Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Υποστήριξη. Όχι Τιμωρία. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΧΡΗΣΗ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ: Η ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ



'Υποστήριξη. Όχι Τιμωρία.' Το λέμε συνέχεια, το λέμε κάθε χρόνο. 26 Ιουνίου είναι η Ημέρα ΓΙΑ τα ναρκωτικά. Όχι 'κατά'. Είναι παράλογο να δηλώνεις 'κατά' ουσιών σαν το παιδάκι που χτυπά το έπιπλο στο οποίο χτύπησε. 
Κατά της προβληματικής χρήσης. Κατά της προκατάληψης, κατά της Μαύρης Αγοράς και της άγνοιας.

Με την  'Πλατφόρμα Οργανώσεων για τις Ψυχοδραστικές Ουσίες' (στην οποία ανήκει και το Δίκτυο Χρηστών) οργανώνουμε και φέτος εκδήλωση στην οποία σας προσκαλούμε. Φέρνω το Δελτίο Τύπου μας και καλώ να κοινοποιείτε όσες και όσους μάς στηρίζετε.
Επίσης, φέρνω  και συστήνω να την ακούσετε, την ενημερωτικότατη παρέμβαση σε ραδιοφωνικό σταθμό που έκανε ο Χρήστος Αναστασίου, αγαπημένος συνεργάτης μου και επικεφαλής του Δικτύου.

Πρόσκληση: https://www.facebook.com/events/380913602535385/?active_tab=about



19420853_1929110940634401_4011502561343744812_n
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
24/06/2019
«Υποστήριξη. Όχι Τιμωρία.»
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΧΡΗΣΗ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ: Η ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ 
Οι οργανώσεις-μέλη της ελληνικής Πλατφόρμας Οργανώσεων για τις Ψυχοδραστικές Ουσίες [Δίκτυο Ομοτίμων Χρηστών Ψυχοδραστικών Ουσιών, Διογένης Διάλογος Πολιτικής για Ναρκωτικά, Θετική Φωνή (Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας), Κέντρο Ζωής (για την υποστήριξη των ανθρώπων που ζουν με HIV/AIDS), Προμηθέας (Σύλλογος Ασθενών Ήπατος Ελλάδας), PRAKSISSTEPS] σας προσκαλούμε στην εκδήλωση που οργανώνουμε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δράσης Για τα Ναρκωτικά και την διεθνή εκστρατεία “Support.Dont Punish.” («Υποστήριξη. Όχι Τιμωρία»).
H «Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών και της παράνομης διακίνησής τους» θεσπίστηκε το 1987, αλλά τα τελευταία χρόνια πολλές οργανώσεις αντικαθιστούν το «κατά» με «δράση για» και οργανώνουν εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης για τη Μείωση της Βλάβης, το στιγματισμό και την περιθωριοποίηση ευάλωτων ομάδων. Έχει πλέον αποδειχθεί ότι η προβληματική χρήση ψυχοδραστικών ουσιών είναι ζήτημα δημόσιας υγείας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δεν αντιμετωπίζεται με ποινική καταστολή. Όπου οι κυβερνήσεις επιμένουν σε τιμωρητικές πρακτικές, οι συνέπειες είναι ολέθριες για τα άτομα που κάνουν προβληματική χρήση, τις οικογένειές τους και την κοινωνία, με αύξηση των θανάτων και της παραβατικότητας, του εγκλήματος του λαθρεμπορίου και της κοινωνικής αδικίας. Στην εκστρατεία Support.DontPunish.” συμμετέχουν δίκτυα χρηστών και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υγείας και των ψυχοδραστικών ουσιών. Κάθε χρόνο υπενθυμίζουμε πως οι πρακτικές της Μείωσης Της Βλάβης μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στην εξάλειψη των τραγικών συνεπειών της προκατάληψης και της παρανομίας.
Οι οργανώσεις που συνεργαζόμαστε στην «Πλατφόρμα για τις Ψυχοδραστικές Ουσίες» δραστηριοποιούμαστε σε όλους τους τομείς που αφορούν τα προβλήματα των ανθρώπων που κάνουν προβληματική χρήση ουσιών. Διεκδικούμε αλλαγές στο υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο και μια εθνική στρατηγική με προσανατολισμό πραγματιστικής προσέγγισης που συνάδει με τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Φέτος αφιερώνουμε την εκδήλωσή μας στις Γυναίκες που κάνουν χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, την αφανή ομάδα που στον τόπο μας δεν έχει ούτε φωνή, ούτε πρόσωπο, αλλά υφίσταται στιγματισμό και περιθωριοποίηση και δοκιμάζεται σκληρά από σοβαρότατα προβλήματα πρόσθετα στα συνηθισμένα της χρήσης.
Σας προσκαλούμε να συζητήσουμε γι’ αυτά, να τα ονομάσουμε και να ανοίξουμε μαζί το δρόμο για να βρεθούν ρεαλιστικές λύσεις, ακούγοντας τις ιστορίες των ίδιων των γυναικών αλλά και τις εμπειρίες επαγγελματιών του χώρου. Επιπρόσθετα, στην εκδήλωση θα παρουσιαστεί «Οδηγός Δικαιωμάτων» για το συγκεκριμένο πληθυσμό-στόχο.
H εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί 27 Ιουνίου στις 18:00 στο Beatniks Road Bar (Κωλέττη 14, Αθήνα 106 81).
Επικοινωνία: Πλατφόρμα Οργανώσεων για τις Ψυχοδραστικές Ουσίες ngoppsgr@gmail.com
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διεθνή εκστρατεία “Support.Don’t Punish”: http://supportdontpunish.org/
LIKE OUR FACEBOOK PAGE
FOLLOW US ON INSTAGRAM
https://www.mixcloud.com/radiofono247/25062019-χρηστοσ-αναστασιου/





238 πόλεις

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019

'Κοιμωμένη' του Νώντα Τσίγκα



Έλαβον έλαβον του αγαπητού μου Νώντα Τσίγκα,
Συγγραφέα, Ποιητή και Ιατρού και δραστήριου συνεργάτη της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας Οδού της Καστοριάς και, πιο προσωπικά, εν Δραγούμη αδελφού μου και δια Φαρφουλά φίλου.



