Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Λαθρο κα άρθρο Οι «βρομιάρηδες Έλληνες» κ.α. (εικόνες , σχόλια) #RefugeesWelsome




Καιρό είχαν να εμφανιστούν. Παλιότερα μου είχαν κάνει αναφορές, είχαν καταφέρει να σιγήσει αυτό το blog για λίγο (με έσωσαν τα σωστά αγγλικά μου, εξήγησα και επανήλθε ταχύτατα με συγγνώμες). Βρίζουν βεβαίως μα, τελευταία, οι ακραίοι εθνικιστές είχαν κρυφτεί. Το προσφυγικό δράμα τους έφερε στην επιφάνεια.

Βλέπετε χρειάζεται να φτιάξουμε τέρατα για να δικαιολογήσουμε τα €10 για πέντε σύκα κι όλη την αισχροκέρδεια, ατομική και κρατική.
'Ζεστά ευρουλάκια' είναι οι 'λαθρομετανάστες΄έγραφε από το 2012 μια δημοσιογράφος- βουλευτής (ναι, κάποιοι την ψήφισαν). Αυτό που δείχνουν σήμερα τα κανάλια το προβλέψαμε, το ξέραμε πως θα 'ρθει.

Είναι άραγε τόση ανίκανη η ηγεσία της ΕΕ; Είναι τόσο αποχαυνωμένη απ' τα καλά κρασιά και τα γεύματα τα πληρωμένα από εμάς που πια, ειδικά στις Βρυξέλλες, κανείς δε δουλεύει παρά για φόρους κι εύκολες ντιρεκτίβες;
Το Προσφυγικό ήταν αναμενόμενο. Υπάρχουν ευθύνες για το θάνατο, τον πόνο, τον ξεριζωμό. Κι αν δεν βρεθεί ανθρωπιστική λύση (Λύση, όχι Βοήθεια-ελεημοσύνη για να τρώνε πολιτικοί και οργανώσεις) τα πράγματα θα αγριέψουν. Πόσο ν΄ αντέξει ο άνθρωπος να τον μαντρώνουν σα πρόβατο; Πόσο ν' αντέξει σε συνθήκες που του αφαιρούν κάθε αξιοπρέπεια, στον ήλιο, δίχως τουαλέτες και νερό, έχοντας δραπετεύσει από βιαστές και κλέφτες; 

Οι Αφγανοί άνδρες που απωθήθηκαν με κροτίδες δε χτύπησαν κανένα, δεν έκλεψαν, μόνο από απελπισία προσπάθησαν να μπουν στα πλοία φωνάζοντας 'Αθήνα!'. Απωθήθηκαν, μαζί με άλλους που δε συμμετείχαν, σε μια παραλία δίχως ούτε τα λίγα που είχε το λιμάνι. Τι περιμέναμε; Οι άνθρωποι δεν είναι πρόβατα να τα μαντρώνεις, αντιδρούν.
Ο Δήμαρχος της Μυτιλήνης το ήξερε, ζητούσε ΜΑΤ και είχα γράψει, πριν από το επεισόδιο, ότι αντί για ΜΑΤ έπρεπε να ζητά Λιμενικούς για ταχύτερη καταγραφή (αντί τους τρεις με ένα υπολογιστή που έχει) και πλοία.
Δε το πιστεύω ότι εγώ από το σπίτι μου προβλέπω καθαρότερα από ανθρώπους που είναι εκεί, μέσα στο πρόβλημα. Γι αυτό κι αναρωτιέμαι τι τους τυφλώνει;
Συμφέρον, προκατάληψη ή άγνοια;

Φέρνω λοιπόν:
 νέα για τη λέξη 'λαθρομετανάστης΄(που τόσο αγαπούν κάποιοι δίχως να ξέρουν ότι φτιάχτηκε από και για Έλληνες),
ένα άρθρο για τους 'βρωμιάρηδες' Έλληνες μετανάστες στην Αμερική

Μαζί βεβαίως με εικόνες και με σχόλια,

και μια πληροφορία για το  #Refugees_Welcome: Οι Ισλανδοί για να πιέσουν την κυβέρνησή τους προσφέρουν τα σπίτια τους σε πρόσφυγες. 

Ελπίζω να βοηθήσουν να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας.



Το γαμάτο tweet 
Ούγγρος πρωθυπουργός: Οι μετανάστες απειλούν τις χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης ‪http://dlvr.it/C33Zxq 

Ο πόλεμος αυτός συμφέρει ΝΑΤΟ και ΕΕ και πολυεθνικές και εταιρείες όπλων. ‬

‪Μερική ανάλυση: ‬
‪Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Γερμανίας η οποία χρειάζεται 500.000 μετανάστες ως εργατικό δυναμικό ετησίως μέχρι το 2050. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Bertelsmann (2015) τα επόμενα 15 χρόνια το 50% του εργατικού δυναμικού στη Γερμανία, θα έχει βγει στη σύνταξη! Επομένως χρειάζεται νέο εργατικό δυναμικό...‬

‪Αρχές Ιανουαρίου του 2014 (τα πλέον πρόσφατα επίσημα στοιχεία)στις χώρες της ΕΕ., περισσότεροι από 20 εκατομμύρια μετανάστες: Γερμανία 7 εκ.,(σύμφωνα με το Ινστιτούτο Bertelsmann διασφάλισαν πλεόνασμα 22 δισεκατομμυρίων ευρώ για τα κοινωνικά ταμεία) , Ηνωμένο Βασίλειο 5 εκατομμύρια, Ιταλία 4,9 εκ., Ισπανία 4,7 εκατομμύρια και Γαλλία 4,2 εκ., μετανάστες κτλ.,(Eurostat).

΄Ελληνες παραθεριστές έσωσαν με το σκάφος τους πρόσφυγα που πάλευε επί 13 ώρες στο πέλαγοςΑυγ 30, 2015


 από το fb της Sandra Tsligeridou 
Χθες του Αγίου Φανουρίου σώσαμε έναν άνθρωπο που ηταν 13 ώρες στο νερό σχεδόν ημιλιπόθυμος Ξεκίνησαν 40 Σύριοι με φουσκωτή βάρκα κ δυο κουπιά να έρθουν Ελλάδα Στο μισάωρο απο την κακοκαιρία τους έφυγε το ένα κουπί κ ο άνθρωπος βούτηξε να το πιάσει Τα ρεύματα όμως τον τράβηξαν μακριά Μόλις που πρόλαβαν να του πετάξουν ένα σωσίβιο Θυσιάστηκε για τους φίλους του κ βρεθήκαμε μπροστά του για να τον βγάλουμε 13 ώρες μετα…. Feeling blessed!!! 

Οι «βρομιάρηδες Έλληνες» και τα λεξικά του ρατσισμού

«Όπου κι αν μετανάστευσαν, οι Έλληνες κέρδισαν το σεβασμό με την  εργατικότητα και τη συμπεριφορά τους. Δεν ήταν λαθραίοι, δεν παρανομούσαν».
Κατά πόσο αληθεύει αυτό το ευρύτατα διαδεδομένο κλισέ; Πρώτη βασική επισήμανση: Είναι διάτρητος ο ισχυρισμός πως οι συμπατριώτες μας μετανάστευαν πάντοτε «κανονικά και με το νόμο». Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μιχάλη Τσάκαλον «Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση (σ.σ: μήπως έπεται και… πιο σύγχρονη;) μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας», έχει εξακριβωθεί πως ήσαν «λαθραίοι» 50.000 Έλληνες εξ όσων αναζήτησαν την τύχη τους στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, την περίοδο 1950 -1974. Αμφιβάλλει κανείς ότι ο πραγματικός αριθμός είναι απείρως μεγαλύτερος του επισήμως εξακριβωμένου, όπως συμβαίνει πάντα;
Δεύτερη: Το «προφίλ» του φιλήσυχου, επαινούμενου Έλληνα μετανάστη είναι πραγματικό …ανέκδοτο, όταν μιλάμε για την Αμερική και την Αυστραλία του πρώτον μισού του 20ου αιώνα. Ακολουθεί εκτενές «αφιέρωμα» στα της Αμερικής. Ως προς την Αυστραλία, υπενθυμίζουμε τα λόγια του γηγενούς υφυπουργού προεδρίας, το 1925, για τους Έλληνες του Κουίνσλαντ: «Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία, η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθεια τους (…) Κοινωνικά και οικονομικά αυτός ο τύπος του μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα. Θα ήταν προς όφελος της πορείας, αν η είσοδος τους απαγορευόταν ολοσχερώς».
Διαφοροποιήθηκε βεβαίως η εικόνα του «μέσου» Έλληνα μετανάστη στα μεταπολεμικά χρόνια. Αποδείχθηκε όμως περίτρανα στη Γερμανία πως «άψογος μετανάστης» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη «σεβαστός μετανάστης»: Οι Έλληνες της Γερμανίας ακόμη διηγούνται ιστορίες υπεροπτικής και ρατσιστικής αντιμετώπισης τους. Αξίζει πάντως τον κόπο να ασχοληθούν με αυτήν την αλλαγή του «προφίλ» των Ελλήνων μεταναστών όσοι «διυλίζουν» τα γονίδια των ανθρώπων για να βρουν εξηγήσεις, αντί να εστιάζουν στις συνθήκες της ζωής τους!
Κάποτε οι Έλληνες μετανάστευαν «κουβαλώντας» μαζί τους πρότυπα ζωής και κώδικες επιβίωσης που κυριαρχούσαν στη χώρα του Γιαγκούλα και των Ρετζαίων, αλλά και τα τραύματα μιας κοινωνίας, την οποία κάθε τόσο μάστιζαν πόλεμοι (1897, 1912-13, 1919-22). Ε, δεν «κουβαλούσαν» τα ίδια οι Έλληνες που έφευγαν, δεκαετίες αργότερα, από τη χώρα της αντιπαροχής και της αστυφιλίας. Προς την παραβατικότητα – εγκληματικότητα τους ωθούσαν και οι κακές συνθήκες, υπό τις οποίες πάσχιζαν να ζήσουν στις πρoπoλεμικές ΗΠΑ.
Δεν συνέβαινε το ίδιο στη μεταπολεμική Γερμανία που ήλεγχε τους μετανάστες με σχολαστικότητα αντίστοιχη μιας… φυλακής υψίστης ασφαλείας, παρέχοντας τους όμως τα βασικά: Δουλειά, ασφάλιση, κατάλυμα. Εκεί μειώνονταν δραματικά τα ισχυρά κίνητρα για «παρατράγουδα», όπως και οι… σχετικές ευκαιρίες. Στην εποχή, όμως, του (αλά Δένδια) «Ξένιου Δία», δύσκολα διαβάζεται σωστά και η ημέτερη μεταναστευτική ιστορία…

Προκατάληψη, εκμετάλλευση, περιθωριοποίηση και ρατσισμός

Αυγουστιάτικα κατέφθασαν στην Αθήνα τα χαρμόσυνα μαντάτα: Τελεσφόρησε η παρέμβαση της πρεσβείας στο Παρίσι και απαλείφθηκαν από γαλλικό λεξικό οι προδήλως ρατσιστικές ερμηνείες του όρου «Έλληνας». Ποιες ερμηνείες; «Παλιάνθρωπος», «απατεώνας», «λωποδύτης»!…
Πόσο παλιός ήταν ο… νικητήριος εκεί­νος Αύγουστος; Μήπως να τον αναζητή­σουμε στα χρόνια της πρωθυπουργίας του Κωλέττη, αρχηγού του Γαλλικού Κόμματος, στον οποίον όλο και κάποια χάρη θα έκανε το Παρίσι; Όχι. Δεν πρόκειται για τον 19ο αιώνα… Ούτε καν για τον Με­σοπόλεμο, όταν οι Ευρωπαίοι μάθαιναν άφθονες αιματηρές ιστορίες σχετικές με τη δράση της τελευταίας «γενιάς» (1920-1935) των Ελλήνων λήσταρχων.
«Ας το πάρει το ποτάμι», λοιπόν, εν προ­κειμένω ο Σηκουάνας… Πρόκειται για εποχή εντυπωσιακά μεταγενέστερη: Αρχές Αυ­γούστου του 1960! Ο «εξευγενισμός» του λεξικού, μάλιστα, πιθανότατα θα είχε συ­ντελεστεί πολλά χρόνια αργότερα, εάν το 1960 δεν ήταν έτος – επισφράγισμα των θερμότατων σχέσεων του κυβερνητικού κόμματος της ΕΡΕ με τη Γαλλία.
Λίγες εβδομάδες προτού «σβηστούν» οι επίμαχες ερμηνείες, ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής είχε επισκεφθεί το Παρί­σι. Η «απόλυτος επιτυχία των συνομιλιών» που είχε με τον πρόεδρο Ντε Γκολ βρή­κε τη… μεγαλειώδη αντανάκλαση της στη μέγιστη οικονομική επιτυχία της γαλλικής εταιρείας ΠΕΣΙΝΕ, στην Αθήνα, στις 27 Αυγούστου 1960. Την ημέρα εκείνη υπο­γράφηκε η σκανδαλώδης σύμβαση ΠΕ­ΣΙΝΕ – ελληνικού κράτους, εξ αιτίας της οποίας λίγα χρόνια αργότερα (Φεβρουά­ριος του ’65) η Βουλή θα παρέπεμπε σε Ει­δικό Δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη. Άλλο αν ο αρχηγός και οι δυο υπουργοί της ΕΡΕ δεν κάθισαν ποτέ σε εδώλιο.
Εν ολίγοις, οι Γάλλοι το 1960 απάλλα­ξαν το λεξικό τους από τον χονδροειδή ρα­τσισμό εναντίον των Ελλήνων, όχι επει­δή τον έκριναν παρωχημένο, απάνθρωπο, ανόητο, αλλά διότι οι πολιτικές – οικονομι­κές σχέσεις των δυο χωρών επέτρεπαν ένα ανώδυνο χατίρι εκ μέρους του Ντε Γκολ και του πρωθυπουργού Ντεμπρέ…
Φλας μπακ σε έναν άλλον Αύγουστο, πολύ παλιότερο. Εκείνον του 1918. Στις αρ­χές του μήνα και επί τρία μερόνυχτα, στο Τορόντο του Καναδά, ένα έξαλλο πλήθος πολλών χιλιάδων ανθρώπων βιαιοπραγού­σε εναντίον των Ελλήνων μεταναστών της πόλης. Τραυματίστηκαν σοβαρά ακόμη και γυναίκες, καθώς και ανήλικα παιδιά. Πολ­λά καταστήματα Ελλήνων καταστράφηκαν. Σε σημερινές τιμές, οι συνολικές ζημιές ανήλθαν σε 1,25 εκατομμύριο δολάρια.
Το 1/5 όσων συμμετείχαν στο πογκρόμ ήταν στρατιώτες, οι οποίοι είχαν επιστρέ­ψει από τα χαρακώματα του Α’ Παγκο­σμίου Πολέμου που όδευε προς το τέ­λος του. Γιατί τιμωρήθηκαν, τόσο βάναυ­σα, οι Έλληνες; Για τη σημαντική καθυ­στέρηση, με την οποία η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο – ήταν Ιούνιος του 1917. Μό­νη αιτία; Ασφαλώς όχι.
θα ήταν μάλλον ανεπαρκής ως «κινη­τήρια δύναμη» αυτού του πογκρόμ η προ­αναφερθείσα πολιτική – πολεμική παρά­μετρος, εάν στο Τορόντο δεν είχε ήδη δι­αμορφωθεί, προ ετών, κλίμα εχθρικό για τους «slackers»: Τους «τεμπέληδες», «χα­λαρούς» μετανάστες από την Ελλάδα, οι οποίοι συνήθως δούλευαν ως μάγειροι και σερβιτόροι, αποφεύγοντας τις σκλη­ρότερες εργασίες των υλοτόμων, φορ­τοεκφορτωτών, βιομηχανικών εργατών. Πολλοί μάλιστα αποκτούσαν καταστή­ματα. Εντυπωσιακά πολλοί…
Σύμφωνα με τον Τομ Γκάλαντ, πανεπι­στημιακό καθηγητή και μελετητή της νεο­ελληνικής ιστορίας, οι Έλληνες μετανάστες το 1918 κατείχαν το 35% των καφενείων και εστιατορίων του Τορόντο, αν και αντι­προσώπευαν μόλις το 0,5% του πληθυσμού του (Athens News, 12 Ιουλίου 2010). Ευη­μερούσαν λοιπόν σε αξιοπρόσεκτο βαθμό οι «οκνοί» Έλληνες του Τορόντο, σε επο­χές κατά τις οποίες πολεμούσαν στην Ευ­ρώπη 620.000 Καναδοί. Εξ αυτών μάλιστα, μέχρι τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου, έμελλε να σκοτωθούν 67.000 και να τραυματιστούν 173.000. Εν ολίγοις, μόνο τέσσερις στους δέκα επέστρεψαν σωματικά ακέραιοι!
Η ευημερία των «slackers» αντιπροσώ­πευε την εξαίρεση στον κανόνα των συνθη­κών ζωής των Ελλήνων μεταναστών στη Β. Αμερική, την εποχή εκείνη. Την εκλάμβα­ναν δε ως πρόκληση οι στρατιώτες που επέ­στρεφαν στα σπίτια τους, ψυχικά πληγωμέ­νοι, ενίοτε σωματικά σακατεμένοι, συχνά βυθισμένοι σε μεταπολεμικά οικονομικά αδιέξοδα. Ο θυμός των οικογενειών των στρατιωτών και η προϋπάρχουσα εχθρό­τητα για τους «φυγόπονους» αλλά «καταφερτζήδες» Έλληνες συνέθεσαν το εκρη­κτικό μείγμα…
Παρουσιάζει αναλογίες το πογκρόμ του 1918 με τη σύγχρονη Ελλάδα; Ασφαλώς ―αρέσει δεν αρέσει!
«Προνομιούχους» και «ευκατάστα­τους» δεν χαρακτηρίζεις φυσικά τους πα­κιστανούς μαγαζάτορες της Νίκαιας, που πασχίζουν να επιβιώσουν στην Ελλάδα της ένδειας και των Μνημονίων, αντιμετωπίζο­ντας κι έναν πρόσθετο «εχθρό». Τον περι­έγραψε μιλώντας στα Νέα (3 Ιουλίου) ένας εξ αυτών, ο Ιμπραήμ Μουχάμαντ, που βρί­σκεται επί 18 χρόνια στην Ελλάδα και ο οποίος διατηρεί κατάστημα, καθ’ όλα νό­μιμο: «Χάσαμε κοντά στα δύο τρίτα των πε­λατών μας. Δεν φταίει τόσο η κρίση όσο ο φόβος. Δεν κυκλοφορούν πολύ πλέον οι με­τανάστες».
Υπό αυτήν την έννοια, ο Μουχάμαντ και οι «ομόλογοι» του δεν μοιάζουν πολύ με τους παλιούς Έλληνες καταστηματάρχες του Τορόντο. Οι Καναδοί όμως εκείνοι που επικροτούσαν τη ρατσιστική τρομοκρατία παρουσιάζουν ομοιότητες με όσους Έλλη­νες χαίρονταν -ανοιχτά ή ανομολόγητα-προσφάτως, όταν τα φασιστοειοή εκφόβιζαν τους μετανάστες μαγαζάτορες, με «τελεσίγραφα». Κοινός παρονομαστής; Μα η ανέξοδη και αδιέξοδη «ευχέρεια» του πάμ­φτωχου ή του άνεργου να στρέφεται ενα­ντίον, όχι των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που του έχουν αφαιρέσει σχεδόν κά­θε «θέση στον ήλιο», αλλά του ξένου τον οποίο «βλέπουν» δυο- τρεις ηλιαχτίδες…
Να και η δεύτερη «ευχέρεια», την οποία προσφέρει η μέθοδος της αναζήτησης απο­διοπομπαίων: Τα θύματα είναι «ένοχα», σε κάθε περίπτωση! Βολοδέρνουν στην εξα­θλίωση; Πρέπει να εξαφανιστούν ―αυτά, όχι η εξαθλίωση― διότι σήμερα προσβάλ­λουν την αισθητική μας κι αύριο πιθανόν το πορτοφόλι ή τη ζωή μας. Δεν είναι εξα­θλιωμένα; Να πάνε στον αγύριστο διότι δεν δικαιούνται να μην είναι «οι τελευταί­οι τροχοί της άμαξας»…
Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους Έλληνες μετανάστες στη Βόρεια Αμερι­κή, στα πρώτα χρόνια και στις πρώτες δε­καετίες του 20ού αιώνα: Εάν την επίθεση στο Τορόντο την τροφοδότησε η απέχθεια προς τους «βολεμένους slackers», τα προγε­νέστερα ανθελληνικά πογκρόμ στις ΗΠΑ έφεραν κυρίως τη «σφραγίδα» της… βδελυγμίας απέναντι σε ένα εκ διαμέτρου αντί­θετο τύπο μεταναστών. Ήταν οι «βρομιάρηδες Έλληνες» («filthy Greeks»). «Βρομιάρηδες»… γενικώς και ειδικώς. Δηλαδή «βρομοράτσα», αλλά και άνθρωποι που έκαναν τις πλέον βαριές δουλειές και οι οποίοι συχνότατα ζούσαν σε ρυπαρά «δω­μάτια – τρώγλες».
Τι τους καταλόγιζε ο «μέσος Αμερικα­νός», αλλά και ο αμερικανικός Τύπος; Γε­νική συμπεριφορά που αποδείκνυε «φυ­λετική κατωτερότητα». Εντονότατη ροπή προς την εγκληματικότητα. Πάθος για τον τζόγο. Θορυβώδεις, ενοχλητικές συνήθει­ες (π.χ. έντονες συζητήσεις στα καφενεία) και πολλά ακόμη από όσα «δικαιολογού­σαν» την εξής επιγραφή σε εστιατόριο, στην Καλιφόρνια, το 1913: «Το εστιατόριο του Τζον, αμιγώς αμερικανικό. Όχι ποντί­κια, όχι Έλληνες».
Μόνο στην τετραετία 1906-1909, κατα­γράφηκαν περίπου δέκα πογκρόμ εναντίον των «filthy Greeks», σε διάφορα σημεία των ΗΠΑ. Το σοβαρότερο ήταν εκείνο του Φεβρουαρίου 1909, στη Σάουθ Ομάχα ―μια πόλη 20.000 κατοίκων, στη Νεμπράσκα. Τότε οι κάτοικοι, ξυλοκοπώντας τους Έλληνες και λεηλατώντας τα σπίτια και τα μαγαζιά τους, διέλυσαν τη «Greek Town» της Σάουθ Ομάχα: Πριν από το πογκρόμ αριθμούσε 2.000 άτομα, αλλά η απογραφή του 1910 έδειξε πως μόλις 59 είχαν απομεί­νει. Οι άλλοι διασκορπίστηκαν.
Όλα άρχισαν όταν ο αστυνομικός Εντ Λόουρι έσπευσε να συλλάβει ένα μετανά­στη από την Καλαμάτα, τον Γιάννη Μασουρίδη, ο οποίος είχε καταγγελθεί για ερω­τικές σχέσεις με ανήλικη. Ο Μασουρίδης τράβηξε όπλο. Άρχισε το πιστολίδι, ο Λόουρι σκοτώθηκε, ο Μασουρίδης τραυμα­τίστηκε. Την επόμενη μέρα, δύο από τις τρεις μεγαλύτερες εφημερίδες της περιο­χής (World Herald και Daily News) δημοσί­ευαν διακήρυξη του τοπικού πολιτικού πα­ράγοντα Τζόζεφ Μέρφι, που καλούσε σε επιχείρηση εκδίωξης -από την πόλη- όλων των «βρομερών Ελλήνων». Αυτών που «ορ­μούν σας γυναίκες μας, χτυπούν περαστι­κούς, διατηρούν χαρτοπαικτικές λέσχες». Το πογκρόμ της Σάουθ Ομάχα το χαρα­κτήριζαν όλα τα στοιχεία που θα μας έκα­ναν σήμερα να ψελλίσουμε «μωρέ, όλο και κάτι μας θυμίζει τούτο το σκηνικό…» Μια ανθρωποκτονία ως αφορμή. «Συλλογική τιμωρία» ως απάντηση. Πολιτική προτρο­πή. Βαθύτερες αιτίες – περισσότερο ή λιγό­τερο διαυγείς. Τον Ιούνιο του 1910 δόθη­κε και δεύτερη απάντηση, πέραν του πο­γκρόμ: Δύο αξιωματικοί της αστυνομίας πυροβόλησαν και σκότωσαν ένα νεαρό έλ­ληνα εργάτη, τον Νικόλα Τζιμίκα, ακριβώς στον τόπο του θανάσιμου τραυματισμού του Λόουρι. Φόνος εκ προμελέτης, σε συμβολι­κό, εύγλωττο σημείο, με προφανές «μήνυ­μα»: Αφού ο Μασουρίδης δεν εκτελέστηκε (καταδικάστηκε σε φυλάκιση 14 ετών, τελι­κά εξέτισε τα 5,5), κάποιο άλλο «μίασμα» έπρεπε να πεθάνει…

