Αθήνα. Αστυνομία κάτω από το σπίτι μου στη Λεωφ. Αλεξάνδρας.
Κάποιος ανέβηκε στο γνωστό πανύψηλο και άχρηστο γερανό που αναπαύεται αχρησιμοποίητος στο εργοτάξιο εισόδων του Μετρό στη Λεωφόρο δδσΔΣ
Μέχρι να μπω μαζεύτηκαν με καπνούς και του φωνάζουν συνθήματα «ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟ ΓΕΡΑΝΟ»
——— ΠΡΟΣΘΕΤΩ 17/5/26, το επόμενο πρωί.
Οι αστυνομικοί μου είπαν ότι είναι ήδη 2 μέρες εκεί ο άνθρωπος. Απεργός πείνας για τα Προσφυγικά της Λεωφ.Αλεξάνδρας.
Οι πυροσβέστες με σνομπάρουν δε μου απαντούν, έχουν στήσει το τραπεζάκι τους στο εργοτάξιο του μετρό- γεφύρι της Άρτας (άλλη υπόθεση για την οποία γράφω από καιρό).
Ρώτησα λοιπόν του 'Συντρόφους του', όπως μου συστήθηκαν. Μια ομπρέλα, τραπεζάκι, προκηρύξεις.
Αυτό που σκέπτομαι όμως είναι πώς γίνεται να μην υπάρχει πρωτόκολλο δράσης για τέτοιες περιπτώσεις ώστε αντί για ΜΑΤ με ασπίδες και κάτι πυροσβέστες που μοιάζει να έχουν στήσει πρέφα να περάσει η ώρα, μήπως το λογικό θα ήταν να είχαμε ένα ασθενοφόρο, οι πυροσβέστες να να άπλωναν ένα προστατευτικό δίχτυ (μήπως ο άνθρωπος πηδήξει ή πέσει κατά λάθος) και κάποιος «ειδικευμένος» να ανέβαινε να του μιλήσει (όπως βλέπουμε στις αμερικάνικες ταινίες);
Κυριακή 10/5 θα κόψουν τα δέντρα και στην Ιπποκράτους.
Η Lifo ήδη έγραψε για το κουτσούρεμα των νεραντζιών, πριν λίγο καιρό φωνάζαμε για τις πικροδάφνες, εγώ γράφω για τους υπεραιωνόβιους ευκαλύπτους της Λ. Αλεξάνδρας που έκοψαν 'για-να' φτιαχτεί είσοδος μετρό κάποτε κι όλοι συνηθίσαμε να περπατάμε σε σπασμένα πεζοδρόμια με κομμένους κορμούς αιωνόβιων δέντρων.
Τι έχουν πάθει;
Το έχω ξαναπεί, μόνο ο Λυκαβηττός θέα του Πρωθυπουργού και το Μαξίμου θα έχουν πλέον πράσινο; Τι συμβαίνει;
Νόμιζα πως υπάρχει μια 'Επιτροπή Πρασίνου', Γεωπόνοι που ξέρουν τη δουλειά τους, πως υπάρχουν επιστήμονες (διαφόρων κλάδων) που γνωρίζουν τη σημασία των δέντρων μέσα στην πόλη, τη σημασία των πουλιών και μελισσών για την επιβίωσή μας και ότι όλοι θα είχαν καταλάβει ως τώρα ότι δίχως φυτά ανεβαίνει η θερμοκρασία και η ανθρώπινη επιβίωση είναι αδύνατη. Γιατί οι ειδικοί δεν αντιδρούν; Φοβούνται να μιλήσουν; Κι οι άλλοι, που υπογράφουν διαταγές, κερδίζουν κάτι ενώ η πόλη χάνει;
Αυτή τη στιγμή ο Δήμος Αθηναίων κάνει έγκλημα με το κλάδεμα των δέντρων. Η κατάλληλη εποχή για το κλάδεμα των περισσότερων δέντρων (φυλλοβόλα καρποφόρα, καλλωπιστικά) είναι ο χειμώνας, συγκεκριμένα από τον Δεκέμβριο έως τον Φεβρουάριο. Το κλάδεμα γίνεται κατά τον λήθαργο των φυτών, πριν αρχίσει η νέα βλάστηση, με ξηρό καιρό και ποτέ σε βροχερές μέρες. Ο κ. @h_doukas
τι λέει. Είπαμε όχι στον Διεθνολόγο Μπακογιάννη αλλά τα στραβά θα τα λέμε.