 
Οτιδήποτε φέρνει στο φως ένα περιστατικό, ένα ανέκδοτο, έναν θρήνο, ένα παράπονο, έχει ανυπολόγιστη σημασία καθώς συμβάλλει σε μία ακένωτη δεξαμενή ανθρώπινης παρακαταθήκης που κάνει τη μνήμη να θέλει να παραμείνει ακμαία για να μην της διαφύγει τίποτε στον τελικό της απολογισμό. Κι επιπλέον συνιστά ένα πρώτο «υλικό» για έναν μυθιστοριογράφο που αυτή η ξένη μνήμη θα αποτελέσει μια ψηφίδα στην αφηγηματική του σύνθεση. Χάριτες στον γιατρό και συγγραφέα Νώντα Τσίγκα για τη γνωριμία μας με την «κοιμωμένη» του




Στον Γιάννη Πατσώνη

Τέλη της δεκαετίας του '50. Το 1955 ίσως. Αρχή του χειμώνα, αλλά μπορεί και στο ξεπροβόδισμά του, και μπορώ να το υποθέσω κάπως βάσιμα αυτό όχι μοναχά από το χοντρό φόρεμα της έφηβης που φαίνεται να έχει αποκοιμηθεί πάνω στο νταούλι, αλλά και γιατί το γλέντι γίνεται μέσα, στη «Λέσχη».
Μου προκαλούσε πάντοτε απορία αυτή η φωτογραφία τής, νεαρής τότε, θείας μου Αλεξάνδρας. Εχει γείρει πάνω στο δεξί της μπράτσο περνώντας το υπόλοιπο χέρι της πάνω από το κεφάλι σαν να πασχίζει να φυλαχτεί, να καλύψει το αφτί της ή και ν' αποφύγει το φως. Το άλλο της χέρι το χρησιμοποιεί επιτηδείως σαν αντιστήριγμα. Το πρόσωπό της μοιάζει ήρεμο, ατάραχο, παραδομένο... Δίπλα της ο νταουλτζής, σε ρόλο εποπτεύοντος, υπομειδιά. Πώς γίνεται, αναρωτιόμουν, να αποκοιμιέται κανείς έτσι και μάλιστα μπροστά σε τόσο κόσμο;
Είχα κάποτε υποθέσει πως ίσως να προσποιούνταν αυτόν τον ύπνο, επί τούτου - «για να τους χαλάσει το γλέντι» - εξαιτίας της ασυμμάζευτης, αξιολάτρευτης ωστόσο, αυθάδειας και ακατσωτιάς που την έδερνε από μικρή. Μου έχουν διηγηθεί πως ο τσιόρμανος αυτός είχε καταφέρει κάποτε να εκδιώξουν από έναν αρραβώνα, τον μπαρμπα-Αποστόλη «τον αγριάνθρωπο», έναν καθ' όλα φιλήσυχο και αγαθό γέροντα σε πείσμα του παρονόματος που του είχαν κολλήσει, επειδή ο καημένος άρχισε να βήχει κάπως πυκνά, προβάλλοντας σθεναρά την πεποίθησή της πως αυτός οπωσδήποτε θα πέθαινε από ώρα σε ώρα και θα τους χαλούσε τη μέρα.
Ο Νίκος Αδαμόπουλος ή Τσαφλιάνης, ο σπουδαίος κλαριντζής με καταγωγή από το Πωγώνι, που με την πενταμελή ορχήστρα του (δεύτερο κλαρίνο, κορνέτα, τρομπόνι, νταούλι) πλαισίωνε αποκλειστικά όλες τις μουσικές βραδιές στην περιοχή, ακόμα και τις παρελάσεις των εθνικών επετείων στο Αργος Ορεστικό, τον τόπο της κατοικίας του (αφού η Μεραρχία δεν διέθετε τότε ακόμα δική της μπάντα), υποθέτω θα παρακολουθούσε με απορία το απρόοπτο περιστατικό.
Θα είχε ίσως ξεκινήσει το γλέντι με τίποτα αργά επιτραπέζια, νυφιάτικα δρομικά και συγκαθιστά ηπειρώτικα, θα το γύριζε σε χαβάδια Πωγωνίσια, νουμπέτια και μπεράτια. Και θα κόρωνε αργότερα το γλέντι με γρήγορα συρτά και ανάμεσα κλέφτικα και αρβανίτικα τσάμικα. Και ξάφνου αυτό...
Ο μικρόσωμος, και μάλλον εύθραυστος, Τσαφλιάνης κατοικούσε στις παρυφές της κωμόπολης, πολύ κοντά στην πλατεία, σ' ένα χαμηλό και ταπεινό κατάλυμα. Ενα παράθυρο έβλεπε στον δρόμο και στο απέναντι Δημοτικό Σχολείο. Περνούσα συχνά τις χειμωνιάτικες μέρες από κει, τραβώντας, μέχρι να 'ρθει η ώρα για το σχολειό, να βρω ζεστασιά στο σπίτι συγγενών μου αντί να ξεπαγιάζω στην πλατεία όπου μας ξεφόρτωνε προτού ακόμα να φέξει, από τις εφτά, το λεωφορείο του ΚΤΕΛ.
