Δευτέρα 11 Ιουλίου 2011

Σχολή Εμπόρων Φούντας ― 'Οκλαντ, Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ


 

         Σας τα έλεγa από καιρό κ.Πρωθυπουργέ. Η λύση είναι εδώ για οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα (και πιό χαρούμενες πλατείες).


Θα έχουμε συνάλλαγμα, ξεκούραστη αγροτιά, ήρεμους ανέργους, καλά γεράματα και χαρούμενους τουρίστες.
Κι ακόμα, με μιά κίνηση θα χτυπήσετε τη ντόπια μαύρη αγορά ενώ συγχρόνως θα προσελκύσετε της γης το μαύρο χρήμα.

Και μάλιστα με εργαλείο το αγαπημένο σας παιχνίδι. Νέους φόρους. 
Σας φέρνω νέα, από το
"Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ, ... πρώτη σχολή στις ΗΠΑ που εκπαιδεύει επίδοξους εμπόρους κάνναβης".
Ως απόδειξη. Διότι ένα από τα πιό ενοχλητικά του να ζεις σε δευτεροκλασάτη χώρα είναι που όποτε εκφράζεται μιά καινούργια ιδέα κάποιος πετάγεται να αποστομώσει με τα "πού το είδες αυτό" και "έγινε πουθενά για να το κάνουμε εμείς". Αντίθετα από πρωτοκλασσάτες χώρες κι εταιρίες που μιά έγνοια έχουν, μήπως είναι η ιδέα κλεμμένη και κάποιος τώρα που μιλάμε ήδη την πραγματοποιεί. Ή ήδη έχει ξεκινήσει να την 'τρέχει' ―όπως θα το έλεγαν κάποιοι που επέλεξαν να ζήσουν σε κακή μετάφραση. Μα κρατώ για άλλη ανάρτηση την απέχθειά μου για το μπίζνες ατάιρ λεξιλόγιο όσων μεταγλωττίζουν την ταινία της ζωής τους και επιστρέφω στο σημαντικό μου θέμα. 
Αποδείξεις προς τους δύσπιστους δευτεροκλασσάτους που το έβλεπαν αστείο όταν έλεγα Legalize it, καλλιεργήστε το (που είναι αυτοφυές και θέλει πιό λίγο νερό από το βαμβάκι) και πουλήστε το σε φαρμακευτικές και σε τουρίστες. Υπενθυμίζοντας πως αν-κανείς-ποτέ-δεν-έκανε-κάτι-που-ήδη-δεν-έχει-γίνει θα ήμασταν ακόμα στα δένδρα ή σε νερά (ανάλογα τι ντοκιμαντέρ είδατε τελευταίο). Δηλαδή ακόμα θα ήμασταν άποδα ή τετράποδα δηλαδή δε θα είχαμε εφεύρει το ποδήλατο και το κουπί. ―Συγγνώμη για το τελευταίο, παραέγινε προσωπικό αγαπητοί μου αναγνώστες, μα ελπίζω μήπως με τερτίπια και αναφορές στα παιχνιδάκια του πείσω κάποιο πεισματάρη που έχω στο νου μου.
Διότι μου φαίνεται αδιανόητο να ακολουθούμε ακόμα μιά πολιτική που εγκαταλήφθηκε από τις ΗΠΑ που την εμπνεύστηκαν. Ειδικά σήμερα. Που, μήπως, πριν ζητηθούν θυσίες δεν όφειλαν (κάποιοι) να είχαν ψάξει εναλλακτικές;
Γι αυτό και
Επαναναρτώ:

[αναδημοσίευση από το http://anor8ografo.blogspot.com]











H μεγάλη της φούντας σχολή

                          



από τον Γιάννη Παπαδόπουλο: 
                                 Ανταπόκριση από το 'Οκλαντ






Σε αίθουσες με χαμηλό φωτισμό και θρανία ποτισμένα με μια γλυκόξινη μυρωδιά εκπαιδεύονται οι αυριανοί έμποροι κάνναβης. Στο Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ, στο Όκλαντ, μαθαίνουν πώς να καλλιεργούν, να πωλούν και να καταναλώνουν μαριχουάνα.


