Ο φίλος μου που ζούσε στο αεροδρόμιο

Δημοσιότητα πήρε σήμερα στην Ελλάδα ένας άνθρωπος που βρέθηκε να κατοικεί σε Αεροδρόμιο. Θυμηθήκαμε και μια ταινία με τον Tom Hanks- η οποία έχει ‘Happy End’ βεβαίως.

 

Είχαμε ένα φίλο που το έκανε αυτό. Χρόνια ζούσε στην Ολλανδία, ερχόταν στη Μύκονο τα καλοκαίρια. 

Ζωγράφιζε. Κάποτε αδρά θυμάμαι ότι είχε παντρευτεί Ολλανδέζα;

Στη Μύκονο θα θυμάστε το Γιάννη (S... ή N... τα.. παρατσούκλια του, από Κ.. το επίθετο).

Δε θυμάμαι πια τι πήγε στραβά και κατέληξε να ζει στο Βενιζέλος. Ποτέ δεν είπε πως κάτι πήγε στραβά, ποτέ δεν παραπονιόταν, ποτέ δε γκρίνιαζε.

Μέσα του βαθιά δεν ξέρω τι έλεγε στον εαυτό του μα προς εμάς γνωστούς και φίλους ποτέ δεν έδειξε να γκρινιάζει ή να μεμψιμοιρεί.

Ιδιότροπος ήταν και το καλλιεργούσε. Όταν κάποιος τον ενοχλούσε τον έκοβε. Μαχαίρι. Μα δε μάθαινες γιατί. Δεν κουτσομπόλευε, δε ρωτούσε, δεν έβλεπε ίσως κανένα μας.

 

Στο αεροδρόμιο τον κατάλαβαν. ‘Ένας ‘μπάτσος’ (σόρυ αν είστε Αστυνομικός, έτσι μου μετέφεραν την πληροφορία), τον κυνήγησε, του είπε ότι αν τον ξανάβλεπε θα τον έσπαγε στο ξύλο. Ο Γιάννης δεν έπαιρνε από αυτά, το ‘ριχνε στην τρέλα. Αυτό που κάποιοι κάνουν τρέλες κάνοντας τον τρελό ενώ πιστεύουν ότι δεν είναι.  Για εκείνον, από χρόνια, ασυνήθιστες συμπεριφορές δημόσια ήταν συνήθεια, τρόπος επιβίωσης σα ζωντανό Θέατρο για το εγώ του, να κάνει γνωριμίες αλλά και σαν άμυνα όταν κάτι άλλο ενοχλούσε τον περίγυρο. 

Όμως ο Μπάτσος δεν ήταν σαν εμάς, δεν καταλάβαινε από ανορθόδοξες συμπεριφορές, από ντυσίματα αλλιώτικα και Θέατρα του Παραλόγου και του δρόμου.  Του έλεγε ‘Θα σε σπάσω στο ξύλο αν σε ξαναδώ. Και το έκανε, ο Γιάννης βρέθηκε στο νοσοκομείο και το πόδι του ποτέ δεν έφτιαξε μετά, τον πονούσε πολύ, μάθαμε από κοινό μας φίλο κι έμπορο.

 

Αλληλογραφούσαμε. Κάποια στιγμή χάθηκε. 

Έλαβα ένα μήνυμα στο Facebook. H φίλη του Ανίτα από την Ολλανδία. Μου είπε ότι εκείνη του είχε φτιάξει το προφίλ για να βάζει τη ζωγραφική του και εκείνη είδε τα emails και τα μηνύματά μου. Ο Γιάννης, μου είπε, δεν έχει πια υπολογιστή, ούτε τηλέφωνο.  Μια φορά την εβδομάδα παίρνει τα μηνύματά του από το ταχυδρομείο, διεύθυνση Post Restante  στο Ηράκλειο.

 

Βρήκα την ανιψιά του το 2022,

‘Δεν  ξέρουμε καν αν ζει...’ μου είπε κι ότι όποτε ακούσουν κάποια περίεργη περίπτωση επικοινωνούν. ‘Περίεργη’.. θάνατο εννοούσε. 

 

‘Ακόμα ζωντανοί΄είχε γράψει ο Κύριος Kastell σε μια φωτογραφία τους στο σπίτι μας.  Για τον εαυτό του μιλούσε, αλλά μυστήρια η διαίσθηση, λίγο μετά ο Γιάννης χάθηκε από προσώπου γης.

 

Εύχομαι να μάς ξέχασε όλους διότι είναι μακριά, ευτυχισμένος.

Κάπου στην Αθήνα έχω έργα του- δώρα μα και αγορασμένα από τον Κύριο Kastell.

 ______________________________________

Η είδηση σήμερα, ET3 , μα δε μπόρεσα να τo βρω στο YouTube, το φέρνω από το Twitter (X). Συγκινητικό που έχει μαζί του και το σκυλάκι του, Κοκονάκι 12 ετών: https://x.com/stenikito/status/2040372544251822256

Το ρεπορτάζ έπαιξε στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ3. Αν μπορείτε, αφιερώστε λίγο χρόνο να δείτε το βίντεο. Και αν θέλετε, μοιραστείτε το. Ίσως έτσι φτάσει εκεί που πρέπει, σε ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν (για το κινητό του ανθρώπου στο inbox). pic.twitter.com/4Mc78ri3A8

— Stelios nikitopoulos (@stenikito) April 4, 2026

Πάντα θυμόταν τα βυρωνικά μου

             The Terminal: Tom Hanks https://www.imdb.com/title/tt0362227/?ref_=vp_ov_i   

Παρντόν και έγινε με μια συγγνώμη και ένα ευχαριστώ

                                   

 

Είναι γνωστά τα τελευταία λόγια της Μαρίας Αντουανέττας πριν σκύψει να ακουμπήσει το κεφάλι της στη λαιμητόμο. ‘Παρντόν, Κύριε’*ψιθύρισε στο Δήμιο επειδή τον πάτησε, κατά λάθος, σκοντάφτοντας στα σκαλιά καθώς ανέβαινε στην εξέδρα..

 

Υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων που δε ζητά συγγνώμη. 

Χωρίζεται σε αμέτρητες υποκατηγορίες, όπως λ.χ. εκείνους που δεν κάνουν ποτέ λάθος ή εκείνους που πιστεύουν ότι είναι λάθος να παραδεχθείς το λάθος σου ή εκείνους που έχουν ζήτημα εγωισμού, που νομίζουν πως μια συγγνώμη είναι αποδοχή χρέους δυσβάσταχτου.

 Άλλοτε είναι θέμα αγωγής κι ανατροφής και περιβάλλοντος, άλλοτε θέμα εγωισμού. Μα αυτά, αυτούς, τους ξέρουμε. 

Με το άλλο απορώ. Εκείνους που δε λένε ευχαριστώ για μικρά ή μεγάλα, ούτε μηχανικά όπως δίχως σκέψη ευχαριστούμε από (καλή) συνήθεια όποτε μάς δίνουν κάτι, είτε όταν αλήθεια μας βοήθησαν και το εννοούμε και θέλουμε να εκφραστεί ότι πολύ το υπολογίζουμε.

Και αυτούς, όμως, που δυσκολεύονται να με ευχαριστήσουν, τους συνήθισα στη χώρα αυτή που μου έτυχε να ζω. Η απορία μου σήμερα -επειδή μόλις μου έτυχε με φιλοδώρημα σε ντελιβερά- είναι πότε ακριβώς και με ποια λογική έγινε το ‘έγινε’ συνώνυμο του ‘ευχαριστώ’.

 

___________________________________________________

*‘Pardonnez-moi, monsieur. Je ne l'ai pas fait exprès’.

‘Παρντόν, Κύριε, δεν το έκανα επίτηδες’  είπε στον Ανρί Σανσόν, τον πασίγνωστο Δήμιο της Επανάστασης.

Εξαντλημένη από την τετραετία στη φυλακή και την αγωνία για το μέλλον των παιδιών της, ταλαιπωρημένη για μήνες από ακατάσχετες αιμορραγίες αδιάγνωστου γυναικολογικού προβλήματος που εκτός της εξάντλησης είχε συνέπεια και την ταπείνωση στις δύσκολες συνθήκες φυλακής (κι εκείνων των προ ταμπόν και τρεχούμενου νερού εποχών) μόλις είχε μεταφερθεί στην ξύλινη εξέδρα της Καρμανιόλας από το σκοτεινό και υγρό κελί της στην Κονσιερζερί. Τρέμοντας από το κρύο μέσα στο λευκό λεπτό μεσοφόρι της, κουρεμένη πάνω από τον αυχένα για τον αποκεφαλισμό, η ‘Χήρα Καπέτου’ όπως λεγόταν πιά, στις 16  Οκτωβρίου 1793 είχε μόλις διασχίσει σε ανοιχτό κάρο το Παρίσι (γιατί πολλά είχαν μεσολαβήσει από όταν το Λουδοβίκο, τον άνδρα της κι άλλους αριστοκράτες τους μετέφεραν σε κλειστές άμαξες). 

Από νωρίς περίμενε ο λαός στη διαδρομή και οι θρυλικές ‘Poissardes’ (οι γυναίκες ‘της αγοράς’ που έγιναν γυναίκες-σύμβολα της Επανάστασης όταν διαδηλώνοντας το 1789 μπήκαν στις Βερσαλλίες για να ζητήσουν από τον ίδιο το Βασιλιά ψωμί και αψηφώντας πύλες, φύλακες και στρατό βρήκαν τα διαμερίσματά της βασιλικής οικογένειας και τους μετέφεραν όλους στην πρωτεύουσα) πρωτοστατούσαν φωνάζοντας συνθήματα της Επανάστασης και πετώντας βρωμιές και σάπια λαχανικά στην Πρώην Βασίλισσα. 

Λένε ότι η Μαρία Αντουανέττα έσκυψε και σήκωσε με χάρη ένα τέτοιο σάπιο κρεμμύδι και το μύρισε σα να της είχαν προσφέρει τριαντάφυλλο την ώρα του χορού . Η ιστορία είναι χαρακτηριστικά φτιαχτή, κάποιου αδαούς που δεν κατανοεί τι είναι ο βαθύς πόνος , μα ούτε μπορεί να φανταστεί την αγεφύρωτη απόσταση που, στα ίδια της τα μάτια, εκείνη, ως απόγονος Καισάρων, είχε από τις αόρατες γι’ αυτήν ‘Ψαρούδες’. Μια απόσταση που τελικά είναι κι ένα απ’ τα αίτια άγριου μίσους και οργής προς την ασπρομάλλα 37χρονη χήρα που είναι γνωστό πως ούτε στα νιάτα και τις δόξες της δε αγάπησε κοσμικές προστριβές και κατινιές του σαλονιού. Πρώτα-πρώτα διότι ήταν μυωπική κι αν κάτι μύρισε ίσως να ήταν για να δει τι ήταν, αλλά πιο πιθανό είναι να είχε αλλού το νου της.  Όμως, κυρίως, πώς θα έπιανε κάτι αφού τα χέρια της σε όλη τη διαδρομή ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη της;  Αυτά μάλιστα τα δεμένα χέρια μαζί με την εξάντληση και τη μυωπία της στη διαδρομή στο πρωινό φως μετά από μήνες στο σκοτεινό κελί είναι, όπως διηγείται ο Στέφαν Τσβάιχ στην εξαιρετική βιογραφία της, η αιτία που σκόνταψε πάνω στο Δήμιο ανεβαίνοντας στην καρμανιόλα.

 

Τσβάιχ. Πληροφορία ως κάτι πιο προσωπικό, αν διασκεδάσατε που φέρνω τόσες λεπτομέρειες:

Διάβασα 12 ετών τη βιογραφία της από τον συμπατριώτη της Στέφαν Τσβάιχ (την οποία συστήνω) κι έγινε αιτία στο Παρίσι να πάω στην Κονσιερζερί τη φυλακή της, να χαρώ τις Βερσαλλίες που λάτρεψα και με κατέκτησαν κι αυτές και οι κήποι και το Ροκοκό ως ρυθμός και της απλότητας καλαισθησία του Τριανόν που μου καλλιέργησε μια εκτίμηση βαθιά της Φύσης, κι είχαν αυτές οι πολύ νεανικές ανακαλύψεις μου συνέπεια το μακρύ αισθητικό και πολιτικό ταξίδι απ’ το οποίο δεν έχω επιστρέψει ακόμα.

Να και οδηγίες πώς να πείτε ένα ρημάδι 'ευχαριστώ'. Όλα τα βρίσκει ο άνθρωπος στο Ίντερνετ.

