‘Δικαιούται να γερνά
εφόσον ακόμα ποτίζει λουλούδια’,
λέει ο Γιάννης Βαρβέρης στο σπαρακτικά τρυφερό ‘Βαθέος Γήρατος’, μια βιογραφία της μητέρας του, συλλογή μικρών καθημερινών ποιημάτων που ανοίγουν μια πόρτα προς το Γήρας, το μεγάλο ταμπού της εποχής μας.
Με λόγια απλά, μικρές στιγμές ως αναμνήσεις, επισκέπτεται τη μητέρα του και φωτίζει μοναδικά τον πόνο τού να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τους αγαπημένους σου όταν εκείνοι λειώνουν. Καθώς γερνά η μητέρα του εκείνος πιάνεται από αυτήν που εκείνη ήταν δίχως όμως να αποστρέφεται την αλλαγή. ‘Φοβάμαι’, λέει για το θάνατό της,
‘μήπως τον εκλάβω σα συνέπεια φυσική
μήπως τα δάκρυα σου τα ‘χω προπληρώσει’.
Ένα βιβλίο συγκινητικό που υπέρσυστήνω. Ένα βιβλίο επένδυση που καλό είναι το έχουμε κοντά μας διότι, ακόμα κι αν δεν είναι του συρμού το γήρας ή ο θάνατος γερόντων, η ώρα του έρχεται (αν είμαστε τυχεροί κι επιβιώσετε ως τότε).
Μοιράζομαι ένα που αγαπώ διότι με παρηγορεί, σαν ο Βαρβέρης να μιλά για μένα
Χαρείτε το!
____________
Ο Γιάννης Βαρβέρης, που πέθανε το Μάιο του 2011, ένα μήνα μετά την έκδοση του ‘Βαθέος Γήρατος’, ήταν αγαπημένος φίλος του πατέρα μου ο οποίος συχνά μου χάριζε βιβλία του. Το ‘Βαθέος Γήρατος’ όμως ήρθε σ’ εμένα μετά το θάνατο και των δυό τους. Ζωντανή η ιδιόχειρη προσωπική αφιέρωση με την ημερομηνία της που, σήμερα για μένα μιλώντας σ’ εμένα κι όχι στη νεκρή πια μητέρα, αντιστρέφει το χρόνο σα να με συμπονά θυμίζοντάς μου ότι στην Τέχνη, όπως στα όνειρα, χρόνος δεν υπάρχει).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου