Ο φίλος μου που ζούσε στο αεροδρόμιο

Δημοσιότητα πήρε σήμερα στην Ελλάδα ένας άνθρωπος που βρέθηκε να κατοικεί σε Αεροδρόμιο. Θυμηθήκαμε και μια ταινία με τον Tom Hanks- η οποία έχει ‘Happy End’ βεβαίως.

 

Είχαμε ένα φίλο που το έκανε αυτό. Χρόνια ζούσε στην Ολλανδία, ερχόταν στη Μύκονο τα καλοκαίρια. 

Ζωγράφιζε. Κάποτε αδρά θυμάμαι ότι είχε παντρευτεί Ολλανδέζα;

Στη Μύκονο θα θυμάστε το Γιάννη (S... ή N... τα.. παρατσούκλια του, από Κ.. το επίθετο).

Δε θυμάμαι πια τι πήγε στραβά και κατέληξε να ζει στο Βενιζέλος. Ποτέ δεν είπε πως κάτι πήγε στραβά, ποτέ δεν παραπονιόταν, ποτέ δε γκρίνιαζε.

Μέσα του βαθιά δεν ξέρω τι έλεγε στον εαυτό του μα προς εμάς γνωστούς και φίλους ποτέ δεν έδειξε να γκρινιάζει ή να μεμψιμοιρεί.

Ιδιότροπος ήταν και το καλλιεργούσε. Όταν κάποιος τον ενοχλούσε τον έκοβε. Μαχαίρι. Μα δε μάθαινες γιατί. Δεν κουτσομπόλευε, δε ρωτούσε, δεν έβλεπε ίσως κανένα μας.

 

Στο αεροδρόμιο τον κατάλαβαν. ‘Ένας ‘μπάτσος’ (σόρυ αν είστε Αστυνομικός, έτσι μου μετέφεραν την πληροφορία), τον κυνήγησε, του είπε ότι αν τον ξανάβλεπε θα τον έσπαγε στο ξύλο. Ο Γιάννης δεν έπαιρνε από αυτά, το ‘ριχνε στην τρέλα. Αυτό που κάποιοι κάνουν τρέλες κάνοντας τον τρελό ενώ πιστεύουν ότι δεν είναι.  Για εκείνον, από χρόνια, ασυνήθιστες συμπεριφορές δημόσια ήταν συνήθεια, τρόπος επιβίωσης σα ζωντανό Θέατρο για το εγώ του, να κάνει γνωριμίες αλλά και σαν άμυνα όταν κάτι άλλο ενοχλούσε τον περίγυρο. 

Όμως ο Μπάτσος δεν ήταν σαν εμάς, δεν καταλάβαινε από ανορθόδοξες συμπεριφορές, από ντυσίματα αλλιώτικα και Θέατρα του Παραλόγου και του δρόμου.  Του έλεγε ‘Θα σε σπάσω στο ξύλο αν σε ξαναδώ. Και το έκανε, ο Γιάννης βρέθηκε στο νοσοκομείο και το πόδι του ποτέ δεν έφτιαξε μετά, τον πονούσε πολύ, μάθαμε από κοινό μας φίλο κι έμπορο.

 

Αλληλογραφούσαμε. Κάποια στιγμή χάθηκε. 

Έλαβα ένα μήνυμα στο Facebook. H φίλη του Ανίτα από την Ολλανδία. Μου είπε ότι εκείνη του είχε φτιάξει το προφίλ για να βάζει τη ζωγραφική του και εκείνη είδε τα emails και τα μηνύματά μου. Ο Γιάννης, μου είπε, δεν έχει πια υπολογιστή, ούτε τηλέφωνο.  Μια φορά την εβδομάδα παίρνει τα μηνύματά του από το ταχυδρομείο, διεύθυνση Post Restante  στο Ηράκλειο.

 

Βρήκα την ανιψιά του το 2022,

‘Δεν  ξέρουμε καν αν ζει...’ μου είπε κι ότι όποτε ακούσουν κάποια περίεργη περίπτωση επικοινωνούν. ‘Περίεργη’.. θάνατο εννοούσε. 

 

‘Ακόμα ζωντανοί΄είχε γράψει ο Κύριος Kastell σε μια φωτογραφία τους στο σπίτι μας.  Για τον εαυτό του μιλούσε, αλλά μυστήρια η διαίσθηση, λίγο μετά ο Γιάννης χάθηκε από προσώπου γης.

 

Εύχομαι να μάς ξέχασε όλους διότι είναι μακριά, ευτυχισμένος.

Κάπου στην Αθήνα έχω έργα του- δώρα μα και αγορασμένα από τον Κύριο Kastell.

 ______________________________________

Η είδηση σήμερα, ET3 , μα δε μπόρεσα να τo βρω στο YouTube, το φέρνω από το Twitter (X). Συγκινητικό που έχει μαζί του και το σκυλάκι του, Κοκονάκι 12 ετών: https://x.com/stenikito/status/2040372544251822256

Το ρεπορτάζ έπαιξε στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ3. Αν μπορείτε, αφιερώστε λίγο χρόνο να δείτε το βίντεο. Και αν θέλετε, μοιραστείτε το. Ίσως έτσι φτάσει εκεί που πρέπει, σε ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν (για το κινητό του ανθρώπου στο inbox). pic.twitter.com/4Mc78ri3A8

— Stelios nikitopoulos (@stenikito) April 4, 2026

Πάντα θυμόταν τα βυρωνικά μου

             The Terminal: Tom Hanks https://www.imdb.com/title/tt0362227/?ref_=vp_ov_i   

#RIP Ανδρέας Κανέλλος 5/5/1958- 22/2/2026

 

 

 

Το @Mykonos Tribe αποχαιρετά τον

Ανδρέα μας.

Μας άφησε σήμερα το πρωί, αφού βασανίστηκε τον τελευταίο καιρό από διάφορα χτυπήματα.

Για μάς θα είναι πάντα ο Ανδρέας, ο Κανέλλος μας, ο Καθηγητής με το χιούμορ, το κέφι του, το τζαγκερικό τραγούδι του σε κάθε γιορτή, σε κάθε κονσέρτο.

https://mykonos247.gr/thlipsi-sti/

________________________
#RIP

Ανδρέας Κανέλλος

5/5/1958- 22/2/2026

https://www.facebook.com/andreas.kanellos.31

 

https://www.facebook.com/profile.php?id=100064682437210

'Aυτά μπόρεσα αυτά έκανα' - Βάσος Γέωργας #rip Τα Ωραία Εξάρχεια

 

Η τελευταία μας συνάντηση στο γνωστό πεζόδρομο σε εστιατόριο των Εξαρχείων. Κάθισε λίγο, κουβεντιάσαμε με τρυφερότητα και γέλια όπως πάντα κι ύστερα φεύγοντας, όρθιος, με αποχαιρέτησε με επισημότητα αναπάντεχη:  «Θα λείψω για λίγο» μου είπε, «σε αποχαιρετώ». Θα έμπαινε στο νοσοκομείο, θα άρχιζε η τελευταία πράξη και άγρια της περιπέτειας που του έσπασε σώμα και ηθικό. 

 

«Προσπάθησα - δεν τα κατάφερα - να με θυμάστε» ήταν μια από τις τελευταίες αναρτήσεις του.

Και πιο πριν: «αυτά μπόρεσα αυτά έκανα - εσείς να δούμε τώρα».