Να και το Google! 

O λόγος που (παρά τις Μαρίες Αντουανέττες μου) εικονογραφώ κάπως τριτοκλασάτα με ελληνική ταινία είναι που ψάχνοντας από που να ήρθε αυτό το 'Έγινε!' σκέφτηκα το 'Ιέφτασιιι'. Δηλαδή:

Παραγγέλνει καφέ ο πελάτης,

'Εφτασεε!!' φωνάζει ο καφετζής (πριν καλά καλά τον ξεκινήσει).  
Λέει το αφεντικό 'πρέπει να ανέβουν κι εκείνα τα καφάσια πάνω.

'Έγινε, αφεντικό' απαντά ο Μπακαλόγατος, κατά το 'πες πως έγινε', δηλαδή 'άσ' το πάνω μου'.

Ένας τύπος απάντησης που δείχνει προθυμία και σεβασμό δηλαδή. 

Οπότε.... οπότε, σκέπτομαι, αυτό το 'έγινε' με ένα μυστηριώδες άλμα ενώ δε σημαίνει κάτι αν συσχετιστώ με το διάλογο, φέρνει ένα φορτίο συναισθηματικό, προθυμίας και σεβασμού προς το.. 'Αφεντικό'- άρα ευεργέτη, άρα 'θα σου 'λεγα τώρα πως σε ευχαριστώ μα δε θέλω να πάρεις αέρα επειδή μου κανες μια εξυπηρέτηση (διότι είμαι και αχάριστος εκτός από αγενής).

Εσείς; Τι λέτε; το τραβάω πολύ; Έχετε άλλη ερμηνεία;

______________________________________________________

«Γαμάτη», εγώ;

 

«Γαμάτη» με είπαν πρόσφατα. Ζήτησα εξηγήσεις. 

«Είσαι και γαμάω, βρε παιδί μου» ήρθε η απάντηση.

 

Γέλασα βέβαια και, λόγω διαφοράς ηλικίας, προσπάθησα να μην το δω φροϋδικά και παρεξηγηθώ. Όμως, αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν που όταν το συζητήσαμε, ήταν αδύνατον να χωρέσει στο μυαλό του συνομιλητή μου ότι όλες οι γενιές, όλες οι παρέες έχουν την τάση να χρησιμοποιούν λέξεις ως αναγνωριστικά. Είναι ο τρόπος να ανήκεις.

Πολύ μικρή θυμάμαι πόσο νευρίαζα τους μεγαλύτερους συγγενείς όταν χρησιμοποιούσα τη λέξη «ψώνιο» για κάθε τι καλό, ωραίο, ευχάριστο. Ενδιαφέρον μού φαίνεται σήμερα που ενώ εμείς στις συγκεκριμένες κολωνακιώτικες παρέες νομίζαμε ότι απενοχοποιούσαμε τους διαφορετικούς (τα κραγμένα «ψώνια», τους «ψωνισμένους», τους τρελούς κι απροσάρμοστους, αυτούς που «την είχαν ψωνίσει»), ανακαλύψαμε, μεγαλώνοντας, ότι γίναμε η γενιά που θεοποίησε την υπερκατανάλωση της δεκαετίας του ’80 επιταχύνοντας την καταστροφή του πλανήτη διά των 'Sex And The City' επιλογών (όπου από το να πληρώσω το νοίκι μου προέχει να αγοράσω τα τάδε μάρκας παπούτσια― τα οποία κοστίζουν διπλά από την ακριβή για το εισόδημά μου υπερτιμημένη τρύπα στην οποία επέλεξα να ζω αφού για μένα το παν είναι το περιτύλιγμα και το κατσαριδοβριθές άθλιο διαμερισματάκι που όμως επέλεξα  επειδή βρίσκεται στην τάδε «καλή» γειτονιά, προικίζοντας τις τράπεζες και ανοίγοντας δρόμο στις κάθε είδους Τραμπικές νεοφιλελέ σαχλοθεωρίες τύπου ‘greed is good’*).

 

Kι ωστόσο απορώ πώς γίνεται και τούτη η γενιά που τόσο χρησιμοποιεί το «γαμάω» μεταφορικά σε κάθε φράση της, κυριολεκτικά δεν καταλαβαίνει Χριστό για το ζήτημα (μη ρωτάτε πού το ξέρω). Είναι άραγε επίκληση, κάτι σαν προσευχή μπας και μάθουν να το κάνουν; Ευσεβής πόθος της γενιάς του πορνοαυνανισμού; Ή είναι άραγε εξιδανίκευση ενός άπιαστου ιδανικού μήπως κι αναπαραχθεί το είδος; 

_________________________________________________

*'Greed is Good' - 'Η απληστία είναι για καλό', απόσπασμα (με ελληνικούς υποτίτλους): 

https://youtu.be/OHnZi87272U?si=4zFYOtK5FMFWcmC0

ΕΙΚΟΝΕΣ

Η φωτογραφία μου 

από τον εκπληκτικό παπαράτσι πορτραιτίστα μας @Zois Louvaris

*'Greed is Good' - 'Η απληστία είναι για καλό' λέει ο Μάικλ Ντάγκλας στο απόσπασμα

(με ελληνικούς υποτίτλους) από την, κλασική πλέον, ταινία  Wall Street.

 

**Η έκφραση ‘Location. Location. Location.’ αποδίδεται στο Βρετανό μεσίτη Χάρολντ Σάμιουελ γύρω στο 1940 μα είχε κυκλοφορήσει σε διαφημίσεις 15 χρόνια πριν.

‘Στη Αγορά των Ακινήτων τρία πράγματα είναι σημαντικά. Η τοποθεσία, η τοποθεσία, τοποθεσία.’ Η θέση του ακινήτου, δηλαδή, κατά τον ταχυδρομικό κώδικα, παράγοντα καθοριστικό για το  ψηλό, χαμηλό ή απλώς υποφερτό επίπεδο ζωής των κατοίκων που διαμορφώνεται από π.χ. την καθαριότητα, την ασφάλεια, τη ησυχία, την καλή συντήρηση κτιρίων. Καθώς επίσης και το σχολείο της περιοχής που εξελίχθηκε σε βασικότατο κριτήριο για την επιλογή εγκατάστασης σε μια γειτονιά, Κυρίως στα δυτικοευρωπαϊκά κράτη όπως διαμορφώνονταν στον 20ό αιώνα με την ανάπτυξη του Κράτους Πρόνοιας και τη νομοθεσία για την υποχρεωτική και δημόσια δωρεάν παιδεία στην οποία (και μέσω της ανάπτυξης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης) οι πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές διαφορές επιδρούν άμεσα και καθοριστικά συντελώντας στην αύξηση ή μείωση της επενδυτικής αξίας των ακινήτων όταν η συγκεκριμένη γειτονιά είναι ή όχι επιθυμητή για μόνιμη εγκατάσταση. 

Με τον καιρό, αν κρατηθεί σταθερή η ποιότητα έρχεται και ο σουσουδισμός/σνομπισμός να ανεβάσει τις τιμές, που επηρεάζονται από την «καλή» φήμη (που μπορεί να έρθει κι από ένα επιτυχημένο βιβλίο ή σίριαλ όπως είδαμε με:

το ‘Notting Hill’ του Λονδίνου, 

τα ‘Φιλαράκια’ (μολονότι γυριζόταν στο Χόλυγουντ, διάσημο είναι το εξωτερικό του κτιρίου των τίτλων στο 90 Bedford Street του Manhattan κι ακόμα σήμερα τουρίστες επισκέπτονται το μπαράκι του ισογείου),

το ‘Sex And The City’ του οποίου πέμπτη πρωταγωνίστρια θεωρείται η Νέα Υόρκη (τα εσωτερικά των διαμερισμάτων των γυναικών στήθηκαν στο Silvercup Studios, Queens μα τουρίστες ακόμα κλείνουν ξενάγηση στα φημισμένα σκαλιά της Carry στη διατηρητέα γειτονιά και σε άλλα σημεία που στο σίριαλ απλώς περπατήθηκαν. 

και 

το ‘Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χίλς’ του L.A. που ο πραγματικός του τίτλος ‘Beverly Hills 90210’ είναι ο αριθμός του Ταχυδρομικού Τομέα που δεν είναι άλλος από το όνομα του σχολείου.

__________________

Στο καθήκον ως την καταστροφή του κόσμου- #ΙΡΑΝ

 

Ιρανός φούρναρης επί το έργον αφού έμαθε ότι σκοτώθηκε ο αδελφός του. «Αυτή είναι η δική μου πρώτη γραμμή», λέει.  

Μου θύμισε εκείνο τον 'ψωμά' της Πομπηίας που είχε εντυπωσιάσει το Σεφέρη- αφοσιωμένος στο καθήκον την ώρα που καταστρεφόταν ο κόσμος του.

______________________________

Εικόνες

Ο Ιρανός φούρναρης, σήμερα

Ο Φούρναρης της Πομπηίας και ψωμί της Πομπηίας

Φούρνος στην Πομπηία (Τοιχογραφία, fresco)

 

Το μη χείρον; Περί μικροαπατεώνων

                                                

Μου γράφει κάποιος και απαντώ πως έρχομαι στην Αθήνα για μια εγχείρηση* οπότε θα τα πούμε από κοντά.

―Μου δανείζεις το Χ ποσό, απαντά με υποσχέσεις πως θα τα επιστρέψει 1^η του μηνός και κλάψες πως δεν έχει για βενζίνη, για  το παιδί του και λοιπά.

Έχουμε παρελθόν,  ουδέποτε τα επιστρέφει, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Με διασκεδάζει η αγαρμποσύνη του.

Έχω έναν άλλο γνωστό  πιο επιτήδειο που θα υποκρινόταν ενδιαφέρον για την υγεία μου, θα προσφερόταν να βοηθήσει αν χρειάζομαι κάτι―και ύστερα, θα μου ζητούσε ακόμα μεγαλύτερο ποσό.

 

Κι αναρωτιέμαι ποιο είναι καλύτερο; Ο απολύτως χοντρόπετσος κάφρος ή ο χρηστικός γαλίφης;

 

Προσωπικά προτιμώ τους δεύτερους διότι, στην τελική, κάτι παίρνω κι εγώ― μαζί με τη χαρά να τους αρνηθώ αφού έχουν τρέξει να με εξυπηρετήσουν. Από το κακό, το μισό κακό προτιμώ όπως έλεγε κι ο Αισχύλος.* Ωστόσο αν κάποιος ξεγελιέται κι επενδύει συναισθηματικά υποθέτω πληγώνεται.

 

Τι λέτε, ποιο είδος hustler είναι χειρότερο; 

 

*Μια διορθωτική για πόνο που με ταλαιπωρεί καιρό, τίποτε  ιδιαίτερα σοβαρό.

 

**‘τὸ βέλτερον κακοῦ

καὶ τὸ δίμοιρον αἰνῶ’

        Ικέτιδες Αισχύλου

(Από το κακό το καλύτερο,

 ακόμα και το μισό κακό προτιμώ)

Εικόνα
στην Αθήνα με το Μεγαλέξανδρο του πολυαγαπημένου Γιώργου Ζιάκα

Και micro και soft; #EpsteinFiles

―Πώς εμπνεύστηκε να ονομάσει Microsoft την εταιρεία του ο Μπιλ Γκέιτς;

―Κοιτάζοντας το πέος του: micro και soft.

―――――――――――――

Συγχωρέστε μου τη βουλγκαριτέ, δε συνηθίζω να θίγω κυρίους για μεγέθη κι αντοχές, παρασύρομαι όμως διαβάζοντας στα Έγγραφα Επστάιν ότι έψαχνε να δώσει πενικιλίνη στην γυναίκα του εν αγνοία της όταν φοβόταν πως την κόλλησε τη γονόρροια που του χάρισαν κάτι Ρωσίδες.

 

[Για την Ιστορία, η γυναίκα του Μελίντα τον έχει χωρίσει αν και για τις Ρωσίδες μάλλον τώρα το μαθαίνει, μαζί μας.

Όσο για μένα δεν έχω πρόβλημα με την 'απιστία' αλλά με το ψέμα και ασυγχώρητο θεωρώ το να φαρμακώνουμε το σύντροφο.]

 

#BillGates #EpsteinFiles #Microsoft

Μοιάζει αλλά δε: Χομεϊνί ή Χαμενεΐ #ΙΡΑΝ

 

Μήπως αν θέλουμε να εκφέρουμε άποψη για το Ιράν να μάθουμε πρώτα ότι άλλο Χομεϊνί κι άλλο Χαμενεΐ;

Ναι, ίδια χάλια στα μυαλά, ναι μοιάζουν με τα μούσια αλλά ο Χομεϊνί μάς έχει αφήσει χρόνους από το 1989 και δε νομίζω να βρυκολάκιασε και να επανεμφανίσθη, ιδίως επειδή τη θέση του έχει πάρει ο πρώην Πρωθυπουργός του, ο Χαμενεΐ.

Το εμπεδώσαμε;

 

Συγγνώμη για το διδακτικό ύφος αλλά τι σάς έλεγα και προχθές; Καλό να ακούμε και να διαβάζουμε πριν ανοίξουμε το στοματάκι/ταμπλετάκι μας- Non?

Γιαγιά ή κωλόγρια; Τo Savoir Vivre

 

 

Μήπως εσείς οι νεότεροι να κόβατε αυτό το να λέτε τους μεγαλύτερους παππούδες και γιαγιάδες; 

Γνωρίζω πως, ίσως, έτσι το μάθατε μα δε βρισκόμαστε στη βουκολική Κίνα, δηλαδή δε συνοδεύεται από υποκλίσεις και εξυπηρετήσεις και σεβασμό, μα ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία, παραδόξως, όσο γερνά ο πληθυσμός τόσο αυξάνεται ο ηλικιακός ρατσισμός.

 

Μου το είπαν για φίλο μου, ακούω και  ‘τα παππούδια’ και σκέπτομαι ότι η γνώμη σας για μένα δε θα με ενοχλήσει: πείτε με γριά και κωλόγρια αν έτσι με βλέπετε. Γνώμη σας, δικαίωμά σας. Όμως γεννήτορές σας δεν είμαστε και οι ύπουλες υποτιμητικές ψευτοευγένειες δε σας τιμούν.

__________________________________________________________

ΣΧΟΛΙΑ

την ανάρτηση στο Facebook 

 

Konstantinos Kokkolis

Το κυρία ή κύριε (χωρίς μου καλύτερα) είναι μια χαρά. Το κυρά και κυρ- λαϊκίζον. Εγώ ακούω και στο γιατρέ/ιατρέ το οποίο δεν είναι ευαίσθητο ως προς την ηλικία.

Daphne Chronopoulou 

 Ακριβώς. Τι έχουν πάθει μα αυτό που λέγαμε 'μια κυρία/ένας κύριος';

......  Ενσυναίσθηση. Μα και στοιχειώδης ευγένεια.

...

Πίσω απ' την πλάτη μου εννοείται ας με πουν όπως θέλουν μα αν ζητούν απάντηση ή εκτίμηση καλό θα ήταν να το 'έπαιρναν αλλιώς' σιγά-σιγά.

Louiza Antypa 

στα Επτάνησα, κυρίως Κεφαλλονιά, το “κυρά”είναι προσφώνηση σεβασμού κ αστικής συμπεριφοράς, κ όχι λαϊκίζουσα γιατρέ.. (χωρίς μου).

Konstantinos Kokkolis

Δεκτό. Εγώ είμαι από τον Πειραιά και εδώ είναι αλλιώς.

 

Daphne Chronopoulou

Κυρά και Κυρ ήταν στα βυζαντινά χρόνια τιμητική προσφώνηση. Το συναντάμε κάτι σαν Sir (που φέρνει και ηχητικά).

Μα άλλο αυτό κι άλλο το 'Κυρά μου' ειπωμένο με αγανάκτηση ή το Κυρά-κάτι, σήμερα.

_________________________________________________________

 ΠΡΟΣΘΕΤΩ

Για χάρη της κουβέντας μας,
από Academia:

By Anastasia Kontogiannopoulou

Αναστασία Κοντογιαννοπούλου

Η προσηγορία κυρ στη βυζαντινή κοινωνία / Le qualificatif kyr dans la société byzantine, (2012)

 

_______________________________________________

ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Στις ασκήσεις κάτω. Νόμιζα ότι ήταν η Μπέτυ Γουάιτ από τα Χρυσά Κορίτσια, στα 85 της. Με διόρθωσαν όμως  ότι ποτέ της δε γυμναζόταν και έλεγε πως έφτασε στα 100 χάρη στο ανθυγιεινό φαγητό. Οπότε ενημερώνω.

#ageism #στερεότυπα #δικαιώματα