Και μια και λέμε για την Οδύσσεια στην οποία η ίδια ηθοποιός παίζει την Ελένη και την αδελφή της την Κλυταιμνήστρα, άσχετο μα θυμήθηκα το Σεφέρη που στο Ημερολόγιό του γράφει από τις Μυκήνες όπου συνάντησε δυό ηλικιωμένες αδελφές κι η μιά που λεγόταν Κλυταιμνήστρα ντρεπόταν να πει το όνομά της.
Γιατί;
‘Γιατί έχει μέσα αυτό το καταραμένο το μ΄νί’ του απάντησε.
__________________
Συγχωρέστε μου το ευτελές.
Συστήνω να πάτε αλλού αν θέλετε κουβέντες περί εθνικότητας μύθων και ρατσισμού απόψε.
Άκουσα πάλι αυτή τη μπούρδα, παρότρυνση και συμβουλή λέει «να είσαι ο εαυτός σου». Σα να γίνεται κι αλλιώς.
Ότι θα χρειαζόταν και αυτό να το εξηγήσουμε δεν το περίμενα αλλά πάμε πάλι στα βασικά:
Έναν εαυτό έχουμε. Ακόμα και σε περιπτώσεις βαριάς σχιζοφρένειας αυτόν εκφράζουμε, ακόμα κι αν βάψουμε μαλλί, αν μασκαρευτούμε, ακόμα κι όταν λέμε ψέματα αυτό τον εαυτό και τις εκφάνσεις κι εκδοχές του εκφράζουμε θέλοντας και μη.
Είναι χιλιάδες χρόνια που το ξέρει η ανθρωπότης ότι μια η φύση/ο χαρακτήρας του καθενός, είναι εκατό χρόνια που το ανέλυσαν οι σπουδαίοι ψυχαναλυτές ότι αυτό το ένα ασυνείδητο εξωτερικεύεται ακόμα κι αν υποκρινόμαστε ή κοιμόμαστε ή δεν έχουμε συναίσθηση του ποια είμαι πού πηγαίνω.
Τι είναι λοιπόν αυτή η νέα μπαρούφα που κυκλοφορεί να ψάχνουν τους εαυτούς τους ή να θεωρούν επίτευγμα το να τους βρουν; Θα σας λυπήσω μα μου φαίνεται εφεύρημα των κάθε είδους ‘θεραπευτών’ Ψυχολόγων (όχι Ψυχιάτρων), κάτι τύπου σε δουλειά να βρισκόμαστε και έλα να μου κλαφτείς και να σου βάλω εύκολα για να πληρώσεις. Ξέρετε, σαν εκείνο το «εσύ το εαυτό σου θα κοιτάς» σαν τα «μου αξίζει» των διαφημίσεων και εκείνο το γελοίο «ΑΞΙΖΩ!» που έχω ακούσει να αντικαθιστά τα πατερημά των γιαγιάδων τους και την εξομολόγηση στους παπάδες.
Θα περάσει γρήγορα όπως πέρασε εκείνη η λόξα με τις ‘θετικές ενέργειες’, μόδες είναι αυτά, μα δε μπορώ να μη γελάω.
_________________
Ακολουθούν παραδείγματα κομπογιαννιτισμού, από τα πιο ανώδυνα διότι υπάρχουν κι άλλα επικίνδυνα, τα «βρες τον εαυτό σου για να νικήσεις τον καρκίνο» που δε θα τους δώσω χώρο ούτε για να γελάσουμε.
‘Ληστέψανε την τράπεζα και τι με νοιάζει εμένα’* (μα καθόλου όμως― εδώ οι φόροι μας κι οι μίζες την τελευταία εξαετία έχουν μεταφερθεί σε κάτι CaymanIslands, τα ασφαλισμένα 'ψιλά' ενός Υποκαταστήματος θα με αγχώσουν;).
Για άλλο λόγο όμως σχολιάζω.
Η ‘Καθημερινή’ κρίνει αξιομνημόνευτο ότι ανάμεσα στους ληστές 'βρίσκονται και γυναίκες’.
Κάτι σα να μην άλλαξαν και πολλά στην οπτική των ΜΜΕ για το φύλο μου εδώ και 100 χρόνια που, άκου να δεις πράγματα, το ‘χασισοποτείον’ που είχε ανακαλυφθεί ήταν διευθυνόμενον ‘από ΓΥΝΑΙΚΑΣ’.
Τιθορέα: Συνελήφθησαν 8 άτομα για την ληστεία σε τράπεζα – Βαρύς οπλισμός στα χέρια των αρχών
Σύμφωνα με πληροφορίες συνελήφθησαν έξι άντρες και δύο γυναίκες σε Αθήνα και Αλεποχώρι
Οκτώ άτομα, έξι άνδρες και δύο γυναίκες, προσήχθησαν απογευματινές ώρες σήμερα στην Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων κατά της Ζωής και της Ιδιοκτησίας της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, σε σχέση με την πρωινή ληστεία σε υποκατάστημα τράπεζας στην Κάτω Τιθορέα Φθιώτιδας.
'Μόνο γυναίκες, παντού', μου παραπονιόταν μια φίλη. 'Πάω στα μαγαζιά, στα βιβλιοπωλεία, σε εκθέσεις, πάω με φίλες στην Κηφισιά για καφέ κι όπου κι αν πάω γύρω μου βλέπω μόνο γυναίκες. Άνδρες δεν έχει πουθενά;'
―Να πάει στο γήπεδο, σχολίασε ο Κύριος Kastell (διότι κατά λάθος είχα ανοιχτή ακρόαση).
Και με έβαλε σε σκέψεις. Διότι όλο και πιο πολύ το ακούω από φίλες και γνωστές χωρισμένες που μεγάλωσαν τα παιδιά τους κι έχουν πια χρόνο να περάσουν καλά ότι όπου κι αν πηγαίνουν βλέπουν μόνο γυναίκες. Όμως σ΄ εμένα συμβαίνει το αντίθετο. Ακόμα και στο super-marketνα πάω μόνο άνδρες ψωνίζουν γύρω μου (συνήθως 6 μπίρες κι ένα ψωμί, οπότε στο ταμείο δίνω και τη σειρά μου σε δυό-τρεις μην περιμένουν για δυό πράγματα). Το βράδυ δε όποτε βγω, παρατηρώ ότι συχνά, εκτός από τις εργαζόμενες είμαι η μόνη.
Γιατί; Η απάντηση είναι απλή: Είναι θέμα ωραρίου. Οι φίλες μου ξυπνάνε απ’ τα χαράματα και κοιμούνται νωρίς, το ‘για καφέ’ τους είναι 11:00 το πρωί κι όχι απόγευμα. Οι άνδρες το πρωί, δεν ξέρω αν δουλεύουν ή όπως εγώ κοιμούνται, πάντως κυκλοφορούν μετά το μεσημέρι ή καλύτερα το βράδυ αργά―εκτός κι αν πας σε κανένα Γυμναστήριο (που θα πέσεις σε καθαρούληδες μεν αλλά ψέκια ή εθνίκια, καλά μόνο για κάτι σιωπηλό και γρήγορο―κι οι φίλες μου δε κάνουν τέτοια).
Συμπέρασμα λοιπόν και συμβουλή μου είναι να θυμόμαστε ότι στη στεριά δε ζει το ψάρι και κάθε τι έχει την ώρα και τον τόπο του όπως ξέρουν και οι κυνηγοί κάθε είδους, είτε στο νου σας έχετε λαγούς και πέρδικες είτε το τελευταίο μοντέλο τσάντας μάρκας που σας πάει. Οπότε γιατί κινείστε αντίθετα όταν θέλετε να περάσετε καλά;
______________________________________
Εικόνα
Στο γραφείο μου. Βιολέτες μου κι ο 'Ευαγγελισμός', παλιό δώρο και έργο της Θέλγιας Σιστοβάρη.
Αυτό το ‘Πάμ’ παρακάτω!’ που ξεκίνησε ο Α. Γεωργιάδης και πια κυκλοφορεί πολύ, από Τουϊτεράδες ως κάτι Πορτοσάλτε, δεν είναι κάπως ατυχές; Δε φέρνει αυτόματα στο νου απάντηση το ‘πιο κάτω δε γίνεται';
Κι αναρωτιέμαι όλο εκείνο το επιτελείο Δημοσιοσχετιστών άραγε ο Πρωθυπουργός το κρατά μόνο για τον εαυτό του ή μήπως είναι όλοι έξωθεν και το ‘Πάμ’ παρακάτω!’ το καμαρώνουν σα μια ηγετική τραμπογκεμπελική Προστατική διαβάζοντάς το μεταφρασμένο ως‘Next!’;
_____________________________________
Φέρνω παραδείγματα video που το έχει και στον τίτλο μα θα το ακούσετε ως τελευταία φράση σε όλες του τις απαντήσεις όποτε δεν του αρέσει η ερώτηση. Επίσης δημοσιογράφοι, πρωινοί συνήθως, όταν δεν τους πολυβολεύει το θέμα.
Ή μήπως απλώς ακούνε πολύ Αντώνη Ρέμο;
«Άντε καρδιά μου κι άσπρο πάτο
καιρός να πάμε παρακάτω…
(Δε ξέρει τι θέλει, δε ξέρει τι κάνει
…..στο χάος με σπρώχνει…. κ.λ. κ.λ…)
Αλλά, μιά και πήραμε τον κατήφορο σας θυμίζω ότι εκτός της γνωστής παλιάς ταινίας υπάρχει κι ο 'Κατήφορος' του Ξενόπουλου, τον οποίο συστήνω, έτσι για να καθαρίζει λιγάκι το μυαλό.
- Δικό μας παιδί δηλαδή, από 'κείνα; Βρέθηκε μπροστά μου στη Μύκονο. ______________________________ Ψάχνοντας ανακάλυψα πως όχι δεν είναι πρεζάκι ο οδηγός μα πρόκειται για Ολλανδική εταιρία. Μα το χάρηκα.
Μου γράφει κάποιος και απαντώ πως έρχομαι στην Αθήνα για μια εγχείρηση* οπότε θα τα πούμε από κοντά.
―Μου δανείζεις το Χ ποσό, απαντά με υποσχέσεις πως θα τα επιστρέψει 1η του μηνός και κλάψες πως δεν έχει για βενζίνη, για το παιδί του και λοιπά.
Έχουμε παρελθόν, ουδέποτε τα επιστρέφει, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Με διασκεδάζει η αγαρμποσύνη του.
Έχω έναν άλλο γνωστό πιο επιτήδειο που θα υποκρινόταν ενδιαφέρον για την υγεία μου, θα προσφερόταν να βοηθήσει αν χρειάζομαι κάτι―και ύστερα, θα μου ζητούσε ακόμα μεγαλύτερο ποσό.
Κι αναρωτιέμαι ποιο είναι καλύτερο; Ο απολύτως χοντρόπετσος κάφρος ή ο χρηστικός γαλίφης;
Προσωπικά προτιμώ τους δεύτερους διότι, στην τελική, κάτι παίρνω κι εγώ― μαζί με τη χαρά να τους αρνηθώ αφού έχουν τρέξει να με εξυπηρετήσουν. Από το κακό, το μισό κακό προτιμώ όπως έλεγε κι ο Αισχύλος.* Ωστόσο αν κάποιος ξεγελιέται κι επενδύει συναισθηματικά υποθέτω πληγώνεται.
Τι λέτε, ποιο είδος hustlerείναι χειρότερο;
*Μια διορθωτική για πόνο που με ταλαιπωρεί καιρό, τίποτε ιδιαίτερα σοβαρό.
**‘τὸ βέλτερον κακοῦ
καὶ τὸ δίμοιρον αἰνῶ’
Ικέτιδες Αισχύλου
(Από το κακό το καλύτερο,
ακόμα και το μισό κακό προτιμώ)
Εικόνα στην Αθήνα με το Μεγαλέξανδρο του πολυαγαπημένου Γιώργου Ζιάκα
―Πώς εμπνεύστηκε να ονομάσει Microsoft την εταιρεία του ο Μπιλ Γκέιτς;
―Κοιτάζοντας το πέος του: micro και soft.
―――――――――――――
Συγχωρέστε μου τη βουλγκαριτέ, δε συνηθίζω να θίγω κυρίους για μεγέθη κι αντοχές, παρασύρομαι όμως διαβάζοντας στα Έγγραφα Επστάιν ότι έψαχνε να δώσει πενικιλίνη στην γυναίκα του εν αγνοία της όταν φοβόταν πως την κόλλησε τη γονόρροια που του χάρισαν κάτι Ρωσίδες.
[Για την Ιστορία, η γυναίκα του Μελίντα τον έχει χωρίσει αν και για τις Ρωσίδες μάλλον τώρα το μαθαίνει, μαζί μας.
Όσο για μένα δεν έχω πρόβλημα με την 'απιστία' αλλά με το ψέμα και ασυγχώρητο θεωρώτο να φαρμακώνουμε το σύντροφο.]
Μήπως αν θέλουμε να εκφέρουμε άποψη για το Ιράν να μάθουμε πρώτα ότι άλλο Χομεϊνί κι άλλο Χαμενεΐ;
Ναι, ίδια χάλια στα μυαλά, ναι μοιάζουν με τα
μούσια αλλά ο Χομεϊνί μάς έχει αφήσει χρόνους από το 1989 και δε νομίζω να
βρυκολάκιασε και να επανεμφανίσθη, ιδίως επειδή τη θέση του έχει πάρει ο πρώην
Πρωθυπουργός του, ο Χαμενεΐ.
Το εμπεδώσαμε;
Συγγνώμη για το διδακτικό ύφος αλλά τι σάς έλεγα και προχθές; Καλό να ακούμε και να διαβάζουμε πριν ανοίξουμε το στοματάκι/ταμπλετάκι μας- Non?
Όνομα συζύγου δεν παίρνουμε πλέον μα αν ερωτευόμουν κύριο Πρέζα δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα αν ήταν να πάρουν τα παιδιά το επώνυμό του, όσο κι αν πίεζε το σόι του μη χαθεί το ένδοξο και τιμημένο όνομα των υπερήφανων Πρεζαίων.
Κι ωστόσο θυμάμαι ως παιδί φίλη του πατέρα μου που την αγαπούσα πολύ και λεγόταν Κόκκα και ήταν όντως «γνωστής οικογενείας». Το Κόκκα ή Κόκα που σημαίνει κεφάλι στα αλβανικά δεν είναι σπάνιο αρβανίτικοεπίθετο.