Ληστέψανε τη τράπεζα; Μα 'και γυναίκες';

 

 

‘Ληστέψανε την τράπεζα και τι με νοιάζει εμένα’* (μα καθόλου όμως― εδώ οι φόροι μας κι οι μίζες την τελευταία εξαετία έχουν μεταφερθεί σε κάτι Cayman Islands, τα ασφαλισμένα 'ψιλά' ενός Υποκαταστήματος θα με αγχώσουν;).

 

Για άλλο λόγο όμως σχολιάζω. 

Η ‘Καθημερινή’ κρίνει αξιομνημόνευτο ότι ανάμεσα στους ληστές 'βρίσκονται και γυναίκες’.

Κάτι σα να μην άλλαξαν και πολλά στην οπτική των ΜΜΕ για το φύλο μου εδώ και 100 χρόνια που, άκου να δεις πράγματα, το ‘χασισοποτείον’ που είχε ανακαλυφθεί ήταν διευθυνόμενον ‘από ΓΥΝΑΙΚΑΣ’.

 

Έτσι επειδή ακούγονται και διάφορα περί ισότητας.

_________________________________

Η είδηση που σχολιάζω: 

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

https://www.kathimerini.gr/society/564220909/listeia-stin-tithorea-synelifthisan-oi-drastes/?utm_source=push

Η είδηση

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Τιθορέα: Συνελήφθησαν 8 άτομα για την ληστεία σε τράπεζα – Βαρύς οπλισμός στα χέρια των αρχών

Σύμφωνα με πληροφορίες συνελήφθησαν έξι άντρες και δύο γυναίκες σε Αθήνα και Αλεποχώρι

Οκτώ άτομα, έξι άνδρες και δύο γυναίκες, προσήχθησαν απογευματινές ώρες σήμερα στην Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων κατά της Ζωής και της Ιδιοκτησίας της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, σε σχέση με την πρωινή ληστεία σε υποκατάστημα τράπεζας στην Κάτω Τιθορέα Φθιώτιδας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι συλλήψεις έγιναν σε Αθήνα και Αλεποχώρι....https://www.koutipandoras.gr/article/tithorea-synelifthisan-8-atoma-gia-tin-listeia-se-trapeza-varys-oplismos-sta-cheria-ton-archon /

*Από το ‘Άντε και Καλή Τύχη μάγκες’ 

(στίχοι) του Παύλου Σιδηρόπουλου

Ληστέψανε τη τράπεζα και τι με νοιάζει εμένα 

δεν είμαι με κανένα. Σου λεω καλά της κάνανε 

γιατί μας προκαλούσε γεμάτη εκατομμύρια 

ενώ και ο θεός πεινούσε…

…

κι όσο για τον ταμία που πήγε ν’ αμυνθεί,  

όταν αναρωτήθηκε για ποιον και το γιατί,  

"στα αρχίδια μου" ψιθύρισε

και γέμισε τις τσάντες.

 "Άντε... και καλή τύχη μάγκες!" 

 

Στο μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,  

να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία 

και τώρα η χήρα του με δύο ορφανά,  

με τρεις κι εξήντα σύνταξη, 

τη μοίρα βλαστημά και μια άγνωστη αιτία..

Στίχοι:   Παύλος Σιδηρόπουλος

https://www.youtube.com/watch?v=myfetwoS910

Για τον Τόλη Μαστρόκαλο 1950-2023 #rip

Προσθέτω 1/7/23

Ο Τόλης μας, ο «Αγριος Απόστολος» ο θρυλικός μπασίστας των Σπυριδούλα και όχι μόνο, ο εικαστικός, ο φίλος, ο γλυκός τρυφερός μαχητής της μοναξιάς, 

έφυγε για το μακρύ ταξίδι.

Η κηδεία του θα γίνει στις 3/7

Δευτέρα 3 Ιουλίου καi ώρα 12 το μεσημέρι στο Β' Νεκροταφείο 

θα γίνει η εξόδιος ακολουθία του Τόλη μας.

Τόλης Μαστρόκαλος Δισκογραφία: 

https://www.discogs.com/artist/1224490-Τόλης-Μαστρόκαλος

.lifo.

