Τη ζωή την κατανοούμε όπισθεν ενώ τη ζούμε προς τα μπρος, έλεγε ένας Δανός φιλόσοφος*.
Ζούμε κοιτώντας πίσω. Με αυτά που επιλέξαμε, με όσα πετύχαμε, με αποτυχίες και γκρίνια, εφόδια, πίκρες κι αναμνήσεις. Μα η ζωή προχωρά από την άλλη κι άλλα έρχονται.
Βαριέμαι φρικτά αυτές τις μέρες. Έχω πολλά να κάνω που αναβάλω, έχω βιβλία που με ενδιαφέρουν, δουλειές που ανέλαβα κι άλλα πολλά μα δε. Βάσανο είναι, μα πιστεύω στην πλήξη. Από την πλήξη έρχεται η δημιουργία. Όταν ενεργείς, όταν ζεις τη ζωή σου μαζεύεις υλικό (‘έλα να φτιάξουμε αναμνήσεις’ έλεγα πάντα για να ξεσηκωθώ) αλλά μόνο μετά, όταν βαριέσαι, στην παύση, έρχεται η επεξεργασία του παρελθόντος κι η έμπνευση. Διότι ναι η ζωή τραβάει μπροστά μα η Τέχνη είναι η αφήγηση της ως τώρα πραγματικότητας.
Ή.. ίσως αυτό της πλήξης ισχύει για μένα μόνο; Που αγαπώ την τεμπελιά, τις άδειες μέρες, που είμαι ο τύπος ‘καφέ στο κρεβάτι’ κι όχι ‘πρωί-πρωί στο γραφείο μου’;
_________________________
*Κίρκεγκαρντβέβαια.
** Στο τραπέζι μου δικά μας αμύγδαλα και φραγκόσυκα
και
η Οδός Πανός του Γιώργου Χρονά, το νέο βιβλίο του Κίτσου Τρίπου και λίγα από τα πολλά πολύτιμα πεσκέσια του αγαπημένου συγγραφέα Νίκου Λέκκα (για τον οποίο έχω να πω πολλά).
Πιο κάτω οι νάρκισσοί μου και, δώρο, ένα κρυφό άγριο κυκλάμινο. Και η φυσιολάτρις Μάικο.
‘Η βόλτα των γάτων’ το έλεγε η Κολέτ που έβγαινε στον κήπο με τα γατιά της κάθε απόγευμα.
Ανοίγω την πόρτα να πάω στην αποθήκη ή να κόψω λουλούδια, κι οι γάτες με ακολουθούν χαρούμενες.
Σήμερα η Suki είναι παραπάνω ενθουσιασμένη διότι μύρισε το κοτόπουλο που της βράζω, το αγαπημένο της φαγητό, και, παρά την ηλικία και τη φύση της (διότι ότι είναι γάτα χαρεμιού που δε βγαίνει ποτέ ως την εξώπορτα και ποτέ δεν πηδά τη μάντρα αντίθετα από την κόρη της που παίρνει τα βουνά) σήμερα η χαρά την έσπρωξε να ανέβει στην αμυγδαλιά. Με φόρα.
Κι εκεί που τη θαύμαζα εμφανίστηκε κι η Maiko από μακριά, σα φραγκόσυκο.
Κρύα συννεφιασμένη μέρα σήμερα κι οδηγώντας είδα ένα αγοράκι με σκουφί Άγιου Βασίλη να μπαίνει σε μια αυλή γνωστών μου.. Ανίψι σκέφτηκα. Επιστρέφοντας λίγο αργότερα το ξαναείδα όμως λίγο πιο κάτω και παρατήρησα πως στο χέρι του κρατούσε τρίγωνο. Τα κάλαντα έλεγε.
Θλίψη της ερήμωσης το ότι ήταν μόνο του μα εγώ το καμάρωσα που έχει το θάρρος –«τη μαγκιά», το είπα στον Κύριο Kastell, να βγαίνει μόνο για κάλαντα.
Είναι ταλέντο το να κάνεις καλά δώρα. Δεν το έχω και λυπάμαι γι’ αυτό. Πάλι φέτος τα δώρα του Κυρίου Kastellμου έδωσαν χαρά αναπάντεχη (ιδίως μια και λόγω της υγείας του δεν είχα προσδοκίες) και με συγκίνησαν πολύ.
