Μια ευχάριστη βραδιά- στην έκθεση και στο μπαρ φίλων μας

                                                      

Πολύ ευχάριστη βραδιά στα εγκαίνια της έκθεσης των φίλων μας και σημαντικών καλλιτεχνών του νησιού (και όχι μόνο). 

Μεγάλη η χαρά μου διότι μαζί μου είχα τον Κύριο Kastell (σπάνιο συλλεκτικό ΄χαρτάκι’ μια και η Πόλη θέλει περπάτημα), χαρούμενο που συναντούσε φίλους και γνωστούς και που είδε Τέχνη.

 

Η Μόνικα Δέρπαπα και ο Richard North είναι μέρος του Μύκονος Tribe μας, των ανθρώπων που από τα πέρατα της γης ενωθήκαμε εδώ στη Μύκονο Ήταν το στεγνό τοπίο κι ο ήλιος που αποκαλύπτει τις πτυχές ήταν όμως κι η μυκονιάτικη παράδοση, η ανοχή και ανεκτικότητα των Μυκονιατών που γενναιόδωρα μας έδωσαν άπλα να εξελιχθούμε και να ζήσουμε όπως θέλαμε.

 

Εικόνες, βιογραφικά και πληροφορίες για τη δουλειά ακολουθούν.

Αν είστε στο νησί υπέρσυστήνω
             την έκθεση και το εξαιρετικό βιβλίο.

_______________________________________

Η Μόνικα Δέρπαπα και ο Richard James North παρουσιάζουν μια συλλογή έργων που αποτυπώνει τη δημιουργική τους συνύπαρξη.

Διάρκεια Έκθεσης: 2 έως 10 Σεπτεμβρίου

Ώρες Λειτουργίας: 19:00 – 23:00

Εγκαίνια: 2/9 στις 21:00

Αίθουσα Συριώτη, Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου "Μαρία Ιγγλέση"

Στην έκθεση αυτή, η Μόνικα, με σπουδές στο Σχέδιο Υφάσματος στο Αμβούργο και βαθιές επιρροές από τον σουρεαλισμό, μετουσιώνει την υπομονή σε υψηλή τέχνη. Εμπνευσμένη από την πλούσια ελληνική παράδοση και τη μυθολογία.

Δίπλα της, ο Richard φέρνει στην έκθεση την ηλεκτρισμένη ενέργεια της ποπ κουλτούρας και των κινημάτων των '60s και '70s. Ξεκινώντας από το Λονδίνο και περνώντας από το Παρίσι και το Σικάγο. Το αναγνωρίσιμο, γεμάτο αντιθέσεις στυλ του, επηρεασμένο από τα κόμικς, ζωντανεύει δίνοντας μια αίσθηση διαρκούς κίνησης.

Οι δύο δημιουργοί ενώθηκαν καλλιτεχνικά το 1984 στη Μύκονο, ιδρύοντας το κοινό τους εργαστήριο, "THE STUDIO". Η έκθεση αυτή αποτελεί έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στην υφή της πέτρας και τη ζωντάνια του χρώματος, προσφέροντας την ευκαιρία να γνωρίσετε από κοντά το αποτέλεσμα αυτής της μακρόχρονης συνεργασίας.

https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2026/09/richard-james-north-292026.html 

Πιο πολλά από εμένα: 

2022 Μόνικα Δέρπαπα και Ρίτσαρντ Νορθ εκθέτουν στη Μύκονο

https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2022/08/blog-post_21.html

2021 Γιορτινά πεσκέσια https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2021/04/blog-post_30.html

 

There is a rose in Spanish Harlem..

                                            

‘There is a rose in Spanish Harlem..’

Ο Κύριος Kastell (με τα καλωδιάκια στη μύτη λόγω ΧΑΠ) στην πόρτα του γραφείου μου.

Οι πρόγονοι στον τοίχο, πίσω η φωλιά των πουλιών* κι ο Κύριος Kastell επιστρέφοντας από το γιατρό του μου φέρνει τα αγαπημένα μου τυριά και τα -πάντα αναπάντεχα μια φορά το μήνα- τριαντάφυλλα.

_____
*Τύχη που προλάβαμε τα πουλιά μα πλέον δεν έρχονται λόγω φωταψιών και ηχορρύπανσης της περιοχής.

_____ ‘There is a rose in Spanish Harlem
.. It is a special one, it's never seen the sun
It only comes out when the moon is on the run
And all the stars are gleaming
..
With eyes as black as coal
Then look down in my soul
And starts a fire there
And then I lose control...

I'm going to pick that rose
And watch her as she grows in my garden..’ --> https://www.youtube.com/watch?v=OGd6CdtOqEE&list=RDOGd6CdtOqEE&start_radio=1&rv=OGd6CdtOqEE

_____ #TheKastellLife

Πιο πολλά για το δικό μας έθιμο στο: https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2022/06/blog-post_14.html
 

Στη Μύκονο τα παλικάρια (με τα ψώνια μου)

                                                   

―Το παλικάρι τώρα ήρθε, δεν ξέρει το σπίτι σας, μου είπαν από το μπακάλικο σήμερα.

 

Παλικάρι λένε εδώ αυτό που αλλού στα ελληνικά λέμε ‘νεαρό', το ξέρω, όμως

τόσα χρόνια στη Μύκονο, τόσα χρόνια αγαπώ κι απολαμβάνω την τοπική γλώσσα μα αυτό το ‘παλικάρι’ ακόμα να το συνηθίσω.

Ήρωες με γιαταγάνια και καρυοφύλλια, τα ‘palikaren’ που ζωγράφισαν Φιλέλληνες, κάτι από βυρωνικά τεκνά ως τους παλικαράδες προπολεμικού ρεμπέτικου έρχονται στο νου και, προς στιγμήν, σαστίζω που τι δουλειά έχει άραγε ένα τέτοιο παλικάρεν να κουβαλάει τα ψώνια μου.

Χαρές της γλώσσας που με διασκεδάζουν «και το μυαλό τρέχει, τρέχει..» όπως έλεγε ο αγαπημένος Λόρδος που τόσο κι εκείνος απολάμβανε να συναντά την άγρια τεστοστερόνη των 'παλικαριών'.

 _____________________________________________________

ΕΙΚΟΝΕΣ

Πάνω: Στο τηλέφωνο για το παλικάρι (με τα ψώνια).

Κάτω: O Κύριος Kastell με φωτογραφίζει εν αγνοία μου.

Μέση:

Palikaren

-1829 Hess Palikaren bei Athen anagoria (Παλικάρια κοντά στην Αθήνα) του Πέτερ φον Ες (1792–1871)

-Christian Johann Georg Perlberg Palikaren

Συμβουλή για Κυρίες μόνες (και όχι μόνο)

 

'Μόνο γυναίκες, παντού', μου παραπονιόταν μια φίλη. 'Πάω στα μαγαζιά, στα βιβλιοπωλεία, σε εκθέσεις, πάω με φίλες στην Κηφισιά για καφέ κι όπου κι αν πάω γύρω μου βλέπω μόνο γυναίκες. Άνδρες δεν έχει πουθενά;'

―Να πάει στο γήπεδο, σχολίασε ο Κύριος Kastell (διότι κατά λάθος είχα ανοιχτή ακρόαση).

 

Και με έβαλε σε σκέψεις. Διότι όλο και πιο πολύ το ακούω από φίλες και γνωστές χωρισμένες που μεγάλωσαν τα παιδιά τους κι έχουν πια χρόνο να περάσουν καλά ότι όπου κι αν πηγαίνουν βλέπουν μόνο γυναίκες. Όμως σ΄ εμένα συμβαίνει το αντίθετο. Ακόμα και στο super-market να πάω μόνο άνδρες ψωνίζουν γύρω μου (συνήθως 6 μπίρες κι ένα ψωμί, οπότε στο ταμείο δίνω και τη σειρά μου σε δυό-τρεις μην περιμένουν για δυό πράγματα). Το βράδυ δε όποτε βγω, παρατηρώ ότι συχνά, εκτός από τις εργαζόμενες είμαι η μόνη.

Γιατί; Η απάντηση είναι απλή: Είναι θέμα ωραρίου. Οι φίλες μου ξυπνάνε απ’ τα χαράματα και κοιμούνται νωρίς, το ‘για καφέ’ τους είναι 11:00 το πρωί κι όχι απόγευμα. Οι άνδρες το πρωί, δεν ξέρω αν δουλεύουν ή όπως εγώ κοιμούνται, πάντως κυκλοφορούν μετά το μεσημέρι ή καλύτερα το βράδυ αργά―εκτός κι αν πας σε κανένα Γυμναστήριο (που θα πέσεις σε καθαρούληδες μεν αλλά ψέκια ή εθνίκια, καλά μόνο για κάτι σιωπηλό και γρήγορο―κι οι φίλες μου δε κάνουν τέτοια).  

 

Συμπέρασμα λοιπόν και συμβουλή μου είναι να θυμόμαστε ότι στη στεριά δε ζει το ψάρι και κάθε τι έχει την ώρα και τον τόπο του όπως ξέρουν και οι κυνηγοί κάθε είδους, είτε στο νου σας έχετε λαγούς και πέρδικες είτε το τελευταίο μοντέλο τσάντας μάρκας που σας πάει. Οπότε γιατί κινείστε αντίθετα όταν θέλετε να περάσετε καλά;

______________________________________

Εικόνα 

Στο γραφείο μου. Βιολέτες μου κι ο 'Ευαγγελισμός',
παλιό δώρο και έργο της Θέλγιας Σιστοβάρη.

Επί σκοπώ πλουτισμού της Ελισάβετ Χρονοπούλου __Παρουσιάσεις, podcasts κ.α. (κι εγώ μαζί, ΣΥΣΤΗΝΩ)

                                 

Απόψε Παρασκευή,

η αδελφή μου Ελισάβετ Χρονοπούλου

ξεκινά τον κύκλο των ζωντανών Παρουσιάσεων

(ο άλλος των τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και podcast-ικών, ξεκίνησε πριν καλά-καλά ξεκινήσουν οι ανατυπώσεις/επανεκδόσεις που μας αιφνιδίασαν διότι μωρό είναι ακόμα, μηνών είναι)

 το εξαιρετικό αυτό βιβλίο που

ΥΠΕΡΣΥΣΤΗΝΩ.

 

Τρίτη φορά το διαβάζω απόψε. Η πρώτη ήταν το χειρόγραφο, στο στάδιο εκείνο που το έργο έχει τελειώσει μα όλο και κάτι θέλει, ζητά το λούστρο του, το ίδιο ζητά, μιλά στο δημιουργό για μικροατέλειες, μικροκενά που μόνο εκείνο ξέρει κι εντοπίζει. Είναι στιγμή επικίνδυνη, σα ζηλιάρης εραστής γίνεται το νεογέννητο που, αντί με μια γερή σπρωξιά με χαρά να βγει στον κόσμο, διστάζει να γεννηθεί και τείνει αντίστροφα, προσπαθώντας να ρουφήξει το γονιό του στη δίνη τη μοιραία της ατολμίας και της ανασφάλειας, όταν ξέρει  πώς, σε ώρα κόπωσης, να ψιθυρίζει ότι δεν είναι έτοιμο, θέλει δουλειά ακόμα και ‘δες πάλι αυτό’ και ‘ψάξε εκείνο’ καθώς και ότι το εκθέτεις στους κριτές να κατασπαραχθεί κι αυτό κι εσύ μαζί κι οι κόποι και το μέλλον σου επειδή τι τη θες την έκδοση αφού μια χαρά δεν ήσασταν τα δυό σας τόσα χρόνια;  ‘άσε με στο αμνιακό υγρό να βράσω λίγο ακόμα στο οικείο ζεστό ζουμί μας’. 

Σ΄αυτό το στάδιο είχα τη χαρά να το πρωτοδιαβάσω κι ήταν η χαρά μεγάλη διότι το βιβλίο αυτό είναι από τα αναγνωρίσιμα. Απνευστί διαβάζεται, καλογραμμένο καλοδουλεμένο, από την πρώτη σελίδα σε ρουφά ―όχι σε δίνη όμως, μα στο ζωντάνεμα της εποχής που ζωντανεμένη μας τη δίνει να τη ζήσουμε και να τη μάθουμε.

Ενθουσιάστηκα από την πρώτη ανάγνωση, στον υπολογιστή μου, πριν το δω βιβλίο. Και το συζήτησα και το χάρηκα και το περίμενα να εκδοθεί γιατί ανυπομονούσα να το μοιραστώ, όπως γίνεται με τα έργα που ανακαλύπτουμε και δεν κρατιόμαστε, τρέχουμε να τα διηγηθούμε, να τα χαρίσουμε, να τα συστήσουμε, για να απλωθεί η χαρά, να εξαπλωθεί κι η γνώση.