Πέθανε σε ηλικία 73 ετών ο μπασίστας της θρυλικής μπάντας «Σπυριδούλα», Τόλης Μαστρόκαλος.

Ο Τόλης Μαστρόκαλος ήταν μέλος του συγκροτήματος «Σπυριδούλα» δίπλα στον Παύλο Σιδηρόπουλο και συμμετείχε στον δίσκο «Φλου», που σημάδεψε την ελληνική ροκ σκηνή.

Την είδηση του θανάτου του Τόλη Μαστρόκαλου γνωστοποίησε με μήνυμά του στο facebook ο Δημήτρης Πουλικάκος.

«Ά, ρε Τόλη!!!...1950-2023.....73 χρόνια, όξω καρδιά!!!...R.I.P. old friend. Αποστόλης Μαστρόκαλος: Απο τα κηπάκια της Κυψέλης και των Εξαρχείων, στους κήπους του Παράδεισου, μιά ανάσα δρόμος!!!..» έγραψε ο Δημήτρης Πουλικάκος.

Ο Τόλης Μαστρόκαλος τελευταία συμμετείχε στην μουσικοθεατρική παράσταση εμπνευσμένη από τη ζωή του Παύλου Σιδηρόπουλου ενώ ήταν στο πλευρό του Δημήτρη Πουλικάκου στις πρόσφατες εμφανίσεις του στο Κύτταρο.

Ο Τόλης Μαστρόκαλος μετά τους «Σπυριδούλα» συμμετείχε σε περιστασιακά μουσικά σχήματα, όπως η «Εταιρεία Καλλιτεχνών» που σχημάτισε ο Παύλος Σιδηρόπουλος και είχε συναυλιακή δράση για ένα μικρό διάστημα. Στη συνέχεια πέρασε στο χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ όπου δραστηριοποιήθηκε επί σειρά ετών.

Με τον Πάυλο Σιδηρόπουλο ο Τόλης Μαστρόκαλος γνωρίστηκε σε διακοπές το καλοκαίρι του 1967 στα Νέα Στύρα στην Εύβοια. O Τόλης Μαστρόκαλος έπαιζε κιθάρα στην παρέα, ενώ είχε ήδη σχέση με την αδελφή του Παύλου, την Μελίνα.

Λόγω της σχέσης του με την Μελίνα, ο Τόλης Μαστρόκαλος μετακόμισε στο σπίτι του Παύλου Σιδηρόπουλου.

_____________________________________

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ κι ΕΠΕΙΓΟΝ 

Χρειάζεται αίμα επειγόντως για τον Τόλη Μαστρόκαλο αγαπημένο μου παλαιότατο φίλο  και θρύλο του ελληνικού Ροκ. Ο Τόλης νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Σωτηρία.

 

Παρακαλούμε αν συνεισφέρετε  να μάς ειδοποιήσετε ( προσθέτοντας το όνομά σας) για να γνωρίζουμε τι έχει μαζευτεί. 

Οικοινοποιήσεις επίσης βοηθούν.

ΑΙΜΑ για: 

Μαστρόκαλος Απόστολος του Σπυρίδωνος,

ΜΕΘ- 2 ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ

_____ εικόνες και σύνδεσμοι στο

(όπου απόψε θα προσθέσω και videοs με μουσική)
Tolis Mastrokalos

 

 

https://youtu.be/R4eBw7E8N3A

Νίκος Σπυρόπουλος rip

   

Νίκος Σπυρόπουλος rip

Καλό ταξίδι αγαπημένε Νίκο,

 ανοίγεις δρόμο. 

Ερχόμαστε.

 Σπυριδούλα: https://www.youtube.com/channel/UC7Q0vYoPCDrEVZuwUfwideQ

Η πολιτική κηδεία του Νίκου θα γίνει την Δευτέρα 22/6 
στις 14:00 στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών.

Elias Zaikos

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ
Πριν κάποια χρόνια, διάβαζα μια συνέντευξη του Peter Hammill που εξηγούσε πώς αποφασίστηκε να ξαναφτιαχτούν οι VDGG. Έλεγε λοιπόν με το περίφημο βρετανικό φλέγμα, πως παλιοί φίλοι και συνεργάτες, πλέον συναντιόντουσαν μόνο σε κηδείες, για ν' αποχαιρετίσουν κάποιον αγαπημένο συνοδοιπόρο που πέθανε. Εκεί, ανάμεσα σε μνήματα και κυπαρίσσια, συνειδητοποίησαν οτι το τραίνο της ζωής τους όλο και λιγοστεύει τις στάσεις του για ν' ανέβουν κι άλλοι. Και πως ο τερματικός σταθμός δεν είναι πια τόσο αλαργινά. Και αποφάσισαν ν' αφήσουν κατα μέρος διαφωνίες και αντιπαραθέσεις και να ενωθούν εκ νέου κάτω απο την σκέπη της τέχνης, προστατευμένοι, δημιουργικοί και φιλιωμένοι, κι όσο τους πάει ο δρόμος, όσο αντέξουν. Δεν συμπαθώ τις νουθεσίες η τις παραινέσεις, σήμερα όμως θέλω να πω στ' αδέλφια τους μουσικούς, όσο μπορούν να ξεχνούν τις τυχόν αντιπαλότητες τους και να τιθασεύουν ματαιοδοξίες κι εφήμερες δόξες, ν' αγαπάν, να σέβονται και να τιμούν φίλους και ομότεχνους, να διαλέγουν, να συγχωρούν και να πορεύονται με πίστη στο όραμα και τη δύναμη τους, να γεύονται με πάθος και χαρά τους χυμούς της ύπαρξης και να υπερασπίζονται τα δίκια του ανθρώπου.
Απόψε μαθαίνω για την αναχώρηση του Νίκου Σπυρόπουλου, η είδηση αυτή είναι που ξύπνησε τις θύμησες κι έγραψα τα παραπάνω λόγια. Λίγο μεγαλύτερος απο μένα στην ηλικία, ένας θεόρατης σημασίας μουσικός. Πρόλαβα να τον αγκαλιάσω και του εξομολογηθώ την αγάπη μου, όπως κάνω με κείνους που σμίλεψαν με το ταλέντο και τις πληγές τους το μονοπάτι της τέχνης για να μπορώ να βαδίζω του λόγου μου πιο εύκολα. Και μαζί όλοι οι μεταγενέστεροι μουσικοί. Χρωστάμε πολλά εμείς σε τύπους σαν τον Νίκο, κι ακόμα περισσότερα ο τόπος και ο πολιτισμός του, αλίμονο, η ψωροκώσταινα αυτούς τους έχει παρατημένους στην τύχη τους, να παλεύουν με θεούς και δαίμονες, να υμνούν φτώχεια και μοναξιά. Και να λάμπουν σαν το πολυτιμότερο πετράδι, λοξοκοιτάζοντας με περιφρόνηση την φτήνια και τη βρωμιά του πλούτου γύρω τους. Ο Νίκος είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη ογκόλιθων στη μουσική της χώρας μας, είναι ένα πνεύμα που θ' αγαπάμε για πάντα, μια ψυχή που θα ζει εσαεί χάρη στην τέχνη του και την έμπνευση που χαρίζει ασταμάτητα στους νέους που ξεκινάνε τον δικό τους δρόμο. Είναι εκείνος ο δρόμος που αν αποφασίσετε να τον περπατήσετε, θα παρατηρήσετε στις άκρες του πεταμένα νάυλον ντέφια και θα αισθανθείτε πως τα ψόφια κέφια έμειναν πίσω, μακριά.

Tην είδηση του θανάτου του Νίκου έκανε γνωστή μέσω facebook ο Δημήτρης Πουλικάκος ο οποίος έγραψε: “Μας αφήνεις ορφανά,κύριε συνάδελφε….😞..🐥 R.I.P…………………… ..

(“Άνοιξε Πέτρο,άνοιξε!!!”)…”

Τον Νοέμβριο του 1977 μαζί με τον αδερφό του Βασίλη Σπυρόπουλο στην κιθάρα, τον Αντρέα Μουζακίτη (ντραμς), τον Μάκη Μπλαζή (μπάσο) και τους Κώστα Κουρεμένο και Γιώργο Κοτσμανίδη στα φωνητικά

Οι αδερφοί Σπυρόπουλοι είχαν συνεργαστεί ήδη με τον Μουζακίτη στο συγκρότημα Last Barricade.

Το όνομα το πρότεινε ο συνεργάτης τους Γιώργος Γαϊτάνος, εμπνευσμένος από την ιστορία της Σπυριδούλας Ράπτη, θύματος ενός εγκλήματος που είχε σοκάρει την κοινή γνώμη το 1956. Η 12χρονη οικιακή βοηθός είχε βασανιστεί επί 36 ώρες με ηλεκτρικό σίδερο από το ανδρόγυνο που την μεγάλωνε.

Οι Σπυριδούλα ξεκίνησαν συναυλιες όπου έπαιζαν κατά κύριο λόγο διασκευές από Rolling Stones, Lou Reed, Velvet Underground καθώς και μπλουζ και γρήγορα τράβηξε το ενδιαφέρον του σχετικού κοινού. Το 1978 είχαν ήδη αποχωρήσει οι Κουρεμένος, Κοτσμανίδης και Μπλαζής, με τον τελευταίο να αντικαθίσταται από τον Τόλη Μαστρόκαλο ενώ λίγο μετά ο Μουζακίτης αντικαταστάθηκε από τον Τάσο Φωτοδήμο.

Συνεργασία με τον Σιδηρόπουλο
Στις 6 Νοεμβρίου του 1977 ο Δημήτρης Πουλικάκος είδε ζωντανά το συγκρότημα στο κινηματοθέατρο «Κνωσός». Γνωρίζοντας πως ο Παύλος Σιδηρόπουλος, με τον οποίο είχε συνεργαστεί πρόσφατα, έψαχνε μουσικούς για να ηχογραφήσει τις συνθέσεις του, του πρότεινε να τους συναντήσει. Ο Σιδηρόπουλος αρχικά συνεργάστηκε σε προσωρινή βάση με το συγκρότημα, ερμηνεύοντας δύο τραγούδια του Έλβις Πρίσλεϊ στις συναυλίες τους στην επαρχία.[1] Η συνεργασία τους οριστικοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1978 με σκοπό την ηχογράφηση του άλμπουμ Φλου. Το συγκρότημα και ο Σιδηρόπουλος ξεκίνησαν εντατικές πρόβες επάνω στα κομμάτια του δίσκου στο κλαμπ Hobby που τους είχε παραχωρηθεί.

Τον Οκτώβριο μπήκαν στο στούντιο και ηχογράφησαν αρχικά ένα ντέμο με δύο κομμάτια, τα «Μπάμπης ο Φλου» και «Ξέσπασμα», με το τελευταίο να είναι διασκευή ενός κομματιού που είχε ηχογραφήσει ο Σιδηρόπουλος με το προηγούμενο του συγκρότημα, τους Δάμων και Φιντίας. Την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Θοδωρής Σαραντής για λογαριασμό της ΕΜΙΕΛ και οι ηχογραφήσεις έγιναν στούντιο της Columbia στη Ριζούπολη.[6] Συμμετείχε μια σειρά έμπειρων μουσικών όπως Νίκος Πολίτης (κατά καιρούς μέλος του Εξαδάκτυλουκαι των Socrates) και ο Δημήτρης Πολύτιμος (MGC και Εξαδάκτυλος). Στο κομμάτι «Ώρα του Stuff» έκανε φωνητικά η Δήμητρα Γαλάνη. Οι ηχογραφήσεις σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν δύσκολες με τον Σιδηρόπουλο να έρχεται σε ρήξη με το συγκρότημα,εν μέρει λόγω των προβλημάτων εθισμού που ήδη είχε.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1979. Παρά τις πολύ θετικές κριτικές του δίσκου από τον ειδικο τύπο οι πωλήσεις του άλμπουμ ήταν απογοητευτικές και δεν ξεπέρασαν τις 5.000. Τα επόμενα χρόνια όμως η δημοτικότητα του θα αυξανόταν θεαματικά, με διαρκείς επανεκδόσεις. Οι Σπυριδούλα με τον Σιδηρόπουλο έκαναν μια σειρά ζωντανών συναυλιών για την υποστήριξη του δίσκου όμως λίγους μήνες μετά οι δρόμοι τους χώρισαν.

Νάυλον Ντέφια και Ψόφια Κέφια και διάλυση
Μετά από μια σύντομη περίοδο ζωντανών εμφανίσεων, το συγκρότημα μπήκε στη περιπέτεια των ανακατατάξεων και απ’ τις τάξεις του πέρασαν αρκετοί μουσικοί, όπως ο Νίκος Ζιώγαλας (τραγούδι), ο Πάνος Κατσιμίχας (φυσαρμόνικα, τραγούδι), ο Bees (ντραμς) κ.α. Το 1982 βρίσκουμε τους αδελφούς Σπυρόπουλου μαζί με την Μελίνα Καρακώστα (μπάσο), τον Άκη Περδίκη (ντραμς) και τον Παύλο Βακατάτση (τραγούδι, πλήκτρα), με τους οποίους ηχογράφησαν το άλμπουμ Νάυλον Ντέφια Και Ψόφια Κέφια, που έτυχε θερμής ανταπόκρισης από το κοινο, το δε ομώνυμο τραγούδι συγκαταλέγεται ανάμεσα στα δημοφιλέστερα τραγούδια-σταθμούς της ελληνόφωνης ποκ δισκογραφίας. Τρία χρόνια μετά κι αφού ο Νίκος Δόικας είχε αντικαταστήσει την Μελίνα Καρακώστα, το σχήμα διάλυσε και οι Σπυρόπουλοι έφτιαξαν στα τέλη του ’86 την Συμμορία.

https://3pointmagazine.gr/pethane-o-nikos-spyropoylos-ton-…/

https://www.kathimerini.gr/1083706/article/epikairothta/ellada/pe8ane-o-nikos-spyropoylos-idrytiko-melos-toy-sygkrothmatos-spyridoyla

Σε ηλικία 63 ετών «έφυγε» χτες από τη ζωή ο κιθαρίστας Νίκος Σπυρόπουλος, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του, Βασίλη, είχαν ιδρύσει το 1977 ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα, τη «Σπυριδούλα».

Την είδηση του θανάτου του Νίκου Σπυρόπουλου έκανε γνωστή, με ανάρτησή του στο Facebook, ο μουσικός και ηθοποιός, Δημήτρης Πουλικάκος.

Οι «Σπυριδούλα» σχηματίστηκαν τον Νοέμβριο του 1977 από τους Βασίλη Σπυρόπουλο (κιθάρα), τον αδερφό του Νίκο (κιθάρα) τον Αντρέα Μουζακίτη (ντραμς), τον Μάκη Μπλαζή (μπάσο) και τους Κώστα Κουρεμένο και Γιώργο Κοτσμανίδη στα φωνητικά. Συνεργάστηκαν με τον Παύλο Σιδηρόπουλο με τον οποίο κυκλοφόρησαν το 1978 το άλμπουμ «Φλου», έναν δίσκο που θεωρείται από τους σημαντικότερους στην ιστορία του ελληνόφωνου ροκ.

Χωρίς τη Στάλη― και δεν παλεύεται

'Φίλες για πάντα' έγραφε πάνω στις φωτογραφίες μας.

Δεν τον αντέχω αυτό το θάνατο. Έχω χάσει πολλούς φίλους αλλά αυτός της Στάλης δεν αντέχεται. Πονάει η καρδιά μου καθώς γράφω, σα να αδειάζει το αίμα, σα να χάνομαι –γι αυτό και γράφω αποσπασματικά και άσχημα. 

Είχε ένα τρόπο να μαζεύει γύρω της ανθρώπους με αξία και στα αμέτρητα κουτιά και συρταράκια της φύλαξε θησαυρούς τα ενθυμήματα. Κάπου θα έχει τακτικά βαλμένα τα ποιητικά πεσκέσια μου, τα ευχαριστώ για τα χίλια δυό μικρά δωράκια που δένουν τις φιλίες.

Της έλεγα ταρώ από πάντα. Τα τελευταία- όπως έγινε και με άλλο φίλο πριν πεθάνει, ήταν τα ωραιότερα. Νοσοκομείο, ναι, μα όχι εγχείρηση και μια ολοκλήρωση, ένα κλείσιμο του κύκλου, μια νιρβάνα. Και πάλι, ο νους δεν πήγε, αρνιόμουν να το δω και τα κλεισα ζητώντας να μου κάνει ερωτήσεις για συγκεκριμένα.

Χρόνια γειτόνισσες, χρόνια φίλες. Στην Αθήνα, στην Πόλη, στη Μύκονο, στο Βερολίνο- γιατί  η Στάλη δεν καθόταν λεπτό. 'Γυρίστρα είμαι' έλεγε.

Ξυπνούσα αργά κι έβρισκα Κυριακές στο πρεβάζι μου τις κυριακάτικες εφημερίδες να με περιμένουν. Περνούσα ώρες διαβάζοντας και γράφοντας κάτω από τη μεγάλη μας ελιά κι ερχόταν αναψοκοκκινισμένη από τις βόλτες της, πάντα με κάτι φρέσκο, βιβλία κι ανθρώπους και νέα κοσμικά αλλά ποτέ κουτσομπολιά. Ήταν ο πιο διακριτικός άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου.

'Δεν είμαι κυρία σαν εσένα', μου έλεγε. 'Άμα μαλώνω μου βγαίνει το άλλο'.

Και είχε άδικο.

Πάντα μείωνε τον εαυτό της. Βρέθηκα κάποτε μπροστά σε ένα καυγά  άκρας κατινιάς απ' αυτούς που καταλήγουν σε υστερίες, την έβριζε χυδαία κάποια κοινή φίλη ώσπου την τάραξε μέχρι λιποθυμίας. Κι ύστερα το συζητούσαμε κι ήταν θιγμένη, θυμωμένη, οργισμένη όσο δεν παίρνει. Κι όμως, ούτε την ώρα που η άλλη φώναζε, ούτε μετά όταν μείναμε οι δυό μας δεν την ξέφυγε ένα μεγάλο εξευτελιστικό μυστικό για την εχθρό της που ήξερα πως ήξερε.

Ποτέ δε βρέθηκε σε παρεξήγηση, ποτέ σε σούπα-μούπες κι ας ήταν πάντοτε πιστή και αφοσιωμένη στους φίλους.

Σε ομιλίες και γιορτές μου ερχόταν με κόκκινα τριαντάφυλλα, πολλά μια αγκαλιά και μια τσάντα.

Τριαντάφυλλα έχουν και τα δώρα της. Κουτιά, ημερολόγια και χαλκομανίες στα τετράδια που μου αγόραζε για το ημερολόγιό μου.

Μας φύλαγε την πρέζα όταν με τον Παύλο βαυκαλιζόμασταν πως θα την κόψουμε αν παίρνουμε λιγάκι μόνο μετά της 5.μμ που εκείνη γύριζε από το γραφείο. Το ειδύλλιό τους τέλειωσε μα έμειναν φίλοι. Με όλους ήταν φίλη. Κι όλοι οι οι φίλοι έχουν μια δική τους Στάλη που πενθούν. Μια Ηλιοστάλακτη που φεύγοντας αφήνει μαύρη τρύπα.

4 μήνες πριν είχε πεθάνει η Λιόπη. Εγώ τις είχα συστήσει. Ήταν πριν τα ΒΥΖΙΑ και παρακάλεσα τη Στάλη να βοηθήσει ενδυματολογικά τη Λιόπη διότι στο προηγούμενο ντοκιμαντέρ της την είχαν βάψει αγνώριστη 'επαγγελματικά' όπως βλέπουμε κάτι νύφες-τέρατα. Ντύνονταν παρόμοια, με χρώματα, πλεκτά, με φραμπαλάδες, κορδελίτσες και ήξερα πως το αλάνθαστο γούστο της Στάλης θα βοηθούσε να φανεί η Λιόπη όπως την ξέρουμε. Αμέσως έδεσαν.

4 μήνες πριν τη Στάλη έφυγε η Λιόπη. Η Στάλη ήταν ήδη στο νοσοκομείο, πάλι κάτι είχαν βρει, πάλι εξετάσεις, πάλι ελπίδες, πάλι πόνος. 'Καλό ταξίδι γενναίο κορίτσι' την αποχαιρέτησε. 

Πίστευα πως η Στάλη θα έλεγε για μένα. Είχε χαρτιά μου, ποιήματα, αναμνήσεις, ήταν από τους μάρτυρες πως έζησα και πως. Ήξερε πόνους και πληγές, ήταν παρούσα στα τρελά μου και τα αίσχη μου. Και ήξερε κόσμο. Όλους σας. Πίστευα πάντα πως εκείνη θα έλεγε για μένα.

Και μου λείπει.

Μου λείπει η παρέα, τα ταξίδια, η γκρίνια και το χιούμορ της, τα αγγελάκια στις γιορτές και τα φωτάκια. 

Δεν το αντέχω. Ένα χρόνος πέρασε κι ακόμα δεν το δέχθηκα. 

Ακόμα υποφέρω, αυτό δε συνηθίζεται.

Από 'Τα 40 Του Θανάτου' μου, το δικό της:

ΡΩΜΑΝΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ 5 [7-9 Σεπτεμβρίου 2001]

αφιερωμένο 
στην Ηλιοστάλακτη Βαβούλη
τη Γειτόνισσά μου και Φίλη .

Χάνεται ο κόσμος μας, πέφτουν τα κάστρα

το αγαπημένο πλοίο έπεσε σε ξέρα·

συντρίμμια οι αναμνήσεις, σβήσανε τ’ άστρα

με τα λαμπάκια σου που κάνανε τη νύχτα μέρα.

Φαντάσματα επιστρέφουμε στο γκρεμισμένο σπίτι

σα στοιχειωμένη η παλιά ζωή μας  κυνηγάει·

το δαχτυλίδι έπεσε στου ποταμού την κοίτη

και το νερό του χρόνου πίσω δε γυρνάει.

Mοιρολογούμε και πενθούμε, πια ξεριζωμένοι

πρόσφυγες που περιπλανιόμαστε στην ίδια πόλη·

κλαίγοντας τριγυρνάμε σα χαμένοι,

σαν τα πουλιά που χτυπηθήκαν από ασχέτου βόλι.

Πού είναι οι γέρικες ελιές κι οι φτέρες;

Πού είναι οι γάτες, η αλόη του παππού στη γλάστρα,

οι πόρτες μας που έτριζαν; Πού είναι οι μέρες

που έμοιαζαν ατέλειωτες και άπειρες σαν τ’ άστρα;

‘Σα να μη ζήσαμε ποτέ. Καλά που λείπεις’

είπες· καλά που δεν την είδα τη ζωή μας ισοπεδωμένη.

Aλλά με πνίγει ο λυγμός αυτής της λύπης

και η οργή που όσο κι αν πονάμε, μάρτυρας δε μένει

                                            από την τέχνη, την αγάπη, τη φιλία

                               όταν σταθούν ’μπρος στων αρχιτεκτόνων τη μανία.

___________________________________________________________________

Από: 'Τα 40 του Θανάτου', μου

Στη Ρωμανού Μελωδού 5 ζήσαμε με τον Mr Kastell

χρόνια σα μέρες και μέρες σα χρόνια, με Τέχνη, όνειρα, παθιασμένη αγάπη, μεγάλες δυσκολίες και πίκρες που μοιραζόμασταν στον κοινό μας κήπο με την αγαπημένη μου (τότε) γειτόνισσα και (πάντα) φίλη Ηλιοστάλακτη Βαβούλη, μια γυναίκα μοναδική, προικισμένη με τη διακριτικότητα του ιδανικού γείτονα και τη στοργή του πιστού φίλου.

Ο πόνος μου που γκρεμίστηκε το αγαπημένο σπίτι έγινε πένθος βαρύ επειδή μαζί με τη γέρικη ελιά, τα κοτσύφια μου και τα θροΐσματα της ψηλής αχλαδιάς έχασα και τη συντροφικότητα και τη θαλπωρή μιας καθημερινότητας  που αν είχα παρόμοια εμπειρία νομίζω θα την έλεγα «οικογενειακή». 

Τη μετακόμιση τη βίωσα σα να ήταν  θάνατος ολόκληρης της μόνης «οικογένειας» που γνώρισα στη ζωή μου.

https://kastellakia.blogspot.com/2014/10/5-7-9-2001.html#axzz6x7UKwOC9

Ηλιοστάλακτη Βαβούλη ― rip

https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2018/06/rip.html#axzz5qLe8Ebm6

Cassambalis― Η Τέχνη της ζωής και τα κεφτεδάκια της Καγκελαρίου
http://daphnechronopoulou.blogspot.com/2017/11/cassambalis_19.html#ixzz5qTFvC7hh