Κάποτε, είχε χιονίσει αποβραδίς και μέχρι το πρωί πάγωσαν τα πάντα. Ζάχαρη τρίβονταν το χιόνι κάτω από τα βήματα των περαστικών και τα συχνογλιστρήματά τους ακούγονταν λες και περνούσαν καλιγωμένα άλογα. Περνώντας σιμά στο παράθυρο άκουσα το κλαρίνο του Τσαφλιάνη. Επαιζε ένα αργόσυρτο και πονεμένο κερατζίδικο που έμοιασε δώρο ανεκτίμητο εκείνη την παράξενη ώρα. Απόμεινα ν' ακούω τον κυματισμό, την πνοή που ελευθέρωνε εκείνο το μικρό στήθος, το στεγνό και σφιγμένο στόμα, τα λεπτά χείλη που αγκάλιαζαν το επιστόμιο του οργάνου σκορπίζοντάς τα στον κόσμο σαν θαύμα λεπτότητος, ανασαμού ποιητικού και αρμονίας. Εντυπώθηκε στον νου μου τόσο έντονα, ώστε αργότερα, όταν διάβασα τον «Πανδρολόγο» του Σκιαθίτη, σχεδόν ταύτισα τον θρυλικό κλαριντζή της Χρούπιστας Τσαφλιάνη με τον Φιλάρετον, τον «εξαίρετον βιολιτζήν» του διηγήματος, που καθώς γύριζε από τα γλέντια όπου τον εκαλούσαν να παίξει, όρθρου βαθέος, πήγαινε στο μαγαζί του - που «ήτο καφενείον, κουρείον, και βιολιτζίδικον» - ξυπνούσε τη μητέρα του «διά ν' ανάψη φωτιάν και του ψήση καφέ», έπιανε το βιολί και άρχιζε να παίζει «καθ'
εαυτόν, διά να ευχαριστήσει τον ίδιον εαυτόν του, ένα ήχον περιπαθή, εν μέλος, εν άσμα, το οποίον μάτην θα εξήντλουν τα σβάντσικά των πας γαμβρός, και πας σύντεκνος, και όλ' οι καλεσμένοι, διά να καταφέρουν τον Φιλάρετον να το επιτύχει να τους το πει...».
(…) Δεν επρόκειτο εδώ περί χορδίσματος βιολίου ή παντός οργάνου απλώς· επρόκειτο περί χορδίσματος ανθρώπου, το οποίον είναι όλως διάφορον πράγμα.
Οταν επέστρεψαν οι χωριανοί μας, μετανάστες του πρώτου μεγάλου κύματος της φυγής στην Αμερική, έχτισαν στην πλατεία τη δική τους «Λέσχη», για να μην αναγκάζονται να βολοδέρνουν στα βρώμικα παραπήγματα που λειτουργούσαν τότε ως καφενεία. Είχαν φέρει και γραμμόφωνο από τα ξένα και δύο μπιλιάρδα με παχιά πράσινη τσόχα που τα έστησαν στο εντευκτήριό τους. Κομψευάμενοι όλοι τους με ακριβά κοστούμια, τριζάτα σκαρπίνια, παναμάδες ή ρεμπουμπλίκια, αναλόγως καιρού. Αργότερα, όταν δεν ήταν πια σε θέση να συντηρούν τη λειτουργία της «Λέσχης», έκριναν φρόνιμο να την νοικιάσουν σ' έναν καφετζή...
Αποφάσισα να ρωτήσω κάποτε τη θεία μου να μου πει τι θυμόταν για το βράδυ εκείνο. «Ολα πήγαιναν καλά», μου είπε, «μέχρι τη ώρα που ο Τσαφλιάνης το γύρισε από το Χαλασιά σ' ένα Σκάρο κι ύστερα στη γρήγορη Λόντζια. Τότε άρχισαν να πέφτουν σοβάδια και να τρέμουν τρελά τα πατώματα...».
Μετά τον μεγάλο σεισμό του 1995 στη περιοχή του Βοΐου, το κλιμάκιο των μηχανικών που έλεγξε την καταλληλότητα της «Λέσχης» βρήκε στο υπόγειο του κτιρίου, εκτός από τα δυο παρατημένα μπιλιάρδα με τις ποντικοφαγωμένες πια τσόχες τους, ένα σωρό μαδέρια και γρεντιές που στήριζαν με κάθε δυνατό τρόπο το πάτωμα. Αλλα, προφανώς εφεδρικά, ήταν αραδιασμένα κατά γης, μαζί μ' ένα σωρό από σφήνες και τάκους. «Το υπόγειο θύμιζε», είπαν, «κανονική στοά ορυχείου...».
Εκείνο το βράδυ ο καφετζής, μόλις αντιλήφθηκε το επείγον του πράγματος, έκανε νόημα στα όργανα να πάψουν κι έστειλε την Αλεξάνδρα «να πιάσει στασίδι» εκεί που τη συνέλαβε ο φακός. Ο ίδιος, μαζί μ' έναν ταγματάρχη του Μηχανικού, κατέβηκε στο υπόγειο για τις αναγκαίες υποστυλώσεις. Το γλέντι λίγο μετά συνεχίστηκε κανονικά με τη Λόντζια. Η Αλεξάνδρα έσυρε πρώτη τον χορό.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019

«Καμένο πρεζάκι», βιασμοί και ο Άρης Βελουχιώτης


«Καμένο πρεζάκι» ο ένας, «θα σε βιάζουν» ο άλλος.. Πραγματικά μερικοί με τρομάζετε. 
Όχι μ'  αυτά ―αυτές οι βρισιές δυστυχώς πάνε πακέτο με τη γυναικεία ταυτότητα αν τύχει  η γυναίκα να εκφράζει γνώμη στην κοινωνία μας― αλλά αυτή τη φορά με τρομάζετε με την αφορμή.

Έκανα μια ανάρτηση για το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη και είχα πάλι μια από τα ίδια. Επιθέσεις και απίθανες συζητήσεις.

Μιλάμε για ένα ιστορικό πρόσωπο, μιλάμε για πριν 80 χρόνια.
Κι είστε έτοιμοι να ξανασφαχτείτε.

