Μια ευχάριστη βραδιά- στην έκθεση και στο μπαρ φίλων μας

                                                      

Πολύ ευχάριστη βραδιά στα εγκαίνια της έκθεσης των φίλων μας και σημαντικών καλλιτεχνών του νησιού (και όχι μόνο). 

Μεγάλη η χαρά μου διότι μαζί μου είχα τον Κύριο Kastell (σπάνιο συλλεκτικό ΄χαρτάκι’ μια και η Πόλη θέλει περπάτημα), χαρούμενο που συναντούσε φίλους και γνωστούς και που είδε Τέχνη.

 

Η Μόνικα Δέρπαπα και ο Richard North είναι μέρος του Μύκονος Tribe μας, των ανθρώπων που από τα πέρατα της γης ενωθήκαμε εδώ στη Μύκονο Ήταν το στεγνό τοπίο κι ο ήλιος που αποκαλύπτει τις πτυχές ήταν όμως κι η μυκονιάτικη παράδοση, η ανοχή και ανεκτικότητα των Μυκονιατών που γενναιόδωρα μας έδωσαν άπλα να εξελιχθούμε και να ζήσουμε όπως θέλαμε.

 

Εικόνες, βιογραφικά και πληροφορίες για τη δουλειά ακολουθούν.

Αν είστε στο νησί υπέρσυστήνω
             την έκθεση και το εξαιρετικό βιβλίο.

_______________________________________

Η Μόνικα Δέρπαπα και ο Richard James North παρουσιάζουν μια συλλογή έργων που αποτυπώνει τη δημιουργική τους συνύπαρξη.

Διάρκεια Έκθεσης: 2 έως 10 Σεπτεμβρίου

Ώρες Λειτουργίας: 19:00 – 23:00

Εγκαίνια: 2/9 στις 21:00

Αίθουσα Συριώτη, Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου "Μαρία Ιγγλέση"

Στην έκθεση αυτή, η Μόνικα, με σπουδές στο Σχέδιο Υφάσματος στο Αμβούργο και βαθιές επιρροές από τον σουρεαλισμό, μετουσιώνει την υπομονή σε υψηλή τέχνη. Εμπνευσμένη από την πλούσια ελληνική παράδοση και τη μυθολογία.

Δίπλα της, ο Richard φέρνει στην έκθεση την ηλεκτρισμένη ενέργεια της ποπ κουλτούρας και των κινημάτων των '60s και '70s. Ξεκινώντας από το Λονδίνο και περνώντας από το Παρίσι και το Σικάγο. Το αναγνωρίσιμο, γεμάτο αντιθέσεις στυλ του, επηρεασμένο από τα κόμικς, ζωντανεύει δίνοντας μια αίσθηση διαρκούς κίνησης.

Οι δύο δημιουργοί ενώθηκαν καλλιτεχνικά το 1984 στη Μύκονο, ιδρύοντας το κοινό τους εργαστήριο, "THE STUDIO". Η έκθεση αυτή αποτελεί έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στην υφή της πέτρας και τη ζωντάνια του χρώματος, προσφέροντας την ευκαιρία να γνωρίσετε από κοντά το αποτέλεσμα αυτής της μακρόχρονης συνεργασίας.

https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2026/09/richard-james-north-292026.html 

Πιο πολλά από εμένα: 

2022 Μόνικα Δέρπαπα και Ρίτσαρντ Νορθ εκθέτουν στη Μύκονο

https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2022/08/blog-post_21.html

2021 Γιορτινά πεσκέσια https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2021/04/blog-post_30.html

 

Monika Derpapa και ο Richard James North 2 ως 10 Σεπτ. 2026

 

Η Μόνικα Δέρπαπα και ο Richard James North παρουσιάζουν μια συλλογή έργων που αποτυπώνει τη δημιουργική τους συνύπαρξη.

Διάρκεια Έκθεσης: 2 έως 10 Σεπτεμβρίου

Ώρες Λειτουργίας: 19:00 – 23:00

Εγκαίνια: 2/9 στις 21:00

Αίθουσα Συριώτη, Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου "Μαρία Ιγγλέση"

Στην έκθεση αυτή, η Μόνικα, με σπουδές στο Σχέδιο Υφάσματος στο Αμβούργο και βαθιές επιρροές από τον σουρεαλισμό, μετουσιώνει την υπομονή σε υψηλή τέχνη. Εμπνευσμένη από την πλούσια ελληνική παράδοση και τη μυθολογία.

