Μου γράφει κάποιος και απαντώ πως έρχομαι στην Αθήνα για μια εγχείρηση* οπότε θα τα πούμε από κοντά.
―Μου δανείζεις το Χ ποσό, απαντά με υποσχέσεις πως θα τα επιστρέψει 1η του μηνός και κλάψες πως δεν έχει για βενζίνη, για το παιδί του και λοιπά.
Έχουμε παρελθόν, ουδέποτε τα επιστρέφει, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Με διασκεδάζει η αγαρμποσύνη του.
Έχω έναν άλλο γνωστό πιο επιτήδειο που θα υποκρινόταν ενδιαφέρον για την υγεία μου, θα προσφερόταν να βοηθήσει αν χρειάζομαι κάτι―και ύστερα, θα μου ζητούσε ακόμα μεγαλύτερο ποσό.
Κι αναρωτιέμαι ποιο είναι καλύτερο; Ο απολύτως χοντρόπετσος κάφρος ή ο χρηστικός γαλίφης;
Προσωπικά προτιμώ τους δεύτερους διότι, στην τελική, κάτι παίρνω κι εγώ― μαζί με τη χαρά να τους αρνηθώ αφού έχουν τρέξει να με εξυπηρετήσουν. Από το κακό, το μισό κακό προτιμώ όπως έλεγε κι ο Αισχύλος.* Ωστόσο αν κάποιος ξεγελιέται κι επενδύει συναισθηματικά υποθέτω πληγώνεται.
Τι λέτε, ποιο είδος hustler είναι χειρότερο;
*Μια διορθωτική για πόνο που με ταλαιπωρεί καιρό, τίποτε ιδιαίτερα σοβαρό.
**‘τὸ βέλτερον κακοῦ
καὶ τὸ δίμοιρον αἰνῶ’
Ικέτιδες Αισχύλου
(Από το κακό το καλύτερο,
ακόμα και το μισό κακό προτιμώ)
Εικόνα
στην Αθήνα με το Μεγαλέξανδρο του πολυαγαπημένου Γιώργου Ζιάκα