Κάθε φορά τα ίδια. Είναι ακόμα τέτοια  η πόλωση που πολλοί δεν καταφέρνετε να καταλάβετε τι διαβάζετε. Ανάλογα τι έχετε στα κεφάλια σας άλλοι με βρίζετε ως κομμουνίστρια κι άλλοι ως αντικομμουνίστρια. 

Δεν είμαι τίποτε από τα δυό και, ειλικρινά τα βρίσκω και τα δυο, όπως και την πόλωση που σας διχάζει, αναχρονιστικές γελοιότητες.
Κομμουνισμός, σόρυ γκάυς, δεν υπάρχει, αλλά κι όταν υπήρχε όσο τον πρόλαβα στην έξαλλή μου νιότη, δεν ήμουν κνίτισσα. Από την άλλη όμως επιμένω ότι αν σήμερα ηλιθιότερο  του να είσαι κομμουνιστής είναι το να είσαι αντικομμουνιστής, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην αρχή του 20ου αιώνα δύσκολο να μη γινόταν (για λίγο ή πολύ) κομμουνιστής κάθε έξυπνος μορφωμένος άνθρωπος. Αυτά που ακολούθησαν – η αθλιότης των εξοριών και της απαίτησης 'δήλωσης' εντός και τα σταλινικά τέρατα εκτός, έφεραν ολέθρια αποτελέσματα που πια, μετά από τόσα χρόνια ήλπιζα ότι θα αρχίζαμε να τα εξετάζουμε με ψυχραιμία δίχως φόβο και πάθος.

Φαίνεται όμως ότι δεν.
Γι αυτό πολύ με στενοχωρήσατε πάλι.
Και, για στολιδάκι,
δε θα βάλω τις επώνυμες διαφωνίες που μπορείτε να διαβάσετε στο FB αλλά τα άλλα, τα υβριστικά απίθανα που λαβαίνω.




Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

1 χρόνο χωρίς τη Στάλη― και δεν παλεύεται




'Φίλες για πάντα' έγραφε πάνω στις φωτογραφίες μας.

Δεν τον αντέχω αυτό το θάνατο. Έχω χάσει πολλούς φίλους αλλά αυτός της Στάλης δεν αντέχεται. Πονάει η καρδιά μου καθώς γράφω, σα να αδειάζει το αίμα, σα να χάνομαι –γι αυτό και γράφω αποσπασματικά και άσχημα. 

Είχε ένα τρόπο να μαζεύει γύρω της ανθρώπους με αξία και στα αμέτρητα κουτιά και συρταράκια της φύλαξε θησαυρούς τα ενθυμήματα. Κάπου θα έχει τακτικά βαλμένα τα ποιητικά πεσκέσια μου, τα ευχαριστώ για τα χίλια δυό μικρά δωράκια που δένουν τις φιλίες.
Της έλεγα ταρώ από πάντα. Τα τελευταία- όπως έγινε και με άλλο φίλο πριν πεθάνει, ήταν τα ωραιότερα. Νοσοκομείο, ναι, μα όχι εγχείρηση και μια ολοκλήρωση, ένα κλείσιμο του κύκλου, μια νιρβάνα. Και πάλι, ο νους δεν πήγε, αρνιόμουν να το δω και τα κλεισα ζητώντας να μου κάνει ερωτήσεις για συγκεκριμένα.
Χρόνια γειτόνισσες, χρόνια φίλες. Στην Αθήνα, στην Πόλη, στη Μύκονο, στο Βερολίνο- γιατί  η Στάλη δεν καθόταν λεπτό. 'Γυρίστρα είμαι' έλεγε.
Ξυπνούσα αργά κι έβρισκα Κυριακές στο πρεβάζι μου τις κυριακάτικες εφημερίδες να με περιμένουν. Περνούσα ώρες διαβάζοντας και γράφοντας κάτω από τη μεγάλη μας ελιά κι ερχόταν αναψοκοκκινισμένη από τις βόλτες της, πάντα με κάτι φρέσκο, βιβλία κι ανθρώπους και νέα κοσμικά αλλά ποτέ κουτσομπολιά. Ήταν ο πιο διακριτικός άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου.
'Δεν είμαι κυρία σαν εσένα, μου έλεγε. Άμα μαλώνω μου βγαίνει το άλλο.
Κι είχε άδικο.
Πάντα μείωνε τον εαυτό της. Βρέθηκα κάποτε μπροστά σε ένα καυγά  άκρας κατινιάς απ' αυτούς που καταλήγουν σε υστερίες, την έβριζε χυδαία κάποια κοινή φίλη ώσπου την τάραξε μέχρι λιποθυμίας. Κι ύστερα το συζητούσαμε κι ήταν θιγμένη, θυμωμένη, οργισμένη όσο δεν παίρνει. Κι όμως, ούτε την ώρα που η άλλη φώναζε, ούτε μετά όταν μείναμε οι δυό μας δεν την ξέφυγε ένα μεγάλο εξευτελιστικό μυστικό για την εχθρό της που ήξερα πως ήξερε.
Ποτέ δε βρέθηκε σε παρεξήγηση, ποτέ σε σούπα-μούπες κι ας ήταν πάντοτε πιστή και αφοσιωμένη στους φίλους.
Σε ομιλίες και γιορτές μου ερχόταν με κόκκινα τριαντάφυλλα, πολλά μια αγκαλιά και μια τσάντα.
Τριαντάφυλλα έχουν και τα δώρα της. Κουτιά, ημερολόγια και χαλκομανίες στα τετράδια που μου αγόραζε για το ημερολόγιό μου.

Μας φύλαγε την πρέζα όταν με τον Παύλο βαυκαλιζόμασταν πως θα την κόψουμε αν παίρνουμε λιγάκι μόνο μετά της 5.μμ που εκείνη γύριζε από το γραφείο. Το ειδύλλιό τους τέλειωσε μα έμειναν φίλοι. Με όλους ήταν φίλη. Κι όλοι οι οι φίλοι έχουν μια δική τους Στάλη που πενθούν. Μια Ηλιοστάλακτη που φεύγοντας αφήνει μαύρη τρύπα.


4 μήνες πριν είχε πεθάνει η Λιόπη. Εγώ τις είχα συστήσει. Ήταν πριν τα ΒΥΖΙΑ και παρακάλεσα τη Στάλη να βοηθήσει ενδυματολογικά τη Λιόπη διότι στο προηγούμενο ντοκιμαντέρ της την είχαν βάψει αγνώριστη 'επαγγελματικά' όπως βλέπουμε κάτι νύφες-τέρατα. Ντύνονταν παρόμοια, με χρώματα, πλεκτά, με φραμπαλάδες, κορδελίτσες και ήξερα πως το αλάνθαστο γούστο της Στάλης θα βοηθούσε να φανεί η Λιόπη όπως την ξέρουμε. Αμέσως έδεσαν.
4 μήνες πριν τη Στάλη έφυγε η Λιόπη. Η Στάλη ήταν ήδη στο νοσοκομείο, πάλι κάτι είχαν βρει, πάλι εξετάσεις, πάλι ελπίδες, πάλι πόνος. 'Καλό ταξίδι γενναίο κορίτσι' την αποχαιρέτησε. 

Πίστευα πως η Στάλη θα έλεγε για μένα. Είχε χαρτιά μου, ποιήματα, αναμνήσεις, ήταν από τους μάρτυρες πως έζησα και πως. Ήξερε πόνους και πληγές, ήταν παρούσα στα τρελά μου και τα αίσχη μου. Και ήξερε κόσμο. Όλους σας. Πίστευα πάντα πως εκείνη θα έλεγε για μένα.
Και μου λείπει.
Μου λείπει η παρέα, τα ταξίδια, η γκρίνια και το χιούμορ της, τα αγγελάκια στις γιορτές και τα φωτάκια. 
Δεν το αντέχω. Ένα χρόνος πέρασε κι ακόμα δεν το δέχθηκα. 
Ακόμα υποφέρω, αυτό δε συνηθίζεται.



Ηλιοστάλακτη Βαβούλη ― rip


Cassambalis― Η Τέχνη της ζωής και τα κεφτεδάκια της Καγκελαρίου
http://daphnechronopoulou.blogspot.com/2017/11/cassambalis_19.html#ixzz5qTFvC7hh

Τα όχι με γαλούχισαν αλλά με ναι έρχεται το «γαλάζιο που κολλάει στα τζάμια»


Χθες ο κύριος Kastell είδε στο ψυγείο μικρά κονσερβάκια coca cola και αντέδρασε όπως πέρσι το καλοκαίρι που παρήγγειλα καρπούζι.
―Αφού δε σου αρέσει, μου είπε με ειλικρινή έκπληξη.
― Δε μου άρεσε, απαντώ. Από 17 ετών είχα να πιω coca cola κι από τότε ίσως είχα να φάω καρπούζι. Αλλά πέρασαν δεκαετίες και άλλαξα. Αλλάζουμε με τον καρό. Και πάλι καλά, δηλαδή, αλλιώς θα ήταν πολύ βαρετή η ζωή κι εμείς ανεπίδεκτοι μαθήσεως κι εξέλιξης.

Τα όχι είναι ένας από τους πυλώνες που στηρίζουν την κομψότητα και την ανεξαρτησία· τα όχι και το να ξέρεις να τα λες είναι μεγάλη δύναμη. Διδάσκεται μάλιστα, σε μαθητευόμενους μάγους (και όχι μόνο) ως άσκηση το να λες κάθε μέρα ένα όχι σε κάτι που θέλεις πολύ. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία, μπορεί να είναι μια κουταλιά ζάχαρη στον καφέ ή μια σοκολάτα ή μια στιγμή τεμπελιάς ή ένα τηλέφωνο κάπου που θες πολύ μα η λογική λέει άλλα, ή μια σπατάλη, μια πολυτέλεια, ένα δώρο, μπορεί να είναι οτιδήποτε φτάνει να το επιθυμείς αλλά να κρατηθείς κι αυτό το όχι όταν γίνεται συνήθεια δυναμώνει το χαρακτήρα και χτίζει τη θέληση και την αυτοπειθαρχία που όταν θα τις χρειαστείς θα τις έχεις κατακτήσει.
Ήμουν καλή σ' αυτή την άσκηση ― όχι σε όλα προφανώς, ξέρετε τη ζωή μου, αλλά σε όλα σχεδόν, ιδίως στυλιστικά και φαγητά κι ανθρώπους κι ίσως αυτό το όχι να με βοήθησε να κόψω συνήθειες όταν άρχισαν να με ενοχλούν, όπως π.χ. πρόσφατα το τσιγάρο.

Αλλά σήμερα όταν άφησα να πέσει το βιβλίο στα πόδια μου και θαύμαζα το αγαπημένο μου «γαλάζιο που κολλάει στα τζάμια»* ο νους μου πήγε στα ναι. Τα ναι τα δύσκολα.
Ένα από τα ναι μου είναι οι δικές μου νύχτες μέχρι το ξημέρωμα. Κοιμάται το σκυλί στα πόδια μου και στη φωλιά των πουλιών πάνω απ' την πόρτα μας έχει ησυχία, κοιμούνται ακόμα. Θυμάμαι το άγχος όταν είχα κάτι να κάνω το πρωί και ήξερα ότι θα κοιμάμαι, το άγχος δυο τρεις φορές που φέρνει το όχι στο νου και θα ήταν εύκολο να αφήσω το βιβλίο μου ώστε να μπορέσω να ξυπνήσω εγκαίρως. Ακόμα και απουσίες στο σχολείο είχα εξ αιτίας του διαβάσματος, των «εξωσχολικών» alas όπως ονομαζόταν από τους δασκάλους η Λογοτεχνία. Κι άντε να πεις μετά στην τάξη ότι απουσίασες τις πρώτες ώρες ή, το άλλο, ότι ήρθες αδιάβαστη επειδή διάβαζες όλη τη νύχτα.
Τα ναι έχουν μεγάλη γοητεία όταν το όργιο μάς καλεί. Σπατάλη χρήματος και χρόνου και υγείας, τα ναι τα δύσκολα, που με κατέστρεψαν.

_____________________________________________________
*από το πρώτο μου βιβλίο, ΠτΜΚ το αγαπημένο μου «γαλάζιο που κολλάει στα τζάμια»
Εικόνα
το δωμάτιό μου όταν πέφτει το βιβλίο από τα χέρια και βλέπω το πρώτο φως.

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019

Η χρυσαυγίτικη στροφή του Αρκά; 360 μοιρών



Βλέπω να ξαφνιάζονται μερικοί με τη χρυσαυγίτικη στροφή την εμφανέστατη στην εμετική αναφορά στη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Με το κερασάκι δηλαδή. 
Δεν πρόκειται καν για γελοιογραφία αλλά για ένα κειμενάκι με λίστα των πασίγνωστων συνεπειών κακοδιαχείρησης της χώρας που επαναλαμβάνουν σχεδόν 10 χρόνια τώρα οι 'σηκωθείτε-από-τους –καναπέδες'. Σε πρώτο πρόσωπο λοιπόν ο Αρκάς μας λέει τον πόνο του που πήγε να ψηφίσει [«Αλλά όταν ήρθε η ώρα ψήφισα!» μάς εξομολογείται με θαυμαστικό σαν το να ψηφίζεις να είναι ισότιμη καταστροφή με το «καιγόταν το σπίτι μου», και με τις «θηριώδεις εισφορές»].
Ανάμεσα στις ασυναρτησίες όμως ταυτίζεται απολύτως με τους δολοφόνους που λύντσαραν το Ζακ και συνεχίζει την εξομολόγηση των βασάνων του:
«Όταν μου έσπασαν το μαγαζί με είπαν νοικοκυραίο, ακροδεξιό και φασίστα».
Πόσο αγρίως προβληματικός είναι ο άνθρωπος που μπροστά σε ένα λυντσάρισμα ταυτίζεται με τους φονιάδες; Πόσο ανόητο είναι να εξισώνεις το θάνατο του ενός με τα «με είπαν» του άλλου;
Αυτή η αναφορά στη δολοφονία είναι εγκληματική. Μα εντελώς εντός του θέματος της μετάθεσης ευθύνης στο θύμα, του 'φταις που δεν αντέδρασες όταν σε σκότωναν'. Δε με ξαφνιάζει.
Με ένα όμως ξαφνιάζομαι. Μ' εσάς, που κοινοποιείτε τις αηδίες του και που τώρα αίφνης ξαφνιαστήκατε που ο Αρκάς είναι χρυσαυγίτης. 
Φέρνω αυτό το τελευταίο επίμαχο με άρθρα και σχόλια και την απάντηση του κειμενογράφου (πάλαι ποτέ σκιτσογράφου) που κατά την κοινότατη συνήθεια της εποχής μας, αποκαλεί 'τρολ' όποιον τολμά να κάνει κριτική κι αμέσως μετά μάς αποκαλεί φανατικούς και ηλίθιους. 
Κι επειδή βλέπω κάποιους να νοσταλγούν «τον παλιό» Αρκά ή άλλους να μιλούν για πολιτικά πιστεύω, φέρνω και δέιγμα, δυό σκιτσάκια από εκείνα που εγώ πάντα σιχαινόμουν: ένα με το οποίο, σεξιστικά, ρατσιστικά και χονδροφοβικά, τον διασκεδάζει άνδρας που παίρνει ρολό για να απλώσει κρέμα ήλιου στην πλάτη της χοντρής κι ένα άλλο, που εξ ίσου διακρίνεται για αντίστοιχη φινέτσα και πρωτοτυπία, στο οποίο γελά με μασέλες ηλικιωμένου ενώ δε λείπει βεβαίως και το χιούμορ κατά της συμβίας.
Να τον χαίρεστε παλιό ή καινούργιο!
__________
Το κείμενο:
«Μου είπαν πως είμαι ο ταξικός εχθρός και πρέπει να πληρώσω. Δεν μίλησα. Με γονάτισαν με θηριώδεις εισφορές και εκδικητική φορολογία. Δεν μίλησα.
Όταν μου έσπασαν το μαγαζί με είπαν νοικοκυραίο, ακροδεξιό και φασίστα. Δεν μίλησα. Όταν καιγόταν το σπίτι μου και οι δικοί μου με είπαν παράνομο και αυθαίρετο. Και πάλι δεν μίλησα.
Αλλά όταν ήρθε η ώρα ψήφισα! Τώρα μου λένε ότι αδίκησαν τη μεσαία τάξη και ήρθε ο καιρός να επανορθώσουν. ΤΩΡΑ! Ένα μήνα πριν τις εκλογές. Πάλι δεν μιλάω».


  Θέλει ο Αρκάς να κρυφτεί κι η Χρυσή Αυγή δεν τον αφήνει

Κοινοποιεί ο δολοφόνος*


Περισσότερα από 2.000 σχόλια και δεκάδες χιλιάδες αντιδράσεις προκάλεσε το σκίτσο που αναρτήθηκε στην επίσημη σελίδα του Αρκά στο Facebook για τη μεσαία τάξη, τους νοικοκυραίους και τους φασίστες.
Μάλιστα, οι διαχειριστές της σελίδας απάντησαν, κάνοντας λόγο για τρολ που απειλούν με report τη σελίδα. «Τα γελοία τρολ απειλούν με ρηπόρτ τη σελίδα μας παρερμηνεύοντας δολίως την ατάκα του σκίτσου. Αν ο Αρκάς ήθελε να γράψει αυτά που υπονοούν θα τα έγραφε ευθαρσως χωρις να τους φοβηθεί. Ας κάνουν όσα ρηπορτ θέλουν. Όση και να είναι η λύσσα τους να είναι σίγουροι ότι δεν μπορούν να φιμώσουν αυτή τη σελίδα», ανέφεραν.



Ένα άλλο σκίτσο που αναρτήθηκε στη σελίδα του Αρκά έστελνε το δικό του μήνυμα: «Μην προσπαθείς να αλλάξεις άποψη σε έναν φανατικό ηλίθιο. Χάνεις τον καιρό σου και φανατίζεις περισσότερα τον ηλίθιο».

Το αρχικό σκίτσο που ξεσήκωσε τις αντιδράσεις καυτηρίαζε τις κινήσεις της κυβέρνησης για τη μεσαία τάξη και τις προσπάθειες που κάνει να στραφεί προς τα εκεί πριν τις πρόωρες εθνικές εκλογές.
Στο σκίτσο του Αρκά φαίνεται ένα άνδρας, ο οποίος ανήκει στη μεσαία τάξη, όπως αφήνεται να εννοηθεί και λέει τα παρακάτω λόγια.
«Μου είπαν πως είναι ο ταξικός εχθρός και πρέπει να πληρώσω. Δεν μίλησα. Με γονάτισαν με θηριώδεις εισφορές και εκδικητική φορολογία. Δεν μίλησα.
Όταν μου έσπασαν το μαγαζί με είπαν νοικοκυραίο, ακροδεξιό και φασίστα. Δεν μίλησα. Όταν καιγόταν το σπίτι μου και οι δικοί μου με είπαν παράνομο και αυθαίρετο. Και πάλι δεν μίλησα.
Αλλά όταν ήρθε η ώρα ψήφισα! Τώρα μου λένε ότι αδίκησαν τη μεσαία τάξη και ήρθε ο καιρός να επανορθώσουν. ΤΩΡΑ! Ένα μήνα πριν τις εκλογές. Πάλι δεν μιλάω».


Όχι.Σκόπιμη αναφορά είναι το ύφος .και το άλλο παράφραση. Γκουγκλάρετε Μπρεχτ και Martin Niemöller





Ο Αρκάς παίζει να είναι ο Μπογδανος
να δειτε που ο αρκας τελικα θα ειναι ο κοσμηματοπωλης της γλαδστωνος


Δεν είναι Αρκάςπαιδιά, Μεσσήνιος είναι διορισμένος από τον Σαμαρά.

Ξέχασε ο "απολιτίκ" #Αρκαςνα πει οτι εκτος απο νοικοκυραιο, ακροδεξιο και φασίστα, τον είπαν και κατηγορούμενο ως αυτουργό θανατηφόρας σωματικής βλάβης

Γαμώ την ώρα και τη στιγμή που όταν ήμουν γυμνάσια μάζευα ένα , ένα τα ευρώ για να πάρω κόμιξ του. #εφτυσα_αιμα #Αρκας



Το γνώθι σαυτόν



Ο #Αρκάς έχει 943Κ likes στη σελίδα του. Το σκίτσο που ξεπλένει τους φασίστες δολοφόνους του #Ζακ έχει 5Κ shares. Που σημαίνει ότι όλο το ελληνόφωνο Facebook το είδε. Και κάποιοι επηρεάστηκαν, λίγο παραπάνω έστω, υπέρ της ακροδεξιάς και κατά του ΣΥΡΙΖΑ, >>

Ο Αρκάς, όλο και πιο βαθιά μέσα στην αθλιότητα. Δεν σε είπε κανένας νοικοκυραίο, ακροδεξιό και φασίστα όταν σου έσπασαν το μαγαζί αλλά όταν δολοφόνησες με κλωτσιές στο κεφάλι τον Ζακ, έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο... 

"οταν μου εσπασαν το μαγαζι, με ειπαν νοικοκυραιο, ακροδεξιο και φασιστα. δεν μιλησα." - Αρκας καλα εκανε και δεν μιλησε τοτε γιατι τωρα που το εκανε δειχνει τι μαλακιες θα ελεγε. δεν ειναι ενα τυχαιο παραδειγμα αυτο, εννοει τον Ζακ ξεκαθαρα και παιρνει θεση απεναντι. ξεκαθαρα


Αν αυτός που ξεπλένει τους δολοφόνους του Ζακ είναι ο Αρκάς που αγαπήσαμε κάποτε, εγώ είμαι ο Πάπας της Ρώμης.
που αγαπήσατε κάποτε. 
Σε εποχές με μικρότερη πόλωση πολλοί δεν τα πρόσεχαν αυτά.