Πρώτοι στα εγκλήματα, απεργοσπάστες και… ημίλευκοι

Ερεθίζουν επειδή δουλεύουν φθη­νά, ζουν σε ομάδες ακόμα φθη­νότερα κι αδιαφορούν για τις μι­κρές λεπτομέρειες που είναι ση­μαντικές για τους Αμερικάνους». Αυτό έγραφε το 1909 για τους Έλληνες η Omaha Bee, η μόνη από τις μεγάλες τοπι­κές εφημερίδες που αντιμετώπισε το θέ­μα με αμεροληψία, συμφωνά με την εκτίμη­ση του ελληνοαμερικανού καθηγητή Τζον Μπίτζες.
Ο ίδιος ο Μπίτζες, συντάκτης μιας κα­τατοπιστικής έρευνας για το πογκρόμ εκεί­νο, συμφωνεί με τη διαπίστωση της Omaha Bee και… επαυξάνει: Οι Έλληνες ήταν απε­χθείς εξαιτίας της προθυμίας τους να ερ­γάζονται με χαμηλότερα μεροκάματα, αλ­λά και να γίνονται απεργοσπάστες – μαζί με τους Ιάπωνες (π.χ. το 1904, στη βιομη­χανία συσκευασίας κρέατος).
Τοπικό φαινόμενο; Όχι. Τρεις εβδομά­δες πριν από το πογκρόμ στην Ομάχα, την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 1909, η εφημε­ρίδα της ομογένειας στο Σικάγο Ελληνικός Αστήρ έγραφε (διατηρούμε την ορθογραφία της εποχής):
«Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ’ ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενερ-γούμεν και καθ’ ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου αι διάφοροι Αμερικανικοί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων».
Δεν χρειαζόταν πάντως το στίγμα του απεργοσπάστη, για να βρει κάποιος Έλ­ληνας κλειστή την πόρτα ορισμένων αμε­ρικανικών συνδικάτων. Όπως αναφέρει ο «αιρετικός», ελληνοαμερικανός καθη­γητής από το Ντιτρόιτ, Νταν Γεωργακάς, όταν άρχισαν να οργανώνονται οι εργάτες τους μύλους της Ουάσιγκτον οι Έλληνες δεν έγιναν δεκτοί στο… κανονικό συνδικά­το. Αναγκάστηκαν να σχηματίσουν ένα ξε­χωριστό, με Τούρκους και Αλβανούς. Όσο κι αν ηχεί απίστευτο, αποκλείστηκαν ως… μη λευκοί!
Μέχρι να… προχωρήσει κάπως ο 20ός αιώνας, στην Αμερική, Βαλκάνιοι και Ιταλοί κατατάσσονταν στους «μη λευκούς». Σημα­σία δεν είχε το χρώμα του δέρματος, αλλά οι διαφορετικές βαθμίδες… πολιτιστικής επάρ­κειας, τις οποίες ο ντόπιος «περίγυρος» ανα­γνώριζε στους ξένους. Έτσι, στις άφθονες πε­ριοχές των ΗΠΑ στις οποίες οι αφροαμερικανοί δεν επιτρεπόταν να αναμειγνύονται με τους λευκούς σε δημόσιους χώρους, οι «νέγροι» και οι… ημίλευκοι της Ευρώπης «έκαναν παρέα» οι μεν στους δε. Στους κινηματογράφους κάθο­νταν υποχρεωτικά στον εξώστη, ώστε να μένει η «πλατεία»… αμόλυντη.
Μήπως τουλάχιστον έχαιραν -ατύπως του­λάχιστον- οι «μη λευκοί» κάποιας ανοχής, κα­τά τι μεγαλύτερης από εκείνη (τη σχεδόν…μη­δενική), που περιέβαλε τους «αράπηδες»; Δεν δείχνει κάτι τέτοιο, π.χ. ο τίτλος «Λευκή γυναί­κα εθεάθη με Έλληνα» μιας εφημερίδας. Ούτε η μεγάλη δυσκολία, με την οποία στο Ποκατέλο του Αϊντάχο οι Έλληνες μπορούσαν να βρουν γειτονιά που θα τους ανεχόταν!
Ποιοι ήταν οι «δείκτες» της εγκληματικότη­τας των Ελλήνων, στην Αμερική; Πολύτιμη πηγή πληροφοριών είναι η «ακτινογραφία» της συ­νολικής εγκληματικότητας στις ΗΠΑ στα έτη
1915-1929, όπως καταγράφεται στους 14 τό­μους της έρευνας, την οποία διενήργησε από το 1929 έως το 1931 η Επιτροπή Ουίκερσαμ (ση­μαντικά σημεία της δημοσίευσε ηΕλευθεροτυ­πία, στις 28 Νοεμβρίου 1999).
Την Επιτροπή Ουίκερσαμ (έτσι ονομαζόταν ο πρόεδρος της) απάρτιζαν οι καλύτεροι εγκλη­ματολόγοι της εποχής. Όπως δείχνουν διάφο­ρες επισημάνσεις και προτάσεις της έκθεσης τους, οι επιστήμονες αυτοί δεν έτρεφαν την πα­ραμικρή διάθεση «δαιμονοποίησης» των μετα­ναστών. Μελέτησαν το «μερίδιο» όλων των ξέ­νων στην εγκληματικότητα, κάνοντας τις ενδε­δειγμένες πληθυσμιακές αναγωγές.
Βασικό συμπέρασμα: Τα ποσοστά εγκλημα­τικότητας των Ελλήνων υπερέβαιναν κατά πο­λύ τα αντίστοιχα των μεταναστών από την υπό­λοιπη Ευρώπη. Μόνο οι Μεξικανοί εμφάνι­ζαν μεγαλύτερα, αλλά αυτοί ήταν και οι πολυ­πληθέστεροι. Στην Ελλάδα του ’50, του ’60 και του ’70, κάθε είδηση για ληστεία ή φόνο επέσυρε τη φράση «Σικάγο γίναμε»… Κι όμως κα­τά την περίοδο 1915-1929 στο Σικάγο, σε αυτήν τη… Μέκκα του οργανωμένου εγκλήματος και των ιταλο-αμερικανικών Μαφιών, οι Έλληνες ήταν περίπου «ισόπαλοι» με τους Ιταλούς στα κακουργήματα! Σε αυτά η «πρωτιά»… παιζόταν ανά πενταετία. Στα απλά παραπτώματα οι δικοί μας υπερίσχυαν κατά κράτος…
Τα πορίσματα της Επιτροπής Ουίκερσαμ βα­σίστηκαν στην ενδελεχή μελέτη των δικαστικών και αστυνομικών αρχείων που τέθηκαν στη δι­άθεση της. Μπορούμε άραγε να εικάσουμε ότι αυτή η «πρώτη ύλη» αδικούσε τους Έλληνες, οι οποίοι ως «μιάσματα» συλλαμβάνονταν για ψύλλου πήδημα ή αντιμετώπιζαν προκαταλή­ψεις δικαστών; Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ναι μεν υπήρχε κάποιο «φούσκωμα» των πραγ­ματικών περιστατικών, αλλά όχι σε βαθμό ικα­νό να αναιρέσει τα δυσάρεστα -και για πολλούς ίσως αδιανόητα- συμπεράσματα… Σε ανάλογα πορίσματα κατέληξαν έρευνες που πραγματο­ποιήθηκαν στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’40.
Επιστροφή στο 1909: Αναδημοσιεύοντας ει­δήσεις ελληνικού ενδιαφέροντος από τοπικές εφημερίδες των ΗΠΑ, ο Ελληνικός Αστήρ του πρώτου τριμήνου του έτους μας παρέχει το εξής στοιχείο: Επί συνόλου 149 ειδήσεων, οι 78 αφο­ρούσαν συμβάντα αναμφισβήτητης ενοχής Ελ­λήνων. Άλλες 10 βασίζονταν σε υπερβολές, ή σε καταγγελίες που αποδείχθηκαν ανακριβείς.
Ποια κακουργήματα όντως διέπραξαν -ή επιχείρησαν να τελέσουν- ομογενείς, κατά το προαναφερθέν τρίμηνο; Ο μπαχτσές είχε απ’ όλα! Τσαντάκιας στη Φιλαδέλφεια, μεθυσμένος επίδοξος βιαστής στο Κολοράντο, δυο που εξω­θούσαν ανηλίκους σε παράνομη εργασία στο Κάνσας, νταβατζήδες στο Μισούρι, κλπ, κλπ…
Στο φύλλο της 5ης Μαρτίου 1909, ο Αστήρ αναφερόταν σε ρεπορτάζ μιας δημοσιογράφου του Ντένβερ:
«Κατά την συνάδελφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυϊάτρου, 800 Έλληνες ζώσιν υπό τους χειρί­στους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας. Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Έλληνας κοιμωμένους και διαιτωμένους εις εν στενότατον δωμάτιον. Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απελύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ου ηπειλείτο η υγεία και του περι­οίκου πληθυσμού. Ένεκα τούτου η συνάδελφος επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστά­σεως απειλείται η υγεία όλης της πόλεως».
Λείπει μόνον ο όρος «υγειονομική βόμ­βα»…
Αναδημοσίευση από το Aristero Blog


Παυλόπουλος: Να αναλάβει η FRONTEX τη φύλαξη των ελληνικών συνόρων

‪Γιώργος Τυρίκος-Εργάς
‪Όταν καταλάγιασε ο θόρυβος χτες στην Αγκαλιά ρώτησα μια παρέα νεαρούς Σύριους. "Γιατί δεν μείνατε να πολεμήσετε;" Καταλάβαινες από τα πρώτα λεπτά πως είχες μπροστά σου μετρημένους ανθρώπους με ζυγισμένα λόγια, με συμπεριφορά άψογη, μια συμπεριφορά που ούτε εγώ δεν ξέρω αν θα είχα μετά από τόσο κατατρεγμό. Αν κάποιος ήταν να σου πει αλήθεια, θα ήταν αυτοί. Ένας νεαρός απάντησε : "Ήμουν στον στρατό δυο χρόνια. Τα δυο χρόνια αυτά ήταν αρκετά για να καταλάβω πως οι σφαγές που γινόταν δεν είχαν κανένα νόημα. Εγώ δεν δέχτηκα να σκοτώσω κανέναν γιατί καμιά από τις δυο πλευρές- τις τρείς - πέντε -δέκα κανείς δεν ξέρει πόσες πια πλευρές δεν μάχεται για κάποιο ιδανικό παρά για τα συμφέροντα λίγων αφεντικών και για να κάνουν το παιχνίδι των Αμερικάνων, των Γερμανών, των πολυεθνικών. Δεν έριχνα σφαίρες για την πατρίδα μου αλλά γιατί ήμουν μαριονέτα (puppet ήταν η λέξη που χρησιμοποίησε) όσων θέλουν την πατρίδα μου διαλυμένη. Όποιος πάει να το πει αυτό τον σκοτώνουν, σε όποια πλευρά κι αν ανήκει. Εγώ δεν θα γίνω φονιάς για αυτούς. Η ανθρώπινη ζωή έτσι δεν έχει αξία (it was a value of nothing)". Ο νεαρός με κοιτούσε στα μάτια και δεν κόμπιασε ούτε στιγμή. Μετέφρασε τα όσα μου είπε στην παρέα του. Ενας ακόμα με έπιασε από τον ώμο και επανέλαβε "Δεν γινόμαστε φονιάδες για το τίποτα. Κρυφτήκαμε έξι μήνες στα βουνά για να κάνουμε αντάρτικο και τότε είδαμε πως όλοι εμάς κυνηγούσαν και οι μεν και οι δε και όλοι. Άρα είχαμε δίκιο και ήθελαν να μας εξαφανίσουν. Φύγαμε και θα φτιάξουμε ξανά την πατρίδα μας όχι όμως όπως θέλουν οι Αμερικάνοι και οι πάμπλουτοι φίλοι τους ευρωπαίοι και άραβες και οι άλλοι αλλά όπως θέλουμε εμείς. Για όλους, να ζουν όλοι μέσα ειρηνικά". Αυτή είναι η δική μου κατάθεση σε όσους ρωτούν "γιατί δεν έμειναν να πολεμήσουν". Η απάντηση είναι απλή : γιατί υπάρχουν πολέμοι δίχως νόημα. Ο πόλεμος αυτός - και προσθέτω ο πόλεμος γενικά - είναι δίχως νόημα.‬

‪Giannis Lerias‪ Στεναχωριόμαστε, κλαίμε, θυμώνουμε, οικτίρουμε... Καλά όλα αυτά αλλά εσείς όσοι ΔΕΝ ζήτε σε ακριτικά νησιά και ΔΕΝ έχετε βιώσει εικόνες όπως η παραπάνω, ακούστε σας παρακαλώ θερμά αυτό που σας λέω: Μόνο με συναισθήματα δε γίνεται δουλειά. Χρειάζεται προσωπική εργασία και υλική βοήθεια (μας έχουν έρθει ήδη εθελοντές που βοηθάνε στην υλοποίηση κάποιων στοιχειωδών παροχών προς τους δυστυχείς ανθρώπους). Όμως καμιά βοήθεια δεν περισσεύει, από ένα πακέτο Depon μέχρι εθελοντική προσωπική εργασία. Σε δεύτερο στάδιο χρειάζεται η πίεση με κάθε τρόπο ώστε η διεθνής κοινότητα να χτυπήσει το πρόβλημα στη ρίζα του και εν τη γεννέσει. Η φροντίδα προς τους πρόσφυγες είναι στοιχειώδης υποχρέωση μας αλλά η βασική μας υποχρέωση είναι η εξάλειψη των αιτιών που προκαλούν την προσφυγιά.‬



Niko Ago

Σήμερα το πρωί, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε στην τηλεόραση ότι το σπίτι που η οικογένεια αγόρασε πέρσι, στην περιοχή Kempele, το διαθέτει πλέον δωρεάν για διαμονή προσφύγων. Κάλεσε να κάνουν το ίδιο οι πολιτικοί και οι αξιωματούχοι όλης της χώρας.
Λέγεται Juha Sipilä και είναι ο πρωθυπουργός της Φινλανδίας.

________________
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Για τη Μυτιλήνη: Εμπιστευόμαστε την Αγκαλιά του Παπα Στρατή που πέθανε πρόσφατα.
Δε σας ζητούν χρήματα: 

Καλημέρα σε όλους. Έχουμε μεγάλη ανάγκη από εθελοντές τον Οκτώβρη! Το να έρθετε εδώ και να δείτε τι κάνουμε, το να πάρετε μαζί σας πίσω ιστορίες και εμπειρίες, τα χέρια σας και το μυαλό σας δεν αγοράζονται με κανένα ποσό χρημάτων που θα στείλετε! Αν γίνετε κρατήστε τις δωρεές σας και κάντε τες εισιτήρια να έρθετε! Παρακαλώ όσοι είναι διαθέσιμοι από αύριο το πρωί στις 9 τηλέφωνο στο 6983601223
και το φίλο μου, 
Eric Kempson που με το κανάλι του στο YouTube προειδοποιεί κι ενημερώνει (κι έφτασε ως το BBC).
Συμμετέχουμε στην #RefugeesWelcome (Πρόσφυγες Ευπρόσδεκτοι) κι όπου κι όπως μπορούμε κοινοποιούμε και δείχνουμε ανθρωπιά και βοήθεια απ' ευθείας. Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι, ακόμα και με την ψήφο μας, ακόμα και με κουβέντες.