Το σύνθημά μου θα ήταν #Αθήνα_δεν_είναι_ μόνο_η_Ακρόπολη
αλλά και το 'hit':
#που_πανε_οι_φοροι_μας ________Προσθέτω τώρα που το έμαθα: από Maria Dolce Vita Θα συγκεντρωθεί κόσμος αύριο, ας είμαστε όσο περισσότεροι γίνεται να δουν την ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΣ. Σίγουρα αλλού έχουν γίνει μεγαλύτερες καταστροφές αλλά στην βεβαρημένη Ιπποκράτους? Δεν πάει άλλο!___________________
To κλάδεμα στην Αθήνα μοιάζει να έχει ξεφύγει. Ειδικοί μιλούν για μια καταστροφική πρακτική που έχει παγιωθεί, ένα ζωντανό παράδειγμα του συνδρόμου της μετατοπιζόμενης βάσης αναφοράς, όπου αυτό που κάποτε θα θεωρούνταν περιβαλλοντική υποβάθμιση σήμερα περνά απαρατήρητο.
… Σύμφωνα με τον οδηγό κλαδεύσεων της Δασοκομίας, «κανένα δέντρο δεν κλαδεύεται εάν η κλάδευση δεν είναι απολύτως αναγκαία», άρα ακόμα και το ήπιο κλάδεμα πρέπει να γίνεται με προσοχή και όχι κάθε χρόνο.
Γιατί πετσοκόβονται οι νεραντζιές της Αθήνας; To κλάδεμα στην Αθήνα μοιάζει να έχει ξεφύγει. Ειδικοί μιλούν για μια καταστροφική πρακτική που έχει παγιωθεί Αυτό που κάποτε θα θεωρούνταν περιβαλλοντική υποβάθμιση σήμερα περνά απαρατήρητο
προσπαθεί να καταλάβει πώς αντιμετωπίζεται σήμερα η ασθένεια των μουριών, αλλά και γιατί πλέον, εκτός από #άρρωστα#δέντρα, βλέπουμε ξεραμένους και μισοκομμένους κορμούς να χάσκουν σε όλη την #Αθήνα
Έτυχε να μείνω παραπάνω στην Αθήνα
(αγχωτικό μια και εακολουθώ να αναβάλλω συναντήσεις που πολύ θα ήθελα μα η σαρξ , παραμένει για ΛΙΓΟ ακόμα, ασθενής)
όμως
παραπάνω χαρά μου θα ήταν να βρισκόμασταν
όπως -κάποιοι απο σάς μου λένε ότι όπως εγώ- νοστάλγησαν
(στο blog και στη σελίδα του Δικτύου μας έχω κι όλες τις προηγούμενες):
Σύνταγμα Άγνωστος Στρατιώτης
Δημόσια · Οποιοσδήποτε εντός ή εκτός Facebook
Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού - ΣΑΒΒΑΤΟ, 21 Μαρτίου 2026
--> Ανήμερα την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού (Διεθνής Ημέρα Εξάλειψης των Φυλετικών Διακρίσεων), στις 21 Μαρτίου, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, για 12η χρονιά, καλεί όλες τις ομάδες που πλήττονται από τις διακρίσεις και τον ρατσισμό να δηλώσουν την αποφασιστικότητά τους για την καταπολέμηση κάθε είδους ρατσισμού και εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Ενώνουμε τις φωνές μας, οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, εκπρόσωποι από ευρύτερες κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην χώρα μας όπως είναι: - ανάπηρα άτομα, ΛΟΑΤΚΙ+, ρομά, άτομα με μεταναστευτικό/προσφυγικό προφίλ, οροθετικά, ηλικιωμένα άτομα, άτομα που κάνουν χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, άτομα με ψυχικές δυσκολίες, θρησκευτικές ομάδες, κ.ά. αλλά και οι υπερασπιστές και υπερασπίστριες ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βάλλονται για το έργο και τις δράσεις τους. Ενωμένοι, θα πραγματοποιήσουμε μια ειρηνική συγκέντρωση και θα παραδώσουμε την σκυτάλη/έπαθλο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ - Τζανέτος Αντύπας* στην οργάνωση που κατά την προηγούμενη χρονιά συνέβαλε ενεργά στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
--> Σημείο συγκέντρωσης, το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, στις 12.00 μ.μ., στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη (σταθμός Σύνταγμα) --> Απονομή επάθλου ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Τζανέτος Αντύπας*. Σύντομα, θα αναρτηθούν νεότερα σχετικά με την φετινή απονομή του επάθλου. --> Βαδίζουμε μαζί από το Σύνταγμα μέχρι την πλ. Κοτζιά. Η λήξη της διαδρομής επιλέχθηκε συμβολικά για να ενωθούμε με τις υπόλοιπες συλλογικότητες & οργανώσεις που κάνουν κάλεσμα για αντιφασιστική/αντιρατσιστική πορεία την ίδια ημέρα στις 14:00 ξεκινώντας από την Πλ. Κοτζιά.
