Άσχετο, αλλά με εντυπωσιάζει που κανείς δε γελάει μ' αυτό το 'Ελληνικό FBI’ , τύπου 'Κινέζικο Πράντα', που ακούμε και διαβάζουμε στα ΜΜΕ.
Έκτός της απορίας του γιατί δεν το λένε με το ονοματάκι του (ΔΑΟΕ) είναι και το πιο ουσιώδες ίσως, το από πότε εμείς γίναμε 'Ομοσπονδία' ή ίσως αποικία.
Τα αρχικά FBI -ως γνωστόν νόμιζα- αναπτύσσονται ολογράφως σε: 'Federal Bureau of Investigation' που σημαίνει 'Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών' το οποίο είναι η εγχώρια υπηρεσία πληροφοριών και η κύρια υπηρεσία επιβολής των ομοσπονδιακών νόμων των Ηνωμένων Πολιτειών. Που σημαίνει ότι το FBI, υπάγεται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι μέλος της Κοινότητας Υπηρεσιών Πληροφοριών των ΗΠΑ.
Το 'ελληνικό FBI' δηλαδή είναι μια οξύμωρη αρλούμπα που δεν ξέρω πώς τη σκέφτηκαν αλλά παραπέμπει στις κωμωδίες Ψαθά και άλλων κωμικών που σατίριζαν το σουσουδισμό της εποχής τους με αντίστοιχες κοτσάνες όσων νόμιζαν ότι ήταν κομψότερο να μιλάνε στην τότε lingua franca (τα γαλλικά) που δε γνώριζαν. Αντίστοιχα με τις αγγλικούρες που ακούμε στην εποχή μας. Αλλά ομολογώ δεν το περίμενα και για κρατική υπηρεσία.
Για να με νιώσετε να σας θυμίσω, εκτός του Ζαγοραίου, τα «Παρδόν» της Μαντάμ Σουσού, τα 'Σας μερσώ' και το «Τουτέ λα μιζέρ!» (Ο Στρίγγλος που έγινε αρνάκι) και τα ‘Μαντάμ ντε Παρί κομπινεζόν' της Ρένας Βλαχοπούλου (από όπου φέρνω απόσπασμα).
ή για να σας το στηρίξω και ακαδημαϊκώς:
«..η ξενόφερτη ταυτότητα επίπλαστης κοινωνικής ευγένειας
...όπως φαντάζει στα μάτια των Ελλήνων, προβάλλεται μέσω της αστικής
τάξης ως ανώτερη από τη γνήσια παραδοσιακή ελληνική. Έτσι γίνεται χιουμοριστικός στόχος η αστική τάξη και ιδιαίτερα η εκζήτηση της ξενόφερτης αστικής κοινωνικής συμπεριφοράς, την οποία η αστική τάξη προσπαθεί να επιβάλει ως νόρμα, παραβιάζοντας τις προσδοκίες και τις πρακτικές των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων...
.. τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα είτε ασκούν κριτική στην αστική τάξη
ειρωνευόμενα τους ξενόφερτους τρόπους της (εκπροσωπούμενα κυρίως από το αντρικό φύλο), λ.χ. pardon/με το παρδόν, madame/μανδάμ, είτε προσπαθούν να τη μιμηθούν (εκπροσωπούμενα κυρίως από το γυναικείο φύλο). Πβ. λ.χ. τον λόγο της Μαντάμ Σουσού του Δ. Ψαθά ή της υπηρέτριας στις κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου, που μιμείται αδέξια και ανεπιτυχώς την κυρία της...» [Από το:
Όταν το χιούμορ και η ειρωνεία γίνονται γλωσσοπλάστες:
Η νεολογική σημασία «γαλλικά» της Άννας Αναστασιάδη-Συμεωνίδη,
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.]
__________________
Ντε Λα Μαγκέν ντε Βοτανίκ του Σπύρου Ζαγοραίου
Έ ντε λα μαγκέν ντε βοτανίκΆλα πι και φικέ ξηγιέτ'Α λε λεπτίκ
Στα ντε μπουζουκένΝτε καμπαρέΆλα ντε δικό μασ ο καρέν
Άντε λα φουμέντοΚαι μαστουριόρεΜε τε γκομενέτε ο τεκέΚαι η αγγέλω πατημέντοΦλόκο ντ' αργιλέ
Έστε μάγκασ έστε μπελαλίκΛα ντε βοτανικό ο πιο νταήκΚι έντρεμενΝτρε κάργα ντε μαγκέΓιατί φτιαξάρεΣτο μινούτο ντε δουλειέν
Άντε λα φουμέντοΚαι μαστουριόρεΜε τε γκομενέτε ο ντεκέΚαι η αγγέλω πατημέντοΦλόκο ντ' αργιλέ
Το ρεμπέτικο γράφτηκε το1932-1933, όταν ο Ζαγοραίος ήταν 4 ετών. Η μουσική λοιπόν ανήκει στον Σπύρο Περιστέρη (διασκευή παραδοσιακού μικρασιάτικου) και οι πρωτότυποι στίχοι στον Χαρ. Βασιλειάδη. Ο Ζαγοραίος είναι ο στιχουργός στην "αργκό" εκδοχή. Όσο για την πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού με τους "original" στίχους, ανήκει στον Ζαχαρία Κασιμάτη (1933).