Και έτσι έγινε. Πριν καν να φτάσει στα βιβλιοπωλεία, η φήμη του προπορεύτηκε, επειδή, φαίνεται, όποιος το απολαύσει δεν κρατιέται, σα να ξεδίψασε και― όπως κι εγώ όταν το πρωτοδιάβασα―  τώρα άλλο δεν ποθεί παρά να το μοιραστεί για να ξεδιψάσουν κι άλλοι.

 

Και θα είναι απόψε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα βραδιά διότι με κανονιές και με καμπάνες ξεκινά ορμητικότατα, αφού ο συνομιλητής της συγγραφέως δεν είναι άλλος από τον ιστορικό Μενέλαο Χαραλαμπίδη που τους ‘Δωσίλογους’ μάς χάρισε, ένα σπουδαίο βιβλίο στο ίδιο θέμα, ένα βιβλίο καθρέφτη που διδάσκει και πονά, ένα βιβλίο που (αν με ξέρετε το ξέρετε, γιατί σας έχω ζαλίσει ξανά και ξανά να αναφέρω και να το συστήνω).

__________ Ακολουθεί η Πρόσκληση, κριτική και αποσπάσματα από podcasts/συνεντεύξεις, αναρτήσεις, εικόνες. Χαρείτε τα!

 

 

 

Menelaos Charalampidis  Penny Lane Bookshop .

Το περίμενα αυτό το βιβλίο.

Καιρό τώρα η φίλη μου Ελισάβετ Χρονοπούλου, μου έλεγε ότι έγραφε αυτό το βιβλίο. Και είχα πάντα την περιέργεια να δω πώς δουλεύει μια λογοτέχνης πάνω στο θέμα που τόσα χρόνια δούλεψα και εγώ από την οπτική του ιστορικού. Είχα την χαρά να είναι ένας από τους ανθρώπους που μίλησαν για το βιβλίο μου «Οι Δωσίλογοι» στην πρώτη παρουσίαση που έγινε στην Αθήνα. Τώρα έχω τη χαρά να μιλήσω μαζί της για το δικό της εξαιρετικό βιβλίο.

Αύριο Παρασκευή 27/3 στις 7 το απόγευμα θα μιλήσουμε για το «Επί σκοπώ πλουτισμού», το νέο βιβλίο της Ελισάβετ Χρονοπούλου στο βιβλιοπωλείο Penny Lane Bookshop (Ομήρου 2, Νέα Σμύρνη).

Σας περιμένουμε

https://youtu.be/eqEZltjMeI0?si=Vz5-1L7nYF_t0dKb

 

Η ΑΥΓΗ

Βιβλιο-φιλικά / Μια αναφορά στο περιθώριο της σελίδας

 

H Ελισάβετ Χρονοπούλου γράφει για το φαινόμενο του ελληνικού δωσιλογισμού όχι με τον τρόπο της Ιστορίας αλλά με τους τρόπους της λογοτεχνίας

Η Ελισάβετ Χρονοπούλου στο διήγημα «Λεβίδου 3, Κολωνός» της συλλογής διηγημάτων «Ο έτερος εχθρός», που είχε κυκλοφορήσει το 2017 από τις εκδόσεις Πόλις, περιγράφει την πορεία μιας γυναίκας -μάνας, κόρης, αδελφής- που καθώς πάει να περισυλλέξει τα ρούχα του προσφιλούς νεκρού κατά την περίοδο της Κατοχής, απρόσμενα της προσφέρονται δυο-τρεις σταφίδες και εκείνη τις βάζει στο στόμα όλες μαζί προσπαθώντας να χορτάσει την πείνα της σε μια κίνηση ζωτική και βέβηλη ταυτοχρόνως, καθώς η ανάγκη για τροφή του σώματος του ζωντανού όντος υπερνικά το πένθος, ακόμη και την οδύνη του θανάτου. Μια αντίστοιχης έντασης αλλά και αγριότητας σκηνή συναντάμε στις πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος της Χρονοπούλου «Επί σκοπώ πλουτισμού». Ο ηλικιωμένος άντρας, ο «παππούς», σέρνεται στο πάτωμα με ένα κομμάτι μισομαγειρεμένο κρέας στο στόμα με το οποίο ξορκίζει τον θάνατο από πείνα, στερώντας το όμως από τα άλλα μέλη της οικογένειας. «Ο παππούς. Σέρνεται στο πάτωμα, στο παγωμένο μωσαϊκό στο δεξί χέρι κρατάει σφιχτά ένα κομμάτι κρέας, τα δάχτυλα στάζουν λίπος και αίμα, ο πατέρας τον κλωτσάει στην κοιλιά, τον κλωτσάει στο πρόσωπο, του πατάει τον καρπό με το πόδι για ν’ αφήσει το κρέας (...) Μισοπεθαμένος παλεύει να γαντζωθεί σ’ αυτόν τον κόσμο».

Είναι άγρια, βίαιη, σκοτεινή, γεμάτη αντιθέσεις η εποχή με την οποία καταπιάνεται η Χρονοπούλου. Με αφορμή μια έρευνα στα αρχεία του Ειδικού Δικαστηρίου Δωσιλόγων Αθηνών της περιόδου 1945-1949, συνδυάζοντας την ιστορική τεκμηρίωση με τη μυθοπλαστική δημιουργικότητα και ελευθερία, γράφει για το φαινόμενο του ελληνικού δωσιλογισμού όχι με τον τρόπο της Ιστορίας αλλά με τους τρόπους της λογοτεχνίας, δημιουργώντας ήρωες σάρκινους και πειστικούς, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με διαχρονικά ερωτήματα για το πώς διαχέεται η βία και για το πώς επιδρά στις ζωές των ανθρώπων ακόμη και όταν αυτές εξελίσσονται πολλές δεκαετίες μετά τα τεκταινόμενα -«απαντώντας» εμμέσως σε ερωτήματα όπως εκείνο το περίφημο του Κυριάκου Μητσοτάκη «τι τον ενδιαφέρει η δολοφονία του Λαμπράκη τον σημερινό 17χρονο;»- και για το πώς εντέλει σε στιγμές μεγάλης ιστορικής πυκνότητας δημιουργούνται δίπολα: από τη μια η αντίσταση, από την άλλη η συνεργασία με τους κατακτητές. Από τη μια η δράση της 17χρονης επονίτισας Αμαλίας, από την άλλη ο Γιώργος Ασλανίδης που πλούτισε όπως τόσοι άλλοι σε βάρος των συμπατριωτών του και όταν τελείωσε η γερμανική κατοχή έμεινε ατιμώρητος να ζει τη ζωή του σαν να μην πάτησε -κυριολεκτικώς- επί πτωμάτων.

«Από τι ανθρώπινο υλικό χτίστηκε η μεταπολεμική Ελλάδα;» αναρωτιέται ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, συγγραφέας του εμβληματικού έργου «Οι Δωσίλογοι - Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής», στο πολύ κατατοπιστικό επίμετρο. Μέσω της λογοτεχνικής ανάπλασης ιστορικών γεγονότων, χρησιμοποιώντας πρωτογενές υλικό αρχείων από τις δίκες των δωσιλόγων, την ατμόσφαιρα και τις πληροφορίες από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας όσο και υπεράσπισης, δημόσια έγγραφα, ημερολογιακές σημειώσεις, επιστολές και ποιήματα, η Χρονοπούλου συνομιλεί με το χθες με θαυμαστή αμεσότητα επιχειρώντας να ερμηνεύσει την πολιτική συγκυρία και τα πολιτικά γεγονότα που διαμόρφωσαν το πρόσωπο της χώρας από την εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου μέχρι και σήμερα.

Αλλά όλα αυτά δεν θα είχαν τόση βαρύτητα αν δεν κατόρθωνε να δώσει σάρκα και αίμα στους ήρωές της. Να τους τοποθετήσει ως μοναδικότητες μέσα στη λαίλαπα της Ιστορίας. Να αναζητήσει τα ονόματά τους, έστω και μια μικρή αναφορά αυτών, μέσα στα δημόσια έγγραφα για να σφραγίσει το πέρασμά τους από τη ζωή. «(...) αν εγώ, ο ιστορικά αστοιχείωτος, ενδιαφερόμουν τόσο πολύ για την Ιστορία, ήταν επειδή λαχταρούσα να συναντήσω εκεί μέσα την Αμαλία. Να τη βρω έστω σε μια σελίδα, στο περιθώριο μιας σελίδας (...)». Το παρόν είναι «αστοιχείωτο», το παρελθόν όμως εισβάλλει από τις ρωγμές, από τις υπεκφυγές, από τις ένοχες σιωπές. Τα μάτια της κατακρεουργημένης Αμαλίας μάς κοιτάζουν από αυτό το παρελθόν με την ίδια αδυσώπητη σπαρακτική δύναμη που μας κοίταξαν οι 200 της Καισαριανής 80 χρόνια μετά τον θάνατό τους σε ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο που περικλείει τη στιγμή αλλά και όλο το αιματοβαμμένο πριν και όλο αυτό που θα ερχόταν μετά και που είναι ακόμη εδώ. Γι’ αυτό το εδώ μιλάει η Χρονοπούλου. Για ένα συλλογικό τραύμα αντιστροφής της πραγματικότητας και ατιμωρησίας. Για ένα έγκλημα που το μέγεθός του δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμα.

Με πισωγυρίσματα στον χρόνο, εναλλασσόμενες αφηγήσεις, περίσσεια συναισθήματος, πλήρη έλεγχο του πολυσχιδούς υλικού της, η Χρονοπούλου δίχως να φοβάται μην τη «ρουφήξει» το δράμα και δίχως να ηθικολογεί ανατέμνει μια ηθική επιλογή: τη βία ως απάντηση στην ατιμώρητη βία. Είναι απόδοση δικαιοσύνης ή ένα νέο έγκλημα; Πού αρχίζει και πού τελειώνει η ατομική ευθύνη; Για πόσο ακόμη θα βαδίζουν αγέρωχα προς τον θάνατο οι αδικαίωτοι νεκροί;

ΤΟ ΒΗΜΑ

«Είμαστε πλασμένοι από το παρελθόν»: H Ελισάβετ Χρονοπούλου για το «Επί σκοπώ πλουτισμού»

https://www.tovima.gr/2026/03/24/books-ideas/eimaste-plasmenoi-apo-to-parelthon-h-elisavet-xronopoulou-gia-to-epi-skopo-ploutismou/#goog_rewarded

Podcast «Ιστορίες Καλοσύνης» με την Ευγενία Λουπάκη

https://open.spotify.com/episode/1UeCTC9x6AWOaDuXX5nzws?si=uXqgRARhSeiml227j6zb1A

 Νίκος Α. Γκιώνης

Για το μυθιστόρημα της Ελισάβετ Χρονοπούλου «Επί σκοπώ πλουτισμού» [εκδόσεις Πόλις] γράφει η Τζίνα Ψάρρη στο Fractal.

Με γλώσσα απλή και πολλές αφηγηματικές τεχνικές (ποίηση, επιστολές, επίσημα έγγραφα, ημερολόγιο, εσωτερική και εξωτερική εστίαση), μας παραδίδει ένα εξαιρετικό ιστορικό ντοκουμέντο, αλλά και ένα άρτιο λογοτεχνικό κείμενο, όπου η πληθώρα εκφραστικών τρόπων, εκτός των τεχνικών που προανέφερα, δημιουργούν ένα δείγμα υπέροχης νεοελληνικής λογοτεχνίας, το οποίο δεν «επιτρέπει» στον αναγνώστη να το αφήσει από τα χέρια του πριν φτάσει στην τελευταία σελίδα. Ένα μυθιστόρημα που σε αναγκάζει, πότε με λυρισμό και πότε με ωμό ρεαλισμό, να σκεφτείς με θλίψη – κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια – πως τελικά το αθώο αίμα που χύθηκε, έμεινε αδικαίωτο, ότι είναι απόλυτα σωστοί οι στίχοι σ’ ένα από τα ποιήματα της Αμαλίας. 

«Τα βήματα μας τα σκέπασε το χιόνι

Έλιωσαν τα ίχνη μας»

_____________________________________________________________________

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου της Ελισάβετ Χρονοπούλου

«Επί σκοπώ πλουτισμού»

που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

αύριο Παρασκευή 27 Μαρτίου και ώρα 19.00

στο βιβλιοπωλείο «Penny Lane»

(Ομήρου 2, Νέα Σμύρνη, τηλ.: 210-9406547)

 

Με τη συγγραφέα θα συζητήσει ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, ιστορικός και συγγραφέας.

Προσθέτω κατόπιν εορτής

_____________________________________________________________________

 

Εκείνος όμως ξέρει ♥️💋 #ΑγίουΒαλεντίου #FreePalestine

Σοκολατένια καρδιά και τριαντάφυλλο από τον Kύριο Kastell

μα

μην ξεχνιόμαστε κι όλας.

Είμαι, λέτε, ανάξια ρομαντισμού κι αγάπης;

Εκείνος όμως ξέρει

_______

#ΑγίουΒαλεντίου

#FreePalestine