* Η απονομή του επάθλου - σκυτάλης καθιερώθηκε το 2017 στη μνήμη του ακτιβιστή και ιδρυτή της οργάνωσης PRAKSIS, Τζανέτου Αντύπα. Κάθε χρόνο, παραλαμβάνει την σκυτάλη μία οργάνωση/φορέας για την προσφορά του στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
H Οργανωτική Επιτροπή “Περίπατος κατά των Διακρίσεων” για το 2026 απαρτίζεται από τις οργανώσεις: Εκδήλωση από τους Greek Forum of Migrants - Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών - Transgender Support Association, Praksis, - Greek Forum of Migrants - Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών (ΕΦΜ) Praksis Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕλΕΔΑ) Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες - Greek Council for Refugees (ΕΣΠ) RVRN - Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών - Transgender Support Association (ΣΥΔ) Golden Dawn Watch Athens Pride - Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήναςκαι εμάς: Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών .Ψυχοδ/κων ΟυσιώνPeerNUPS ____ #ΠαγκόσμιαΗμέραΚατάΤουΡατσισμού
H Οργανωτική Επιτροπή “Περίπατος κατά των Διακρίσεων” για το 2026 απαρτίζεται από τις οργανώσεις: - Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών (ΕΦΜ) - PRAKSIS - Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ) - Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) - Δίκτυο Καταγραφής περιστατικών Ρατσιστικής Βίας (RVRN) - Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) - Golden Dawn Watch - Athens Pride
Ένα παλιό αστείο στα τουριστικά νησιά είναι που όλα τα έργα οδοποιίας/ ύδρευσης που εμποδίζουν την κυκλοφορία γίνονται καλοκαίρι. Συνήθως ξεκινούν γύρω από το Πάσχα και, με παύση Αύγουστο λόγω διακοπών των εργατών, συνεχίζονται με ρυθμό χελώνας.
Θυμάμαι εκείνο το «Είναι οι βροχές του χειμώνα που εμποδίζουν την εκσκαφή» που μάς απάντησαν κάποτε στο οποίο φίλος Άγγλος με το γνωστό βρετανικό χιούμορ είχε σχολιάσει «Έτσι εξηγείται λοιπόν, λόγω βροχών, που η Αγγλία δεν έχει ακόμα δρόμους».
Την αιτία την ξέρουμε όλοι οι κάτοικοι. Τα έργα πρέπει να τα δουν οι πολιτικοί που τα υπέγραψαν. Όχι τελειωμένα, το ζητούμενο είναι να φανεί ότι δουλεύουμε κι ενδεχομένως να καταφέρουμε παρατάσεις κι αναχρηματοδοτήσεις.
Το ίδιο θλιβερό φαινόμενο έχουμε και στην κατασκαμμένη Αθήνα. Στόχος δεν είναι η εξυπηρέτηση των πολιτών ή μια πιο βιώσιμη πόλη. Στόχος είναι η αναστάτωση, η ατμόσφαιρα ανασκουμπώματος, η φούρια του «η κυβέρνηση κάνει έργα». Τι κι αν βρίζουν ταξιτζήδες κι οδηγοί, τι κι αν υποφέρουν οι περίοικοι από σκόνη και θόρυβο, τι κι αν δίχως λόγο κόβονται τα λίγα δέντρα που έχουν απομείνει, τι κι αν σε κάθε εργοτάξιο χαζολογούν πέντε εργάτες μετακινώντας βαριά μηχανήματα και πίνοντας καφεδάκια; Οι φίρμες των εταιριών που ανέλαβαν παραμένουν, σα κακή διαφήμιση πενταετίας κι εμείς που διαμαρτυρόμαστε για κακό σχεδιασμό κι απουσία οργάνωσης κι έγνοιας για τον πολίτη αντιμετωπιζόμαστε σαν ιδιότροποι γκρινιάρηδες.
