Εκστασάκι ή 'Φραπές' Κύριε Εισαγγελέα μου;

 

Ένα εκστασάκι πριν 36 χρόνια είναι σοβαρότερο έγκλημα από πρόσφατες απειλές δολοφονίας;

Babis Spiridakis

 δηλωσε σε ενα ποντκαστ οτι σε ενα παρτυ πριν 40 χρονια ειχε παρει ecstasy και ο Αδωνις ειπε οτι διαφημιζει ναρκωτικά. Το να διαφημιζει καποιος ναρκωτικα ειναι παρανομο οποτε ενας εισαγγελεας «αυτεπάγγελτα» μελεταει το βιντεο για να του κλασει τα παπαρια, στο τελος. 

Με αυτα και με αυτα ολοι ασχολουμαστε με το ποσους μπαφους κανει ο Βαρουφακης και οχι με τους αγροτες ή το FIR που εριξε το ρελέ

Άρης για την αστυνομικό που πυροβολεί: "Πιάνει κ πυροβολεί κ ΜΠΡΑΒΟ ΤΗΣ, εγώ τη θαυμάζω γιατί έχει μια λεβεντιά, κοίτα τι ωραία που πυροβολεί θα μπορούσε να πει κανείς"

Σπύρο πες στον εισαγγελέα να ερευνήσει τον Άρη για glorification of violence. Τι, όχι;https://t.co/kjByKK01x8

— Hero Grigoraki (@herogrig) January 8, 2026

Dimitris Tsirkas 

Η ΝΔ επιχειρεί να δημιουργήσει ηθικό πανικό για τη δήλωση του Γ. Βαρουφάκη ότι δοκίμασε ναρκωτικά πριν 37 χρόνια στην Αυστραλία.

Από κοντά και τα κανάλια που παρουσιάζουν το θέμα με ύφος «μάνα ρέιβερ».

Η δε αστυνομία έσπευσε να ζητήσει εισαγγελική έρευνα – όπως φαίνεται, ο Βαρουφάκης ευθύνεται για τα ναρκωτικά στην Ελλάδα και όχι τα στελέχη της που πιάνονται κάθε τρεις και λίγο με καμιά δεκαριά κιλά στην κατοχή τους.

Όλοι οι παραπάνω γνωρίζουν, βέβαια, ότι πρόκειται για ανοησία – τίποτα το παράνομο δεν ομολόγησε ο Βαρουφάκης, ούτε το σοκαριστικό, σε μια κοινωνία που καταναλώνει ναρκωτικά σαν τα στραγάλια.

Ε τότε γιατί το κάνουν; Γιατί το θέμα πουλάει στα ακροατήριά τους.

Η ΝΔ, ο Άδωνις, τα κανάλια απευθύνονται κατά βάση σε δεξιούς συνταξιούχους που καταναλώνουν όλη μέρα επαναλήψεις του Καλημέρα Ζωή, με τον υπαστυνόμο Θεοχάρη να δίνει ηρωικές μάχες κατά των εμπόρων ναρκωτικών για να σώσει τη νεολαία μας.

Έτσι, εμφανίζουν τον Βαρουφάκη σαν έκφυλο ζιγκολό που ετοιμάζεται να ρίξει ναρκωτικά στο βερμούτ της Χαρούλας στη ντισκοτέκ και μετά να τη βγάλει στο κλαρί.

Γελάει ο κόσμος, φυσικά, με τις ανοησίες τους, γελάνε και οι ίδιοι κατ’ ιδίαν. Αλλά αυτό είναι το κοινό τους, με τέτοια «φτιάχνεται», αυτά του προσφέρουν.

Ασφαλώς, ούτε ο Βαρουφάκης υφίσταται ζημιά. Από θείος που κάθεται με τη νεολαία, τον μετέτρεψαν σε σύμβολο κατά της υποκρισίας και της ηθικολογίας, γεγονός που τον κάνει ακόμα πιο συμπαθή στους νεότερους – το κατεξοχήν εκλογικό κοινό του.

Win win που έλεγε και ο ΓΑΠ.

Apostoli Zoupaniotis

@apostolosz

·

Αν πεις σκότωσα κάποιον πριν 21 χρόνια, προφανώς λόγω παραγραφής δεν διώκεσαι, έτσι δεν είναι; Για το μαστουρωμα του Βαρουφάκη προφανώς δεν υπάρχει παραγραφή, ακόμη κι αν η πράξη έγινε εκτός ελληνικής επικράτειας.... Μεγάλο μπουρδέλο τελικά αυτή η χώρα...

_____________________________________________________

Η συνέντευξη: https://www.philenews.com/kosmos/phil-life/article/1665500/varoufakis-exomologithike-oti-echi-pari-ecstasy-alla-protimai-to-chorto-tha-ithela-na-do-ti-merkel-mastouromeni/

 ___________________________________________________

Yanis Varoufakis - Γιάνης Βαρουφάκης

Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών .Ψυχοδ/κων Ουσιών #PeerNUPS

#ναρκοαπαγόρευση #drugs #ΟΠΕΚΕΠΕ

Τα δώρα και τα κάλαντα- με ευχές

 

 

Κρύα συννεφιασμένη μέρα σήμερα κι οδηγώντας είδα ένα αγοράκι με σκουφί Άγιου Βασίλη να μπαίνει σε μια αυλή γνωστών μου.. Ανίψι σκέφτηκα. Επιστρέφοντας λίγο αργότερα το ξαναείδα όμως λίγο πιο κάτω και παρατήρησα πως στο χέρι του κρατούσε τρίγωνο. Τα κάλαντα έλεγε.

Θλίψη της ερήμωσης το ότι ήταν μόνο του μα εγώ το καμάρωσα που έχει το θάρρος –«τη μαγκιά», το είπα στον Κύριο Kastell, να βγαίνει μόνο για κάλαντα.

 

Είναι ταλέντο το να κάνεις καλά δώρα. Δεν το έχω και λυπάμαι γι’ αυτό. Πάλι φέτος τα δώρα του Κυρίου Kastell μου έδωσαν χαρά αναπάντεχη (ιδίως μια και λόγω της υγείας του δεν είχα προσδοκίες) και με συγκίνησαν πολύ. 

«Οι αγάπες είναι φούμαρα», πιστεύω για τα λόγια και τα «σ’ αγαπώ» που όχι ότι δε μ’ αρέσει να τα ακούω μα ξέρω καλά πως τίποτε δε σημαίνουν. Η αγάπη είναι έργα, μόνο έργα. Γι’ αυτό και τα καλά δώρα,  δώρα που χρειάστηκαν σκέψη κι έγνοια και κόπο, είναι τα μόνο που στα μάτια μου μετρούν.

Παραμονή των Χριστουγέννων λοιπόν, ήδη συγκινημένη από τα δικά του, έξω που ήμουν άκουσα την ορχήστρα των παιδιών μας του νησιού που είχε βγει για κάλαντα με όργανα και κέφι και, τους ζήτησαν να έρθουν κι από εμάς. Μακριά, εκτός Πόλης, δεν είναι εύκολο να περνούν παιδιά ξένες αυλόπορτες. Μα το οργάνωσα και, ώρες μετά, λίγο πριν πέσει το σκοτάδι γέμισε το δωμάτιο με νέα παιδιά και όργανα πολλά κι ακούστηκαν εκείνα ακριβώς που ήθελα:

«…σ’ αυτό το σπίτι που ήρθαμε

πέτρα να μη ραΐσει

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού

Χρόνια Πολλά να ζήσει….»

 

Αυτά όμως δεν επαναλαμβάνονται. Κι όταν είδα το μοναχικό γενναίο αγοράκι για μια στιγμή σκέφτηκα να σταματήσω να το προσκαλέσω. Μα δεν το έκανα, άλλαξαν ο εποχές, πλέον δε θεωρείται πρέπον να βάλεις στο αυτοκίνητό σου ξένο παιδί, οπότε με θλίψη το προσπέρασα.

Ας είναι καλά εύχομαι, κι ας είναι πάντα έτσι γενναίο κι ανεξάρτητο,

Όπως εύχομαι και σ’ εσάς- εμάς όλους

Ευτυχισμένο κι εμπνευσμένο να είναι το 2026!

Εικόνα, τι άλλο; του σημαντικότατου Τηνιακού ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα, ‘τα Κάλαντα’ του 1872.

'Κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές..' ―η ταινία

Μια ταινία, ένα σύγχρονο απολαυστικό ντοκιμαντέρ για τις θρυλικές Τζιτζιφιές, από τα πρώτα χρόνια ως εποχές των Μικρασιατών και των Ρεμπέτηδων μέχρι σήμερα. Πρόκειται για την τρίτη κινηματογραφική δουλειά των Σπύρου Κερκύρα και Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της. Ένα επίτευγμα αγάπης κι αφοσίωσης φτιαγμένο με τα απλούστερα μέσα: τα κινητά τους και μια βιντεοκάμερα super 8.

Υπέρσυστήνω.

Ακολουθούν  περισσότερα και η ταινία.  

προς την οποία, για ευκολία σας αν βαριέστε να μου χαρίζετε θεάσεις στο ιστολόγιο, αναρτώ και απ’ ευθείας σύνδεσμο, εδώ κάτωθι, στο πρώτο σχόλιο.

Πληροφορίες

Το ντοκιμαντέρ «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» είναι η τρίτη κινηματογραφική δουλειά του Σπύρου Κερκύρα και του Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της. Μετά τις δύο μικρού μήκους, με τίτλο «Όταν η Καλλιθέα Πήγαινε Cinema» που έχουν ως θέμα τους τις κινηματογραφικές αίθουσες της περιοχής, έρχονται τώρα να συνεχίσουν την καταγραφή της αστικής λαογραφίας με μία μεγάλου μήκους και να καταγράψουν την δημιουργία και την οικονομική ανάπτυξη της γειτονιάς στην οποία γεννήθηκαν: των Τζιτζιφιών. Μέσα από μαρτυρίες, περιγράφεται το πώς ο Ιππόδρομος έδωσε δουλειές στους πρόσφυγες που ήρθαν στην περιοχή και πως μέσω της μουσικής, άλλαξε ο χάρτης της διασκέδασης στην Αθήνα. Έχοντας ως οδηγό τον Γιάννη Παπαϊωάννου και το μπουζούκι του, στο ανεξάρτητο αυτό ντοκιμαντέρ, μιλούν μαγαζάτορες, μουσικοί, τραγουδιστές, αναβάτες, ιδιοκτήτες αλόγων και εργαζόμενοι σε νυχτερινά μαγαζιά του ’50, του ΄60 και του ‘70, ξεκινώντας όμως την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και τελειώνοντας λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου μουσικού. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, στο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» δεν θα μπορούσε να μην γίνει εμφανής, η εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού στον 20ο αιώνα, με το ρεμπέτικο να μεταμορφώνεται στην δεκαετία του 1950 σε λαϊκό και από λαϊκό, να μετατρέπεται στο τραγούδι της πίστας που γνωρίζουμε σήμερα. Με αυτόν τον μουσικό τρόπο, οι δύο συνεργάτες, συμπληρώνουν με ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ φτιαγμένο, υπό μορφήν καλπασμού, με την κάμερα του κινητού και μια βιντεοκάμερα super 8, αυτή την «Δέσμη Μικρών Φιλμ - 4 τετραγωνικά χλμ.» που είναι και η έκταση την οποία καλύπτει η Καλλιθέα.

Mike Pougounas

Κάπου εδώ ολοκληρώθηκε ένα εγχείρημα που ξεκίνησα με τον Σπύρο Κερκύρα, με τίτλο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…»

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου ουσιαστικά, στην οποία καταγράψαμε δύο συστατικά που χαρακτήρισαν την γειτονιά μας: τα μπουζούκια και τα άλογα.

Οι Τζιτζιφιές ήταν μια περιοχή που, για περίπου 30 χρόνια, έγινε το επίκεντρο της διασκέδασης στην Αθήνα, εξαιτίας της ανάπτυξης της, όταν εγκαταστάθηκαν 22.000 πρόσφυγες μετά την Μικρασιατική καταστροφή, για να αρχίσουν το 1925 οι ιππικοί αγώνες στον νεόκτιστο Ιππόδρομο.

Ξεκινήσαμε την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και σταθήκαμε πολύ τυχεροί που βρήκαμε οπτικό υλικό των Τζιτζιφιών από την δεκαετία ήδη του 1920 και μετά.

Τα χρήματα που δημιουργούσε ο Ιππόδρομος έφεραν τους ρεμπέτες του Πειραιά στις Τζιτζιφιές και έτσι κι εμείς, πιαστήκαμε από το σακάκι του Γιάννη Παπαϊωάννου, που ήρθε στην γειτονιά μας για να δουλέψει σοβατζής στον Ιππόδρομο, μεταξύ άλλων, και τον ακολουθήσαμε μέχρι τον θάνατό του, τον Αύγουστο του 1972.

Μετά από αυτό, ο τρόπος διασκέδασης άλλαξε.

Η Ελληνική μουσική μεταλλάχθηκε και λίγο αργότερα έφυγαν και τα αλογάκια για το Μαρκόπουλο.

Δεν υπήρχε λόγος να φτάσει το ντοκιμαντέρ μέχρι εκεί…

Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» μια ανεξάρτητη δουλειά, με το ήθος του D.I.Y. την οποία ολοκληρώσαμε χρησιμοποιώντας τα απλούστερα μέσα: τα κινητά μας και μια βιντεοκάμερα super 8.

_________________

'Ογδοο, Γιάννης Αλεξίου

Με οδηγό τον Γιάννη Παπαϊωάννου και το μπουζούκι του, «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» μια ταινία για την ιστορική γειτονιά...

Μέσα από μαρτυρίες πώς άλλαξε ο χάρτης της διασκέδασης στην Αθήνα και η εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού στον 20ο αιώνα..

______________________________________________________________________

https://youtu.be/rx4uvw29awc?si=F93U5BlCo5dVuAJ0

_________________________