«Οι αγάπες είναι φούμαρα», πιστεύω για τα λόγια και τα «σ’ αγαπώ» που όχι ότι δε μ’ αρέσει να τα ακούω μα ξέρω καλά πως τίποτε δε σημαίνουν. Η αγάπη είναι έργα, μόνο έργα. Γι’ αυτό και τα καλά δώρα, δώρα που χρειάστηκαν σκέψη κι έγνοια και κόπο, είναι τα μόνο που στα μάτια μου μετρούν.
Παραμονή των Χριστουγέννων λοιπόν, ήδη συγκινημένη από τα δικά του, έξω που ήμουν άκουσα την ορχήστρα των παιδιών μας του νησιού που είχε βγει για κάλαντα με όργανα και κέφι και, τους ζήτησαν να έρθουν κι από εμάς. Μακριά, εκτός Πόλης, δεν είναι εύκολο να περνούν παιδιά ξένες αυλόπορτες. Μα το οργάνωσα και, ώρες μετά, λίγο πριν πέσει το σκοτάδι γέμισε το δωμάτιο με νέα παιδιά και όργανα πολλά κι ακούστηκαν εκείνα ακριβώς που ήθελα:
«…σ’ αυτό το σπίτι που ήρθαμε
πέτρα να μη ραΐσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
Χρόνια Πολλά να ζήσει….»
Αυτά όμως δεν επαναλαμβάνονται. Κι όταν είδα το μοναχικό γενναίο αγοράκι για μια στιγμή σκέφτηκα να σταματήσω να το προσκαλέσω. Μα δεν το έκανα, άλλαξαν ο εποχές, πλέον δε θεωρείται πρέπον να βάλεις στο αυτοκίνητό σου ξένο παιδί, οπότε με θλίψη το προσπέρασα.
Ας είναι καλά εύχομαι, κι ας είναι πάντα έτσι γενναίο κι ανεξάρτητο,
Όπως εύχομαι και σ’ εσάς- εμάς όλους
Ευτυχισμένο κι εμπνευσμένο να είναι το 2026!
Εικόνα, τι άλλο; του σημαντικότατου Τηνιακού ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα, ‘τα Κάλαντα’ του 1872.
_________ Δωράκι, επειδή δεν είναι από τα γνωστά, του γατόφιλου Καβάφη 'Η Γαλή' (αποθησαυρισθέν από Γ.Π.Σαββίδη): Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ Η Γαλή
Είν’ η γαλή αντιπαθής εις τους κοινούς ανθρώπους. Μαγνητική και μυστική, τον επιπόλαιόν των κουράζει νου · και τους χαρίεντάς της τρόπους δεν εκτιμούν… … … Αλλ’ είναι της γαλής ψυχή η υπερηφάνειά της. Το αίμα και τα νεύρα της είν’ η ελευθερία. Ποτέ δεν είναι ταπεινά τα βλέμματά της. Εν των παθών της δε τω πάντοτε κρυπτώ, εν τη καθαριότητι, εν τη εγκρατεία ενδείξεων, πόση λεπτή αισθήσεων αγνότης ευρίσκεται. Ότ’ αι γαλαί ρεμβάζουν ή κοιμώνται τας περιβάλλει οραματισμού ψυχρότης. Ίσως τριγύρω των τότε περιπλανώνται φάσματα παλαιών καιρών. Ίσως η οπτασία εις Βούβαστιν* τας οδηγεί · όπου τα ιερά των ήνθουν, και Ραμεσσών τας έτρεφε λατρεία, κ’ ην οιωνός εις ιερείς παν κίνημά των. (1897 ή και πριν)
Μήπως εσείς οι νεότεροι να κόβατε αυτό το να λέτε τους μεγαλύτερους παππούδες και γιαγιάδες;
Γνωρίζω πως, ίσως, έτσι το μάθατε μα δε βρισκόμαστε στη βουκολική Κίνα, δηλαδή δε συνοδεύεται από υποκλίσεις και εξυπηρετήσεις και σεβασμό, μα ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία, παραδόξως, όσο γερνά ο πληθυσμός τόσο αυξάνεται ο ηλικιακός ρατσισμός.