Να ρωτήσω γιατί κανείς δεν ελέγχει αυτά τα έργα και γιατί δε διαμαρτύρεται πιο σοβαρά είναι μάταιο. Αν είχαμε Αντιπολίτευση, αν είχαμε πολιτικούς που νοιάζονταν για το επίπεδο ζωής μας ίσως κάτι τέτοια να έφερναν αποτέλεσμα.
Χαρείτε το video. Έργα μετρό, Λεωφόρος Αλεξάνδρας. Τσιμέντωμα, κοπή υπεραιωνόβιων ευκαλύπτων, θόρυβος, σκόνη, καθημερινές φωνές πέντε εργατών που μετακινούν βαριά μηχανήματα και πίνουν καφέδες. Ξεκίνησαν πέρσι, θα τελειώσει (λένε) η είσοδος του σταθμού, το 2030.
Μου γράφει κάποιος και απαντώ πως έρχομαι στην Αθήνα για μια εγχείρηση* οπότε θα τα πούμε από κοντά.
―Μου δανείζεις το Χ ποσό, απαντά με υποσχέσεις πως θα τα επιστρέψει 1η του μηνός και κλάψες πως δεν έχει για βενζίνη, για το παιδί του και λοιπά.
Έχουμε παρελθόν, ουδέποτε τα επιστρέφει, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Με διασκεδάζει η αγαρμποσύνη του.
Έχω έναν άλλο γνωστό πιο επιτήδειο που θα υποκρινόταν ενδιαφέρον για την υγεία μου, θα προσφερόταν να βοηθήσει αν χρειάζομαι κάτι―και ύστερα, θα μου ζητούσε ακόμα μεγαλύτερο ποσό.
Κι αναρωτιέμαι ποιο είναι καλύτερο; Ο απολύτως χοντρόπετσος κάφρος ή ο χρηστικός γαλίφης;
Προσωπικά προτιμώ τους δεύτερους διότι, στην τελική, κάτι παίρνω κι εγώ― μαζί με τη χαρά να τους αρνηθώ αφού έχουν τρέξει να με εξυπηρετήσουν. Από το κακό, το μισό κακό προτιμώ όπως έλεγε κι ο Αισχύλος.* Ωστόσο αν κάποιος ξεγελιέται κι επενδύει συναισθηματικά υποθέτω πληγώνεται.
Τι λέτε, ποιο είδος hustlerείναι χειρότερο;
*Μια διορθωτική για πόνο που με ταλαιπωρεί καιρό, τίποτε ιδιαίτερα σοβαρό.
**‘τὸ βέλτερον κακοῦ
καὶ τὸ δίμοιρον αἰνῶ’
Ικέτιδες Αισχύλου
(Από το κακό το καλύτερο,
ακόμα και το μισό κακό προτιμώ)
Εικόνα στην Αθήνα με το Μεγαλέξανδρο του πολυαγαπημένου Γιώργου Ζιάκα
Μια ταινία, ένα σύγχρονο απολαυστικό ντοκιμαντέρ για τις θρυλικές Τζιτζιφιές, από τα πρώτα χρόνια ως εποχές των Μικρασιατών και των Ρεμπέτηδων μέχρι σήμερα. Πρόκειται για την τρίτη κινηματογραφική δουλειά των Σπύρου Κερκύρα και Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της.Ένα επίτευγμα αγάπης κι αφοσίωσης φτιαγμένο με τα απλούστερα μέσα: τα κινητά τους και μια βιντεοκάμερα super 8.
Υπέρσυστήνω.
Ακολουθούν περισσότερα και η ταινία.
προς την οποία, για ευκολία σας αν βαριέστε να μου χαρίζετε θεάσεις στο ιστολόγιο, αναρτώ και απ’ ευθείας σύνδεσμο, εδώ κάτωθι, στο πρώτο σχόλιο.
Πληροφορίες
Το ντοκιμαντέρ «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» είναι η τρίτη κινηματογραφική δουλειά του Σπύρου Κερκύρα και του Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της.