Δίπλα της, ο Richard φέρνει στην έκθεση την ηλεκτρισμένη ενέργεια της ποπ κουλτούρας και των κινημάτων των '60s και '70s. Ξεκινώντας από το Λονδίνο και περνώντας από το Παρίσι και το Σικάγο. Το αναγνωρίσιμο, γεμάτο αντιθέσεις στυλ του, επηρεασμένο από τα κόμικς, ζωντανεύει δίνοντας μια αίσθηση διαρκούς κίνησης.

Οι δύο δημιουργοί ενώθηκαν καλλιτεχνικά το 1984 στη Μύκονο, ιδρύοντας το κοινό τους εργαστήριο, "THE STUDIO". Η έκθεση αυτή αποτελεί έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στην υφή της πέτρας και τη ζωντάνια του χρώματος, προσφέροντας την ευκαιρία να γνωρίσετε από κοντά το αποτέλεσμα αυτής της μακρόχρονης συνεργασίας.

Πάολα Ρεβενιώτη #rip

Ταξιδεύει μακριά μας από χθες το βράδυ η Πάολα Ρεβενιώτη.

Θα μάς λείψει, θα μου λείψει. Μα για την Πάολα άλλες θα τα πουν καλύτερα.

 

‘Κράξιμο’, Εξάρχεια, ακτιβισμός κι αγώνες, παρούσα στην παρουσίαση για τα ‘ΒΥΖΙΑ’ μας, παρούσα πάντα όταν τη χρειαστήκαμε.

Σας φέρνω ανάμνηση ένα ποίημα της Κατερίνας Γώγου από το ΚΡΑΞΙΜΟ το συλλεκτικό πλέον περιοδικό της και μια συνέντευξή μου στην εκπομπή της.

 

Ένα σκληρό ποίημα της Κατερίνας Γώγου. 

Το είχε δώσει ένα βράδυ στην Πάολα Ρεβενιώτη για το 'Κράξιμο', το, συλλεκτικό πλέον ,περιοδικό της το οποίο ήταν από τα πρώτα έντυπα στην Ελλάδα (μετά το πρωταρχικό ΑΜΦΙ) που βγήκαν από και για τον ΛΟΑΤΚ χώρο.
Το ποίημα δημοσιεύθηκε σε ένα από τα πρώτα τεύχη, σήμερα δυσεύρετο διότι είναι εξαντλημένο αλλά έχει εκδοθεί στη συλλογή των εκδόσεω Καστανιώτη 'Το ξύλινο παλτό'.

Δίχως άλλα λόγια σας το προσφέρω και, με την ευκαιρία συνοδεύω με λίγα για το  ιστορικό 'Κράξιμο /+ ένα εξώφυλλλό του -> https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2018/09/blog-post_30.html

Μία συζήτηση για το κοινωνικό το στίγμα προς τους χρήστες ουσιών. Με την Πάολα Ρεβενιώτη. https://kastellakia.blogspot.com/2023/02/blog-post.html 

και https://youtu.be/WyCbkN25SJw?si=yV_CMeSEnxBBcJRn

ΜέΡΑ25 @mera25_gr

Με θλίψη και συγκίνηση το ΜέΡΑ25 αποχαιρετά μια σπουδαία γυναίκα και μια υπέροχη συνοδοιπόρο, την Πάολα Ρεβενιώτη, που έφυγε τα ξημερώματα από τη ζωή από ανακοπή. Η Πάολα δεν υπήρξε απλά μια πρωτοπόρος ακτιβίστρια του κινήματος των τρανς, υπήρξε ένα ζωντανό υπόδειγμα θάρρους και περηφάνιας για χιλιάδες παιδιά που μπόρεσαν να μιλήσουν ανοιχτά για το φύλο τους, να σταματήσουν να κρύβονται και να αντιμετωπίσουν με προσωπική και συλλογική δύναμη τον θεσμικό, αλλά και τον κοινωνικό ρατσισμό. 

Η Πάολα γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού στον Πόρο, χωρίς να αποφοιτήσει, καθώς διώχθηκε με ρατσιστικό τρόπο. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο κίνημα για την απελευθέρωση των τρανς, ούσα η πρώτη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τρανς Ελλάδας. Εξέδωσε το θρυλικό περιοδικό «Κράξιμο», το πρώτο μεγάλης εμβέλειας έντυπο που ασχολήθηκε με τα ζητήματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.

Παράλληλα με τη δράση της αυτή, υπήρξε πάντα πολιτικοποιημένη, συμμετείχε σε πολλά εγχειρήματα, ανάμεσά τους αυτό των Οικολόγων – Εναλλακτικών το 1989, με τους οποίους υπήρξε υποψήφια και από το 2019 στο ΜέΡΑ25 και το DiEM25. Υπήρξε υποψήφια βουλεύτρια και ευρωβουλεύτρια του ΜέΡΑ25 στις εκλογές του 2019, του 2023 και του 2024. H ίδια η Πάολα, θύμιζε ότι «πήρε το πτυχίο της στη Λεωφόρο Συγγρού και έκανε μεταπτυχιακό στην οδό Αθηνάς και διδακτορικό στη Λεωφόρο Καβάλας». Στη ζωή της, μέσα από τη δράση της και από το κινηματογραφικό της έργο, επέλεξε να μη σιωπήσει ποτέ για τα βιώματά της, ακόμα και τα πιο δύσκολα, τον ρατσισμό, τους εκβιασμούς και τις κακοποιήσεις που είχαν να αντιμετωπίσουν οι ΛΟΑΤΚΙ+ στον αγώνα τους για επιβίωση και χειραφέτηση, συμβάλλοντας να βγουν χιλιάδες ζωές από τη ντουλάπα. Ταυτόχρονα, συνέδεε πάντα αυτόν τον αγώνα με τον αγώνα των φτωχών, απέναντι στον κόσμο των προνομίων. Μεγάλωνε εδώ και 20 χρόνια ένα παιδί. 

Η απώλεια της Πάολας Ρεβενιώτη αφήνει φτωχότερο τον κόσμο των δικαιωμάτων, της αλληλεγγύης, της περηφάνιας και της χειραφέτησης. Όμως η πολιτεία της σε αυτόν τον κόσμο, τον έχει καταστήσει εδώ και χρόνια πολύ πιο πλούσιο. Κρατάμε την παρακαταθήκη της για μια απενοχοποιημένη αριστερά, για μια ζωή γεμάτη αγάπη, ερωτισμό και περηφάνια. Σε αποχαιρετάμε σπουδαία συντρόφισσα.

Το βιβλίο της, 

'Σαλτάρισμα', Εκδόσεις Σιγαρέτα του Γιώργου Χρονά

 

Πάολα Ρεβενιώτη: Όσα είχε πει στο NEWS 24/7 για την πολιτική, τους αγώνες και τον γιο τηςhttps://www.news247.gr/ellada/paola-revenioti-osa-eixe-pei-sto-news-24-7-gia-tin-politiki-tous-agones-kai-ton-gio-tis/

Η πολιτική κηδεία της Πάολας Ρεβενιώτη θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Ιουλίου στις 12 το μεσημέρι στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Αντί στεφάνων προτείνουμε τη στήριξη δύο ενεργών υπηρεσιών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας:

11528 Δίπλα Σου Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, λειτουργεί υπό τη νομική σκέπη του Athens Pride:

Δικαιούχος: ATHENS PRIDE

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

IBAN:

GR61 0172 0800 0050 8007 5790 971

Red Umbrella Athens Κέντρο Ενδυνάμωσης για Άτομα που Εργάζονται στο Σεξ, λειτουργεί υπό τη νομική σκέπη της Θετικής Φωνής

Δικαιούχος: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΡΟΘΕΤ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ

IBAN: GR8601720500005050045060697

________________________________

 

Συμβουλή για Κυρίες μόνες (και όχι μόνο)

 

'Μόνο γυναίκες, παντού', μου παραπονιόταν μια φίλη. 'Πάω στα μαγαζιά, στα βιβλιοπωλεία, σε εκθέσεις, πάω με φίλες στην Κηφισιά για καφέ κι όπου κι αν πάω γύρω μου βλέπω μόνο γυναίκες. Άνδρες δεν έχει πουθενά;'

―Να πάει στο γήπεδο, σχολίασε ο Κύριος Kastell (διότι κατά λάθος είχα ανοιχτή ακρόαση).

