«ψάχνοντας σε οικοδομές γκρεμισμένες που να ήταν ίσως το δικό μας σπίτι»
Σεφέρης
Βηρυτός. Στενοχωριέμαι διπλά ίσως επειδή έχω πάει.
Ευγενικοί άνθρωποι, καλοσύνη. Μια πόλη άσχημη, χτισμένη ανάκατα, που μοιάζει πολύ με την Αθήνα. Κι ίσως γι’ αυτό, σ’ αυτές τις εικόνες είναι σα να βλέπω γείτονες και φίλους να ψάχνουν τα πράγματά τους μέσα στα συντρίμμια.
Όταν γνωρίζεις, όταν έχεις αναμνήσεις αλλά κι όταν διακρίνεις ομοιότητες με τα γνωστά, ο πόλεμος δεν είναι κάτι μακρινό, παραμυθάκι που συμβαίνει σε άλλους, μα έρχεται στη ζωή σου, στο σπίτι σου και σου ξεσκίζει την καρδιά.
Την Αθήνα βλέπω σ’ αυτές τις σακαράκες, σ’ αυτές τις άθλιες πολυκατοικίες τις γκρεμισμένες. Βλέπω θυσίες και όνειρα που τις έχτισαν και με συνταράζει ο παραλογισμός του πολέμου. Κάθε πολέμου.
Στο νου μου η Βηρυτός φέρνει το Σεφέρη. ‘Είμαστε άνθρωποι, χωρίς χώμα και χωρίς σπίτια’ και ‘ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια’ έλεγε. Και θυμάμαι έναν κριτικό που έγραφε κι έγραφε κι ανέλυε σχεδόν μεταφυσικά και συμβολικά αυτά τα λόγια ενώ για μένα, πάντα, ο Σεφέρης κυριολεκτεί. Τη Σμύρνη σκεπτόταν, το πατρικό του, συγγενείς και φίλους.
Γι’ αυτό και εύχομαι να πάψει τούτη η τρέλα. Σε άλλους μοιάζει μακρινό αλλά για μένα είναι δίπλα και τρέμω μην πούμε κι εμείς σαν παλιότερες γενιές: ‘το κυνήγι ήταν καλό, στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια’.
_____________________________________________
Οι στίχοι του Σεφέρη από την Κίχλη
#Εκεχειρία
#Λίβανος: Εκεχειρία με το πιστόλι στον κρόταφο. Το Ισραήλ παραβιάζει τη συμφωνία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου