόνια, έγινε το επίκεντρο της διασκέδασης στην Αθήνα, εξαιτίας της ανάπτυξης της, όταν εγκαταστάθηκαν 22.000 πρόσφυγες μετά την Μικρασιατική καταστροφή, για να αρχίσουν το 1925 οι ιππικοί αγώνες στον νεόκτιστο Ιππόδρομο.

Ξεκινήσαμε την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και σταθήκαμε πολύ τυχεροί που βρήκαμε οπτικό υλικό των Τζιτζιφιών από την δεκαετία ήδη του 1920 και μετά.

Τα χρήματα που δημιουργούσε ο Ιππόδρομος έφεραν τους ρεμπέτες του Πειραιά στις Τζιτζιφιές και έτσι κι εμείς, πιαστήκαμε από το σακάκι του Γιάννη Παπαϊωάννου, που ήρθε στην γειτονιά μας για να δουλέψει σοβατζής στον Ιππόδρομο, μεταξύ άλλων, και τον ακολουθήσαμε μέχρι τον θάνατό του, τον Αύγουστο του 1972.

Μετά από αυτό, ο τρόπος διασκέδασης άλλαξε.

Η Ελληνική μουσική μεταλλάχθηκε και λίγο αργότερα έφυγαν και τα αλογάκια για το Μαρκόπουλο.

Δεν υπήρχε λόγος να φτάσει το ντοκιμαντέρ μέχρι εκεί…

Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» μια ανεξάρτητη δουλειά, με το ήθος του D.I.Y. την οποία ολοκληρώσαμε χρησιμοποιώντας τα απλούστερα μέσα: τα κινητά μας και μια βιντεοκάμερα super 8.

_________________

'Ογδοο, Γιάννης Αλεξίου

Με οδηγό τον Γιάννη Παπαϊωάννου και το μπουζούκι του, «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» μια ταινία για την ιστορική γειτονιά...

Μέσα από μαρτυρίες πώς άλλαξε ο χάρτης της διασκέδασης στην Αθήνα και η εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού στον 20ο αιώνα..

______________________________________________________________________

https://youtu.be/rx4uvw29awc?si=F93U5BlCo5dVuAJ0

_________________________

Στο μπούστο μας, κορίτσια! Με ιστορικά βασιλικά κ.α.

                                       Με περιμένει η αυλή μου.

                                       Κρυφοκοιτάζω πώς είναι η ζωή δίχως εμένα.

   

Βασιλικός. Πρώτη μου αγορά μόλις φτάνω στην Αθήνα και τελευταία έγνοια πριν να φύγω (σα να ήταν κατοικίδιο κάνω τις απαραίτητες ενέργειες να αγαπηθεί σε σπίτι φιλόξενο) κι αυτός, για μακαρόνια και σαλάτες πέτο ή μπούστο, θα ανταποδώσει και ―έξτρα χαρά: θα με θυμάται και θα μακαρίζει ο φίλος που τον παίρνει.

Το ’Στο μπούστο μου!’ που ‘ίσως με έχετε ακούσει να λέω (καθώς και το ‘κορίτσια, στο μπούστο μας!’) είναι μια από τις ελάχιστες βρισιές που έχω επιτρέψει στον αυστηρά αυτόκαθοδηγούμενο εαυτό μου. Συνήθως στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό αναγνώρισε η φίλη μου Ariadne Nicoloudis στο έργο της κόρης της Iliana Alexandrou που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.
Αυτές οι μπουτονιέρες όμως κάποιες φορές δεν προλαβαίνουν να μαραθούν, παραμένουν ζωντανές όταν επιστρέψω, οπότε δεν τα πετάω μα έχω ένα βαζάκι πάντα πλάι στον καθρέφτη μου ―που γεμάτο τριαντάφυλλα και γαρδένιες ήταν τον καιρό που ξενυχτούσα και θα ήμουν υποθέτω η μόνη που περιέθαλπτε εκείνα τα άμοιρα που πουλιούνται και προσφέρονται στο μεθύσι.Τελευταία όμως δεν πάω συχνά σε ξενυχτάδικα μα το βαζάκι μου έχει πάντα τους βασιλικούς μου. Και, θα με θυμηθείτε αν το δοκιμάσετε, αν το νερό είναι καθαρό και το ξαναγεμίζετε, θα δείτε σύντομα να ξεπροβάλλουν ρίζες που, αν περιμένετε να γίνουν πιο πολλές θα σας δώσουν νέα φυτά.
Έχω πολλά στη Μύκονο, έτσι γεννημένα από τα ημιθανή που εξάλλου θα πετούσαν στα σκουπίδια. Έχω κι αυτά που σας δείχνω σήμερα. 2 ρίζες έτοιμες και μια που μόλις σκάει. Ούτε μήνα ζωής δεν έχουν θεωρητικά, αν φυτευτούν. Μα θεωρία με πράξη δεν εφαρμόζουν πάντα. Διετή, έμαθα, έχει κάνει η αδελφή μου το δικό της αγιοβασιλιάτικο (με κοπριά και υπομονή όλα γίνονται).

Μαζί, με ρίζες και ένα πορτραίτο μου by Ili, βλέπετε και λιγάκι το νεοεκδοθέν- και νεοαφιχθέν- βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, παιδικού μου φίλου παθιασμένου παιδιόθεν με τη Φυσική και τη Φιλοσοφία. Στο οποίο εύχομαι: καλοτάξιδο (δίχως αρχή και τέλος).

Στην πολυθρόνα οι αφίσες μου- έτοιμη και φέτος  η ετήσια  καμπάνια μου Κατά της Βίας προς τις Γυναίκες που παίρνουν ναρκωτικά. #EVAWUD25 

Μπαλκονάτος ο βασιλικός μου και κάτω Έργα Μετρό εκεί που  σκόπιμα είχαν αφήσει μπροστά στην πολυκατοικία ένα 'οικόπεδο' με ευκαλύπτους ψηλούς για να φιλτράρουν τον  καυτό καλοκαιρινό ήλιο και το θόρυβο της λεωφόρου.

'Θα ανέβει'  μου λένε 'η αξία με την είσοδο μετρό μπροστά' μας.  Ποια αξία ακριβώς; Τι αξίες επιβιώνουν άραγε σε  μια βομβαρδισμένη πόλη;

Συνήθως βγαίνοντας στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό απεικόνισε η αγαπημένη Ili στο πορτραίτο μου που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.

Εδώ, κι εγώ κρυμμένη πίσω από την αρχαία σκόνη μας που έχει πλέον κολλήσει στον καθρέφτη, με βλέπετε με το πορτραίτο, με ριζωμένες 'μπουτονιέρες' ανάμνηση παραμονής μου στην Αθήνα (που θα φυτευτούν όμως), με το βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, πολύ αγαπητού φίλου παιδικού που τον χάρηκα χθες που συναντηθήκαμε,
και- σημάδι της αγάπης:
'Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν' του Πικάσσο, στο μεγάλο κύπελο που χάρισα κάποτε στον Κύριο Kastell μα, επειδή μου λείπει (ερμηνεύει ο Φρόυντ μου), ασυνειδήτως το οικειοποιούμαι.

 

Ρίζωσε.

________________________________________________

Eνικός της Αγοράς

 

Πολύ όμορφη η Αγορά Κυψέλης.

Μου κόβει την επιθυμία ο ενικός όμως. Ίσως παραείμαι ιδιότροπη αλλά αυτοί οι διαδικτυακοί ενικοί από αγνώστους, ιδίως μάλιστα όταν με καλούν για ψώνια, φέρνουν πλέον στο νου πλασιέ της απάτης, ΑΙ κοροϊδία αεριτζήδων της κατηγορίας του Νιγηριανού Πρίγκιπα.

Σας ενοχλεί κι εσάς ή εσείς είστε απ' τους άλλους που το 'χουν για έντιμο κι ευθύ το να μας πλησιάζουν έτσι αδιάκριτα;

_______________________________
Ακολουθούν και άλλα:

Τον έμαθαν τώρα και τα bots.

Ακόμα και τα ρομποτ κατ' εικόνα και ομοίσω τα κάνουν..

Σε ενικό με ενημερώνει η Aegean ότι από κάπου στο φάσμα μεταξύ ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ και κουτσομπόλας γειτόνισσας, με παρακολουθεί και περιμένει εγώ να χαρώ και να μείνω πελάτισσα.

 

Και θα πιστέψω εγώ ότι δεν είστε απατεώνες που στοχοποιείτε φτωχούς ανθρώπους μα, έτσι με ενικό στα κοινωνικά δίκτυα, προσελκύετε αγοραπωλησίες εκατομμυρίων:

___________________________________

Αθήνα μου sad relic- Μην τη δεχθείτε τη σκλαβιά, μην τη δεχθείτε!

. 

 Αθήνα, παρατημένη πόλη.

Χώρα των ερειπίων.

Τόπε μου, 'sad relic'

                                                           

 

Για σας που ζείτε στην Αθήνα ίσως αυτό που συμβαίνει να μην είναι αισθητό (όπως δεν είναι οι ηλιακοί, οι κεραίες και τα καλώδια της ΔΕΗ στους κατοίκους νησιών όταν νομίζουν ότι μας  δείχνουν ωραία θέα), αλλά η ερήμωση είναι πρωτοφανής και τρομακτική. Τους δρόμους τους βλέπετε; Τα κλειστά μαγαζιά;

 

Αλλάζουν τα πράγματα, μου λένε.

Αλλάζουν ναι, μα όχι από μόνα τους κι είναι περίεργες οι αλλαγές όταν δεν εξυπηρετούν. Οι ανάγκες είναι ίδιες. Μπορεί οι πιο πολλοί να φοράτε πλαστικά μα ακόμα επισκευάζουμε τακούνια. Ακόμα κάποιοι θέλουμε να μας εφαρμόζει το ρούχο μας ή να μας επισκευάσουν ένα αγαπημένο φωτιστικό κι ας «ξέρεις τι φτηνά είναι στο ΙΚΕΑ;»

Το αποτέλεσμα ενός πολιτικού σχεδιασμού που ευνοεί μόνο τις πολυεθνικές (με τις μίζες και τα οργανωμένα φαλιρίσματά τους) τα πληρώνουμε ακριβά και όχι μόνο σε φόρους και ΟΠΕΚΕΠΕδες. 

Παραγωγή σκουπιδιού ακατάπαυστη. Σκουπίδια που θα μπορούσαν να επισκευαστούν, που πρόσφατα αγοράστηκαν με έγνοια, κόστος και φροντίδα μα για μια βίδα (ποια βίδα δηλαδή που πλέον το καλώδιο έρχεται κολλητό) στην παραμικρή ζημιά πετιούνται.

Η επισκευή πλέον δεν υπάρχει ως έννοια, ούτε η κατασκευή. Όποιος δε δουλεύει στη μονοκαλλιέργεια του Τουρισμού ένα επάγγελμα έχει: αντιπρόσωπος.

Θες πόρτα; Πας στον αντιπρόσωπο να παραγγείλει στην εταιρία.

Θες μεσίτη; Πας σε αντιπρόσωπο μιας των εταιριών, ένα άσχετο παιδάκι που δεν ξέρει τι του γίνεται.

Κανείς δεν ειδικεύεται. Κανείς δεν ξέρει μια δουλειά. Ώρες μιλούσα για μια ηλεκτρονική βλάβη με ένα νέο που ούτε να μιλήσει δεν ήξερε ούτε να ακούσει, ούτε ενδιαφερόταν. Δυό προβλήματα είχα τελευταία σε laptop. Μετά από ώρες συζήτησης με Τεχνητή Νοημοσύνη και άσχετο υπάλληλο (επέμενε να δίνει οδηγίες επισκευής ‘στο κινητό σας’ κι ας διόρθωνα ότι μιλάω από και για υπολογιστή. Κατέληξα στα μαγαζιά, άφησα το laptop και τελικά τόσο λίγο ήξεραν τη δουλειά τους που για να λύσουν το πρόβλημα έσβησαν τα πάντα- κάτι που ήξερα να κάνω και απευθύνθηκα σ΄αυτούς για να αποφευχθεί.

 

Καφέδες φτιάχνει τριαντάρης σε γνωστή αλυσίδα. Μου δίνει και κάρτα μεσιτικού, έγινε αντιπρόσωπος μου λέει καμαρωτός.

Τι σημαίνει αυτό; Καμμιά ανεξαρτησία, καμμιά ειδίκευση. Με ένα σεμινάριο μαθαίνεις να χειρίζεσαι το συγκεκριμένο μηχάνημα και να χαιρετάς το συγκεκριμένο κοινό. Η πείρα σου δε μετρά. Αν πας σε άλλη αλυσίδα θα χρειαστείς άλλο σεμινάριο για άλλη μηχανή καφέ. Αν φέρεις πελάτη στο μεσιτικό θα αναλάβουν άλλοι κι εσύ, με ένα bonus και άκυρους ‘πόντους ως ‘υπάλληλος της χρονιάς’, μένεις να φτιάχνεις καφέδες.

 

‘Μάθε μια Τέχνη’ συμβούλευαν από καταβολής κόσμου. Μάθε να κάνεις κάτι χρήσιμο. Θα ανοίξεις δικό σου μαγαζάκι κι αν πας καλά θα βγάζεις χρήματα και θα είσαι ελεύθερος ό,τι κι αν συμβεί, όπου κι αν  σε πάει η ζωή.

Πόλεμοι έρωτες, πολιτικές αλλαγές επηρεάζουν την πορεία της ζωής μας. Με μια Τέχνη στα χέρια του (από ξένη γλώσσα ως μουσικό όργανο ως ραπτική και ηλεκτρικά κι ηλεκτρονικά, υδραυλικά κι επισκευές, ακόμα και λογιστικά ή διδασκαλία) ο άνθρωπος έχει δικά του φτερά να αποφύγει κινδύνους και να μη θαφτεί στα ερείπια.