Μου το είπαν για φίλο μου, ακούω και ‘τα παππούδια’ και σκέπτομαι ότι η γνώμη σας για μένα δε θα με ενοχλήσει: πείτε με γριά και κωλόγρια αν έτσι με βλέπετε. Γνώμη σας, δικαίωμά σας. Όμως γεννήτορές σας δεν είμαστε και οι ύπουλες υποτιμητικές ψευτοευγένειες δε σας τιμούν.
Το κυρία ή κύριε (χωρίς μου καλύτερα) είναι μια χαρά. Το κυρά και κυρ- λαϊκίζον. Εγώ ακούω και στο γιατρέ/ιατρέ το οποίο δεν είναι ευαίσθητο ως προς την ηλικία.
Η προσηγορία κυρ στη βυζαντινή κοινωνία / Le qualificatif kyr dans la société byzantine, (2012)
_______________________________________________
ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Στις ασκήσεις κάτω. Νόμιζα ότι ήταν η Μπέτυ Γουάιτ από τα Χρυσά Κορίτσια, στα 85 της. Με διόρθωσαν όμως ότι ποτέ της δε γυμναζόταν και έλεγε πως έφτασε στα 100 χάρη στο ανθυγιεινό φαγητό. Οπότε ενημερώνω.
Έχει φύγει από τη δημοσιότητα η σοβαρή αυτή υπόθεση που άνοιξε ένα παραθυράκι στην δολοφονική απληστία και την φιλοχρηματία που καταστρέφουν τη Μύκονο.
Τώρα που έγινε η δίκη υπενθυμίζω διότι πια μπορώ να ξανασχοληθώ. Είχα μιλήσει και σε κανάλια τότε ώσπου έλαβα εξώδικα για να σωπάσω και, βεβαίως, ειδοποίησα τους δημοσιογράφους οι οποίοι, δικαίως, για να με προστατέψουν, με κράτησαν μακριά. Εξ άλλου, μέσα σε ένα χρόνο ξεχάστηκε και η δίκη προχθές έγινε δίχως ντόρο και κανάλια.
________ Αντιγράφω και αν ενδιαφέρεστε το ψάχνετε, (Προσθέτω και το video από εκπομπή για το θέμα στην οποία μίλησα κι εγώ κι ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είπα που ενόχλησε.)
ΕΝΙΚΟΣ
Νέο Ψυχικό: Ισόβια και επιπλέον 6 χρόνια στον φυσικό αυτουργό της δολοφονίας του τοπογράφου – Ποινή κάθειρξης 9 ετών στον συνεργό του
·Ποινή ισόβιας κάθειρξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση και επιπλέον 6 χρόνια για πλαστογραφία και οπλοχρησία, επέβαλε το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας στον φυσικό αυτουργό της δολοφονίας του τοπογράφου Παναγιώτη Στάθη.
·Στον καταδικασμένο ως συνεργό του στο έγκλημα επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 9 ετών, ενώ το δικαστήριο δεν του χορήγησε ανασταλτικό στην έφεση και παραμένει στη φυλακή.
·Το δικαστήριο αποφάσισε, επίσης, να διαβιβάσει τα πρακτικά της δίκης στον εισαγγελέα, προκειμένου να διερευνηθεί αν έχουν τελεστεί αξιόποινες πράξεις από μεσίτη και λογιστή.
Ποινή ισόβιας κάθειρξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση κι επιπλέον 6 χρόνια για πλαστογραφία και παράνομη οπλοχρησία-οπλοφορία, επέβαλε το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας στον κατηγορούμενο ως φυσικό αυτουργό της δολοφονίας του τοπογράφου Παναγιώτη Στάθη στο Ψυχικό, τον Ιούλιο του 2024. Του επέβαλε, επίσης, και χρηματική ποινή 7.500 ευρώ.
Στον καταδικασμένο ως συνεργό του στο έγκλημα επεβλήθη ποινή κάθειρξης 9 ετών ενώ το δικαστήριο δεν του χορήγησε ανασταλτικό στην έφεση, όπως ζήτησε μέσω των συνηγόρων του, κι έτσι παραμένει στη φυλακή.
protothema
Εισαγγελέας στη δίκη για τη δολοφονία του τοπογράφου: «Να ερευνηθεί ο μεσίτης της Μυκόνου για ηθική αυτουργία»
Η εισαγγελίαζήτησε ενοχή για τους δυο κατηγορούμενους - «Στην αγάπη τους για το χρήμα το κίνητρο του εγκλήματος»
·Η εισαγγελέας πρότεινε την ενοχή των δύο κατηγορουμένων για τη δολοφονία του τοπογράφου Παναγιώτη Στάθη, χαρακτηρίζοντας την πράξη μελετημένη και καλά σχεδιασμένη.
·Η εισαγγελέας ζήτησε να ερευνηθεί γνωστός μεσίτης-επιχειρηματίας της Μυκόνου για ηθική αυτουργία, λόγω αντιδικίας με το θύμα για αγορά οικοπέδων.
·Οι κατηγορούμενοι, ένας φερόμενος ως εκτελεστής και ένας συνεργός, προέρχονται από την Αιτωλοακαρνανία και έχουν ποινικό παρελθόν.
·Η εισαγγελέας παρουσίασε αναλυτικά στοιχεία από βιντεοληπτικό υλικό, άρση τηλεφωνικού απορρήτου και φωτογραφίες πιστολιών που ενισχύουν την ενοχή των κατηγορουμένων.
·Η εισαγγελέας τόνισε ότι το κίνητρο της δολοφονίας πρέπει να αναζητηθεί στην "αγάπη για το χρήμα" και απέρριψε τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς των κατηγορουμένων.
Μελετημένη και καλά σχεδιασμένη χαρακτήρισε σήμερα τη δολοφονία του τοπογράφου Παναγιώτη Στάθη στο Ψυχικό η εισαγγελέας της έδρας του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου προτείνοντας την πλήρη ενοχή των δυο κατηγορουμένων της υπόθεσης. «Θα πρέπει να αναζητήσουμε το κίνητρο της δολοφονίας στην αγάπη των δυο κατηγορουμένων για το χρήμα» είπε η εισαγγελέας και ολοκληρώνοντας την αγόρευσή της έριξε βόμβα… μεγατόνων στο ακροατήριο ζητώντας να ερευνηθεί γνωστός μεσίτης – επιχειρηματίας της Μυκόνου για ηθική αυτουργία στη δολοφονία του τοπογράφου. Πρόκειται για πρόσωπο με το οποίο ο Π. Στάθης είχε αντιδικία μετά την αγορά όμορων οικοπέδων στο νησί.
«Φρονώ ότι υπάρχουν ενδείξεις σε βάρος του μεσίτη και θα πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ο ρόλος του στην επίδικη υπόθεση και αυτό γιατί εκείνος είχε και το κίνητρο και τα μέσα για να χρηματοδοτήσει τη δολοφονία του Παναγιώτη Στάθη» είπε χαρακτηριστικά η εισαγγελέας καλώντας το δικαστήριο να διαβιβάσει πρακτικά της δίκης στην εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας ώστε να ξεκίνησε η έρευνα.
Όπως είναι γνωστό για την άγρια δολοφονία του Παναγιώτη Στάθη δικάζονται δυο άνδρες και συγκεκριμένα ένας 45χρονος αποκαλούμενος ως ο «ωραίος Τζό» που φέρεται ως εκτελεστής του τοπογράφου και ένας 48χρονος που κατηγορείται για συνέργεια στο έγκλημα. Αμφότεροι έχουν καταγωγή από την Αιτωλοακαρνανία και έχουν βρεθεί στις φυλακές για άλλες υποθέσεις.
Με μια καλά στοιχειοθετημένη πρόταση η εισαγγελέας επί 2, 5 περίπου ώρες αποτύπωνε στο ακροατήριο καρέ – καρέ τις κινήσεις των οχημάτων που χρησιμοποιήθηκαν για το έγκλημα εξαίροντας μάλιστα την έρευνα που έγινε κατά την προανάκριση, ως προς τη μελέτη του βιντεοληπτικού υλικού. «Όλη αυτή η μεθόδευση με τα οχήματα που αποδεδειγμένα χρησιμοποιήθηκαν στη δολοφονία μόνο σύμπτωση δεν είναι αλλά δείχνει την οργάνωση που υπήρξε. Όλες οι κινήσεις του πρώτου κατηγορούμενου (του φερόμενου ως εκτελεστή) δεν μπορούν να αποδοθούν σε τυχαίο γεγονός και ούτε ο ίδιος μπόρεσε να τις δικαιολογήσει στην απολογία του» ανέφερε η εισαγγελική λειτουργός, έχοντας παραθέσει νωρίτερα αναλυτικά κάθε κίνηση του κατηγορούμενου πριν και μετά τη δολοφονία του τοπογράφου, επικαλούμενη το πλούσιο βιντεοληπτικό υλικό της δικογραφίας.
«Πυροβόλησε τον Παναγιώτη Στάθη με δυο πιστόλια. Αμέσως μετά επέστρεψε στον υπόγειο χώρο στάθμευσης στο Μαρούσι στην οδό Πάτμου, έχει καταγραφεί το σκούτερ να εισέρχεται στο συγκεκριμένο χώρο. Επιπλέον 33 λεπτά μετά την είσοδο του σκούτερ στο εν λόγω πάρκινγκ ο κατηγορούμενος αποχώρησε με την μοτοσυκλέτα του προς άγνωστη κατεύθυνση» συνέχισε η εισαγγελέας και αναφερόμενη στα στοιχεία που προέκυψαν από την άρση των τηλεφωνικού του απορρήτου μεταξύ άλλων σημείωσε πως ο 45χρονος «απέφευγε τις συμβατικές επικοινωνίες και μιλούσε μόνο μέσα από εφαρμογές που παρέχουν τη δυνατότητα διαγραφής των μηνυμάτων».
Η εισαγγελική λειτουργός δεν παρέλειψε βεβαίως να αναφερθεί και σε ένα άλλο κρίσιμο στοιχείο της δικογραφίας. Στη δημιουργία νέου προφίλ στο Facebook από τον πρώτο κατηγορούμενο με ψεύτικο όνομα. Με το προφίλ αυτό ο 45χρονος «πιάστηκε» να κάνει αναζητήσεις στο διαδίκτυο για το θύμα και τη ζωή του. «Τόσο την ημέρα της δολοφονίας όσο και την προηγούμενη αυτής ο κατηγορούμενος ξεκινούσε από το ίδιο σημείο και κατέληγε σε αυτό και τις δυο ημέρες. Πρόκειται για το υπόγειο πάρκινγκ της πολυκατοικίας επί της Πάτμου (εκεί διέμενε η αδελφή του) και από εκεί πήγαινε στην εταιρεία του θύματος. Παρατηρούνται (από το βιντεοληπτικό υλικό) οι αντίστοιχες μετακινήσεις των οχημάτων που χρησιμοποιήθηκαν στη δολοφονία αλλά και της μηχανής του μάρκας BMW» σημείωσε η εισαγγελέας συμπληρώνοντας πως ο 45χρονος άλλαζε ρούχα μέσα στο πάρκινγκ.
Ακόμη, η εισαγγελική λειτουργός «στάθηκε» στην αφαίρεση του καταγραφικού που υπήρχε στην πολυκατοικία του κατηγορούμενου επί της οδού Μπακοπούλου στο Ψυχικό ενώ αναφέρθηκε εκτενώς στα «ευρήματα» από το κινητό του. «Στο κινητό του ενώ βρίσκονταν στη Μύκονο είχε δυο φωτογραφίες με δυο πιστόλια ίδιου τύπου με αυτά που δολοφονήθηκε το θύμα», τόνισε για να επισημάνει πως ο κατηγορούμενος είχε προβεί και σε μετατροπή των όπλων αυτών. «Το κινητό τηλέφωνο του κατηγορούμενου την ώρα της δολοφονίας ήταν ενεργοποιημένο στην οικία του», σημείωσε.