 

Και με έβαλε σε σκέψεις. Διότι όλο και πιο πολύ το ακούω από φίλες και γνωστές χωρισμένες που μεγάλωσαν τα παιδιά τους κι έχουν πια χρόνο να περάσουν καλά ότι όπου κι αν πηγαίνουν βλέπουν μόνο γυναίκες. Όμως σ΄ εμένα συμβαίνει το αντίθετο. Ακόμα και στο super-market να πάω μόνο άνδρες ψωνίζουν γύρω μου (συνήθως 6 μπίρες κι ένα ψωμί, οπότε στο ταμείο δίνω και τη σειρά μου σε δυό-τρεις μην περιμένουν για δυό πράγματα). Το βράδυ δε όποτε βγω, παρατηρώ ότι συχνά, εκτός από τις εργαζόμενες είμαι η μόνη.

Γιατί; Η απάντηση είναι απλή: Είναι θέμα ωραρίου. Οι φίλες μου ξυπνάνε απ’ τα χαράματα και κοιμούνται νωρίς, το ‘για καφέ’ τους είναι 11:00 το πρωί κι όχι απόγευμα. Οι άνδρες το πρωί, δεν ξέρω αν δουλεύουν ή όπως εγώ κοιμούνται, πάντως κυκλοφορούν μετά το μεσημέρι ή καλύτερα το βράδυ αργά―εκτός κι αν πας σε κανένα Γυμναστήριο (που θα πέσεις σε καθαρούληδες μεν αλλά ψέκια ή εθνίκια, καλά μόνο για κάτι σιωπηλό και γρήγορο―κι οι φίλες μου δε κάνουν τέτοια).  

 

Συμπέρασμα λοιπόν και συμβουλή μου είναι να θυμόμαστε ότι στη στεριά δε ζει το ψάρι και κάθε τι έχει την ώρα και τον τόπο του όπως ξέρουν και οι κυνηγοί κάθε είδους, είτε στο νου σας έχετε λαγούς και πέρδικες είτε το τελευταίο μοντέλο τσάντας μάρκας που σας πάει. Οπότε γιατί κινείστε αντίθετα όταν θέλετε να περάσετε καλά;

______________________________________

Εικόνα 

Στο γραφείο μου. Βιολέτες μου κι ο 'Ευαγγελισμός',
παλιό δώρο και έργο της Θέλγιας Σιστοβάρη.

Ζώης Λούβαρης: 'ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ' ―(συστήνω)

 

Ζώης Λούβαρης: ‘Παρασκηνιακές Ιστορίες’ και υπερσυστήνω.

Σε συναυλία, σε πρόβα, σε μπαράκι, στο Κύτταρο πάντα και παλιά στο Γκρι και αλλού, πολύ αλλού σε φωτεινά και σκοτεινά, σε φανερά κι απόκρυφα, σε μεταξύ μας ή σε ομαδικά, ο Ζώης Λούβαρης είναι εκεί, ο Παπαράτσι του Ελληνικού Ροκ, ο δικός μας.

Δεκαετίες τώρα, η ματιά του απαθανατίζει τα παρασκήνια μιας ‘σκηνής’ (όπως κάποιοι λένε τον κόσμο αυτό) κι η μνήμη του κρατά στιγμές και πρόσωπα, άλλα που ζουν κι ακμάζουν, άλλα που χάθηκαν.

 

Οι Παρασκηνιακές Ιστορίες του μόλις κυκλοφόρησαν. Πολλές φωτογραφίες βέβαια μα και κεφάλαια αφιερωμένα σε ανθρώπους όπως τους θυμάται, υποκειμενικότατα μα με την καλοσύνη, την καθαρή ματιά που έχουν κι οι εικόνες του. 

Ακόμα και τους δύσκολους, και μιλάω για πολύ δύσκολους κι αφόρητους όσο και τρυφερά γαλίφηδες υπερταλαντούχους σαν τον Παπαντίνα, δεν κρύβει αλλά ούτε κατακρίνει (παρότι ναι, δεν είναι κανείς μας που κάποια στιγμή να μη θέλησε να ‘τον πλακώσει’).

Το διάβασα απνευστί και το συστήνω.

Δίνω λίγα ονόματα, θα αδικήσω κάποιους γιατί είναι εκεί ένας κόσμος ολόκληρος, οπότε ενδεικτικά μονάχα κι από μνήμης μου:

Το ΡΟΡ 11 ‘υπό την καθοδήγηση του Αντρέα Who’

Βασίλης Σπυρόπουλος, Θανάσης

Τσαμαδός ο αγιογράφος, Μιχάλης Χαιρέτης,

Άγγελος  Μαστοράκης, Τσιλογιάννης , Πουλικάκος,

Παπαντίνας, Νίκος Δεληγιάννης, Μαρία Αριστοπούλου, Κατερίνα Αποστολάκη, Άσιμος, Νίκος Σπυρόπουλος,

Τόλης Μαστρόκαλος, Αντουάν Παρίνης,

Αλέξης Ταμπουράς, Άλκης Παναγιωτίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης,

Κλέων Αρζόγλου, Μάρος Δαπέρης Σκούταρης

Ντάλας, Πολύτιμος, Λυμπέρης, Νίκος Εφεντάκης, Σπυριδούλα, Κάτω Απ’ το Δέντρο και Γειά σου Τάκηδες,Magic De Spell

κι άλλοι πολλοί που εγώ τυχαίνει να μη γνώρισα.

Αλλά και οι εξαιρετικοί:

 Θέκλα Τσελεπή καιΘοδωρής Βλαχάκης (των Magic De Spell)

που θα το παρουσιάσουν 

την Παρασκευή 24/4 

και υπέρσυστήνω

και το βιβλίο και την Παρουσίαση:

THE DOGS’ PLACE, Ανταίου 3, Πετράλωνα

_______________________________________

 

Ο φίλος μου που ζούσε στο αεροδρόμιο

Δημοσιότητα πήρε σήμερα στην Ελλάδα ένας άνθρωπος που βρέθηκε να κατοικεί σε Αεροδρόμιο. Θυμηθήκαμε και μια ταινία με τον Tom Hanks- η οποία έχει ‘Happy End’ βεβαίως.

 

Είχαμε ένα φίλο που το έκανε αυτό. Χρόνια ζούσε στην Ολλανδία, ερχόταν στη Μύκονο τα καλοκαίρια. 

Ζωγράφιζε. Κάποτε αδρά θυμάμαι ότι είχε παντρευτεί Ολλανδέζα;

Στη Μύκονο θα θυμάστε το Γιάννη (S... ή N... τα.. παρατσούκλια του, από Κ.. το επίθετο).

Δε θυμάμαι πια τι πήγε στραβά και κατέληξε να ζει στο Βενιζέλος. Ποτέ δεν είπε πως κάτι πήγε στραβά, ποτέ δεν παραπονιόταν, ποτέ δε γκρίνιαζε.

Μέσα του βαθιά δεν ξέρω τι έλεγε στον εαυτό του μα προς εμάς γνωστούς και φίλους ποτέ δεν έδειξε να γκρινιάζει ή να μεμψιμοιρεί.

Ιδιότροπος ήταν και το καλλιεργούσε. Όταν κάποιος τον ενοχλούσε τον έκοβε. Μαχαίρι. Μα δε μάθαινες γιατί. Δεν κουτσομπόλευε, δε ρωτούσε, δεν έβλεπε ίσως κανένα μας.

 

Στο αεροδρόμιο τον κατάλαβαν. ‘Ένας ‘μπάτσος’ (σόρυ αν είστε Αστυνομικός, έτσι μου μετέφεραν την πληροφορία), τον κυνήγησε, του είπε ότι αν τον ξανάβλεπε θα τον έσπαγε στο ξύλο. Ο Γιάννης δεν έπαιρνε από αυτά, το ‘ριχνε στην τρέλα. Αυτό που κάποιοι κάνουν τρέλες κάνοντας τον τρελό ενώ πιστεύουν ότι δεν είναι.  Για εκείνον, από χρόνια, ασυνήθιστες συμπεριφορές δημόσια ήταν συνήθεια, τρόπος επιβίωσης σα ζωντανό Θέατρο για το εγώ του, να κάνει γνωριμίες αλλά και σαν άμυνα όταν κάτι άλλο ενοχλούσε τον περίγυρο. 

Όμως ο Μπάτσος δεν ήταν σαν εμάς, δεν καταλάβαινε από ανορθόδοξες συμπεριφορές, από ντυσίματα αλλιώτικα και Θέατρα του Παραλόγου και του δρόμου.  Του έλεγε ‘Θα σε σπάσω στο ξύλο αν σε ξαναδώ. Και το έκανε, ο Γιάννης βρέθηκε στο νοσοκομείο και το πόδι του ποτέ δεν έφτιαξε μετά, τον πονούσε πολύ, μάθαμε από κοινό μας φίλο κι έμπορο.

 

Αλληλογραφούσαμε. Κάποια στιγμή χάθηκε. 