απο ΚΩΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ 
Είδη που διανέμονται και θα μπορούσατε να μας στείλετε:
· Παπούτσια-Σανδάλια-Σαγιονάρες (Ανδρικά, γυναικεία, παιδικά - Ανδρικά νούμερα 40-43, κυρίως 42)
· Ρούχα (Ανδρικά, γυναικεία, παιδικά- Γυναικεία: μακριά φαρδιά παντελόνια, μπλούζες με μακρύ μανίκι )
· Παιχνίδια (Μπάλες, κούκλες, αυτοκινητάκια, είδη ζωγραφικής/μπλοκ με έτοιμα σχέδια, κλπ.)
· Σακίδια πλάτης (back packs)
· Υπνόσακους (sleeping bags)
· Πάνες
· Σερβιέτες
· Σαπούνια
· Σαμπουάν
· Οδοντόκρεμες
· Οδοντόβουρτσες
· Ξυραφάκια
· Σφουγγάρια
· Μωρομάντηλα
· Πούδρες, κρέμες για μωρά
· Γάλα εβαπορέ
· Γάλα σκόνη για μωρά
· Κρέμες για μωρά
· Μπισκότα
· Χυμούς
· Κονσέρβες (Προσοχή ΟΧΙ χοιρινό κρέας)
Για όσους θέλουν να στείλουν κάτι:
Υπάρχει μεταφορική όπου μπορείτε να στείλετε πράγματα χωρίς χρέωση, Από Αθήνα για Κω η διεύθυνση της μεταφορικής είναι:
ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗ ΑΙΓΑΙΟΝ Λεγάκη 1, 182 33 Άγιος Ιωάννης Ρέντης Αττικής τηλ. 2103421247
Προς: Αλληλεγγύη Κω.
(Τα συγκεκριμένα στοιχεία είναι αρκετά και ότι στείλετε θα φτάσει σίγουρα σε εμάς)
Αν είστε στην Κω και θέλετε να προσφέρετε σε είδος μπορείτε να αφήσετε τις προσφορές σας:
1) Στον ραδιοφωνικό σταθμό CITY 93 στην Αγία Μαρίνα (Παπαθεοφάνους 10Α, απέναντι από το σούπερ μάρκετ ΑΒ), Δευτέρα με Παρασκευή από τις 8:30 ως τις 17:00 και Σάββατο από τις 10:00 ως τις 13:00 (υπόψη κας Αρετής Φλωροπούλου)
2) Στο Lab Art Cafe, Κολοκοτρώνη & Φιλιτά, (κέντρο). Για ώρες λειτουργίας τηλ: 22420 026767

Για νέα μέλη
Όσοι βρίσκονται στην Κω και θέλουν να βοηθήσουν την Αλληλεγγύη προσφέροντας εθελοντική εργασία μπορούν να στείλουν το ονοματεπώνυμο τους, το e-mail τους και το αριθμό του κινητού τους με μήνυμα στην σελίδα μας (εδώ) ή σε e-mail για να μπουν στην λίστα και να ειδοποιούνται για τις συναντήσεις και τις δράσεις μας.

Χρηματικές προσφορές
Η ΚΩΣ ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ αυτήν την στιγμή δεν μπορεί να δεχτεί χρηματικές προσφορές.


3 σχόλια:

  1. καλημέρα και καλή εβδομάδα

    τα έχει βάλει όλα τα δεδομένα ... ατάκτως... ένα μπάχαλο...

    όλα είναι σωστά αλλά πως τα βάνει κανείς μετράει..

    ο πατέρας μου ήταν σκαστός και δούλεψε στην αμέρικα χρόνια πολλά όταν τον έπιασε το εμιγκρέσιον και τον έστειλε πίσω...

    ΈΝΑ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ... Αριστείδη ΑΥΤΟΙ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΑΙΟ και εγώ άδικο... ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΥΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑ ως τα στερνά του ΚΑΙ ΜΙΑΑΓΕ ΑΨΟΓΑ ΤΑ ΑΓΚΛΙΚΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και ναι ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟΨΗ για τους Ελληνοαμερικάνους ... τουναντίνο εκτιμώ τους Ελληνογερμανούς και αρκετά τους Ελληνοαυστραλούς. Με λίγα λόγια η μετανάστευση χαμηλών ποιοτικών στάνταρ σε μια χώρα είναι καταστροφή και τα τους δύο λαούς... θυμάμαι πχ τον αγώνα της αριστεράς στην ελλάδα κατά το 1930 ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ μετανάστες (πήγαιναν πολλοί η φαμίλια μου ήταν εκεί από το 1880) γιατί ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΗΓΑΙΝΕ ΠΙΣΩ από τα ευρωπαικά στάνταρ... πχ σήμερα είμαι ενάντια να παγαίνουν Έλληνες (πηγαίνουν πολλοί) στην Κουρδία γιατί δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα... ή στην Νότιο Αφρική γιατί αργά ή γρήγορα θα γίνουν κομμάτι του ΑΠΑΡΧΑΙΝΤ... ή στην Αλβανία που πάνε επίσης πολλοί... ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ....

    τέλος θυμάμαι ναι το προγκρόμ των ελληνόφωνων Οθομανών μεταναστών στον Καναδά.. μα δεν είχαν δίκαιο οι Καναδοί ανάπηροι που έφαγαν τα πόδια τους στον πόλεμο και οι άλλοι οι ελληνόφωνοι την είχαν αράξει και κονομάγανε στον Καναδά?? με όλο αυτό το Οθωμανικό πνευματικό επίπεδο που σέρναν?????????????????

    ΑΥΤΑ ΞΕΡΩ ΑΥΤΑ ΛΕΓΩ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαφωνώ αγαπητέ μου Ακρατ τόσο πολύ που από πού να αρχίσω.
      Ένα θα πω για να με καταλάβεις: Δεν υπάρχουν άνθρωποι «χαμηλών ποιοτικών στάνταρ». Τέτοια γενίκευση για πλήθος ανθρώπων δε θα τη δεχθώ.

      Όσο για την Ελλάδα..ποια ευρωπαϊκά στάνταρ;

      Διαγραφή