Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Με Μαχαιριά και της Γιαγιάς Μου Τα Τατού ― (Φατίχ Ακίν- S. Khardalian)


Αφήνω στους ειδικούς πολλά μα, και λόγω των ημερών, θα σας συστήσω τη 'Μαχαιριά' του Φατίχ Ακίν που μόλις είδα (με καθυστέρηση- έχει ήδη παιχτεί και πολυβραβευτεί)― αλλά γι αυτό θα τη βρείτε εύκολα.

Ιστορική και επίκαιρη και γοητευτική είναι ένα πικρό παραμύθι ενός Αρμένη σιδερά την εποχή των σφαγών και της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο οποίος αφού επιβιώνει από το δρόμο και τα κάτεργα του θανάτου που ξέρουμε κι εμείς από τον Ηλία Βενέζη, φτάνει ως την Κούβα και την Αμερική σε μια Οδύσσεια στην οποία χάνει το Θεό και τέλος σε μια μικρή παγωμένη πόλη της της Βόρειας Αμερικής βρίσκει την κόρη του, τη μόνη που επιβίωσε.

Έξτρα ενδιαφέρον σήμερα έχει το Χαλφέτι όπου το παλιό σαπωνοποιείο μου θύμισε το αγαπημένο μου σαπούνι (made in Aleppo) που δε βρίσκω πια, και τα επεισόδια με τα κορίτσια τα 'σωσμένα' από νομάδες Άραβες.
Όπως και σήμερα σε καταυλισμούς πηγαίνουν άνδρες να ψωνίσουν νύφες κι οι οικογένειες συχνά το προτιμούν να δώσουν το κορίτσι σε έναν για να γλιτώσει την πορνεία που είναι η μοίρα γυναικών της προσφυγιάς μαζί με  τους ομαδισμούς βιασμούς (με την ταπείνωση που συνεπάγονται). Στο δρόμο αυτό προς το θάνατο μάνες, σαν τούτη της Μαχαιριάς, έδιναν τα κορίτσια τους για να τους σώσουν τη ζωή όπως  γιαγιάδες έπνιγαν μωρά για να σωθεί η κόρη τους που θήλαζε.
Οι ιδιοκτήτες, σε σκηνές, σε αγροκτήματα ή πορνεία, συχνά τις μάρκαραν με τατουάζ στα χέρια και το πρόσωπο. Βλέπουμε τέτοια πρόσωπα στη Μαχαιριά.
Για το θέμα πιο πολλά  στo ντοκιμαντέρ  'Της γιαγιάς μου τα τατού' στο οποίο η Σουηδή σήμερα Σουζάν Καρνταλιάν ψάχνει και αναπολεί της ζωή της γιαγιάς της, που ως παιδάκι την έτρεμε γιατί είχε σημαδεμένα τα χέρια και το πρόσωπο κι ήταν σκληρή κι αγέλαστη. Σώθηκαν κάποιες κι έκαναν οικογένειες (με προξενιό) κι ελάχιστα έλεγαν για τη σφαγή, τους βιασμούς και τα παιδιά που πολλές άφησαν πίσω φεύγοντας.


Αξίζουν και τα δυό και τα συστήνω τώρα που, Σεπτέμβριο, θα θυμηθούμε πάλι τη Σμύρνη καθώς τριγυριζόμαστε ξανά από την ερήμωση του πολέμου και την προσφυγιά. 


_________________________________________
 Κατά τη συνήθεια του blog σύνδεσμοι, βιβλία, πληροφορίες και videos [trailer της Μαχαιριάς/ ολόκληρο το ντοκιμαντέρ 'My  Grandma's Tattoos'] ακολουθούν:

Σχετικό-άσχετο βιβλίο 'Το νούμερο 31328' του Ηλία Βενέζη μα θα βρείτε και αρμένικα αυτοβιογραφικά ή μυθιστορήματα για τη σφαγή, όπως, για παράδειγμα, το 'Στη Σμύρνη το 1922', ημερολόγιο του γιατρού Καραμπέτ Χατσεριάν, το οποίο έχω δίπλα μου στα ελληνικά.

Η Μαχαιριά του Φατίχ Ακίν
Γερμανία, Γαλλία, Πολωνία, Τουρκία, Καναδάς, Ρωσία, Ιταλία, 2014, Εγχρωμο
               Παραγωγή: Φατίχ Ακίν, Καρλ Μπάουμγκάρτνερ, Ράινχαρντ Μπρούντιγκ, Φαμπιέν Βονιέρ
               Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
               Σενάριο: Φατίχ Ακίν, Μάρντικ Μάρτιν
               Φωτογραφία: Ράινερ Κλάουσμαν
               Μοντάζ: Αντριου Μπερντ
               Μουσική: Αλεξάντερ Χάκε
               Πρωταγωνιστούν: Ταχάρ Ραχίμ, Σιμόν Αμπκαριάν, Μακράμ Κουρί, Χιντί Ζαχρά, Κεβόρκ Μαλικιάν

               Διάρκεια: 138 λεπτά


Δυστυχώς αγγλικά δίχως υποτίτλους:
Armenian Genocide - Grandma's Tattoos (documentary, in english)
Suzanne Khardalian HB PeÅ Holmquist Film, Sweden. 



6 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Το ήξερα πως εσύ θα την απολάμβανες όσο εγώ Χρυσάνθη.
      Ακόμα και αισθητικά.

      Διαγραφή
  2. Όλες οι πληροφορίες της ανάρτησης πολύ ενδιαφέρουσες!!! Την ταινία θα την αναζητήσω, το ντοκιμαντέρ θα το δω από εδώ με την πρώτη ευκαιρία - το δε βιβλίο θα το πάρω σύντομα!
    Να είσαι καλά, Δάφνη, για την ενημέρωση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που τα βρήκες ενδιαφέροντα.
      Δε θα απογοητευτείς.

      Διαγραφή
  3. πόσο δύσκολη απόφαση για μια μάνα, να επιλέξει το λιγότερο κακό ανάμεσα σε άλλα. .Ως μη γνώστης της κουλτούρας τους, εμπιστεύομαι την απόφαση της μάνας. Καλημέρα nick asomatos liaras

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ μου Nick
      δεν υπάρχει 'κουλτούρα ΤΟΥΣ' σ΄αυτά τα πανανθρώπινα. Ίδια διλήμματα δίνει ο πόλεμος παντού. Τα ξέρουμε από το Στάλινγκραντ και τους Ναζί στην Πολωνία.

      Και ούτε βέβαια ζητούν την έγκρισή μας.
      Αυτά είναι θέματα για τραγωδίες.

      Διαγραφή