Πάολα Ρεβενιώτη #rip

Ταξιδεύει μακριά μας από χθες το βράδυ η Πάολα Ρεβενιώτη.

Θα μάς λείψει, θα μου λείψει. Μα για την Πάολα άλλες θα τα πουν καλύτερα.

 

‘Κράξιμο’, Εξάρχεια, ακτιβισμός κι αγώνες, παρούσα στην παρουσίαση για τα ‘ΒΥΖΙΑ’ μας, παρούσα πάντα όταν τη χρειαστήκαμε.

Σας φέρνω ανάμνηση ένα ποίημα της Κατερίνας Γώγου από το ΚΡΑΞΙΜΟ το συλλεκτικό πλέον περιοδικό της και μια συνέντευξή μου στην εκπομπή της.

 

Ένα σκληρό ποίημα της Κατερίνας Γώγου. 

Το είχε δώσει ένα βράδυ στην Πάολα Ρεβενιώτη για το 'Κράξιμο', το, συλλεκτικό πλέον ,περιοδικό της το οποίο ήταν από τα πρώτα έντυπα στην Ελλάδα (μετά το πρωταρχικό ΑΜΦΙ) που βγήκαν από και για τον ΛΟΑΤΚ χώρο.
Το ποίημα δημοσιεύθηκε σε ένα από τα πρώτα τεύχη, σήμερα δυσεύρετο διότι είναι εξαντλημένο αλλά έχει εκδοθεί στη συλλογή των εκδόσεω Καστανιώτη 'Το ξύλινο παλτό'.

Δίχως άλλα λόγια σας το προσφέρω και, με την ευκαιρία συνοδεύω με λίγα για το  ιστορικό 'Κράξιμο /+ ένα εξώφυλλλό του -> https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2018/09/blog-post_30.html

Μία συζήτηση για το κοινωνικό το στίγμα προς τους χρήστες ουσιών. Με την Πάολα Ρεβενιώτη. https://kastellakia.blogspot.com/2023/02/blog-post.html 

και https://youtu.be/WyCbkN25SJw?si=yV_CMeSEnxBBcJRn

ΜέΡΑ25 @mera25_gr

Με θλίψη και συγκίνηση το ΜέΡΑ25 αποχαιρετά μια σπουδαία γυναίκα και μια υπέροχη συνοδοιπόρο, την Πάολα Ρεβενιώτη, που έφυγε τα ξημερώματα από τη ζωή από ανακοπή. Η Πάολα δεν υπήρξε απλά μια πρωτοπόρος ακτιβίστρια του κινήματος των τρανς, υπήρξε ένα ζωντανό υπόδειγμα θάρρους και περηφάνιας για χιλιάδες παιδιά που μπόρεσαν να μιλήσουν ανοιχτά για το φύλο τους, να σταματήσουν να κρύβονται και να αντιμετωπίσουν με προσωπική και συλλογική δύναμη τον θεσμικό, αλλά και τον κοινωνικό ρατσισμό. 

Η Πάολα γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού στον Πόρο, χωρίς να αποφοιτήσει, καθώς διώχθηκε με ρατσιστικό τρόπο. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο κίνημα για την απελευθέρωση των τρανς, ούσα η πρώτη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τρανς Ελλάδας. Εξέδωσε το θρυλικό περιοδικό «Κράξιμο», το πρώτο μεγάλης εμβέλειας έντυπο που ασχολήθηκε με τα ζητήματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.

Παράλληλα με τη δράση της αυτή, υπήρξε πάντα πολιτικοποιημένη, συμμετείχε σε πολλά εγχειρήματα, ανάμεσά τους αυτό των Οικολόγων – Εναλλακτικών το 1989, με τους οποίους υπήρξε υποψήφια και από το 2019 στο ΜέΡΑ25 και το DiEM25. Υπήρξε υποψήφια βουλεύτρια και ευρωβουλεύτρια του ΜέΡΑ25 στις εκλογές του 2019, του 2023 και του 2024. H ίδια η Πάολα, θύμιζε ότι «πήρε το πτυχίο της στη Λεωφόρο Συγγρού και έκανε μεταπτυχιακό στην οδό Αθηνάς και διδακτορικό στη Λεωφόρο Καβάλας». Στη ζωή της, μέσα από τη δράση της και από το κινηματογραφικό της έργο, επέλεξε να μη σιωπήσει ποτέ για τα βιώματά της, ακόμα και τα πιο δύσκολα, τον ρατσισμό, τους εκβιασμούς και τις κακοποιήσεις που είχαν να αντιμετωπίσουν οι ΛΟΑΤΚΙ+ στον αγώνα τους για επιβίωση και χειραφέτηση, συμβάλλοντας να βγουν χιλιάδες ζωές από τη ντουλάπα. Ταυτόχρονα, συνέδεε πάντα αυτόν τον αγώνα με τον αγώνα των φτωχών, απέναντι στον κόσμο των προνομίων. Μεγάλωνε εδώ και 20 χρόνια ένα παιδί. 

