Αν ήταν σκοτεινά μια μέρα βροχερή του χειμώνα θα ήταν φυσικό. Μα άδειο με ήλιο το μεγάλο parking στο Παλιό Λιμάνι μοιάζει τεχνητό, σουρεαλιστικό και ψεύτικο. Έρημο εκεί που δεν έβρισκες να παρκάρεις ούτε μηχανάκι.
Είχα δουλειά εκεί κοντά και με γοήτευσε και το περπατούσα όταν πέτυχα το Νίκο, μουσικό, φίλο και ευεργέτη μας, μια και, πάντα με χαμόγελο, κάνει τον κόπο να μου διορθώνει τα παλιά φωτιστικά που έχω φτιάξει από τις μπρούτζινες λάμπες πετρελαίου που φώτιζαν το σπίτι χρόνια πολλά πριν από εμάς και πριν έρθει το ηλεκτρικό στην περιοχή.
Οι παλιές λάμπες διορθωμένες, ναι, όμως εγώ αδιόρθωτη όπως βλέπετε. Εξακολουθώ να καταστρέφω τις γραβάτες του Κυρίου Kastell φορώντας της πάντα ζώνες με τα παντελόνια, λες κι είμαι ο Fred Astaire στην Côte d'Azur. Δίνει μικρές χαρές η φαντασία στο ντύσιμο κι είναι το χούι μου οι αναφορές. Χαλάλι άραγε η γραβάτα ή κρίμα; Δεν ξέρω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου