Ο εθνικισμός τυφλώνει. Οι σημαίες κάποτε μας κλείνουν τα μάτια #BANKSY

                                   

Ο εθνικισμός τυφλώνει.

Οι σημαίες κάποτε μας κλείνουν τα μάτια.

 

Ο αγαπημένος Banksy μάς χάρισε πάλι έργο του. Εμφανίστηκε το άγαλμα στο Λονδίνο κι ήταν για ώρες ένα μυστήριο πότε και πώς στήθηκε εκεί και ποιος το έφτιαξε. Όπως παλιότερα εμφανίζονταν τα γκράφιτι στους τοίχους με πάντα επίκαιρο και καίριο σχολιασμό της πολιτικής όταν ακόμα δεν ξέραμε ποιος τα έφτιαχνε.

Ακολουθούν πληροφορίες και- επειδή, γνωρίζετε, αγαπώ το ευτελές, ακολουθεί ως υστερόγραφο και κάτι που μου συνέβη με ένα εθνίκι μόλις ανέβασα αλλού.

 

‘Ο Βρετανός street artist Banksy επιβεβαίωσε ότι ένα μεγάλο άγαλμα που εμφανίστηκε ξαφνικά στο κέντρο του Λονδίνου είναι δικό του έργο. Το γλυπτό απεικονίζει έναν άνδρα με κοστούμι να προχωρά μπροστά από το βάθρο του, κρατώντας μια σημαία που καλύπτει το πρόσωπό του, σαν να μην βλέπει πού πηγαίνει. Τοποθετήθηκε στην περιοχή Waterloo Place, στο St James’s, έναν χώρο που σχεδιάστηκε τον 19ο αιώνα για να προβάλλει τη στρατιωτική ισχύ και την αυτοκρατορική ιστορία της Βρετανίας.

Το έργο εγκαταστάθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της περασμένης Τετάρτης και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη μέσω ανάρτησης στο Instagram. Στη βάση του αγάλματος είναι χαραγμένη η υπογραφή του.’ (από Ναυτεμπορική). 

 

https://youtu.be/796BJVEEuHs?si=u-ageSY5W3kCYQr_ 

https://www.banksy.co.uk

__________________________________

Ευτελές Υ.Γ.

Μου απάντησε λοιπόν ο εθνικιστής

-Ο αυνανισμός δεν τυφλώνει, κυρία μου;

―Κουφαίνει, απ’ ό,τι λένε, του απάντησα.

Βλέπετε, αναπόφευκτα η πνευματική του ηλικία μου θύμισε εκείνο το σχολικό χαζαστείο που είχε να έρθει στο νου μου αιώνες

‘Ξέρεις ότι η μαλακία  φαίνει;’ έλεγε ένας για να ρωτήσει ο άλλος ‘Τιιι;’ Και να γελάσουν τα ανήλικα με τον υποτιθέμενο κουφό αυνάνα.

Τέτοιο μυαλό έχουν, έτσι τους μιλάμε μήπως και καταλάβουν.

 

Σύνδεσμος προς Banksy

Κορίτσια, εσείς τα σέβεστε τα παντελόνια σας;

'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς….*

Ακόμα το θυμάμαι. Ήμουν παιδί σε ταξί. 

―Θα το πνίξεις το παιδί μωρή, φώναξε ο ταξιτζής σε μια έγκυο που φορούσε παντελόνι.

Έτσι ήταν τότε, το λέω για σάς τους νεότερους πολυτραυματίες της καθημερινότητας, ότι τότε άνδρας να ήσουν κι είχες δικαίωμα να κράζεις, να κλωτσάς,  να χουφτώνεις, να ρίχνεις και καμιά σφαλιάρα για συμμόρφωση.

Μα άλλο είναι το θέμα μας. Προπολεμικά στη Δύση και ως τα χρόνια της Χούντας στην Ελλάδα δεν ήταν πρέπον να φοράνε οι γυναίκες παντελόνια. Εξ ου και τα ‘να σέβεσαι τα παντελόνια σου’ με τα οποία γαλουχούσαν τα αγόρια.

Σ’ εμάς όλα αυτά εξαφανίστηκαν ως τη Μεταπολίτευση, στην κεντρική Ευρώπη με τον πόλεμο και τις εντυπωσιακές Ρωσίδες στρατιωτίνες* αν και από πιο παλιά στους κόσμους των καλλιτεχνών και τη μόδα το ρεύμα είχε ξεκινήσει από το 1920.

 

Εικόνα: Μαθήτριες στο Μπρούκλιν το 1942 εμφανίστηκαν στο σχολείο με παντελόνια για να συμπαρασταθούν σε συμμαθήτρια που την προηγουμένη είχε πάρει αποβολή λόγω παντελονιού στην τάξη.

_______________________________________

*'Παντελόνι ριγωτό φοράς

και σας καβουρίνα προχωράς…. 

..κι όσοι τσολιά μου σ΄αντικρίζουν

τα κουτσομπολιά αρχίζουν..

.. την κυκλοφορία σταματάς…’

Βαμβακάρης-Τσέρτος

*οι Ρωσίδες πιλότοι μικρών βομβαρδιστικών με κομμένα φτερά και μισή μηχανή ώστε να μην ακούγονται, έσπαγαν το ηθικό των Βερολινέζων  στο ΒΠΠ κι έγραψαν Ιστορία αλλά και η Βασίλισσα Ελισάβετ σόκαρε όταν ίππευσε ανδρικά με παντελόνι (ανεπίσημα, στο κτήμα της) αλλά τελικά τη δέχθηκαν στον πόλεμο που το εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων και επέμενε να φορά τη στολή.

**Girls Show Up In Slacks At Abraham Lincoln High School, In Brooklyn,in Protest Because A Classmate, Beverly Bernstein, Was Suspended The Day Before For Wearing Slacks,1942

 

«Γαμάτη», εγώ;

 

«Γαμάτη» με είπαν πρόσφατα. Ζήτησα εξηγήσεις. 

«Είσαι και γαμάω, βρε παιδί μου» ήρθε η απάντηση.

 

Γέλασα βέβαια και, λόγω διαφοράς ηλικίας, προσπάθησα να μην το δω φροϋδικά και παρεξηγηθώ. Όμως, αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν που όταν το συζητήσαμε, ήταν αδύνατον να χωρέσει στο μυαλό του συνομιλητή μου ότι όλες οι γενιές, όλες οι παρέες έχουν την τάση να χρησιμοποιούν λέξεις ως αναγνωριστικά. Είναι ο τρόπος να ανήκεις.

Πολύ μικρή θυμάμαι πόσο νευρίαζα τους μεγαλύτερους συγγενείς όταν χρησιμοποιούσα τη λέξη «ψώνιο» για κάθε τι καλό, ωραίο, ευχάριστο. Ενδιαφέρον μού φαίνεται σήμερα που ενώ εμείς στις συγκεκριμένες κολωνακιώτικες παρέες νομίζαμε ότι απενοχοποιούσαμε τους διαφορετικούς (τα κραγμένα «ψώνια», τους «ψωνισμένους», τους τρελούς κι απροσάρμοστους, αυτούς που «την είχαν ψωνίσει»), ανακαλύψαμε, μεγαλώνοντας, ότι γίναμε η γενιά που θεοποίησε την υπερκατανάλωση της δεκαετίας του ’80 επιταχύνοντας την καταστροφή του πλανήτη διά των 'Sex And The City' επιλογών (όπου από το να πληρώσω το νοίκι μου προέχει να αγοράσω τα τάδε μάρκας παπούτσια― τα οποία κοστίζουν διπλά από την ακριβή για το εισόδημά μου υπερτιμημένη τρύπα στην οποία επέλεξα να ζω αφού για μένα το παν είναι το περιτύλιγμα και το κατσαριδοβριθές άθλιο διαμερισματάκι που όμως επέλεξα  επειδή βρίσκεται στην τάδε «καλή» γειτονιά, προικίζοντας τις τράπεζες και ανοίγοντας δρόμο στις κάθε είδους Τραμπικές νεοφιλελέ σαχλοθεωρίες τύπου ‘greed is good’*).

 

Kι ωστόσο απορώ πώς γίνεται και τούτη η γενιά που τόσο χρησιμοποιεί το «γαμάω» μεταφορικά σε κάθε φράση της, κυριολεκτικά δεν καταλαβαίνει Χριστό για το ζήτημα (μη ρωτάτε πού το ξέρω). Είναι άραγε επίκληση, κάτι σαν προσευχή μπας και μάθουν να το κάνουν; Ευσεβής πόθος της γενιάς του πορνοαυνανισμού; Ή είναι άραγε εξιδανίκευση ενός άπιαστου ιδανικού μήπως κι αναπαραχθεί το είδος; 

_________________________________________________

*'Greed is Good' - 'Η απληστία είναι για καλό', απόσπασμα (με ελληνικούς υποτίτλους): 

https://youtu.be/OHnZi87272U?si=4zFYOtK5FMFWcmC0

ΕΙΚΟΝΕΣ

Η φωτογραφία μου 

από τον εκπληκτικό παπαράτσι πορτραιτίστα μας @Zois Louvaris

*'Greed is Good' - 'Η απληστία είναι για καλό' λέει ο Μάικλ Ντάγκλας στο απόσπασμα

(με ελληνικούς υποτίτλους) από την, κλασική πλέον, ταινία  Wall Street.

 

**Η έκφραση ‘Location. Location. Location.’ αποδίδεται στο Βρετανό μεσίτη Χάρολντ Σάμιουελ γύρω στο 1940 μα είχε κυκλοφορήσει σε διαφημίσεις 15 χρόνια πριν.

‘Στη Αγορά των Ακινήτων τρία πράγματα είναι σημαντικά. Η τοποθεσία, η τοποθεσία, τοποθεσία.’ Η θέση του ακινήτου, δηλαδή, κατά τον ταχυδρομικό κώδικα, παράγοντα καθοριστικό για το  ψηλό, χαμηλό ή απλώς υποφερτό επίπεδο ζωής των κατοίκων που διαμορφώνεται από π.χ. την καθαριότητα, την ασφάλεια, τη ησυχία, την καλή συντήρηση κτιρίων. Καθώς επίσης και το σχολείο της περιοχής που εξελίχθηκε σε βασικότατο κριτήριο για την επιλογή εγκατάστασης σε μια γειτονιά, Κυρίως στα δυτικοευρωπαϊκά κράτη όπως διαμορφώνονταν στον 20ό αιώνα με την ανάπτυξη του Κράτους Πρόνοιας και τη νομοθεσία για την υποχρεωτική και δημόσια δωρεάν παιδεία στην οποία (και μέσω της ανάπτυξης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης) οι πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές διαφορές επιδρούν άμεσα και καθοριστικά συντελώντας στην αύξηση ή μείωση της επενδυτικής αξίας των ακινήτων όταν η συγκεκριμένη γειτονιά είναι ή όχι επιθυμητή για μόνιμη εγκατάσταση. 

Με τον καιρό, αν κρατηθεί σταθερή η ποιότητα έρχεται και ο σουσουδισμός/σνομπισμός να ανεβάσει τις τιμές, που επηρεάζονται από την «καλή» φήμη (που μπορεί να έρθει κι από ένα επιτυχημένο βιβλίο ή σίριαλ όπως είδαμε με:

το ‘Notting Hill’ του Λονδίνου, 

τα ‘Φιλαράκια’ (μολονότι γυριζόταν στο Χόλυγουντ, διάσημο είναι το εξωτερικό του κτιρίου των τίτλων στο 90 Bedford Street του Manhattan κι ακόμα σήμερα τουρίστες επισκέπτονται το μπαράκι του ισογείου),

το ‘Sex And The City’ του οποίου πέμπτη πρωταγωνίστρια θεωρείται η Νέα Υόρκη (τα εσωτερικά των διαμερισμάτων των γυναικών στήθηκαν στο Silvercup Studios, Queens μα τουρίστες ακόμα κλείνουν ξενάγηση στα φημισμένα σκαλιά της Carry στη διατηρητέα γειτονιά και σε άλλα σημεία που στο σίριαλ απλώς περπατήθηκαν. 