Μετά τις δύο μικρού μήκους, με τίτλο «Όταν η Καλλιθέα Πήγαινε Cinema» που έχουν ως θέμα τους τις κινηματογραφικές αίθουσες της περιοχής, έρχονται τώρα να συνεχίσουν την καταγραφή της αστικής λαογραφίας με μία μεγάλου μήκους και να καταγράψουν την δημιουργία και την οικονομική ανάπτυξη της γειτονιάς στην οποία γεννήθηκαν: των Τζιτζιφιών.
Μέσα από μαρτυρίες, περιγράφεται το πώς ο Ιππόδρομος έδωσε δουλειές στους πρόσφυγες που ήρθαν στην περιοχή και πως μέσω της μουσικής, άλλαξε ο χάρτης της διασκέδασης στην Αθήνα.
Έχοντας ως οδηγό τον Γιάννη Παπαϊωάννου και το μπουζούκι του, στο ανεξάρτητο αυτό ντοκιμαντέρ, μιλούν μαγαζάτορες, μουσικοί, τραγουδιστές, αναβάτες, ιδιοκτήτες αλόγων και εργαζόμενοι σε νυχτερινά μαγαζιά του ’50, του ΄60 και του ‘70, ξεκινώντας όμως την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και τελειώνοντας λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου μουσικού.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, στο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» δεν θα μπορούσε να μην γίνει εμφανής, η εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού στον 20ο αιώνα, με το ρεμπέτικο να μεταμορφώνεται στην δεκαετία του 1950 σε λαϊκό και από λαϊκό, να μετατρέπεται στο τραγούδι της πίστας που γνωρίζουμε σήμερα.
Με αυτόν τον μουσικό τρόπο, οι δύο συνεργάτες, συμπληρώνουν με ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ φτιαγμένο, υπό μορφήν καλπασμού, με την κάμερα του κινητού και μια βιντεοκάμερα super 8, αυτή την «Δέσμη Μικρών Φιλμ - 4 τετραγωνικά χλμ.» που είναι και η έκταση την οποία καλύπτει η Καλλιθέα.
Κάπου εδώ ολοκληρώθηκε ένα εγχείρημα που ξεκίνησα με τον Σπύρο Κερκύρα, με τίτλο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…»
Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου ουσιαστικά, στην οποία καταγράψαμε δύο συστατικά που χαρακτήρισαν την γειτονιά μας: τα μπουζούκια και τα άλογα.
Οι Τζιτζιφιές ήταν μια περιοχή που, για περίπου 30 χρόνια, έγινε το επίκεντρο της διασκέδασης στην Αθήνα, εξαιτίας της ανάπτυξης της, όταν εγκαταστάθηκαν 22.000 πρόσφυγες μετά την Μικρασιατική καταστροφή, για να αρχίσουν το 1925 οι ιππικοί αγώνες στον νεόκτιστο Ιππόδρομο.
Ξεκινήσαμε την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και σταθήκαμε πολύ τυχεροί που βρήκαμε οπτικό υλικό των Τζιτζιφιών από την δεκαετία ήδη του 1920 και μετά.
Τα χρήματα που δημιουργούσε ο Ιππόδρομος έφεραν τους ρεμπέτες του Πειραιά στις Τζιτζιφιές και έτσι κι εμείς, πιαστήκαμε από το σακάκι του Γιάννη Παπαϊωάννου, που ήρθε στην γειτονιά μας για να δουλέψει σοβατζής στον Ιππόδρομο, μεταξύ άλλων, και τον ακολουθήσαμε μέχρι τον θάνατό του, τον Αύγουστο του 1972.
Μετά από αυτό, ο τρόπος διασκέδασης άλλαξε.
Η Ελληνική μουσική μεταλλάχθηκε και λίγο αργότερα έφυγαν και τα αλογάκια για το Μαρκόπουλο.
Δεν υπήρχε λόγος να φτάσει το ντοκιμαντέρ μέχρι εκεί…
Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» μια ανεξάρτητη δουλειά, με το ήθος του D.I.Y. την οποία ολοκληρώσαμε χρησιμοποιώντας τα απλούστερα μέσα: τα κινητά μας και μια βιντεοκάμερα super 8.
Βασιλικός. Πρώτη μου αγορά μόλις φτάνω στην Αθήνα και τελευταία έγνοια πριν να φύγω (σα να ήταν κατοικίδιο κάνω τις απαραίτητες ενέργειες να αγαπηθεί σε σπίτι φιλόξενο) κι αυτός, για μακαρόνια και σαλάτες πέτο ή μπούστο, θα ανταποδώσει και ―έξτρα χαρά: θα με θυμάται και θα μακαρίζει ο φίλος που τον παίρνει.