Η ελευθερία του να έχεις το δικό σου μαγαζί, με όλες τις έγνοιες της, έχει εκτιμηθεί από όλους τους ανθρώπινους πολιτισμούς. Πώς και η εποχή μας στράφηκε προς τη σκλαβιά; Πώς έγινε και καμαρώνετε που γίνατε γραναζάκια ανειδίκευτα των βασιλείων άλλων; Τι κι αν δεν έχουμε πλέον βασιλιά επίσημα όταν μας κυβερνούν οι βασιλιάδες των «αγαθών» που μας στερούν εκείνη την πανάρχαιη χαρά για το έργο μας, την ευδαιμονία του ανθρώπου του ελεύθερου που κάθεται στο τραπέζι του και πίνει κάτω από τον ήλιο το κρασί του περήφανος για το έργο του.

Απ’ την καρδιά μου σας το λέω, σ΄εσάς τους νεότερους: Μην το δεχθείτε.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

________________
#νεάπολη
#Byron #LouReed

'Fair Greece, sad relic' Byron 

Τρεις νύχτες αθηναϊκές

Τρεις νύχτες φώναζαν μέσα στην απόλυτη ησυχία. Έβγαινα στο μπαλκόνι, αφουγκραζόμουν κι εντόπιζα. Κατέβαινα και σώπαιναν.

Οι γάτες νιαουρίζουν μόνο για να επικοινωνήσουν με τον άνθρωπο. Τα γατάκια νιαουρίζουν όταν θέλουν τη μαμά τους. Με το νιαούρισμα οι ενήλικες γάτες δείχνουν καθαρά και ξάστερα πως μας βλέπουν σα μαμάδες τους. ‘Δώσε!’ δηλαδή, δίχως ανταπόδοση, όπως το μικρό κακομαθημένο.

 

Σπάραζαν λοιπόν τα μικρά, σίγουρα ότι η μαμά τους τα ψάχνει. Και όντως θα τα έψαχνε μόνο δεν επρόκειτο να τα βρει, κάποιος τα πέταξε στο εργοτάξιο του μετρό. Κάπου φώναζε η μαμά, εδώ φώναζαν τα μικρά, κι εγώ ανάμεσα.

Το ένα, το πιο μεγάλο κατάφερε να βγει από το εργοτάξιο και να κρυφτεί κάτω από αυτοκίνητο. Πεινασμένο, έπεσε πάνω στο πατέ που του πρόσφερα κι έτρωγε με βογκητά απόλαυσης. Όμως μόλις πλησίαζα κρυβόταν. Στις ρόδες. 

 

Μετά από πολλές προσπάθειες εντάχθηκαν και οι εργάτες στη επιχείρηση, δέχθηκαν να πηγαίνω φαγητό και να το δίνουν για να ξεμυτίσουν τα μικρά.

 

Τελικά τα καταφέραμε. Εμφανίστηκε μια γλυκιά κοπέλα με ένα χαρτοκιβώτιο και πήρε το μικρό εξερευνητή το γενναίο. Λευκό και μαλλιαρό με συμμετρικό μαύρο στα αυτάκια που σχηματίζει μια βαθιά αυστηρή χωρίστρα σαν Ισπανίδα αριστοκράτισσα. ‘Αυτό είναι όμορφο’ μου είπε ένας από τους εργάτες που προτίμησε το κλασικό ‘τιγρέ’ με τις σκούρες ρίγες.

 Όχι μόνο ξεφώλιασαν μα βρήκα και σπίτια για όλα. Προσωρινά ή όχι, δεν ξέρω μα κανείς δεν έμοιαζε με τον παρανοϊκό δολοφόνο με το πριόνι κι ένα προείχε σήμερα, να μην τα λιώσουν ρόδες. 

 

«Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;» ήταν τρεις μέρες η λεζάντα της εικόνας μας όσο ανεβοκατέβαινα και παρακαλούσα τους εργάτες να βάζουν το πατέ στην τρύπα. Δύο κυρίες κοντοστάθηκαν, συμβούλεψαν κι αποχώρησαν με το «δε μένω εδώ» που μοιάζει να απαλλάσσει. Τρεις νύχτες.

Μα να που επιμονή μου νίκησε.

Κι έτσι, για άλλη μια φορά, διαπίστωσα πόσο μια μικρή χειρονομία ξυπνά την καλοσύνη των ξένων ταράζοντάς τους έξω από τη μακαριότητα της κτηνώδους αδιαφορίας και λάμπει ένα αναπάντεχα φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπο του μουρτζούφλη της γειτονιάς, ενός σωματώδους άνδρα που δε μιλά σε άνθρωπο σκυμμένος στο γραφείο του και τα ελαστικά που πουλάει.