και 

το ‘Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χίλς’ του L.A. που ο πραγματικός του τίτλος ‘Beverly Hills 90210’ είναι ο αριθμός του Ταχυδρομικού Τομέα που δεν είναι άλλος από το όνομα του σχολείου.

__________________

Banksy for #GAZA #GazaGenocide #Γαζα #Palestine

 

Δικαστής με το σφυράκι του χτυπά διαδηλωτή.

 

Μετά τις προσαγωγές 900 διαδηλωτών που διαμαρτύρονται για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη εμφανίστηκε εν μια νυκτί έργο του Banksy σε πλαϊνό τοίχο των Δικαστηρίων στο Λονδίνο. 

Τι κι αν το σβήνουν; Το μήνυμα ελήφθη και ταξιδεύει σε όλη τη γη.

Γιατί η Τέχνη έχει δύναμη.

 

 

Banksy graffiti at the Royal Courts of Justice building in London.

BBC

A new mural by elusive street artist Banksy has appeared on the side of the Royal Courts of Justice building in central London.

It depicts a judge in a traditional wig and black robe hitting a protester lying on the ground, with blood splattering their placard.

While the mural does not reference a particular cause or incident, its appearance comes two days after almost 900 people were arrested at a London protest against the ban on Palestine Action.

The artwork was quickly covered up by large sheets of plastic and metal barriers. Court officials told the BBC the work would be removed.

The Metropolitan police said it had received a report of criminal damage and that enquiries would continue.

____________________________

BBC New Banksy mural appears at Royal Courts of Justice

https://www.bbc.com/news/articles/cgrq0r0y878o

#GazaGenocide #Γαζα#Palestine #banksyartwork #Banksy_graffiti 

#Palestine 

Της Αθήνας μου: τα παγκάκια και οι νεραντζιές με θλίψη

Λέει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος στην αυτοβιογραφία του ότι όταν συζητούσαν τι δέντρα να φυτέψουν στο κέντρο της Αθήνας επέλεξαν τις νεραντζιές διότι κάποιος έφερε το επιχείρημα ότι αν επέλεγαν πορτοκαλιές και μανταρινιές ο κόσμος θα έτρωγε τα φρούτα. Λες κι είναι κακό να δροσίζεσαι με ένα φρουτάκι περπατώντας κι είναι καλύτερο να σαπίζουν νεράντζια στα πεζοδρόμια. Και καταλήγει ότι τέτοια είναι η νοοτροπία, τέτοια η μικρόνοια των Ελλήνων πολιτικών κι η στάση τους απέναντι στον πολίτη.*

Θυμάμαι κάτι τέτοια αυτές τις μέρες που περπατάω στη χειρότερη Αθήνα που έζησα ποτέ, βρώμικη, παρατημένη, γεμάτη στεγανά, ενόπλους αστυνομικούς που χαζογελούν ή περνούν τροχάδην (όπως προχθές μπροστά στα καφενεία των Εξαρχείων), με κατεστραμμένα πεζοδρόμια και σπασμένα άβαφτα παγκάκια, μυστηριώδη εργοτάξια και, ανεξήγητα, κομμένα δέντρα ακόμα και στο λόφο του Λυκαβηττού.

Αποφεύγω την ψυχολογιοποίηση μα, ομολογώ πως, το σκέφτομαι συχνά ότι κάποιο ζήτημα θα έχει ο Δήμαρχος με τα δέντρα κι ίσως πρέπει να το κοιτάξει.

Διότι, εμείς οι Αθηναίοι, μεγαλώνοντας σε μια από τις ασχημότερες μα και ιστορικότερες πόλεις του κόσμου, από μικροί μαθαίνουμε να απολαμβάνουμε τη θέα μας επιλεκτικά. Μαθαίνουμε περπατώντας αλλά κι από τα παράθυρά μας να χαιρόμαστε με τα μικρά, να καμαρώνουμε το τελευταίο νεοκλασικό της γειτονιάς αγνοώντας το διπλανό τσιμεντένιο τερατούργημα ή την τρύπα που άφησε ένα γκρέμισμα, να χαιρόμαστε μισή Ακρόπολη ή το μικρό κομματάκι ουρανού με ένα φεγγάρι που εμφανίζεται μέσα από ταράτσες με κεραίες και, πιο πολύ και παντού, να απολαμβάνουμε τα δέντρα. Δέντρα που μάχονται με οξυγόνο το καυσαέριο, δέντρα που δροσίζουν τις βεράντες, δέντρα φωλιές πουλιών που κελαηδούν πριν ξημερώσει και πριν δύσει ο ήλιος και κάνοντας τη ζωή λίγο πιο υποφερτή σ’ αυτή την εξαίσια, δύσκολη πόλη.

 

Είμαι Αθηναία κι έχω ζήσει την Αθήνα σε πολλές φάσεις της. Πρόλαβα χωματόδρομους στο Κολωνάκι, κατήφορους που κατέβαζαν χειμάρρους όλο πέτρα και λάσπη με τις βροχές, πρόλαβα εκείνα τα σφυρήλατα υποπόδια (μάκτρα;) έξω από τα μαρμάρινα σκαλιά των σπιτιών στα οποία οι κάτοικοι καθάριζαν τη λάσπη από τα παπούτσια πριν μπουν. 

Πρόλαβα χούντες και μεταπολιτεύσεις, πτωχεύεις και μνημόνια. Μα αυτό το χάλι, τέτοιο ξεπούλημα, τόση από πάνω προς τα κάτω αθλιότητα δεν έχω ξαναδεί.

*Συγχωρέστε με αν οι λέξεις είναι άλλες. Γράφω από μνήμης. Αν ήμουν στη Μύκονο που έχω το βιβλίο θα σας έδινα το απόσπασμα.

Για τις νεραντζιές της Αθήνας πολλές οι ιστορίες μου μα βρήκα και στη Lifo σχόλιο με την αντίθετη άποψη από τη δική μου (και του παλιού πολυμαθούς ταξιδεμένου πολιτικού) τ οποί μάλιστα εκφέρει και θαυμασμό για τη λέξη «διαγούμιζαν»: «διαγούμιζαν τις πορτοκαλιές». Δε ντρεπόμαστε.. : 

«Η επιλογή των δενδροφυτεύσεων ήδη από τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα και κυρίως στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, όταν διαμορφωνόταν το αστικό τοπίο της πρωτεύουσας, γινόταν με γνώμονα την αντοχή των δένδρων στο κλίμα της Αθήνας και τη χαμηλή ή σχεδόν μηδαμινή ανάγκη τους για νερό » εξηγεί ο επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης κ. Γιώργος Σφήκας. Κάπως έτσι, το άγονο αττικό τοπίο, « που ήταν κυρίως βοσκότοποι στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια », απέκτησε συστοιχίες νεραντζιών, μουριών και ελιών. Οι νεραντζιές επελέγησαν και με ένα ακόμη κριτήριο. « Στις αρχές του αιώναοι δενδροφυτεύσεις γίνονταν κυρίως με δένδρα όπως πορτοκαλιές ή λεμονιές. Σύντομα όμως διαπιστώθηκε ότι οι κάτοικοι της Αθήνας διαγούμιζαν τα δένδρα την περίοδο της καρποφορίας. 

Διαγούμιζαν! Καταπληκτική λέξη. Οι Αθηναίοι είναι ικανοί να διαγουμίσουν τα πάντα και αυτό που τους κρατάει από το να διαγουμίσουν και τις νεραντζιές είναι η τεμπελιά τους: αφού δεν τρώγεται έτσι όπως είναι, ας το να κάθεται.» https://www.lifo.gr/tropos-zois/gefsi/pente-diloseis-agapis-gia-ti-nerantzia

 

Οι φωτογραφίες από το Λυκαβηττό, τη Δεξαμενή, τη Λ. Αλεξάνδρας και τα Δικαστήρια στην Ευελπίδων είναι όλες από σημεία που πάντα ήταν καταπράσινα, με πυκνά όμορφα δέντρα, πουλιά, καθαρά παγκάκια. 

Το παγκάκι, ακριβώς στην είσοδο των Δικαστηρίων λέει πολλά, είτε για την πολιτική των ‘τραπεζοκαθισμάτων’, είτε για την αδιαφορία. Κι είναι τέτοιος ο τρόμος μου για τον τρόπο σκέψης του Δήμου των ημερών μας που το σκέφτηκα να το κοινοποιήσω από φόβο μη βάλω ιδέες και το αντικαταστήσουν κι αυτό με κάποιου φίλου τους τσιμεντένιες ή πλαστικές εμπνεύσεις. Πού μυαλά στην Αθήνα μας για σεβασμό της ηλικίας των παγκακιών όπως στη Βρετανία που υμνούν και σέβονται τα γέρικα βικτωριανά παγκάκια μετρώντας νοσταλγικά πόσοι ξεκουράστηκαν, πόσοι αγάπησαν, πόσοι εμπνεύστηκαν σ' αυτά. Άλλοι κόσμοι….

_______

12 Ιουνίου προσθέτω:

Τώρα και στη Θεσσαλονίκη. Από το Θωμά Κοροβίνη

Vivienne Westwood RIP

 

RIP Vivienne Westwood

2041-2022

 

Στο μακρύ ταξίδι κι η designer του Punk.

 

Στο SEX το μαγαζί που είχε ανοίξει με τον 

Malcolm McLaren  στην King’s Road στο Λονδίνο, πήρε μορφή το ρεύμα παιδιών της εργατικής τάξης που, επόμενη γενιά των χίππηδων, ένιωθαν πως δεν τους εξέφραζαν πια τα FlowerPower του φοιτητόκοσμου περί ειρήνης κι αποδοχής που έμοιαζαν κάλπικα ουτοπικά παραμύθια σε ένα βίαιο κόσμο που μαστιζόταν από την ανεργία και την αδικία.

 

Παιδί του Punk νιώθω κι εγώ- αισθητικά και συναισθηματικά αφού ακόμα τις φοράω τις παραμάνες με μαργαριτάρια αληθινά και ψεύτικα ανάκατα και τις δικτυωτές μου κάλτσες, με τρύπες ή όχι, όπως ακόμα απολαμβάνω τα τραγούδια που αγάπησα.

 

Η Βίβιαν Γουέστγουντ- μεγαλύτερή μας (όπως και ο Μακλάρεν) κατάφερε να επιβιώσει στον ανταγωνιστικό κόσμο της διεθνούς μόδας και να περάσει από τα σταμπαρισμένα μπλουζάκια σε μόδα σοφιστικιέ, αναμιγνύοντας τα παραδοσιακά σκωτσέζικα καρώ με τα προκλητικά ρούχα των καμπαρέ. 

 

Άξια!

Καλό της ταξίδι.

Μουσική ανεβάζουν άλλ@- εγώ συνοδεύω με λίγα χαρακτηριστικά της και το σύνδεσμο του προφίλ της στο Instagram: https://www.instagram.com/viviennewestwood/

 

 

 

Με τον  Malcolm McLaren (1946-2010)

_________________________________________________________________