Το λιονταράκι, ο Γατούλης, το Κοκινέλλι μου, ο Καπετάνιος (όπως τον λέει ο Κύριος Kastell που έχει τη θεωρία ότι οι καπετάνιοι είναι κοκκινογένηδες).
Εμφανίστηκε πριν τρία χρόνια νεαρός με ένα μπλε λουράκι της φιλοζωικής που πια του ήταν μικρό και τον έπνιγε. Του πήρε χρόνια να ξαναβγάλει γούνα στο λαιμό.
Πράος και στωικός όπως συνήθως οι κόκκινοι, τις τρώει από γάτους κι ερχόταν χτυπημένος. Για χρόνια τον χτυπούσε κι η μικρή μου ώσπου πρόσφατα τον δέχθηκε και την πήρε μια βόλτα μακρινή να της δείξει την αλήτικη ζωή και επέστρεψαν και τα δυό πεινασμένα και κατάκοπα.
Όχι πολύ φιλοζωικό, το ξέρω πως είναι λάθος μου μα άργησα να τον στειρώσω, ήθελα πρώτα να γίνει άντρας να αναπτυχθεί το μεγάλο κεφάλι με τα χοντρά μάγουλα των αρσενικών. Κι ύστερα, του κάναμε τη στείρωση που αφήνει τα μπαλάκια τα κόκκινα, καμάρι και ομορφιά τους.
Ακόμα τον δέρνουν οι μάγκες της γειτονιάς μα όλο και λιγότερο κι αυτός πια περνά τις ώρες του γύρω από το σπίτι στις δροσιές και με ένα τρόπο μαγικό πάντα γνωρίζει πότε θα σηκωθώ για να έρθει να τον ταΐσω.
Στόχος να τον δεχθούν τα κορίτσια μου ώστε να μην περάσει άλλο ένα χειμώνα έξω μόνος του.
_________________________________________________
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου