Βίας μορφές στη Μύκονο

 

Γιάννης Ρήγας Ασημομύτης

Το παντοπολειο μας θα μηνει κληστο

Λογο κακης σημπεριφόρας πελατων

Ενας γνωστος μυκονιατης μας αφησε φεσι δυο βοτκες η μια μαλιστα την ερηξε πανω μου

Ειναι καταγεγραμενα στην καμερα

Εχουν σταλθει βιντεο στην αστηνομια

Καταγκελον περηστατικου

Βασειλιος ασημομυτης

Μαρτηρες

ασημομυτης γιαννης 

Ασημομυτης μαρκος

 

Φρικτά και ανησυχητικά πράγματα.

Φέτος το νησί είναι σε κατήφορο- είχαμε περιστατικό αληταράδων ακόμα και σε αεροπλάνο (πτήση προς Νάπολη προχθές, καθυστέρηση 3 ώρες λόγω 10μελούς παρέας).

Πάνε λοιπόν τα χρόνια τα χίππικα της ευγένειας και της ανοχής του κάθε άλλου; Πάει η φημισμένη ατμόσφαιρα της Μυκόνου;

Ανεχόμαστε (στο όνομα της αρπαχτής) τους περιττούς προβολείς στα βράχια που φωλιάζανε βαρβάκια, ανεχόμαστε τους κραδασμούς και τα νταμπαντούμπα ακόμα και σε άδεια μαγαζιά· ανεχόμαστε εκσκαφείς, τσιμεντώματα, άχρηστες φωταψίες και βομβαρδισμό πυροτεχνημάτων με αφορμή γάμους και  γενέθλια κάθε εποχιακού γλεντζέ· ανεχόμαστε να μάς βρίζει στο δρόμο κάθε οδηγός 'νεκροφόρας' και να παρκάρει όπου κι όπως να 'ναι· ανεχόμαστε ασφαλστοστρώσεις σε ερημιές όταν ο Δήμος δεν καταφέρνει να συντηρήσει τους ήδη υπάρχοντες δρόμους τους γεμάτους λακούβες και σκουπίδι. 

Ανεχόμαστε (στο όνομα της αγάπης μας για το νησί) πολλά και διάφορα μα ας θέσουμε το όριό μας τουλάχιστον στη ΒΙΑ*.

______________________________________

*Και δεν έχει σημασία αν είναι Μυκονιάτης ή τουρίστας: η ατμόσφαιρα βίας κι ασυδοσίας επιδρά σε όλους μας.

**Επεισόδιο σε πτήση από τη Μύκονο:  https://www.thetoc.gr/koinwnia/article/epeisodio-se-ptisi-apo-ti-mukono-nearoi-agnoisan-odigies-kai-kathusterisan-ptisi-pano-apo-3-ores/

 

Υποστήριξη. Όχι Τιμωρία_ 26 /6 Ημέρα ΓΙΑ τα ναρκωτικά. Όχι 'κατά'.

Υποστήριξη. Όχι Τιμωρία. Το λέμε συνέχεια, το λέμε κάθε χρόνο. 26 Ιουνίου είναι η Ημέρα ΓΙΑ τα ναρκωτικά. Όχι 'κατά'. Είναι παράλογο να δηλώνεις 'κατά' ουσιών σαν το παιδάκι που χτυπά το έπιπλο στο οποίο χτύπησε. Κατά της προβληματικής χρήσης. Κατά της προκατάληψης, κατά της Μαύρης Αγοράς και της άγνοιας. Κατά της ποινικοποίησης και της τιμωρητικής αντιμετώπισης που αποδείχθηκε πιά ότι δε φέρνει άλλο αποτέλεσμα  από την απομόνωση και το στιγματισμό.

__________________________________________________________

Αν πιστεύετε ότι αξίζει μια καλύτερη ζωή κι ευκαιρίες για τα άτομα που έκαναν/κάνουν χρήση ψχδ ουσιών παρακαλούμε στηρίξτεμας με ένα like στη Σελίδα μας για να ενημερώνεστε για την πορεία του Ελληνικού Δικτύου για τη Μείωση Της Βλάβης: https://www.facebook.com/drug.peers.net

 

Το PeerNUPS_ΔΙΚΤΥΟ ΟΜΟΤΙΜΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ ΨΥΧΟΔΡΑΣΤΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ-Mείωσης της Bλάβης ,είναι μέλος τουEuroNPUD, του Δικτύου όμορων οργανώσεων της Δυτικής Eυρώπης που με τη σειρά του ανήκει στο παγκόσμιο δίκτυο INPUD.

 

EuroNPUD https://www.euronpud.net/who-we-are

Και η φεμινιστική μας ομάδα EuroNPUD SisterWUD

INPUD https://inpud.net

Και η Παγκόσμια φεμινιστική Ομάδα για τη Μείωση Της Βλάβης WHRIN https://whrin.site/

#SDP #support_dont_punish

#WHRIN

Euronpud Sisterwud EuroNPUD Public

WHRIN

Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών .Ψυχοδ/κων Ουσιών

Support. Don't Punish.

______________________________________________

Να είσαι ο εαυτός σου, λέει. ― Δηλαδή γίνεται κι αλλιώς;

 

Άκουσα πάλι αυτή τη μπούρδα, παρότρυνση και συμβουλή λέει «να είσαι ο εαυτός σου». Σα να γίνεται κι αλλιώς.

 

Ότι θα χρειαζόταν και αυτό να το εξηγήσουμε δεν το περίμενα αλλά πάμε πάλι στα βασικά:

Έναν εαυτό έχουμε. Ακόμα και σε περιπτώσεις βαριάς σχιζοφρένειας αυτόν εκφράζουμε, ακόμα κι αν βάψουμε μαλλί, αν μασκαρευτούμε, ακόμα κι όταν λέμε ψέματα αυτό τον εαυτό και τις εκφάνσεις κι εκδοχές του εκφράζουμε θέλοντας και μη.

Είναι χιλιάδες χρόνια που το ξέρει η ανθρωπότης ότι μια η φύση/ο χαρακτήρας του καθενός, είναι εκατό χρόνια που το ανέλυσαν οι σπουδαίοι ψυχαναλυτές ότι αυτό το ένα ασυνείδητο εξωτερικεύεται ακόμα κι αν υποκρινόμαστε ή κοιμόμαστε ή δεν έχουμε συναίσθηση του ποια είμαι πού πηγαίνω.

 

Τι είναι λοιπόν αυτή η νέα μπαρούφα που κυκλοφορεί να ψάχνουν τους εαυτούς τους ή να θεωρούν επίτευγμα το να τους βρουν; Θα σας λυπήσω μα μου φαίνεται εφεύρημα των κάθε είδους ‘θεραπευτών’ Ψυχολόγων (όχι Ψυχιάτρων), κάτι τύπου σε δουλειά να βρισκόμαστε και έλα να μου κλαφτείς και να σου βάλω εύκολα για να πληρώσεις. Ξέρετε, σαν εκείνο το «εσύ το εαυτό σου θα κοιτάς» σαν τα «μου αξίζει» των διαφημίσεων και εκείνο το γελοίο «ΑΞΙΖΩ!» που έχω ακούσει να αντικαθιστά τα πατερημά των γιαγιάδων τους  και την εξομολόγηση στους παπάδες.

 

Θα περάσει γρήγορα όπως πέρασε εκείνη η λόξα με τις ‘θετικές ενέργειες’, μόδες είναι αυτά, μα δε μπορώ να μη γελάω.

_________________

Ακολουθούν παραδείγματα κομπογιαννιτισμού, από τα πιο ανώδυνα διότι υπάρχουν κι άλλα επικίνδυνα, τα «βρες τον εαυτό σου για να νικήσεις τον καρκίνο» που δε θα τους δώσω χώρο ούτε για να γελάσουμε.

__________________________________________-

Κι ένα διασκεδαστικό για την ανάγκη εξομολόγησης. 

Να είσαι στη Μύκονο και να ψάχνεις για παπά.

Σήμερα για τότε που ήμουν άλλη

 

Πώς αλλάζουν τα ήθη.

 

«Λίγοι γνωρίζουν πως ένας των πρώτων μου ερώτων ήτανε Γερμανός ψυχίατρος, 33 ετών όταν ήμουν 16. Μαζί του πήρα τα πρώτα μου l.s.d., μαζί του έμαθα πόση απόσταση έχω εγώ από τον άλλο, μαζί του έζησα πολλά και κωμικά μα και παράνομα που δε νομίζω ότι είναι του παρόντος...», έγραφα μεταξύ άλλων από το Βερολίνο, την πόλη του, πριν 10 χρόνια.

 

Και σκέπτομαι, σήμερα δε θα το ανέβαζα εδώ. Σήμερα θα τον κατηγορούσατε, θα πήγαινε φυλακή. Σήμερα θα σχολιάζατε εναντίον του.

Όμως εγώ έχω μεγάλη ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα για όσους με άντεξαν στο παρελθόν. Γιατί όχι; Ειναι η ζωή μου- δίχως αυτούς δεν ξέρω ποια θα ήμουν.. 

_________

Με ένα Γερμανό όταν ήμουν άλλη:  https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2014/03/blog-post_8.html

Εικόνα η γράφουσα a la maniere de Andy Warhol

Συμβουλή για Κυρίες μόνες (και όχι μόνο)

 

'Μόνο γυναίκες, παντού', μου παραπονιόταν μια φίλη. 'Πάω στα μαγαζιά, στα βιβλιοπωλεία, σε εκθέσεις, πάω με φίλες στην Κηφισιά για καφέ κι όπου κι αν πάω γύρω μου βλέπω μόνο γυναίκες. Άνδρες δεν έχει πουθενά;'

―Να πάει στο γήπεδο, σχολίασε ο Κύριος Kastell (διότι κατά λάθος είχα ανοιχτή ακρόαση).

 

Και με έβαλε σε σκέψεις. Διότι όλο και πιο πολύ το ακούω από φίλες και γνωστές χωρισμένες που μεγάλωσαν τα παιδιά τους κι έχουν πια χρόνο να περάσουν καλά ότι όπου κι αν πηγαίνουν βλέπουν μόνο γυναίκες. Όμως σ΄ εμένα συμβαίνει το αντίθετο. Ακόμα και στο super-market να πάω μόνο άνδρες ψωνίζουν γύρω μου (συνήθως 6 μπίρες κι ένα ψωμί, οπότε στο ταμείο δίνω και τη σειρά μου σε δυό-τρεις μην περιμένουν για δυό πράγματα). Το βράδυ δε όποτε βγω, παρατηρώ ότι συχνά, εκτός από τις εργαζόμενες είμαι η μόνη.

Γιατί; Η απάντηση είναι απλή: Είναι θέμα ωραρίου. Οι φίλες μου ξυπνάνε απ’ τα χαράματα και κοιμούνται νωρίς, το ‘για καφέ’ τους είναι 11:00 το πρωί κι όχι απόγευμα. Οι άνδρες το πρωί, δεν ξέρω αν δουλεύουν ή όπως εγώ κοιμούνται, πάντως κυκλοφορούν μετά το μεσημέρι ή καλύτερα το βράδυ αργά―εκτός κι αν πας σε κανένα Γυμναστήριο (που θα πέσεις σε καθαρούληδες μεν αλλά ψέκια ή εθνίκια, καλά μόνο για κάτι σιωπηλό και γρήγορο―κι οι φίλες μου δε κάνουν τέτοια).  

 

Συμπέρασμα λοιπόν και συμβουλή μου είναι να θυμόμαστε ότι στη στεριά δε ζει το ψάρι και κάθε τι έχει την ώρα και τον τόπο του όπως ξέρουν και οι κυνηγοί κάθε είδους, είτε στο νου σας έχετε λαγούς και πέρδικες είτε το τελευταίο μοντέλο τσάντας μάρκας που σας πάει. Οπότε γιατί κινείστε αντίθετα όταν θέλετε να περάσετε καλά;

______________________________________

Εικόνα 

Στο γραφείο μου. Βιολέτες μου κι ο 'Ευαγγελισμός',
παλιό δώρο και έργο της Θέλγιας Σιστοβάρη.

Αδιακρισίες της Γλώσσας: πτώματα στα συμπτώματα και άλλα του ξενυχτιού

 

                                               

Αδιακρισίες της Γλώσσας. Αυτό ας πούμε που τα συμπτώματα έχουν μέσα πτώματα δε θα το λέγαμε και ευγενικό.

 

Το Γήρας σκέπτομαι. Για σας τους νέους το λέω, δεν έχετε ιδέα τι σας περιμένει. Ζει πάντα εκείνο το παιδί, συγκατοικεί με το νέο μέσα μας και αν η πείρα δίνει κάποια λογική η καρδιά δεν παύει να μάς αναστατώνει. Δε λέω για χαζοαισθήματα και μπούρδες, λέω για τον πόθο της ζωής, τον τρελό τον τι να τον κάνεις όταν πλέον, όπως το ’λεγε  κι ο Ευαγγελιστής ,‘ο νους μεν πρόθυμος, η δε σαρξ ασθενής’.

 

Μια κοπέλα μου είπε χθες ‘όταν σας βλέπω λέω μακάρι κι εγώ όταν φτάσω τα χρόνια σας να έχω το σώμα σας’.

Γλυκά της χαμογέλασα, δεν απαντιούνται αυτά, μα ο κύριος δίπλα μου στο μπαρ μονολόγησε ότι ‘εδώ δεν το ‘χει τώρα’ και χορέψαμε μαζί ένα εντυπωσιακό, έτσι να ξορκιστεί η χοντράδα. Καλός άνθρωπος, τον ευγνωμονώ διότι ως γνωστόν πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι (δηλαδή, για να σας το πω απλά, σε κενή και κούφια ματαιοδοξία δεν υστερώ κι αν δεν επιδείκνυα την ευλυγισία μου θα έπεφτα σε θλίψη).

 

‘Θα θελα να μου να μικ’ιός

θα θελα να ’σουνα μικρή

ο έρωτάς μας ο τρελός

να ξεκινούσε απ’ την αρχή’ όπως λέει κι εκείνο το νησιώτικο μα φευ εύκολα απ’ τα συμπτώματα καταλήγουμε στα πτώματα, οπότε άσε λες, ας μην το πιώ το επόμενο ποτήριο, ας πω ένα ακόμα όχι σ’ εκείνο που ως τώρα έλεγα ‘ζωή’. 

_____________________________

*Πάντα παραφράζω με «νου» όταν το χρησιμοποιώ μα ο Ευαγγελιστής λέει «πνεύμα»:

«Το μεν πνεύμα πρόθυμον η δε σαρξ ασθενής» το έχω στο Ματθαίο (κστ΄) στη Βίβλο μου. Το είπε υποτίθεται ο Ιησούς στους Μαθητές του επειδή τους πήρε ο ύπνος όσο εκείνος προσευχόταν.

#Μυρτώς βρε παιδιά, Μυρτώς! #Γλώσσα #grammar_nazi

#Μυρτώς βρε παιδιά, Μυρτώς, όπως Μαντώς κ.ο.κ. Δημοτική μιλάτε. Αν γράφατε αρχαία να το λέγατε κατά το #Σαπφούς.

Κι όχι τίποτε άλλο μα μετά μου πετάτε και κάτι 'του Ίων', 'τον Ιάσων' , 'την Άρτεμις' και 'τον Όθων' και με απελπίζετε.

 

Ρωτάτε, μη ντρέπεστε. Δε φταίτε εσείς για το ελληνικό σχολείο,

 όμως ‘Ρωτώντας παν στην Πόλη’ αλλιώς μένουν πίσω κι άσκοπα ξεφτιλίζεστε.

 

Τα έγραφα και παλιότερα στο: ‘Αρχαία ονόματα για τα παιδιά; Χρυσή μου, συγκεντρώσου! όπου μεταξύ άλλων:

 

'....Νιόβη, Κασσάνδρα κι Ιφιγένεια δείχνουν είτε άγνοια είτε περιφρόνηση της Ιστορίας την οποία υποτίθεται τιμούν.

Ίρις και Θέμις και Λέων και Ιάσων, και Οδυσσεύς, είναι ωραία κι άξια αλλά εξαρτάται η ωραιότης από το πόσο εγγράμματοι είναι οι γονείς και το περιβάλλον στο οποίο θα ζήσει ο φέρων το όνομα.

Κουράστηκα να ακούω από μάνα 'Θα πω στον Ιάσων', 'έλα Γιόλη' (Ιόλη), 'είναι του Λέων μου' και λοιπά ακαλαίσθητα και τόσο κουραστικά που πρόσφατα παρασύρθηκα και σε μια 'μαμά του Λέων' που με ρώτησε είπα 'δεν τον βαφτίζεις Νικολάκη που ξέρεις να το λες;'

Τις συνέπειες τις φαντάζεστε. Ο Λέων δεν εσώθη, μια ζωή γνωστοί και φίλοι θα μαθαίνουν με το πρώτο πως είναι γόνος ανόητης μαμάς, μα δεν εσώθη ούτε η γράφουσα. Η 'ευγενής Τέχνη του να κάνεις εχθρούς' είχε ξανά εξασκηθεί, παρά το γάντι.... ' από: https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2012/09/blog-post_14.html   

_____________________________________________________

Εικόνα τα εν Μυκόνω μου Λεξικά στην αγαπημένη νεανική βιβλιοθηκούλα του παππού μου που ακόμα έχει στα ράφια την όμορφη γραφή του με κόκκινο μολύβι: ‘Ιστορία’ στο ένα, ‘Τραγωδίες’ άλλο κλ, περήφανος τότε το 1927 που νέος καθηγητής σταλμένος στην Έδεσσα, κατάφερνε να αγοράζει βιβλία και «έφτιαχνε τη Βιβιλιοθήκη του» όπως γινόταν τότε. (Το Δημητράκο μου, όπως βλέπετε τον έχω διαλύσει κι έχασε τίτλους από την όψη).

 

Για γνώση Γραμματικής στυστήνω Τζάρτζανο αν αγαπάτε Ιστορία, Γλώσσα και την ανάγνωση μα και Τριανταφυλλίδη ανυπερθέτως (υπάρχει και σε .pdf)

 #Γλώσσα #grammar_nazi

Κορίτσια, εσείς τα σέβεστε τα παντελόνια σας;

'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς….*

Ακόμα το θυμάμαι. Ήμουν παιδί σε ταξί. 

―Θα το πνίξεις το παιδί μωρή, φώναξε ο ταξιτζής σε μια έγκυο που φορούσε παντελόνι.

Έτσι ήταν τότε, το λέω για σάς τους νεότερους πολυτραυματίες της καθημερινότητας, ότι τότε άνδρας να ήσουν κι είχες δικαίωμα να κράζεις, να κλωτσάς,  να χουφτώνεις, να ρίχνεις και καμιά σφαλιάρα για συμμόρφωση.

Μα άλλο είναι το θέμα μας. Προπολεμικά στη Δύση και ως τα χρόνια της Χούντας στην Ελλάδα δεν ήταν πρέπον να φοράνε οι γυναίκες παντελόνια. Εξ ου και τα ‘να σέβεσαι τα παντελόνια σου’ με τα οποία γαλουχούσαν τα αγόρια.

Σ’ εμάς όλα αυτά εξαφανίστηκαν ως τη Μεταπολίτευση, στην κεντρική Ευρώπη με τον πόλεμο και τις εντυπωσιακές Ρωσίδες στρατιωτίνες* αν και από πιο παλιά στους κόσμους των καλλιτεχνών και τη μόδα το ρεύμα είχε ξεκινήσει από το 1920.

 

Εικόνα: Μαθήτριες στο Μπρούκλιν το 1942 εμφανίστηκαν στο σχολείο με παντελόνια για να συμπαρασταθούν σε συμμαθήτρια που την προηγουμένη είχε πάρει αποβολή λόγω παντελονιού στην τάξη.

_______________________________________

*'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς…. 

..κι όσοι τσολιά μου σ΄αντικρίζουν

τα κουτσομπολιά αρχίζουν..

.. την κυκλοφορία σταματάς…’

Βαμβακάρης-Τσέρτος

*οι Ρωσίδες πιλότοι μικρών βομβαρδιστικών με κομμένα φτερά και μισή μηχανή ώστε να μην ακούγονται, έσπαγαν το ηθικό των Βερολινέζων  στο ΒΠΠ κι έγραψαν Ιστορία αλλά και η Βασίλισσα Ελισάβετ σόκαρε όταν ίππευσε ανδρικά με παντελόνι (ανεπίσημα, στο κτήμα της) αλλά τελικά τη δέχθηκαν στον πόλεμο που το εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων και επέμενε να φορά τη στολή.

**Girls Show Up In Slacks At Abraham Lincoln High School, In Brooklyn,in Protest Because A Classmate, Beverly Bernstein, Was Suspended The Day Before For Wearing Slacks,1942