 

Είναι κάποιοι άνθρωποι πως δίχως αυτούς ούτε η Τέχνη ούτε εμείς οι καλλιτέχνες θα επιβιώναμε. Εκδότες και γκαλερίστες, ρομαντικοί βιβλιοπώλες κι οργανωτές συναυλιών άγνωστων μουσικών σχημάτων και ρευμάτων, παραγωγοί του σινεμά και ραδιοφωνικών σταθμών, περιοδικών και ‘δισκογραφικών εταιριών’ παλιότερα. Είναι οι άνθρωποι που ο σεβασμός και το πάθος τους βοηθά τους δημιουργούς να φτάσουν το κοινό τους, βοηθά το κοινό να ανακαλύπτει κόσμους άλλους μαγικούς κι αλλιώτικους. Λίγοι απ’ αυτούς, ελάχιστοι, λόγω συγκυριών και τύχης και κάποιου επιχειρηματικού ταλέντου καταφέρνουν να γίνουν πάμπλουτοι και ξακουστοί. Οι περισσότεροι όμως χάνονται νωρίς και άδοξα, κι ας δίνονται με ίδια λατρεία για την Τέχνη μας και μας στηρίζουν για δεκαετίες.

Μπορεί να τους τιμάμε εν στενώ μα όσο έζησαν τιμές μεγάλες δε γνωρίζουν, συχνά το αντίθετο μια και σ’ εκείνους πέφτει η άχαρη πλευρά η πίσω από τα φώτα της σκηνής- διαπραγματεύσεις, νοίκια και λογαριασμοί και αποφάσεις για να μπορείτε εσείς να μας διαβάζετε, να μας ακούτε και να μπορούμε εμείς να εκφράσουμε το λίγο ή πολύ που καταφέρνουμε.

 

Ένας από αυτούς ήταν ο Βάσος μας. Ο Βάσος Γεώργας του Βιβλιοπωλείου της Πλατείας Εξαρχείων,  του Τηλέγραφου, o Βαρόνος μας  του ClipArt Radio (όπου κι εγώ έκανα εκπομπές όπως και στη Bibliotheque του πουλούσε τα βιβλία μου).

 

Ο θάνατος του Βάσου με πονά πολύ κι ας ήταν αναμενόμενος. Γι’ αυτό δεν άντεξα να γράψω αμέσως στις 23 Σεπτεμβρίου 2025, το πρωί που πέθανε.

Φέρνω βιογραφικά και μια σπουδαία συνέντευξή του που υπέρσυστήνω.

 

Γιατί, μπορεί εμείς οι λίγοι να γνωρίζουμε πόσα κατάφερε αλλά και αν εσείς δεν τον γνωρίσατε αξίζει να δώσετε λίγα λεπτά απ’ την υπόλοιπη ζωή σας για να μάθετε ποιος ήταν ο Βάσος Γέωργας στήριγμα των Τεχνών, ρομαντικός των Αθηνών και μια απ’ τις ψυχές των Εξαρχείων. 

__________________________

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 «Ονειρεύομαι ένα μέρος όπου τα είδη πρώτης ανάγκης θα είναι τα βιβλία»

https://www.avgi.gr/koinonia/444412_oneireyomai-ena-meros-opoy-ta-eidi-protis-anagkis-tha-einai-ta-biblia

 

                                                   

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Απέναντι από το εργοτάξιο του μετρό στην πλατεία Εξαρχείων, απ’ την πλευρά της Θεμιστοκλέους, κυματίζει μια μαύρη σημαιούλα με λευκά χαρακτηριστικά γράμματα. Είναι η σημαιούλα του Bibliotheque. Του βιβλιοπωλείου που έχει σλόγκαν «είμαστε ό,τι διαβάζουμε - διαβάζουμε να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε». Bibliotheque (Θεμιστοκλέους 74, Εξάρχεια)

Ανδρέας Ρουμελιώτης 

Έφυγε και ο Βάσος ο Γεώργας ο ιστορικός εκδότης του CINE 7, πατριάρχης και δημιουργός στα 80΄ς των μεταμεσονύχτιων παραστάσεων, πολύ το φοβόταν, το φευγιό, τουλάχιστον όσο εγώ, γιατί δεν γνώριζε ακριβώς που θα πάει, αν πάει... Ρηξικέλευθος, εραστής και γκρινιάρης, πάντα θορυβώδης. Ο νεαρός σκηνοθέτης ο οποίος κατάφερε να πείσει τον (κορίτσια ο) Ανδρέα Μπάρκουλη στην μικρού μήκους ταινία του «η Λογική των Θυμάτων» να υποδυθεί τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα ο οποίος στην επέτειο του Πολυτεχνείου στην Αθήνα το 1985, πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή, Μιχάλη Καλτεζά. Τον θυμάμαι να πρωταγωνιστεί στον Εξώστη Β στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης στα 80΄ς μαζί με τον κοινό μας φίλο τον Τασούλη τον Μιχαηλίδη, παχουλούτσικος και κείνος, έφυγε πολύ νωρίς, εκδότης του πρώτου, του ομότιτλου Free Press, στο οποίο πρωτοέγραφε και ο αδελφός μου ο Γιώργος όταν ήταν φοιτητής ιατρικής και ανεβοκατέβαινα για μια γκόμενα Σαλονίκη ξημερώματα. Μεγαλοεκδότης στην συνέχεια... Στη δεκαετία του 1980 έβγαζα το περιοδικό ΑΠΟΠΕΙΡΑ και εκείνος το κινηματογραφικό περιοδικό CINE 7 και του έριχνα στ αυτία! Τι φάση! Πόσες πλάκες. Όλα μια παρεξήγηση. Πως τον άντεχε ο Κώστας ο Φέρρης, ο σπουδαίος σκηνοθέτης του κινηματογράφου και θεατρικός συγγραφέας, δεν μπόρεσα ποτέ να τον καταλάβω... Πάει κι ο Βάσος. Μορφάρα, μοναδική! Σκηνοθέτης, παραγωγός, παλιός ραδιο - φοναντζής με δικό του διαδικτυακό του ραδιόφωνο στο τέλος, το Clipart Radio, διανομέας ταινιών, οργανωτής συναυλιών, καταστηματάρχης, αυτοκαταστροφικός εκδότης, διοργανωτής συναυλιών για εξαιρετικά περιορισμένο κοινό, αστροναύτης στον Θηβαϊκό κάμπο, παραγωγός φωτοβολταϊκού ρεύματος, αμπελοκαλλιεργητής, πρωταθλητής ταυρομάχος, κατά φαντασία εξερευνητής, κατά παραγγελία μάγειρας, καταναλωτής πούρων, ήχων και εικόνων. Στον ελεύθερο χρόνο του νόμιζε πως γράφει ποιήματα. «ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ, ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ταινία του το 1986 «Αύριο» ως το ντοκιμαντέρ «Το Σινεμά Γυμνό» άφησε το διακριτό του στίγμα στο ελληνικό σινεμά, αλλά και στην τηλεόραση. To Blues Tou Thanatou: Η μουσική που έγραψε η Θέσια Παναγιώτου για την «Λογική των Θυμάτων», μικρού μήκους ταινία του Βάσου, με τον Ανδρέα Μπάρκουλη (!) να υποδύεται τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα ο οποίος στην επέτειο του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή, Μιχάλη Καλτεζά. Συναντιόμασταν θέλαμε - δεν θέλαμε στις μεταμεσονύχτιες προβολές κάθε Παρασκευή στο Ιντεάλ. Εκεί που τα σπλάτερ θρίλερ συναντούσαν τον Ταρκόφσκι και στο ενδιάμεσο έλεγε ανέκδοτα ο Τζιμάκος ο Πανούσης... Και καπάκι στο φεστιβάλ cult κινηματογράφου στο Άστυ στην Κοραή, που σκάρωνε. Βέρος Εξαρχειώτης! «Δεν υπάρχουν πια οι χαρακτηριστικοί τύποι της γενιάς των Εξαρχείων. Εννοώ από τον Ιωάννου μέχρι τον Μίνω Βολανάκη. Από τον Κώστα Καραγιάννη μέχρι τον Λεωνίδα Χρηστάκη και τον Πάνο Κουτρουμπούση. Δεν υπάρχει κανένας πια. Δηλαδή, για κάποιον που έχει ζήσει πάρα πολλά χρόνια εδώ, νιώθει μοναξιά, απόλυτη μοναξιά», είχε πει σε μια συνέντευξή του.

_____________________________________

'..πάντα θα υποπτεύομαι τους ποιητές

για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης..'

'πώς να χαιρετήσεις τους νεκρούς σου
όταν εξόριστος σ’ αυτό τον κόσμο
δεν έχεις κανέναν;' Ένα ποίημα του Βάσου Γεώργα στα Φτερά Χήνας --> fteraxinasmag.wordpress.com ]

Πιο πολλά από άλλες εποχές: 
https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2019/09/blog-post_3.html

https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2017/09/blog-post_7.html  

 

_____________

Φωτογραφία από το Βιβλιοπωλείο από Maria Alvanou

Το όπλο που φοβάται το Ισραήλ

To όπλο που φοβάται το Ισραήλ. Η εικόνα της αλήθειας.

Βομβάρδισαν πάλι νοσοκομείο.

Και ξαναβομβάρδισαν μόλις έφτασαν οι διασώστες κι οι δημοσιογράφοι.

Ουπς λάθος, είπε ο Νετανιάχου, και ζήτησε μια χλιαρή συγγνώμη. Όμως οι φανατικοί έχουν άλλη γραμμή: Μου γράφουν τα γνωστά, για να με συνετίσουν γι’ αυτή την ανάρτηση, ότι η Χαμάς λέει χρησιμοποιεί νοσοκομεία κι ότι αυτοί που λέμε δημοσιογράφους είναι τρομοκράτες.

 

Σαν να μην ξέρουμε πλέον ότι οι φανατικοί ονομάζουν τρομοκράτες τους διαφωνούντες. Σαν να μην ξέρουμε τον όρο ‘κατσαρίδα’ που τον κολλάνε σε όποιους- λαούς ή άτομα θέλουν να εξολοθρεύσουν. Τι ειρωνεία όμως- κάτι αντίστοιχο,  «ποντίκια» , βάφτιζαν κι οι Ναζί όποιους σκόπευαν να καταστρέψουν.

 

 

The weapon Israel fears.

Israel bombed a hospital.

Rescue workers and reporters rushed to recover the dead and the wounded. 

Israel bombed the hospital again. "Live" on television, for all to see.

Γι' αυτή την ανάρτηση 

λαβαίνω:

1) https://www.facebook.com/share/p/174RwHpF9z/

 2) https://www.facebook.com/share/p/1936aadFfv/

•  

• 
  
• 
  και απαντώ:
  
  

Daphne Chronopoulou

Επειδή δε γνωριζόμαστε προσωπικά

θέλω να το σημειώσω εδώ ότι ελπίζω αυτά τα

"Αρκετοί από αυτούς τους «δημοσιογράφους» είναι, στην πραγματικότητα, τζιχαντιστές με γιλέκα δημοσιογράφων PRESS.

Τουλάχιστον δύο από τους σημερινούς νεκρούς συμμετείχαν στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου. "

που προσθέσατε εδώ

έχουν σκοπό να τονίσουν τν αθλιότητα της τύφλωσης εκ προπαγάνδας.

Ποιος δεν είδε εξ άλλου τη ΣΥΓΓΝΩΜΗ του Νετανιάου. Ούτε αυτόν εμπιστευόμαστε; Προτιμάμε τοιυς φανατισμένους σιωνιστές που αλλού ωμά και ξάστερα χαρακτηρίζουν τους Παλαιστίνιους (κι όποιον υπερασπίζεται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα) ως κατσαρίδες-

Αυτή η φωτογραφική μηχανή κάποτε θα εκτεθεί στο Μουσείο Γενοκτονίας των Παλαιστίνιων λέει η Φρανσέσκα Αλμπανέζε, ανταποκρίτρια του ΟΗΕ.

Γκαμπόρ Ματέ 
" Ίσως γνωρίζετε την ιστορία μου, δεν ξέρω αν πρέπει να την επαναλάβω, αλλά είμαι κι εγώ προσωπικά ένας επιζών του Ολοκαυτώματος. Οι παππούδες μου εξοντώθηκαν στο Άουσβιτς, όπως και τα περισσότερα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς μου. Μεγάλωσα νιώθοντας ντροπή για την εβραϊκότητά μου. Ζώντας στην Ουγγαρία μετά τον πόλεμο με παρενοχλούσαν επειδή ήμουν Εβραίος, και θυμάμαι έναν φίλο μου που τους έλεγε «αφήστε τον ήσυχο, δεν φταίει αυτός που είναι Εβραίος»… Σε αυτό το κλίμα μεγάλωσα.

Πηγαίνοντας σαν έφηβος στο Τορόντο, έγινα σιωνιστής: μοιράστηκα αυτό το όνειρο της ανάστασης του εβραϊκού λαού στην ιστορική του πατρίδα και της αντικατάστασης του συρματοπλέγματος του Άουσβιτς από ένα εβραϊκό κράτος με ισχυρό στρατό. Η πίστη σε αυτό το όνειρο ήταν απελευθερωτική, συναρπαστική. Ένιωσα δική μου αυτήν την προοπτική, και πραγματικά πίστεψα σ’ αυτήν.

Και μετά ανακάλυψα…

…ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Ότι για να κάνω αυτό το εβραϊκό όνειρο πραγματικότητα, θα έπρεπε να βάλω σε έναν εφιάλτη τον ντόπιο πληθυσμό. Υπήρχε ένα σιωνιστικό σύνθημα που έλεγε: «Μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη». Αλλά δεν υπήρχε γη χωρίς λαό. Σε εκείνη τη γη υπήρχε ένας λαός που την κατοικούσε για εκατοντάδες, χιλιάδες χρόνια. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να δημιουργηθεί αυτό το εβραϊκό κράτος χωρίς να καταπιεστεί και να εκδιωχθεί ο ντόπιος πληθυσμός. Κι αυτό συνέβη, καταρχήν με τη συνδρομή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Για όσα συνέβησαν από το 1948 και μετά, είναι Ισραηλινοί ιστορικοί, Εβραίοι ιστορικοί που έχουν αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο διωγμός των Παλαιστινίων ήταν επίμονος, διάχυτος, σκληρός και σκόπιμος: αυτό που στα αραβικά ονομάζεται Νάκμπα, δηλαδή «Καταστροφή» ή «Συμφορά». Όταν άρχισα να τα συνειδητοποιώ αυτά, σκέφτηκα, υλοποιήσαμε το όνειρό μας γεννώντας έναν εφιάλτη σε κάποιους άλλους.

Έπειτα επισκέφθηκα τα Κατεχόμενα, τη Δυτική Όχθη, κατά την πρώτη Ιντιφάντα. Έκλαιγα κάθε μέρα επί δύο εβδομάδες με αυτά που έβλεπα. Η βαρβαρότητα της κατοχής, οι συνεχείς μικροπρεπείς παρενοχλήσεις, οι δολοφονίες, το ξερίζωμα των παλαιστινιακών ελαιώνων, η αφαίρεση του δικαιώματος στο πόσιμο νερό, οι ταπεινώσεις… αυτό συνεχίστηκε, και τώρα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από τότε. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Δεν μπορείς να φτιάξεις ένα κράτος αποκλειστικά για Εβραίους χωρίς να καταπιέσεις και να εκδιώξεις τον ντόπιο πληθυσμό. Πρόκειται για την πιο μακροχρόνια επιχείρηση εθνοκάθαρσης: ξεκίνησε τον 20ό αιώνα και συνεχίζεται τον 21ο.

Τι είναι αυτοί οι άνθρωποι στη Γάζα;

Πρέπει να πάτε εκεί για να το καταλάβετε. Μια μικρή έκταση στην οποία στριμώχνονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, παιδιά και τα εγγόνια αυτών που εκδιώχθηκαν από το Ισραήλ – ή από το μη Ισραήλ. Και ιδού η προσβολή: εγώ, όντας Εβραίος, θα μπορούσα να προσγειωθώ αύριο στο Τελ Αβίβ, να ζητήσω την ισραηλινή υπηκοότητα, και να την πάρω αμέσως. Αλλά ο Παλαιστίνιος φίλος μου στο Βανκούβερ, ο οποίος γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ, δεν μπορεί καν να την επισκεφθεί!

Λοιπόν, έχετε αυτούς τους εξαθλιωμένους ανθρώπους στοιβαγμένους σε αυτό που πολλοί αποκαλούν «υπαίθρια φυλακή», και περί αυτού πρόκειται. Η Χαμάς τώρα, είναι μια ισλαμική οργάνωση που υποστηρίχθηκε αρχικά από το Ισραήλ ως αντίβαρο στην κοσμική Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι περίεργο που οι απελπισμένοι στράφηκαν σε μια τέτοια εξτρεμιστική ηγεσία.

Έγιναν ελεύθερες εκλογές, υπό τον έλεγχο της διεθνούς κοινότητας. Και συνέβη να νικήσει η Χαμάς. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αμέσως οργάνωσαν στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον της. Αλλά η Χαμάς το κατέπνιξε. Τότε ξεκίνησε ο ασφυκτικός αποκλεισμός όχι της Χαμάς, αλλά της Γάζας. Και έπειτα οι συγκρούσεις. Κάθε φορά που ξεσπά η σύγκρουση, το Ισραήλ «κουρεύει το γκαζόν» – ναι, αυτήν την έκφραση χρησιμοποιούν, η οποία μεταφράζεται σε μαζικές δολοφονίες Παλαιστινίων αμάχων…

Σας καλώ να σκεφθείτε ό,τι χειρότερο θα μπορούσατε να πείτε για τη Χαμάς. Μετά πολλαπλασιάστε το επί χίλιες φορές: και πάλι δεν θα πλησιάζει στο ελάχιστο την ισραηλινή καταπίεση, τον αφανισμό και τον ξεριζωμό των Παλαιστινίων… Το ζήτημα είναι περίπλοκο αλλά, από άποψη ισχύος και ελέγχου, είναι σχετικά απλό: υπήρχε μια χώρα όπου ζούσαν κάποιοι άνθρωποι, αλλά κάποιοι άλλοι άνθρωποι ήθελαν να την κάνουν δική τους. Την κατέλαβαν λοιπόν, κι εξακολουθούν να καταλαμβάνουν ό,τι απόμεινε, και συνεχίζουν να καταπιέζουν και να κλέβουν την περιουσία αυτών που ήδη ζούσαν εκεί. Αυτό συνέβαινε, κι αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει…'"

Το κείμενο αυτό αποτελεί απόσπασμα μιας μεγαλύτερης ομιλίας του, που δημοσιοποιήθηκε στις 14/10/2023. -> https://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG18167&f

 

__________________

Και μια προσωπική σημείωση

Σα σήμερα 26 Αυγούστου 1939 γεννήθηκε ο πατέρας μου στα Ιεροσόλυμα. Στη μνήμη του αυτά τα λίγα από τα πολλά που θα ένιωθε για τη γενέτειρα που τόσο αγαπούσε (είχε κάνει και ντοκιμαντέρ αργότερα).

Πέρα από οικογενειακό δεσμό, το να είναι κατά κάθε γενοκτονίας, κατά της δολοφονίας αμάχων, είναι χρέος πιστεύω κάθε έντιμου ανθρώπου. 

Αναφέρω τα αυτονόητα διότι - αν δεν αποδεικνύεται εύκολα σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο με κλικ στην ετικέτα #Εβραϊκά.  Οπότε παρακαλώ τα περί αντισημιτισμού όχι σ' εμένα.

_________________________

#gazagenocide #palestine