Αναφερόμενη δε στη δολοφονία του Παναγιώτη Στάθη στις 2 Ιουλίου του 2024 η εισαγγελέας ανέφερε: «Στο σημείο βρέθηκαν 20 κάλυκες. Το θύμα πυροβολήθηκε με δυο όπλα. Το πλήθος των πυροβολισμών προς το θύμα και το γεγονός ότι ο δράστης πυροβολούσε με μεγάλη ψυχραιμία και σταθερό χέρι χωρίς να υπάρχει ανάκρουση, το πλήθος και το σημείο των τραυμάτων όλα αυτά αποδεικνύουν ότι η επίθεση ήταν αποτέλεσμα μελέτης και σχεδιασμού με μοναδικό στόχο τη δολοφονία του Παναγιώτη Στάθη. Αστυνομικός κατέθεσε ότι ο δράστης επέβαινε σε δίκυκλο. Οι πινακίδες κυκλοφορίας αποδείχθηκε ότι είχαν πλαστογραφηθεί για να παραπλανηθούν οι αρχές (…). Ωστόσο, οι ενέργειες της αστυνομίας ήταν άμεσες. Αναζήτησε υλικό για την πορεία του δράστη. Αυτό βρέθηκε και είναι πλούσιο. Η έρευνα της αστυνομίας επεκτάθηκε και σε άρσεις τηλεφωνικού απορρήτου, όλο αυτό το υλικό αξιοποιήθηκε συνδυαστικά και οδήγησε στους δυο κατηγορούμενους. Το υλικό είναι πλούσιο και ενδεικτικό της πολύ καλής προανάκρισης που διενεργήθηκε».
_________________
Εγώ μετά το 28:15 - κι ακόμα δεν ξέρω τι κακό είπα και έλαβα εξώδικο για να σωπάσω.
Και, για να γελάσουμε, ένα υψηλού επιπέδου σχόλιο σ' αυτή την ανάρτηση
Επιστροφή της Ασώτου. Έχει ανθίσει η λευκή μου βουκαμβίλια. Η τεχνητή, η πειραγμένη σαν τα σιλικονάτα στήθη μας. Διότι λευκή δεν υπάρχει, είναι σαν τα λεμόνια πορτοκάλια που έρχονται από μπολιασμένες νεραντζιές.
Τα αγαπώ τα μπάσταρδα, τα δουλεμένα. Είναι σημάδι πολιτισμού, φροντίδας κι έγνοιας, εφαρμοσμένης Επιστήμης.
Πάντα τὰἐμὰ σά ἐστι λέει ο πατήρ στον Άσωτο, λέει το σπίτι μου σ΄εμένα σε κάθε επιστροφή.
Και πρώτο-πρώτο πάντα, μόλις χαιρετήσω τα γατιά είναι να βγω στον κήπο. Ευλογία. Κι ας είναι πάντα πιά λιγάκι επίπονο: ένα καλώδιο έξτρα μάς κόβει τη θέα, ένας ακόμα επιτήδειος σκάβει τα διατηρητέα, πέφτει και ένα τοιχαλάκι μου που θέλει επισκευή μια ξερολιθιά που χρειάζεται φροντίδα.
Έτσι είναι αυτό, σου δίνει και σου παίρνει.
Πρώτο πρώτο πάντα είναι να φτιάξω βάζα. Από τον κήπο, ό,τι δίνει.
Και τούτη τη φορά είναι η λευκή μου βουκαμβίλια, η πένθιμη, η παρθενική και μπάσταρδη.
Σας την προσφέρω.
___________________________
Ως άθεη αγαπώ πολύ τη Βίβλο και τη συστήνω διότι είναι κουλτούρα μας, τόπος κοινός για να επικοινωνούμε.
Οι Παραβολές είναι διδακτικά παραμυθάκια τάχα του Χριστού. Η γιορτή του Ασώτου, αξία της συγγνώμης και της συγχώρεσης, είναι κινητή, η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου. Κι έχει ιδιαίτερη αξία πιστεύω διότι στο Χριστιανισμό δίνεται μεγάλη έμφαση στη Μετάνοια μα δίχως τη Συγχώρεση η Μετάνοια (στα δικά μου μάτια) χάνει μέρος από τη βαρύτητά της.
Είναι πιο εύκολο να μετανιώσεις από το να συγχωρέσεις, δε νομίζετε;
Βασιλικός. Πρώτη μου αγορά μόλις φτάνω στην Αθήνα και τελευταία έγνοια πριν να φύγω (σα να ήταν κατοικίδιο κάνω τις απαραίτητες ενέργειες να αγαπηθεί σε σπίτι φιλόξενο) κι αυτός, για μακαρόνια και σαλάτες πέτο ή μπούστο, θα ανταποδώσει και ―έξτρα χαρά: θα με θυμάται και θα μακαρίζει ο φίλος που τον παίρνει.
Το ’Στο μπούστο μου!’ που ‘ίσως με έχετε ακούσει να λέω (καθώς και το ‘κορίτσια, στο μπούστο μας!’) είναι μια από τις ελάχιστες βρισιές που έχω επιτρέψει στον αυστηρά αυτόκαθοδηγούμενο εαυτό μου. Συνήθως στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό αναγνώρισε η φίλη μου Ariadne Nicoloudis στο έργο της κόρης της Iliana Alexandrou που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο. Αυτές οι μπουτονιέρες όμως κάποιες φορές δεν προλαβαίνουν να μαραθούν, παραμένουν ζωντανές όταν επιστρέψω, οπότε δεν τα πετάω μα έχω ένα βαζάκι πάντα πλάι στον καθρέφτη μου ―που γεμάτο τριαντάφυλλα και γαρδένιες ήταν τον καιρό που ξενυχτούσα και θα ήμουν υποθέτω η μόνη που περιέθαλπτε εκείνα τα άμοιρα που πουλιούνται και προσφέρονται στο μεθύσι.Τελευταία όμως δεν πάω συχνά σε ξενυχτάδικα μα το βαζάκι μου έχει πάντα τους βασιλικούς μου. Και, θα με θυμηθείτε αν το δοκιμάσετε, αν το νερό είναι καθαρό και το ξαναγεμίζετε, θα δείτε σύντομα να ξεπροβάλλουν ρίζες που, αν περιμένετε να γίνουν πιο πολλές θα σας δώσουν νέα φυτά. Έχω πολλά στη Μύκονο, έτσι γεννημένα από τα ημιθανή που εξάλλου θα πετούσαν στα σκουπίδια. Έχω κι αυτά που σας δείχνω σήμερα. 2 ρίζες έτοιμες και μια που μόλις σκάει. Ούτε μήνα ζωής δεν έχουν θεωρητικά, αν φυτευτούν. Μα θεωρία με πράξη δεν εφαρμόζουν πάντα. Διετή, έμαθα, έχει κάνει η αδελφή μου το δικό της αγιοβασιλιάτικο (με κοπριά και υπομονή όλα γίνονται).
Μαζί, με ρίζες και ένα πορτραίτο μου by Ili, βλέπετε και λιγάκι το νεοεκδοθέν- και νεοαφιχθέν- βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, παιδικού μου φίλου παθιασμένου παιδιόθεν με τη Φυσική και τη Φιλοσοφία. Στο οποίο εύχομαι: καλοτάξιδο (δίχως αρχή και τέλος).
Στην πολυθρόνα οι αφίσες μου- έτοιμη και φέτος η ετήσια καμπάνια μου Κατά της Βίας προς τις Γυναίκες που παίρνουν ναρκωτικά. #EVAWUD25
Μπαλκονάτος ο βασιλικός μου και κάτω Έργα Μετρό εκεί που σκόπιμα είχαν αφήσει μπροστά στην πολυκατοικία ένα 'οικόπεδο' με ευκαλύπτους ψηλούς για να φιλτράρουν τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο και το θόρυβο της λεωφόρου.
'Θα ανέβει' μου λένε 'η αξία με την είσοδο μετρό μπροστά' μας. Ποια αξία ακριβώς; Τι αξίες επιβιώνουν άραγε σε μια βομβαρδισμένη πόλη;
Συνήθως βγαίνοντας στερεώνω ένα κλαδάκι βασιλικού εκεί για να τον μυρίζω και αυτό απεικόνισε η αγαπημένη Ili στο πορτραίτο μου που γενναιόδωρα μου έκανε δώρο.
Εδώ, κι εγώ κρυμμένη πίσω από την αρχαία σκόνη μας που έχει πλέον κολλήσει στον καθρέφτη, με βλέπετε με το πορτραίτο, με ριζωμένες 'μπουτονιέρες' ανάμνηση παραμονής μου στην Αθήνα (που θα φυτευτούν όμως), με το βιβλίο του Κίτσου Τρίπου, πολύ αγαπητού φίλου παιδικού που τον χάρηκα χθες που συναντηθήκαμε, και- σημάδι της αγάπης: 'Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν' του Πικάσσο, στο μεγάλο κύπελο που χάρισα κάποτε στον Κύριο Kastell μα, επειδή μου λείπει (ερμηνεύει ο Φρόυντ μου), ασυνειδήτως το οικειοποιούμαι.