«Πάντα αυτά πίστευε, αυτά έλεγε πάντα» σχολίασε, μεταξύ άλλων, ο γνωστός σκιτσογράφος που ασχολείται με την πολιτική γελοιογραφία Στάθης, με αφορμή το πρόσφατο σκίτσο του Αρκά, που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων.
«Ο Αρκάς έχει το χιούμορ του, σε άλλους αρέσει σε άλλους όχι. Έχει το δικαίωμα να λέει τη γνώμη του και να κρίνεται για αυτή, σε μερικούς δεν αρέσει η γνώμη του Αρκά. Πάντα αυτά πίστευε, αυτά έλεγε πάντα. Εγώ είμαι αριστερός εκείνος έχει άλλες απόψεις. Δεν μπορεί να του καταλογίσει κανείς ότι άλλαξε» ανέφερε στο News 247 ο Στάθης Σταυρόπουλος, προσθέτοντας:
«Φαίνεται πως τελευταία ερεθίστηκε από την πολιτική. Είναι ένας σκιτσογράφος ο οποίος παλαιότερα δεν ασχολείτο με την πολιτική, τώρα αποφάσισε να ασχοληθεί. Αυτό που μπορεί ενδεχομένως να του καταλογίσει κανείς είναι ότι προσέγγισε την πολιτική με υπεροψία. Παλαιότερα έλεγε πως δεν ασχολείται με την πολιτική και αυτό το θεωρούσε κάτι το ωραίο. Αντιθέτως, όλοι πρέπει να ασχολούνται με την πολιτική και να διατυπώνουν τη γνώμη τους» συμπλήρωσε ο Στάθης, ο οποίος είναι υποψήφιος με τον Γιάνη Βαρουφάκη στις επερχόμενες εκλογές.
Σημειώνεται ότι στο σκίτσο του Αρκά που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, ο πάλαι ποτέ απολιτίκ σκιτσογράφος, μεταξύ άλλων, αναφέρει « Όταν μου έσπασαν το μαγαζί, με είπαν νοικοκυραίο, ακροδεξιό και φασίστα. Δε μίλησα», κάνοντας σαφή αλλά… ελλιπή αναφορά στη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, από την οποία προφανώς το μόνο που του έκανε εντύπωση ήταν το… «σπάσιμο του μαγαζιού» και καθόλου η ίδια η δολοφονία…
Ο Αρκάς όμως φαίνεται ότι δε δέχτηκε τις αντιδράσεις που προκάλεσε με… απολιτίκ τρόπο και επανήλθε, ενοχλημένος από το ότι υπήρξαν πολλοί που… τόλμησαν να τον κριτικάρουν, τους οποίους, ούτε λίγο ούτε πολύ, φαίνεται ότι θεωρεί ηλίθιους φανατικούς…
Όσοι λοιπόν δε συμφωνούν με το ότι το θέμα της δολοφονίας του Ζακ είναι κάτι περισσότερο από… προσβολή στη νοικοκυροσύνη του Αρκά, θα πρέπει να… σιωπήσουν, διότι, κατά τον ίδιο, είναι φανατικοί ηλίθιοι και χάνεις τον καιρό σου αν προσπαθείς να του αλλάξεις άποψη και φανατίζεις περισσότερο τον ηλίθιο…
Το πρόβλημα είναι ότι ευτυχώς είναι πολλοί που δεν είναι φανατικοί ηλίθιοι αλλά μπορούν να διακρίνουν τον φανατισμό των άλλων όταν τον βλέπουν…
---------------------
pressing.live
Με σχόλιο τους οι διαχειριστές της σελίδας διευκρίνισαν ότι ο Αρκάς δεν αναφερόταν στον Κωστόπουλο, αλλά στα σπασμένα μαγαζιά στα Εξάρχεια, όμως ελάχιστοι φάνηκαν να το(ν) πιστεύουν.
Ακολούθησε νέο αιχμηρό σκίτσο από τον Αρκά στο οποίο ένας άνδρας με στολή SS και σβάστικα στο μπράτσο λέει: «Αν κάποιος ενοχλεί, συκοφάντησέ τον, αν δεν πιάσει αυτό, διαστρέβλωσε αυτά που λέει, αν δεν πιάσει ούτε αυτό διάδωσε ότι είναι νεκρός κι αν δεν πιάσει ούτε αυτό φρόντισε να γίνει».
Ο πόλεμος Αρκά-σχολιαστών όμως δεν είχε τελειώσει. Ενώ οι αντιδράσεις συνεχίζονταν οι διαχειριστές της σελίδας ανέβασαν ένα νέο status με χαρακτηρισμούς για όσους απειλούσαν με report τη σελίδα:
«Τα γελοία τρολ απειλούν με report τη σελίδα μας παρερμηνεύοντας δολίως την ατάκα του σκίτσου. Αν ο Αρκάς ήθελε να γράψει αυτά που υπονοούν θα τα έγραφε ευθαρσώς χωρίς να τους φοβηθεί. Ας κάνουν όσα report θέλουν. Όση και να είναι η λύσσα τους να είναι σίγουροι ότι δεν μπορούν να φιμώσουν αυτή τη σελίδα».
Η ανάρτηση όμως μετά από λίγο εξαφανίστηκε καθώς ο Αρκάς ή οι διαχειριστές της σελίδας του, μάλλον κατάλαβαν το αυτογκόλ τους. Το οποίο δεν ήταν το πρώτο.




Nikos Stabakis Όταν η ΧΑ έσπασε το μαγαζί ενός μετανάστη κι ο Άδωνις Γεωργιάδης (κυβερνητικός βουλευτής τότε, μετέπειτα υπ. Υγείας) κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή για το αν ο μετανάστης ήταν λαθραίος φαντάζομαι ο Αρκάς ευαισθητοποιήθηκε κι έφτιαξε και τότε κάποιο σκίτσο για το πώς η κυβέρνηση της χώρας όχι απλώς κάλυπτε ρατσιστικά εγκλήματα αλλά απέδιδε εύσημα σε ναζιστική οργάνωση για την τήρηση του νόμου. Δεν αμφιβάλλω ότι κάτι θα έκανε (αν και δυστυχώς δεν το έχω εντοπίσει) αφού τόσο τον απασχολούν οι μαγαζάτορες που πέφτουν θύματα επιθέσεων και μετά τους βρίζουν από πάνω--για την ακρίβεια πρέπει να είναι η μοναδική φορά που συνέβη κάτι τέτοιο.

Michalis Dimitroulakis θα μπορούσαμε για ώρες να πεταγόμαστε από θέμα σε θέμα προς ανεύρεση επιχειρηματολογίας.
Στο προκείμενο: ο Αρκάς(και ο κάθε Αρκάς) έχει αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του. Από την στιγμή που εκτίθεται δημοσίως, αντιστοίχως έχει και το κοινό το δικαίωμα στην κριτική.



Δείγμα ποιότητας



____________________________________