Η απώλεια της Πάολας Ρεβενιώτη αφήνει φτωχότερο τον κόσμο των δικαιωμάτων, της αλληλεγγύης, της περηφάνιας και της χειραφέτησης. Όμως η πολιτεία της σε αυτόν τον κόσμο, τον έχει καταστήσει εδώ και χρόνια πολύ πιο πλούσιο. Κρατάμε την παρακαταθήκη της για μια απενοχοποιημένη αριστερά, για μια ζωή γεμάτη αγάπη, ερωτισμό και περηφάνια. Σε αποχαιρετάμε σπουδαία συντρόφισσα.

Το βιβλίο της, 

'Σαλτάρισμα', Εκδόσεις Σιγαρέτα του Γιώργου Χρονά

 

Πάολα Ρεβενιώτη: Όσα είχε πει στο NEWS 24/7 για την πολιτική, τους αγώνες και τον γιο τηςhttps://www.news247.gr/ellada/paola-revenioti-osa-eixe-pei-sto-news-24-7-gia-tin-politiki-tous-agones-kai-ton-gio-tis/

Η πολιτική κηδεία της Πάολας Ρεβενιώτη θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Ιουλίου στις 12 το μεσημέρι στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Αντί στεφάνων προτείνουμε τη στήριξη δύο ενεργών υπηρεσιών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας:

11528 Δίπλα Σου Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, λειτουργεί υπό τη νομική σκέπη του Athens Pride:

Δικαιούχος: ATHENS PRIDE

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

IBAN:

GR61 0172 0800 0050 8007 5790 971

Red Umbrella Athens Κέντρο Ενδυνάμωσης για Άτομα που Εργάζονται στο Σεξ, λειτουργεί υπό τη νομική σκέπη της Θετικής Φωνής

Δικαιούχος: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΡΟΘΕΤ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ

IBAN: GR8601720500005050045060697

________________________________

 

Περί πλήξης __ της τεμπελιάς τα οφέλη

Χειμωνιάτικη μέρα στον κήπο.

Τη ζωή την κατανοούμε όπισθεν ενώ τη ζούμε προς τα μπρος, έλεγε ένας Δανός φιλόσοφος*.

Ζούμε κοιτώντας πίσω. Με αυτά που επιλέξαμε, με όσα πετύχαμε, με αποτυχίες και γκρίνια, εφόδια, πίκρες κι αναμνήσεις. Μα η ζωή προχωρά από την άλλη κι άλλα έρχονται.

 

Βαριέμαι φρικτά αυτές τις μέρες. Έχω πολλά να κάνω που αναβάλω, έχω βιβλία που με ενδιαφέρουν, δουλειές που ανέλαβα κι άλλα πολλά μα δε. Βάσανο είναι, μα πιστεύω στην πλήξη. Από την πλήξη έρχεται η δημιουργία. Όταν ενεργείς, όταν ζεις τη ζωή σου μαζεύεις υλικό (‘έλα να φτιάξουμε αναμνήσεις’ έλεγα πάντα για να ξεσηκωθώ) αλλά μόνο μετά, όταν βαριέσαι, στην παύση, έρχεται η επεξεργασία του παρελθόντος κι η έμπνευση. Διότι ναι η ζωή τραβάει μπροστά μα η Τέχνη είναι η αφήγηση της ως τώρα πραγματικότητας. 

 

Ή.. ίσως αυτό της πλήξης ισχύει για μένα μόνο; Που αγαπώ την τεμπελιά, τις άδειες μέρες, που είμαι ο τύπος ‘καφέ στο κρεβάτι’ κι όχι ‘πρωί-πρωί στο γραφείο μου’;

 

_________________________

*Κίρκεγκαρντ βέβαια.

** Στο τραπέζι μου δικά μας αμύγδαλα και φραγκόσυκα 

και 

η Οδός Πανός του Γιώργου Χρονά, το νέο βιβλίο του Κίτσου Τρίπου και λίγα από τα πολλά πολύτιμα πεσκέσια του αγαπημένου συγγραφέα Νίκου Λέκκα (για τον οποίο έχω να πω πολλά).

Πιο κάτω οι νάρκισσοί μου και, δώρο, ένα κρυφό άγριο κυκλάμινο. Και η φυσιολάτρις Μάικο.

 

'Οδός Πανός' για Oscar Wilde- κι εγώ εκεί

 

Υπερσυστήνω. 

Όχι μόνο επειδή η νέα 'Οδός Πανός' έχει μετάφρασή μου των πολύ της καρδιάς μου παραβολών του, όχι μόνο επειδή έχει νέα άρθρα για τον πολυαγαπημένο πολύπαθο εστέτ, τον Όσκαρ μας, αλλά και επειδή είναι ένα ακόμα εξαιρετικά προσεγμένο τεύχος διά χειρός Γιώργος Χρονάς- του συγγραφέα εκδότη που δικαίως υπερηφανεύεται ότι έφτασε το περιοδικό στο 204ό τεύχος μόνος δίχως επιχορηγήσεις και μαλαγανιές.

Για σάς ή ως δώρο εορτών το εγγυώμαι ότι μόνο χαρά και έμπνευση θα δώσει.

Πού (ρωτούν κάποιοι):

Σε βιβλιοπωλεία, στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων στην οδό Διδότου στην Αθήνα, με ηλεκτρονική παραγγελία  ή, με συνδρομή ετήσια για τα 4 τεύχη της χρονιάς. Δε θα μετανιώσετε.

_____

*και μια άσχετη σημείωση: εξακολουθώ να δουλεύω δίχως τον υπολογιστή μου που ακόμα να επισκευαστεί. Γι αυτό είμαι σχετικά απούσα εδώ. Μα πολλά ετοιμάζω και σύντομα θα επανεμφανιστώ με περισσότερα και για το συγκεκριμένο τεύχος και τον Όσκαρ μας.

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10234051830031497&id=1659063790

Βιρτζίνια Γουλφ κι ευγένεια στην Οδό Πανός

 

Όχι του “Jacob”, για «ένα δικό σου δωμάτιο» μιλάμε, λέω στη Suki μου και κουβεντιάζουμε τα φεμινιστικά μας, 

αν δηλαδή πλέον, ένα αιώνα μετά (με τόσο κόπο, κοροϊδίες και μόχθο) την είδαμε να μεγαλουργεί την αδελφή του Σαιξπηρ.

Ναι, ήρθε η Οδός Πανός. Που, δώρο πολύτιμο φέρει μια φορά το χρόνο, όταν, δείγμα λεπτής ευγένειας, συνοδεύεται από (σε μέσα σελίδες) χειρόγραφη κάρτα του Γιώργος Χρονάς που προσωπικά με ενημερώνει ότι λήγει η συνδρομή μου.

_____________________________________

Γιώργος Δρίτσας «το ματωμένο όνειρο» ― Ποίηση λιτή και ακριβής, ποίηση με οδό και αριθμό

    Έλαβον έλαβον…

Ήρθε η νέα Οδός Πανός  και πλάι της φεύγοντας για ανεμοδαρμένες θάλασσες παίρνω δυό βιβλία φίλων  που έλαβα και αγάπησα.

 

Παίρνει καιρό η Ποίηση.

 

Η Ποίηση θέλει χρόνο να δουλευτεί μέσα μας. Μια φορά, όπως στο πεζό, δε φτάνει.  Στην πρώτη ανάγνωση απλώς γίνεται το στοιχειώδες ξεσκαρτάρισμα: 

Ποίηση είναι ή δεν είναι; Συγγενικό μου ή όχι;  Μ’ ένα μαλακό μολύβι υπογραμμίζω και τονίζω στίχους. 

Εάν προβιβαστεί  μετά την απλή δοκιμασία είναι που πλέον το νέο βιβλίο έρχεται και κατοικεί στην τσάντα και πλάι στο κρεβάτι μου και αρχίζουμε κοινή ζωή. Χάρτης προς του ποιητή τα βάθη γίνεται και στο νέο δρόμο ξεκινώ εξορμήσεις.  Είτε είναι μονοπάτι κακοτράχαλο ή άνετη πλατιά  λεωφόρος, με οδηγεί βαθιά στου ποιητή το ασυνείδητο και με το μολυβάκι μου βάζω σημάδια όπου ο δρόμος κάτι μου θυμίζει. Στο πρώτο πέρασμα είναι συνήθως τα οικεία που μας κρατούν και δε χανόμαστε.

Ύστερα όμως όταν θα τον έχουμε διαβεί αργά και γρήγορα, όταν δε χρειαζόμαστε σημάδια, και αποσπάσματα θα φωλιάζουνε στο νου μας, τότε είναι που θα  αναδυθεί το ύφος και η ουσία του ποιητή, τότε είναι που  θα αρχίσει να δουλεύει εντός μας  η ματιά του και υπό το πρίσμα του θα δούμε τη δική μας τη ζωή.

Τότε θα λειτουργήσει― και με τις δύο έννοιες: την πρακτική μα και τη μεταφυσική τη θεία με το δημιουργό δεσπότη μας και μύστη.

 

Του Γιώργου Δρίτσα η Ποίηση είναι συγγενική μου. Κοινές αγάπες και αναφορές αμέσως με καθήλωσαν- το ρόδο, ο Κορινθιακός κι η Φύση, ο Γιώργος Χρονάς και ο Καρυωτάκης―  ένας βαθύς σεβασμός για άλλων έργα, των προκατόχων και των σύγχρονών μας, είναι τα πρώτα που με άγγιξαν, πρώτες μου μολυβιές. Και πήρε θέση πλάι στο καλαθάκι μου με παρεό και αντιηλιακά της μέρας και πλάι στο κρεβάτι μου  στης νύχτας τα καμώματα, για  αϋπνία κι έμπνευση.

 

Ακόμα είναι νωρίς, δουλεύει μέσα μου. Όμως κάτι πολύ ιδιαίτερο, χαρακτηριστικό του  είναι ίναι που μιλά συγκεκριμένα. Δίνει οδό και αριθμό, δίνει ακόμα και οδηγίες πώς θα τον βρω εγώ ο αναγνώστης:  π.χ. δεν του αρκεί ο Σταθμός Λαρίσης αλλά με οδηγεί να πάρω τη «Γραμμή 8». Δεν είναι λίγοι οι ποιητές που απατημένοι ότι έτσι πλησιάζουν το πανανθρώπινο πέφτουν σε μια χαωτική αψτρέ ασάφεια. Όχι εδώ. «Εσύ τολμάς, ξέρεις για τι μιλάς και θέλεις  να το μοιραστείς μαζί μου, με τον αναγνώστη», του γράφω.

«Εδμόνδου Ροστάν 52 και Βασιλίσσης Όλγας 159» τον συναντάμε  και καθόλου «άσκοπα»  δεν είναι τα δικά του μηνύματα, «μιμήματα» από μνήματα «ευτυχισμένης» ή όχι ζωής.

«……

Τα αγνά ερωτικά τραγούδια,

χρώματος ασημί- τα άκουσα

στην Εδμόνδου Ροστάν 52,

και στη Βασιλίσσης Όλγας 159.

Άσκοπα μιμήματα

ευτυχισμένης ζωής.

 

»Στην Αριστοτέλους 

το τελευταίο γεύμα.

Αλλά η παρουσία του 

παρέμεινε εκεί.

Είχε στοιχειώσει το σώμα μου.

Το στερνό αντίο έδωσα

στην Αλεξάνδρειας 103….

…..

» Ξάφνου όλη η πόλη είχε, 

μετασχηματιστεί

σε ένα τεράστιο μαύρο μάτι.

Με κύκλωνε,

Ο Ελπήνορας ζούσε ακόμα

σακατεμένος

από τον Κύκλωπα,

ζητιανεύοντας απεγνωσμένα

στην άκρη του πεζοδρομίου.

                             (12/3-28/6/ 22 Θεσσαλονίκη)»

Ο Ελπήνορας  ακόμα ζει και πλέον όποτε τον ξαναδώ να ζητιανεύει «στην άκρη του πεζοδρομίου» το Δρίτσα θα θυμάμαι. Δεν τα φοβάται τα ονόματα, και δι’ αυτών μπαίνει βαθιά, καρφώνεται στο νου μας. Το Γαλαξείδι, το λεωφορείο, ξενάγηση.

 

Λόγος λιτός, λόγος σεμνός και ακριβής, με την κομψότητα όσων ξέρουν τι θέλουν να πουν. Δε γράφει για να γράφει. Στίχοι δίχως φανφάρες και προσποίηση. Θα τον μοιράζομαι, το ξέρω. Κι όπως τις μολυβιές μου ακολουθούσα μια λύπη με έσφιξε που δεν έχω εκπομπή για να σας τα διαβάσω να μοιραστούμε  «το ματωμένο όνειρο». 

Σ’ αυτό το στάδιο είμαι, σημαδεύω ακόμα τις σελίδες για να μη χαθώ όταν θα ξανάρθω, και θέλησα μαζί σας να τον μοιραστώ διότι αξίζει― όπως σπανίως και προσεκτικά  το λέω: 

ΣΥΣΤΗΝΩ.

______________________________________

Γιώργος Δρίτσας «το ματωμένο όνειρο» (Εκδόσεις Οδός Πανός), για το οποίο στο https://rb.gy/yrsdh 

πλάι στη νεοαφιχθείσα Οδό Πανός του Γιώργου Χρονά 
και 
το «Χωρίς ενεστώτα δε γίνονται όνειρα» της φίλης ποιήτριας Τσαμπίκας Χατζηνικόλα,
στον κήπο μου, 
πάνω στο μαροκινό τραπέζι ταξιδεμένο δι' εμέ ως τη Μύκονο από την Αριάδνη Νικολούδη.



_____
#Ποίηση
Οδός Πανός εκδόσεις και περιοδικό, 

Μικροί κόποι μεγάλης ευγένειας―με το ταχυδρομείο

Η ώρα να ανανεώσω τη συνδρομή μου στο εξαιρετικό λογοτεχνικό περιοδικό 'Οδός Πανός' φέρνει πάντα χαρά. Μέσα στο τελευταίο πληρωμενο τεύχος βρίσκω ένα μικρό σημείωμα.

Όχι τυπωμένο, όχι δακτυλογραφημένο από το γραφείο του περιοδικού μα ένα γραμματάκι μόνο για μένα, με το όνομά μου γραμμένο ιδιοχείρως και υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον εκδότη  και συγγραφέα, Γιώργο Χρονά.

Το χειρόγραφο σημείωμα είναι σημάδι ευγένειας και θα το βρείτε σε όλους τους οδηγούς καλής συμπεριφοράς που δίνουν τεράστια σημασία στα 'thank you notes', αυτά τα ευχαριστήρια γραμματάκια που οφείλουμε να γράψουμε τιμώντας όποιον μας πρόσφερε ευχές, δώρα, φιλοξενία ή άλλες φαινομενικά τυπικές καλοσύνες και τα έχω στο νου μου σα μια ευγένεια ρουτίνας που συνήθως λάμπει μόνο δια της απουσίας της.

Δεν είχα νιώσει την αξία της συνήθειας ώσπου άρχισα να λαβαίνω αυτά τα χειρόγραφα σημειώματα του Γιώργου Χρονά  που  δίνουν ένα τόνο προσωπικό σε μια κατά τα άλλα τυπική συναλλαγή, σαν να μου λέει κάθε 4 τεύχη ένα ευχαριστώ που αγοράζω το περιοδικό, δηλαδή που εμπράκτως τιμώ τη δουλειά και το μεράκι του.

Δεν ξέρω πόσο κοστίζει ο χρόνος καθενός και πόσο δύσκολο ίσως είναι για άλλους σε παρόμοιες περιστάσεις να δείχνουν τέτοια αρχοντιά αλλά, εξ όνυχος τον λέοντα, σας το εγγυώμαι ότι μ' αυτή τη λεπτότητα, το σεβασμό του αναγνώστη και τη σημασία στη λεπτομέρεια, κρατά τον εκδοτικό του οίκο ο Γιώργος Χρονάς τόσα χρόνια, μόνος και με τους συνεργάτες του, στηριγμένος στην αγάπη του κοινού δίχως κρατικές βοήθειες και χορηγίες.

Για το περιοδικό και τα πολύ ενδιαφέροντά  του αφιερώματα έχω ξαναγράψει κι έχω μιλήσει από ραδιοφώνου. Ξανασυστήνω βέβαια αλλά μαζί με την Οδό Πανός συστήνω σήμερα εκείνες τις αναπάντεχες χαρές, που δίνουν οι ανιδιοτελείς ευγένειες, οι μικροί κόποι που κάνουμε για να δείξουμε στους άλλους ότι υπολογίζουμε την παρουσία τους στη ζωή μας και τιμάμε το λίγο ή πολύ κάνουν για μας.

 _________________________________

Εικόνα

Το ταχυδρομείο σήμερα με την Οδό Πανός, το χειρόγραφο σημείωμα και, πίσω ένα σπάνιο βιβλίο- άλμπουμ από τον Peter Beard  με  χειρόγραφα, εικόνες, ιστορίες του Kamante, υπηρέτη της Karen Blixen. 

Η Ζυράννα Ζατέλη και τα μάτια των ζώων

  «Έχω την εντύπωση πως θα κριθούμε τελικά από τα   μάτια των ζώων»

                                                                                                    Ζυράννα Ζατέλη

 Η Τέχνη δεν είναι Επιστήμη (παρότι ενίοτε την έχει μεγάλη ανάγκη) διότι το έργο τέχνης δε φτιάχνεται με συνταγή.

    Κι ο αναγνώστης κρίνει, αναλύει, αποτιμά κι εκτιμά μα η άποψή του είναι συχνά δυνατόν να μην ταυτίζεται με προτίμηση.

  Το παλιότερό μου παράδειγμα είναι ο James Joyce, που δεν είναι πως δεν προσπάθησα. Και πιέστηκα από φανατικούς που δε γινόταν να δεχθούν πως εγώ δεν. Όμως Δεν― που σημαίνει: τον εκτιμώ αλλά δε με πιάνει, δε μου κάνει αυτό το χιλιοψαγμένο απροσδιόριστο που είναι η μετάλλαξη της πληροφορίας σε εμπειρία μέσω της τέχνης.

   Το ίδιο έχω και με τη «νεραϊδούλα» της ελληνικής λογοτεχνίας όπως ονομάζουν οι φανατικοί θαυμαστές, αναγνώστες και φίλοι της τη Ζυράννα Ζατέλη, αστείρευτη δημιουργό του έργου και της εικόνας της, αυτόφωτη κι ανεπηρέαστη από τα κοινά, εύθραυστη υφάντρα ονείρων.

  Το ομολογώ, δεν είμαι του Φανταστικού Ρεαλισμού. Το αστείο για τα «100 Χρόνια Μοναξιάς» του Μαρκές (πως άλλα τόσα ανίας θέλεις γιά να τα τελειώσεις) δεν το είχα ακούσει δίχως να χαμογελάσω. Επέμεινα όμως. Μαρκές, Αλλιέντε και, ισότιμη κι ισάξια: Ζατέλη.

    Στην «Οδό Πανός»  του φίλου και πρώτου εκδότη της Γιώργου Χρονά έχει ένα αφιέρωμα που άνοιξε μιά μικρή χαραμάδα στα άδυτα της μωβ οπτασίας που ως παιδί θυμάμαι να γυρνά σα χορεύτρια ανάμεσα στα χαλκοστρωμένα τραπέζια της Ράτκας με κατακόκκινα μαλλιά και πράσινα μποτίνια. Ύστερα χάθηκε γιά να εμφανιστεί ξανά σε ασπρόμαυρη κάρτα και εξώφυλλα η γατόφιλη «Περσινή Αραβωνιαστικιά» του Λυκόφωτος, η κλειστή, ερμητική βορειοελλαδίτισσα της ομίχλης.

 Το είπα, δε με αγγίζει ο Φανταστικός Ρεαλισμός και τα όνειρα των άλλων. Αλλά αναγνωρίζω το ταλέντο της και χαίρομαι που καταλαβαίνω τι εννοεί όταν, ας πούμε, λέει εκείνη η ονειροπόλα αγνωστικίστρια ότι «το βλέμμα ενός ζώου είναι σαν το βλέμμα του Θεού». 
Παρασκήνιο, ΕΡΤ