Βρεθήκαμε στην πόλη που φιλοδοξεί να ξεπεράσει την οικονομική κρίση φορολογώντας το «χόρτο» και μιλήσαμε με «φοιτητές» και «καθηγητές» την ώρα που έστριβαν το τσιγάρο τους.
Περασμένα μεσάνυχτα και στους δρόμους του Όκλαντ ακούγεται μόνο ο άνεμος. Στο διάδρομο του ξενοδοχείου «Τζακ Λόντον Ιν» με καλωσορίζει μια ξεχωριστή μυρωδιά.

Στην αρχή είναι ανάλαφρη και γλυκιά. Γρήγορα όμως ξινίζει και γίνεται βαριά. Η ίδια μυρωδιά με οδηγεί το επόμενο πρωί στους δρόμους του Όκλαντ. Μοιάζει να υπάρχει παντού.

Έξω όμως από ένα κτίριο με πόρτες ασφαλείας η μυρωδιά γίνεται ακόμη πιο έντονη. Είναι το Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ, η πρώτη σχολή στις ΗΠΑ που εκπαιδεύει επίδοξους εμπόρους κάνναβης.
Η χρήση μαριχουάνας για ιατρικούς σκοπούς είναι νόμιμη στο Όκλαντ της Καλιφόρνιας από το 1996. Σε αυτή την πόλη λειτουργεί εδώ και δύο χρόνια το Όκστερνταμ. Δεν είναι αναγνωρισμένο ως εκπαιδευτικό ίδρυμα.

O ιδρυτής και τα μέλη του όμως το αποκαλούν «πανεπιστήμιο». Oι φοιτητές του πληρώνουν δίδακτρα 650 δολαρίων για σεμινάρια 13 εβδομάδων. Ενώ για ένα ταχύρυθμο πρόγραμμα Σαββατοκύριακου η τιμή είναι 250 δολάρια.

Εδώ μαθαίνουν πώς να καλλιεργούν, να πωλούν και να καπνίζουν μαριχουάνα. Εδώ τους συμβουλεύουν πώς να αποφεύγουν τις περιπέτειες με την αστυνομία και πώς να μαγειρεύουν με... μπαχάρι τους την κάνναβη.
Ήδη έχουν αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο 5.500 άτομα. Και ο τζίρος του φτάνει το 1,5 εκατομμύριο δολάρια το χρόνο.

Πρόσφατα οι τάξεις του Όκστερνταμ μετακόμισαν από μια μικρή αίθουσα χορού στους τρεις ορόφους ενός κτιρίου στην κεντρική λεωφόρο της πόλης. Η πόρτα στην είσοδο ανοίγει μόνο από μέσα, ενώ για να λειτουργήσει το ασανσέρ χρειάζεται τετραψήφιος κωδικός.
Ανεβαίνω από τις σκάλες με τα σκουριασμένα χερούλια. Στους τοίχους, πολύχρωμα γκράφιτι. Σε λιγότερο από μισή ώρα θα αρχίσει το μάθημα.

Συναντώ τον καθηγητή. Έχει κίτρινα δόντια και λευκές φαβορίτες στο στυλ Κόκοτα. Φοράει μια μπλούζα με ασπρόμαυρες ρίγες και μια στάμπα με ένα τεράστιο φύλλο κάνναβης. Τον λένε Τζέισον Μπράουν και επαγγέλλεται «δικαστικός σύμβουλος μαριχουάνας».

Πηγαίνει σε δίκες για να υπερασπιστεί κατηγορούμενους σε υποθέσεις κατοχής ή εμπορίας κάνναβης. Δεν είναι νομικός, αλλά κάποιο είδος πραγματογνώμονα.

«Δουλειά μου είναι να ζυγίζω τα ναρκωτικά, να κρατάω λίστες με τα αποδεικτικά στοιχεία και να βεβαιώνω ότι η Δίωξη δεν παραποίησε τα στοιχεία», λέει.

O ίδιος καπνίζει χόρτο συχνά, ενώ είναι μέλος μιας ομάδας καλλιεργητών που μοιράζονται την παραγωγή 26 δενδρυλλίων.
O Μπράουν έχει άδεια γιατρού για να χρησιμοποιεί μαριχουάνα. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο στην πολιτεία της Καλιφόρνιας (και συνολικά σε 12 ακόμη πολιτείες των ΗΠΑ), οι γιατροί μπορούν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους σε έναν ασθενή για την κατανάλωση κάνναβης.
Δεν είναι δύσκολο να πάρει κανείς το χαρτί απ’ τον γιατρό. Αρκεί μία επίσκεψη και 175 δολάρια. Η συγκατάθεση δίνεται σχεδόν για οτιδήποτε, από αϋπνίες μέχρι στομαχικές διαταραχές.

«Βοηθάει στην αντιμετώπιση νευρικών πόνων και στην απώλεια της όρεξης που έχουν συνήθως ασθενείς του HIV ή καρκινοπαθείς», εξηγεί ο Μπρους Μέρκιν, εκπρόσωπος της οργάνωσης «Marijuana Policy Project», που διεκδικεί τη νομιμοποίηση της κάνναβης σε όλη την Αμερική.
«O καθένας μπορεί να πάρει μαριχουάνα με τη βοήθεια ενός γιατρού», λέει σε τηλεφωνική μας επικοινωνία ο Πολ Τσάμποτ, επικεφαλής της οργάνωσης «Drug Free California». «Ακόμα και αν έχουν κάλους, παίρνουν μαριχουάνα με ιατρική συγκατάθεση».

O ίδιος είχε εθιστεί από τα 12 του στη μαριχουάνα και χρειάστηκε να κλειστεί σε κέντρο αποτοξίνωσης. «Δεν είναι ούτε φάρμακο ούτε μαγικό χάπι. Είναι ένα παράνομο ναρκωτικό», λέει.
Oι υποστηρικτές της μαριχουάνας στο Όκστερνταμ λένε ότι το χόρτο προκαλεί τον ίδιο εθισμό με ένα βιντεοπαιχνίδι. Ωστόσο η Σούζαν Βάις, ερευνήτρια του Εθνικού Ινστιτούτου Κατάχρησης στις ΗΠΑ, λέει ότι η κάνναβη έχει αρκετές παρενέργειες.

«Προκαλεί προβλήματα στη μνήμη, γι’ αυτό δεν πρέπει να καταναλώνεται από παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο. Ξέρουμε ότι το 9% των χρηστών εθίζεται σε αυτήν.

Ακόμα μπορεί να θολώσει την κρίση του χρήστη και είναι επικίνδυνο να οδηγεί κάποιος υπό την επήρειά της. Oι χρήστες εμφανίζουν σύνδρομο στέρησης όταν προσπαθούν να απαλλαγούν. Δεν είναι ένα αθώο ναρκωτικό».
Kοινωνικό προφίλ
Η νομιμοποίηση της μαριχουάνας είναι ένας από τους στόχους του ιδρυτή του Πανεπιστημίου Όκ-στερνταμ, Ρίτσαρντ Λι.

Εδώ και αρκετούς μήνες ο Λι μαζεύει υπογραφές για να φέρει προς ψήφιση στο Όκλαντ, το Νοέμβριο του 2010, ένα νόμο που θα επιτρέπει την κατανάλωση κάνναβης χωρίς ιατρική συγκατάθεση.
Richard Lee
Συναντώ τον Λι σε ένα σκονισμένο γραφείο του πανεπιστημίου. Ένας τραυματισμός στη σπονδυλική στήλη τον έχει καθηλώσει σε αναπηρικό καροτσάκι.
«Θυμάμαι ότι είχα πιει το πρώτο μου τσιγάρο ακούγοντας το “Dark side of the moon” των Pink Floyd», λέει καθώς θρυμματίζει κάνναβη για το επόμενο τσιγάρο του.

«Μια επίσκεψη στην Oλλανδία, στο Άμστερνταμ, με ενέπνευσε για να ανοίξω τη σχολή. Και η τοπική κοινωνία στο Όκλαντ μας έχει αποδεχτεί».
Η αποδοχή της τοπικής κοινωνίας συμπίπτει με την οικονομική κρίση. Το Όκλαντ υποφέρει από ένα έλλειμμα 83 εκατομμυρίων δολαρίων.

Και πρόσφατα το 80% των ψηφοφόρων της πόλης δέχτηκε να επιβληθεί φορολογία στο εμπόριο κάνναβης – κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στις ΗΠΑ.

Πλέον, σε κάθε 1.000 δολάρια κέρδους θα αντιστοιχούν 18 δολάρια φόρου. Και αναμένεται μέσα στον πρώτο χρόνο να συγκεντρωθούν ένα εκατομμύριο δολάρια.
O Λι δέχεται με ευχαρίστηση αυτό το μέτρο. Η βοηθός του, Σάλουα Ιμπραχίμ, κόρη Αιγυπτίων μεταναστών, μου μιλάει για τις επενδύσεις του.