Το ’Στο μπούστο μου!’ που ‘ίσως με έχετε ακούσει να λέω (καθώς και το ‘κορίτσια, στο μπούστο μας!’) είναι μια από τις ελάχιστες βρισιές που έχω επιτρέψει στον αυστηρά αυτόκαθοδηγούμενο εαυτό μου. Συνήθως στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό αναγνώρισε η φίλη μου Ariadne Nicoloudis στο έργο της κόρης της Iliana Alexandrou που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο. Αυτές οι μπουτονιέρες όμως κάποιες φορές δεν προλαβαίνουν να μαραθούν, παραμένουν ζωντανές όταν επιστρέψω, οπότε δεν τα πετάω μα έχω ένα βαζάκι πάντα πλάι στον καθρέφτη μου ―που γεμάτο τριαντάφυλλα και γαρδένιες ήταν τον καιρό που ξενυχτούσα και θα ήμουν υποθέτω η μόνη που περιέθαλπτε εκείνα τα άμοιρα που πουλιούνται και προσφέρονται στο μεθύσι.Τελευταία όμως δεν πάω συχνά σε ξενυχτάδικα μα το βαζάκι μου έχει πάντα τους βασιλικούς μου. Και, θα με θυμηθείτε αν το δοκιμάσετε, αν το νερό είναι καθαρό και το ξαναγεμίζετε, θα δείτε σύντομα να ξεπροβάλλουν ρίζες που, αν περιμένετε να γίνουν πιο πολλές θα σας δώσουν νέα φυτά. Έχω πολλά στη Μύκονο, έτσι γεννημένα από τα ημιθανή που εξάλλου θα πετούσαν στα σκουπίδια. Έχω κι αυτά που σας δείχνω σήμερα. 2 ρίζες έτοιμες και μια που μόλις σκάει. Ούτε μήνα ζωής δεν έχουν θεωρητικά, αν φυτευτούν. Μα θεωρία με πράξη δεν εφαρμόζουν πάντα. Διετή, έμαθα, έχει κάνει η αδελφή μου το δικό της αγιοβασιλιάτικο (με κοπριά και υπομονή όλα γίνονται).
Μαζί, με ρίζες και ένα πορτραίτο μου by Ili, βλέπετε και λιγάκι το νεοεκδοθέν- και νεοαφιχθέν- βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, παιδικού μου φίλου παθιασμένου παιδιόθεν με τη Φυσική και τη Φιλοσοφία. Στο οποίο εύχομαι: καλοτάξιδο (δίχως αρχή και τέλος).
Στην πολυθρόνα οι αφίσες μου- έτοιμη και φέτος η ετήσια καμπάνια μου Κατά της Βίας προς τις Γυναίκες που παίρνουν ναρκωτικά. #EVAWUD25
Μπαλκονάτος ο βασιλικός μου και κάτω Έργα Μετρό εκεί που σκόπιμα είχαν αφήσει μπροστά στην πολυκατοικία ένα 'οικόπεδο' με ευκαλύπτους ψηλούς για να φιλτράρουν τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο και το θόρυβο της λεωφόρου.
'Θα ανέβει' μου λένε 'η αξία με την είσοδο μετρό μπροστά' μας. Ποια αξία ακριβώς; Τι αξίες επιβιώνουν άραγε σε μια βομβαρδισμένη πόλη;
Συνήθως βγαίνοντας στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό απεικόνισε η αγαπημένη Ili στο πορτραίτο μου που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.
Εδώ, κι εγώ κρυμμένη πίσω από την αρχαία σκόνη μας που έχει πλέον κολλήσει στον καθρέφτη, με βλέπετε με το πορτραίτο, με ριζωμένες 'μπουτονιέρες' ανάμνηση παραμονής μου στην Αθήνα (που θα φυτευτούν όμως), με το βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, πολύ αγαπητού φίλου παιδικού που τον χάρηκα χθες που συναντηθήκαμε, και- σημάδι της αγάπης: 'Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν' του Πικάσσο, στο μεγάλο κύπελο που χάρισα κάποτε στον Κύριο Kastell μα, επειδή μου λείπει (ερμηνεύει ο Φρόυντ μου), ασυνειδήτως το οικειοποιούμαι.