Έλαβα ένα μήνυμα στο Facebook. H φίλη του Ανίτα από την Ολλανδία. Μου είπε ότι εκείνη του είχε φτιάξει το προφίλ για να βάζει τη ζωγραφική του και εκείνη είδε τα emails και τα μηνύματά μου. Ο Γιάννης, μου είπε, δεν έχει πια υπολογιστή, ούτε τηλέφωνο.  Μια φορά την εβδομάδα παίρνει τα μηνύματά του από το ταχυδρομείο, διεύθυνση Post Restante  στο Ηράκλειο.

 

Βρήκα την ανιψιά του το 2022,

‘Δεν  ξέρουμε καν αν ζει...’ μου είπε κι ότι όποτε ακούσουν κάποια περίεργη περίπτωση επικοινωνούν. ‘Περίεργη’.. θάνατο εννοούσε. 

 

‘Ακόμα ζωντανοί΄είχε γράψει ο Κύριος Kastell σε μια φωτογραφία τους στο σπίτι μας.  Για τον εαυτό του μιλούσε, αλλά μυστήρια η διαίσθηση, λίγο μετά ο Γιάννης χάθηκε από προσώπου γης.

 

Εύχομαι να μάς ξέχασε όλους διότι είναι μακριά, ευτυχισμένος.

Κάπου στην Αθήνα έχω έργα του- δώρα μα και αγορασμένα από τον Κύριο Kastell.

 ______________________________________

Η είδηση σήμερα, ET3 , μα δε μπόρεσα να τo βρω στο YouTube, το φέρνω από το Twitter (X). Συγκινητικό που έχει μαζί του και το σκυλάκι του, Κοκονάκι 12 ετών: https://x.com/stenikito/status/2040372544251822256

Το ρεπορτάζ έπαιξε στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ3. Αν μπορείτε, αφιερώστε λίγο χρόνο να δείτε το βίντεο. Και αν θέλετε, μοιραστείτε το. Ίσως έτσι φτάσει εκεί που πρέπει, σε ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν (για το κινητό του ανθρώπου στο inbox). pic.twitter.com/4Mc78ri3A8

— Stelios nikitopoulos (@stenikito) April 4, 2026

Πάντα θυμόταν τα βυρωνικά μου

             The Terminal: Tom Hanks https://www.imdb.com/title/tt0362227/?ref_=vp_ov_i   

Το μη χείρον; Περί μικροαπατεώνων

                                                

Μου γράφει κάποιος και απαντώ πως έρχομαι στην Αθήνα για μια εγχείρηση* οπότε θα τα πούμε από κοντά.

―Μου δανείζεις το Χ ποσό, απαντά με υποσχέσεις πως θα τα επιστρέψει 1^η του μηνός και κλάψες πως δεν έχει για βενζίνη, για  το παιδί του και λοιπά.

Έχουμε παρελθόν,  ουδέποτε τα επιστρέφει, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Με διασκεδάζει η αγαρμποσύνη του.

Έχω έναν άλλο γνωστό  πιο επιτήδειο που θα υποκρινόταν ενδιαφέρον για την υγεία μου, θα προσφερόταν να βοηθήσει αν χρειάζομαι κάτι―και ύστερα, θα μου ζητούσε ακόμα μεγαλύτερο ποσό.

 

Κι αναρωτιέμαι ποιο είναι καλύτερο; Ο απολύτως χοντρόπετσος κάφρος ή ο χρηστικός γαλίφης;

 

Προσωπικά προτιμώ τους δεύτερους διότι, στην τελική, κάτι παίρνω κι εγώ― μαζί με τη χαρά να τους αρνηθώ αφού έχουν τρέξει να με εξυπηρετήσουν. Από το κακό, το μισό κακό προτιμώ όπως έλεγε κι ο Αισχύλος.* Ωστόσο αν κάποιος ξεγελιέται κι επενδύει συναισθηματικά υποθέτω πληγώνεται.

 

Τι λέτε, ποιο είδος hustler είναι χειρότερο; 

 

*Μια διορθωτική για πόνο που με ταλαιπωρεί καιρό, τίποτε  ιδιαίτερα σοβαρό.

 

**‘τὸ βέλτερον κακοῦ

καὶ τὸ δίμοιρον αἰνῶ’

        Ικέτιδες Αισχύλου

(Από το κακό το καλύτερο,

 ακόμα και το μισό κακό προτιμώ)

Εικόνα
στην Αθήνα με το Μεγαλέξανδρο του πολυαγαπημένου Γιώργου Ζιάκα