Πριν από λίγα χρόνια δώρισε 75.000 δολάρια σε μια οργάνωση για την αναπαλαίωση του θεάτρου «Fox», ενός οικοδομήματος του 1920, ενώ το Όκστερνταμ έχει φέρει με τους μαθητές του εκατοντάδες πελάτες για τα μαγαζιά της περιοχής.

Έχει επίσης ανοίξει ένα μαγαζί δώρων με σουβενίρ που έχουν το σήμα της κάνναβης. Του ανήκει ένα κέντρο ενοικίασης ποδηλάτων και ένα εργαστήριο κατασκευής γυαλιού. Εκεί βρίσκω την Τάρα Μέρι.

O πάγκος δίπλα της είναι γεμάτος με πίπες. Τη ρωτάω αν μπορεί κάποιος να καπνίσει καπνό μ’ αυτές. «Καπνό; Τι λες; O καπνός κάνει κακό. Μόνο χόρτο», λέει.
To εμπόριο
O Λι πληρώνει κάθε χρόνο περίπου 900.000 δολάρια στην εφορία. Τα περισσότερα έσοδά του δεν προέρχονται από το Όκστερνταμ, αλλά από τη ναυαρχίδα των επιχειρήσεών του, το καφέ «Blue Sky».

Στην είσοδο μοιάζει με στέκι φοιτητών. Αλλά, για να προχωρήσεις πέρα από το παραβάν, ο Τζιμ, ένας νέος με φουσκωτά μπράτσα, πρέπει να δει το χαρτί γιατρού.

Σε ένα δωμάτιο πίσω από την καφετέρια βρίσκεται ένα κέντρο διάθεσης μαριχουάνας για ιατρικούς λόγους. Σύμφωνα με την Ιμπραχίμ, κάθε μέρα οι επισκέπτες φτάνουν τους 600.

Ένας από αυτούς είναι ο Άντονι. Ένας 20άρης που ζήτησε να μη δημοσιεύσουμε το επώνυμό του. Oδήγησε τρεις ώρες για να βρεθεί στο πίσω δωμάτιο της καφετέριας.

Τον ρωτάω γιατί έχει ανάγκη τη μαριχουάνα. Σηκώνει το μανίκι και μου δείχνει μια τεράστια ουλή που μοιάζει με σημάδι πρόσφατης εγχείρησης. «Για τον πόνο», λέει.
Το Όκλαντ έχει συνολικά τέσσερα κέντρα διάθεσης ιατρικής μαριχουάνας. Σύμφωνα με το νόμο, ο κάτοχος κάρτας για ιατρική χρήση κάνναβης μπορεί να καλλιεργήσει μέχρι και 72 δενδρύλλια στο σπίτι του.

Απαγορεύεται να τα πουλήσει, αλλά μπορεί να τα δώσει σε άλλους κατόχους κάρτας. Τα επίσημα κέντρα διάθεσης, αν και επιτρέπεται να πωλούν τη μαριχουάνα, απαγορεύεται να την παράγουν.

Αλλά πληρώνουν τους προμηθευτές τους. Επομένως, κάπου στην πορεία ο νόμος παραβιάζεται. O Λι λέει ότι το δικό του κέντρο προμηθεύεται το εμπόρευμα από τοπικούς παραγωγούς της Καλιφόρνιας. Τον ρωτάω αν κρατάει βιβλία και αποδείξεις των συναλλαγών. Αρνείται να απαντήσει.
Αν και στο Όκλανττα νόμιμα κέντρα διάθεσης μαριχουάνας είναιτέσσερα, στο Λος Άντζελες έχει χαθεί το μέτρο. Στην πόλη υπάρχουν600-800 κέντρα διάθεσης ιατρικής μαριχουάνας.

«Είναι απίστευτο», λέει ο Πολ Τσάμποτ. «Είναι περισσότερα από τα “McDonald’s” και τα “Starbucks”. Βρίσκονται κοντά σε σχολεία και διαφημίζουν την κάνναβη σε παιδιά».
O Μαρκ Κλέιμαν, καθηγητής στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης του UCLA, αναγνωρίζει ότι η κατάσταση σε πολλά μέρη της Καλιφόρνιας βρίσκεται εκτός ελέγχου.

Γι’ αυτό προτείνει, αν νομιμοποιηθεί η μαριχουάνα σε όλη την Αμερική, να δίνεται με συνταγή γιατρού από τον φαρμακοποιό και όχι στα υπάρχοντα κέντρα. Σύμφωνα με τον Κλέιμαν, αυτό το σενάριο δεν φαντάζει απίθανο.

«Μοιάζει με το γάμο των ομοφυλόφιλων. Πρώτα το θεωρούσαμε αδιανόητο. Έπειτα έγινε θέμα διαλόγου. Και πλέον είναι αυτονόητο», λέει.

«Το ζήτημα της νομιμοποίησης της κάνναβης είναι καθαρά ηλικιακό. Αυτοί που δεν θέλουν να νομιμοποιηθεί είναι κυρίως άνθρωποι στα 60 και 70 τους. Όταν αυτοί πεθάνουν, η επόμενη γενιά δεν θα έχει πρόβλημα να περάσει το νόμο».
Τα όνειρα
Με το όνειρο της πλήρους νομιμοποίησης της κάνναβης ζει ο Τσέκερ, ένας φοιτητής του Όκστερνταμ με τατουάζ, που αγκαλιάζουν τα χέρια του σαν μανίκια. «Θέλω να ανοίξω το δικό μου κέντρο διάθεσης στην κοιλάδα της Νάπα», λέει.

«Ελπίζω μέσα από αυτό το πρόγραμμα να μάθω πράγματα που θα μου χρησιμεύσουν στη νέα μου επιχείρηση».
Παρόμοιους στόχους έχει και ο Κρίστοφερ Ζουνίγκα, φοιτητής και αυτός της σχολής του Ρίτσαρντ Λι. «Στο Φρέσνο, όπου ζω, η κάνναβη είναι ακόμα παράνομη. Χρειάζεται να οδηγήσω ώρες για να βρεθώ στο Όκλαντ», λέει.

Οι δύο φοιτητές με αφήνουν για να επιστρέψουν στα θρανία τους. Ακολουθεί μια διάλεξη του Τζόι Ερενέτα που διδάσκει Κηπευτική.
Μόλις σκοτεινιάσει, οι δρόμοι του Όκλαντ είναι και πάλι έρημοι. Στα «Starbucks» κλειδώνουν τις τουαλέτες για να μην μπαίνουν ζητιάνοι. Και στην είσοδο των «Burger King» στέκει ένας σεκιουριτάς που δεν υπήρχε εκεί το πρωί.

Oι μαθητές του Όκστερνταμ ξεκινούν το ταξίδι για τα σπίτια τους και η γλυκόξινη μυρωδιά της κάνναβης δραπετεύει από τα μισάνοιχτα παράθυρα των αυτοκινήτων τους.

Από τον Γιάννη Παπαδόπουλο, ανταπόκριση από το Οκλαντ

από το:

http://pr0ktik0.blogspot.com/2010/04/h_24.html   (Σάββατο, 24 Απριλίου 2010) που επανανήρτησε από το http://anor8ografo.blogspot.com (που δε δέχεται απρόσκλητους). 

Κι επειδή πάντα τσεκάρω πριν αναρτήσω δείτε το επίσημο του Πανεπιστημίου: http://www.oaksterdamuniversity.com/facultyoakland.html και τον Richard Lee Υπεύθυνο Καθηγητή και αφοσιωμένο στην Αποποινικοποίηση εδώ και 17 χρόνια. O σύνδεσμος που σας δίνω είναι η σελίδα Εγγραφής στα μαθήματα στην οποία παρουσιάζονται και οι Καθηγητές. Με τις ευχές μου..

____________________________________________________________⎈⎈⎈⎈

ANONYMOUS- Η σελίδα





http://www.whatis-theplan.org/

Ποιοί είναι οι Anonymous;  




We are Anonymous.

We are Legion.
We do not forgive.
We do not forget.
Expect Us

Η Σελίδα αυτή δεν έχει κλείσει. Ξεκίνησα πριν από μέρες από ένα video κι ένα κείμενο και προσθέτω ό,τι κι όποτε έρχονται. Οι Σημειώσεις (κάτω από το κείμενο) είναι ανοικτές κι είστε ευπρόσδεκτοι να προσθέσετε αν έχετε στοιχεία, συνδέσμους, ταινιάκια και (κυρίως) μεταφράσεις που τυχαίνει να μην γνωρίζω. Με το όνομά σας ή ανώνυμα αν στείλετε θα αναρτήσω.
Read more: http://daphnechronopoulou.blogspot.com/p/anonymous-of-greece-press-release-july.html#ixzz1RkvEyEcg




______________________________

Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011

Χάρτης Σχέσεων των Ελληνικών Μέσων Ενημέρωσης: Μη ορατές σε γυμνό οφθαλμό αποχρώσεις



Μου στέλνουν (πάλι) και σας παραδίδω. 
Enjoy!



____________________________________________

Η αποκάλυψη για την εταιρία μούφα 'Πράσινης Ανάπτυξης' του αδελφού του Πρωθυπουργού έφτασε τις 2000 αναδημοσιεύσεις στο Διαδίκτυο. Μα ζούμε σε δύο παράλληλα σύμπαντα. Ακόμα και εκλογές να είχαμε αμφιβάλω αν θα αναφερόταν από τα Μέσα της Μαζικής Ενημέρωσης η εταιρία φάντασμα που εδρεύει στην Ελβετία μα λαβαίνει το ταχυδρομείο της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα τηλέφωνά της στο δικηγόρο της σε άλλο χώρο. Αξιόποινες πράξεις βέβαια δεν είναι αυτές μα είναι ύποπτες κυρίως τώρα σε μιά τόσο βρώμικη εποχή υπό μιά κυβέρνηση που δρα δικτατορικά αγνοώντας και τη θέληση αλλά και την όποια ευημερία των πολιτών τους οποίους όφειλε να υπηρετεί.

Είναι σαν τη σχέση λιτότητας και εξοπλισμών. Δεν είμαι εγώ που θα αναλύσω γιατί η Ελλάδα πληρώνει τη Γαλλία και τη Γερμανία για να αγοράζει όπλα για να φυλαχτούν τα ευρωπαϊκά σύννορα την ώρα που επιβάλει λιτότητα, δηλαδή φτώχεια, στους πολίτες. 'Αλλοι θα το αναλύσουν καλύτερα (εδώ στο Δίκτυο, διότι εκεί στις εισαγγελίες σιωπούν ενώ στα ΜΜΕ αναλώνονται σε ατέτρμονες συζητήσεις σκοτίζοντας το ουσιώδες). Ωστόσο δε ζω αλλού. Βλέπω και κρίνω. Και, βάζοντας κι εγώ το διαδικτυακό μου λιθαράκι, σας προσφέρω τα links που ίσως σας διέφυγαν.

Ως δείγμα, ένα από τα αμέτρητα θέματα που οι εντός του ανωτέρω χάρτη αγνοούν
Ιδού:

Η έρευνα για να δούμε που κατέληγαν οι χορηγίες κρατικών οργανισμών όπως το ΤΤ αλλά και υπουργειων, στα συνέδρια που φερόταν να οργάνωνε η εταιρεία “I4CENSE”, του αδελφού του πρωθυπουργού, κυρίου Ανδρέα Α. Παπανδρέου. Είχαμε αποκαλύψει ότι στο site της εταιρείας δεν υπήρχε ούτε διεύθυνση, ούτε τηλέφωνο. Δηλαδή τα στοιχεία της εταιρείας ήταν ΑΓΝΩΣΤΑ, μη προσβάσιμα στο κοινό.
Ο ΚΡΙΚΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Το καταστατικό είναι στην διάθεση των αρχών και των ΜΜΕ που θα θελήσουν να παρουσιάσουν το θέμα, αλλά κυρίως στην διάθεση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ  

Και για γενικότερα, υπάρχει το video που κάνει γύρους



 Ιδού:
               



 Ποιοί είναι οι Anonymous; Διαβάστε
 το Anonymous Press Release 04 July 2011 και το Μήνυμά τους στο δικό μου μεγάλο αφιέρωμα με videos, συνδέσμους στις ιστοσελίδες τους και πληροφορίες






επίσης διαβάστε
το ενημερωμένο, παθιασμένο και πάντα ενδιαφέρον διεθνές:
 Autonomy Against Barbarism  (και ελληνικά, λόγω των γεγονότων αλλά και του Έλληνα μέλους Βαγγέλη Χριστοδούλου).
____________________________Αυτά! Γιά να γυρίσω στα αληθινά μου φλέγοντα και να διαβάσω κανένα ποίημα πλάι στη θάλασσα.♠♠♠

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Ζωγραφική σε Φορτηγά: Not Art, just good old plain Advert Fun.

