Χειμωνιάτικη μέρα στον κήπο.
Τη ζωή την κατανοούμε όπισθεν ενώ τη ζούμε προς τα μπρος, έλεγε ένας Δανός φιλόσοφος*.
Ζούμε κοιτώντας πίσω. Με αυτά που επιλέξαμε, με όσα πετύχαμε, με αποτυχίες και γκρίνια, εφόδια, πίκρες κι αναμνήσεις. Μα η ζωή προχωρά από την άλλη κι άλλα έρχονται.
Βαριέμαι φρικτά αυτές τις μέρες. Έχω πολλά να κάνω που αναβάλω, έχω βιβλία που με ενδιαφέρουν, δουλειές που ανέλαβα κι άλλα πολλά μα δε. Βάσανο είναι, μα πιστεύω στην πλήξη. Από την πλήξη έρχεται η δημιουργία. Όταν ενεργείς, όταν ζεις τη ζωή σου μαζεύεις υλικό (‘έλα να φτιάξουμε αναμνήσεις’ έλεγα πάντα για να ξεσηκωθώ) αλλά μόνο μετά, όταν βαριέσαι, στην παύση, έρχεται η επεξεργασία του παρελθόντος κι η έμπνευση. Διότι ναι η ζωή τραβάει μπροστά μα η Τέχνη είναι η αφήγηση της ως τώρα πραγματικότητας.
Ή.. ίσως αυτό της πλήξης ισχύει για μένα μόνο; Που αγαπώ την τεμπελιά, τις άδειες μέρες, που είμαι ο τύπος ‘καφέ στο κρεβάτι’ κι όχι ‘πρωί-πρωί στο γραφείο μου’;
_________________________
*Κίρκεγκαρντ βέβαια.
** Στο τραπέζι μου δικά μας αμύγδαλα και φραγκόσυκα
και
η Οδός Πανός του Γιώργου Χρονά, το νέο βιβλίο του Κίτσου Τρίπου και λίγα από τα πολλά πολύτιμα πεσκέσια του αγαπημένου συγγραφέα Νίκου Λέκκα (για τον οποίο έχω να πω πολλά).
