Για ένα αποτύπωμα σε σακούλα 17 μήνες φυλακή, βία, στιγματισμός. Και τελικά, όπως από την αρχή φαινόταν, είναι αθώος.
Αθώος λόγω αμφιβολιών όμως, κι ο χαρακτηρισμός «λόγω αμφιβολιών» δεν δίνει δυνατότητα να ζητήσει αποζημίωση για την άδικη κράτηση.
Ντρεπόμαστε; Που τα ανεχόμαστε;
Τα δικαιώματα κι η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι ίδια για όλους αν έχουμε Δημοκρατία.
'Έπειτα από 17 και πλέον μήνες στη φυλακή Την ενοχή δύο κατηγορουμένων αποφάσισε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στη δίκη για την έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελοκήπους την 31η Οκτωβρίου 2024. Αθώοι κηρύχθηκαν οι Νίκος Ρωμανός και ακόμη δύο. Ύστερα από 17 και πλέον μήνες στη φυλακή ο Νίκος Ρωμανός είναι ελεύθερος, όπως και οι Δημήτρης Π. Και Αργύργης Κ. '
Μόλις απολογήθηκε ο Νίκος Ρωμανός, λέγοντας:
«Η φυλακή είναι ένα περιβάλλον παγωμένου χρόνου. Όταν βγαίνεις, βγαίνεις από ένα ψυγείο και έρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα αλλαγμένη.
Η σύλληψη κάτω απ το πατρικό μου, ήταν σαν ντεζαβου σαν ένα τραύμα που ανοίγει ξανά. Ήξερα απ’ την αρχή τι μέλλει γενεσθαι, ότι θα περιφερθώ δηλαδή σαν λάφυρο, σαν προϊόν πολιτικού μάρκετινγκ.
Το πιο σημαντικό πράγμα που έκανα στην πολιτική μου ζωή, από την αποφυλάκιση μου μέχρι σήμερα, ήταν η αναστύλωση του μνημείου του Αλέξανδρου Γργηγορόπουλου, για να διασωθούν οι μαρτυρίες, να διασωθεί η μνήμη.
Για τα πράγματα που έχω κάνει, δεν έχω πρόβλημα να αναλάβω την ευθύνη. Στην προκειμένη όμως περίπτωση δεν έχω κάνει αυτή την επιλογή. Καλούμαι να πληρώσω κάτι που δεν έχω κάνει και είναι άδικο.
Καλύτερα να μου πείτε ότι είμαι ένα πρόσωπο που δεν συμπαθείτε και γι’ αυτό με βάζετε φυλακή. Είναι πιο τίμιο απ’ αυτό με τη σακούλα.
[…]
Τέλος, επειδή έχω το βίωμα της απώλειας, θέλω να εκφράσω τα συλλυπητήρια μου στους γονείς του Κυριάκου Ξυμητήρη, στη σύντροφο του και στον πολιτικό του χώρο».
Χειροκροτήματα στην αίθουσα και μεγάλη συγκίνηση. Νίκο γερά ως τη λευτεριά!
Τώρα που η δίκη ολοκληρώθηκε κρατάω κάποια αποσπάσματα απ’ την τελική τοποθέτηση της Μαριάννας:
«Δεν μετανιώνω για τίποτα! Η αντίσταση και η αλληλεγγύη είναι υποθέσεις συλλογικές.
Ευχαριστώ τους γονείς του Κυριάκου, για τη συμπαράσταση και τη συμπόρευση. Ευχαριστώ τη Δήμητρα Ζ. όχι μόνο γιατί μου στάθηκε στις πιο αβάσταχτες στιγμές με τον πιο ανιδιοτελή τρόπο, αλλά γιατί δεν αποστασιοποιήθηκε απ’ τον Κυριάκο.
Ευχαριστώ τον Κυριάκο γιατί μαζί ονειρευτήκαμε με μάτια ανοιχτά έναν καλύτερο κόσμο, γιατί μαζί αγωνιστήκαμε για έναν καλύτερο κόσμο.
Το μεγαλύτερο κομμάτι μου πέθανε μαζί του, ένα κομμάτι του θα ζει πάντα μαζί μου. Στις 31/10 ορκίστηκα παρών!».
Κρατάω τα λόγια της Δήμητρας:
«Καταδικάζετε εμένα και την αναρχία! Δεν μπορείτε να νικήσετε τις ιδέες, προσπαθείτε να σπάσετε τους ανθρώπους. Καταδικάζετε εμένα για τρομοκρατία, ενώ οι κυβερνήσεις που σπρώχνουν τον κόσμο στη φτώχεια, μένουν στο απυρόβλητο. Τρομοκράτες, είναι όσοι αγωνίζονται για συντροφικότητα και αλληλεγγύη. Ευχαριστώ το αλληλέγγυο κίνημα. Μια αλληλεγγύη που δεν σταματά στη συμπάθεια, είναι ασπίδα μέσα σε αυτή την αίθουσα που υπάρχει η μνήμη του Κυριάκου. Δεν υπερασπίστηκα μόνο εμένα αλλά και εκείνον. Όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον οι απουσίες, θα γίνονται βαθιά παρουσία».
Κρατάω τη στιγμή αξιοπρέπειας όταν τα τρία παιδιά στο άκουσμα της αθώωσης τους δεν έκαναν τον παραμικρό μορφασμό ανακούφισης -όσο κι αν την ένιωσαν- ξέροντας τι μπορεί να ακολουθεί για τα δύο κορίτσια.
Τέλος, τη στιγμή που η Μαρίαννα αποχωρεί με υψωμένη γροθιά απ’ την αίθουσα και συναντά τη μητέρα του Κυριάκου, Άννα, φωνάζοντας μαζί: «Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς, σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς».
Και παιδιά ας συμφωνήσουμε ότι από όποια οπτική κι αν βλέπεις τα πράγματα, σαν το κράτος, άλλος τρομοκράτης δεν υπάρχει.
_________________________________________________________________