Μου τα έστειλαν.
"Έίναι ωραίο αλλά είναι Τέχνη" ήταν το ερώτημα του περασμένου αιώνα που αποκαθήλωσε τα γλυκερά ηλιοβασιλέματα και τις με αερογράφο απαθανατισμένες πορνοστάρ. Σήμερα είμαστε πέραν αυτών. Ο άλλος Φρόυντ (της διαφήμισης) και η Pop Art που ανέβασε σε βάθρο το κονσερβοκούτι απενοχοποιούν το χαμόγελό μας. 
Δεν είναι Τέχνη μα με διασκεδάζει. 
Δεν είναι Τέχνη ίσως επειδή όντως λειτουργούν και δε με περιμένουν σε φωτισμένη αίθουσα να τα εκτιμήσω με ένα σαμπανάκι ανά χείρας. ―Εφαρμοσμένη ίσως; ―Μπα, ούτε αυτό  παρότι δισυπόστατα (και το γιατί άλλοι σοφοί θα σάς το διαλευκάνουν). 
Διπλά δουλεύουν τούτα τα οχήματα. Ως φορτηγά και ως διαφημίσεις. 
Μα αντί να υμνώ με ωδές ή με αδέξιες κριτικές να κατακεραυνώνω, σας τα προσφέρω. Ιδού

και..

 Enjoy (όπως είπαμε πως λένε στις αμερικάνικες ταβέρνες)!
























Κυριακή 3 Ιουλίου 2011

Gene Sharp: Από τη Δικτατορία στη Δημοκρατία, Μέθοδοι Μη Βίαιης Δράσης










Το μεγαλούτσικο αυτό 'φυλλάδιο'  έχει έρθει εδώ και κάποιους μήνες στην επιφάνεια ως βασική επιρροή στις μεθόδους που έφεραν αποτελέσματα στις Αφρικανικές Επαναστάσεις. Παρότι όμως η επιρροή του κειμένου είναι αναμφισβήτητηόσο κι η επιτυχία όπου εφαρμόστηκε (μαθαίνω από όσους γνωρίζουν) η προέλευσή του είναι κάπως "σκιερή" θα έλεγα καθώς ο Σαρπ ποτέ δεν έκρυψε πως το έγραψε μετά από παραγγελία φίλου και θαυμαστή του ο οποίος―ναι, εργαζόταν για τη CIA. Σκόπιμη η εμφάνιση αντιτύπων  στην Αίγυπτο τρεις μήνες πριν πέσει ο Μουμπάρακ; Άσχετη η επιρροή που διακρίνουμε σε παγκόσμιες εξεγέρσεις κάθε αιτήματος, από τις αραβικές ως ακόμα και την "Πορτοκαλί Επανάσταση" των Ουκρανών  γυναικών που γδύνονται δημοσίως γιά να διαμαρτυρηθούν; Εσείς θα κρίνετε. Εγώ το διάβασα, ιντριγκαρίστηκα όταν είδα την εφαρμογή και ―ποιός άλλος blogger κάνει τέτοια;― παρήγγηλα και πλήρωσα την πρώτη μετάφραση. Όλου του φυλλαδίου. Που αργεί μια και λόγω προτεραιοτήτων δεν έχω χρόνο να επιμεληθώ (Η πολιτική δεν είναι τομέας μου κι η ορολογία θέλει ψάξιμο ενώ, από την άλλη δε με διευκολύνει που το γράψιμο δεν είναι το φόρτε του Τζην Σαρπ που τα κείμενά του βρίθουν συντακτικών και γλωσσοπλαστικών ιδιαιτεροτήτων).
Σήμερα αναρτώ το ακόλουθο.
 Είναι ο πρακτικός οδηγός που ακολουθεί το θεωρητικό κείμενο, μιά σύνοψη ή λίστα δράσης.
Αν ―αν λέω..― έχετε όρεξη να τελειώσετε την επιμέλεια της αρχικής μετάφρασης (αμισθί όμως, άδειασε ο κουμπαράς μου), ευχαρίστως να σας παραδώσω τα ηνία. (Δείτε στο τέλος πληροφορίες για επικοινωνία με τον Σαρπ και το Ίδρυμά του και παρότι δεν έχει copyright παρακαλώ διαβάστε προσεκτικά τις οδηγίες του για περίπτωση εκτύπωσης/επανανάρτησης.) 

Για μας τους άλλους, κλικ εδώ για Food For Thought.


Gene Sharp: Από τη Δικτατορία στη Δημοκρατία
 [APPENDIX 1]
ΜΕΘΟΔΟΙ ΜΗ ΒΙΑΙΗΣ ΔΡΑΣΗΣ
ΤΡΟΠΟΙ ΠΕΙΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
(εδώ)




Η μετάφραση του κειμένου είναι της Κατερίνας Μαντά (με δική μου ελλειπή επιμέλεια, δεκτές συστάσεις αν έχετε χρόνο και όρεξη). Το φυλλάδιο αυτό δεν έχει ©. Αντιθέτως ο Τζην Σαρπ μέσω του Ιδρύματός του ενθαρρύνει μεταφράσεις και διαμοίραση όπου οι πολίτες θεωρούν πως το κείμενο θα ήταν χρήσιμο. Παρακαλεί όμως να μη γίνουν περικοπές και αλλαγές κai προσφέρει μιά σειρά οδηγιών κι ένα σύστημα εκτίμησης του μεταφρασμένου κειμένου (παρέχει Εκτιμητή που εξετάζει  μεταφραστή και μεταφρασμένο). 


Για περισσότερα ιδού τα στοιχεία του:

For order information, please contact:
The Albert Einstein Institution P.O. Box 455 East Boston, MA 02128, USA Tel: USA +1 617-247-4882
Fax: USA +1 617-247-4035 E-mail: einstein@igc.org Website: www.aeinstein.org 
________________________________________________✪✪✪

Σάββατο 2 Ιουλίου 2011

Του Keith Haring Δερβίσηδες (Τα Μικρά Μου Μανιφέστα)



Το πρώτο έργο του Keith Haring που είδα ήταν τατού σε πόδι. Στάμπα σε παρεό μετά κι ύστερα σε φλιτζάνι. Ταπετσαρία, τσάντα, τετράγωνο μεταξωτό μαντήλι. Και τέλος πίνακας, 'acrylic on canvas' ή βινύλιο, 68χ68 κι 120χ120 ίντσες. Ένα ανθρωπάκι κι η παρέα του.

Γόνατο σηκωμένο, χέρια  ψηλά, χόρευε σα δερβίσης. Ακούραστο. Φρέσκο. Παιδικό. Με ειρωνεία της νιότης, καρτουνίστικο. 'Ο,τι απεχθάνομαι' είπα γιατί δε με άγγιζε η Pop Art. Δεν τη διαλέγουμε εμείς την εποχή μας· είναι σαν οικογένεια.


Στην άμμο την ξανθή του Άγιου Σώστη, σε μονοπάτια που μύριζαν θρούμπι και βούιζαν μελίσσι, σε μηχανάκια νοικιασμένα και νύχτες με ακριβά ποτά, στο Madd ώσπου ξημέρωνε ή στριμωχτά σε μία λάντζα για τη Δήλο. Και στην Παράγκα, πάντα στην Παράγκα, με τις ψυχές, τις γκρίζες νυχτοπεταλούδες να σκοτεινιάζουν το δωμάτιο καθώς τρεμόπαιζαν πάνω στη λάμπα τα φαντάσματα που έφερνε το θρόισμα των καλαμιών.

Μύριζαν σχίνα το νερό του πηγαδιού και τα μαλλιά μας. Mitsuko και καρπούζι η θάλασσα. Και το ανθρωπάκι του Keith Haring έλιωνε στο 'βρωμερό το παρεό' που έσκισε ο αέρας. 

Γόνατο σηκωμένο, χέρια  ψηλά, χόρευε σα δερβίσης. Και μίκραινε, όλο μίκραινε.




Ήρθε ένα μεσημέρι του καλοκαιριού, γόνατο σηκωμένο, χέρια ψηλά σα να μας χαιρετούσε. Κι όπως χορεύαμε, όλοι χορεύαμε, δεν είδαμε ότι ο μακρύς χορός μακριά μάς πήγε. Εκείνο ήξερε, μας χαιρετούσε απ' την αρχή. Γι αυτό μικραίναμε. Ήταν που τότε που ερχόταν έφευγε. 



♠♠


Gil's Dream 1989 

Mom 1989
1983




1983






 Του Keith Haring βίος και έργα:    http://www.haring.com/about_haring/bio/index.html


___________________________________________________________________________________♠♠♠