δηλωσε σε ενα ποντκαστ οτι σε ενα παρτυ πριν 40 χρονια ειχε παρει ecstasy και ο Αδωνις ειπε οτι διαφημιζει ναρκωτικά. Το να διαφημιζει καποιος ναρκωτικα ειναι παρανομο οποτε ενας εισαγγελεας «αυτεπάγγελτα» μελεταει το βιντεο για να του κλασει τα παπαρια, στο τελος.
Με αυτα και με αυτα ολοι ασχολουμαστε με το ποσους μπαφους κανει ο Βαρουφακης και οχι με τους αγροτες ή το FIR που εριξε το ρελέ
Άρης για την αστυνομικό που πυροβολεί: "Πιάνει κ πυροβολεί κ ΜΠΡΑΒΟ ΤΗΣ, εγώ τη θαυμάζω γιατί έχει μια λεβεντιά, κοίτα τι ωραία που πυροβολεί θα μπορούσε να πει κανείς"
Σπύρο πες στον εισαγγελέα να ερευνήσει τον Άρη για glorification of violence. Τι, όχι;https://t.co/kjByKK01x8
Η ΝΔ επιχειρεί να δημιουργήσει ηθικό πανικό για τη δήλωση του Γ. Βαρουφάκη ότι δοκίμασε ναρκωτικά πριν 37 χρόνια στην Αυστραλία.
Από κοντά και τα κανάλια που παρουσιάζουν το θέμα με ύφος «μάνα ρέιβερ».
Η δε αστυνομία έσπευσε να ζητήσει εισαγγελική έρευνα – όπως φαίνεται, ο Βαρουφάκης ευθύνεται για τα ναρκωτικά στην Ελλάδα και όχι τα στελέχη της που πιάνονται κάθε τρεις και λίγο με καμιά δεκαριά κιλά στην κατοχή τους.
Όλοι οι παραπάνω γνωρίζουν, βέβαια, ότι πρόκειται για ανοησία – τίποτα το παράνομο δεν ομολόγησε ο Βαρουφάκης, ούτε το σοκαριστικό, σε μια κοινωνία που καταναλώνει ναρκωτικά σαν τα στραγάλια.
Ε τότε γιατί το κάνουν; Γιατί το θέμα πουλάει στα ακροατήριά τους.
Η ΝΔ, ο Άδωνις, τα κανάλια απευθύνονται κατά βάση σε δεξιούς συνταξιούχους που καταναλώνουν όλη μέρα επαναλήψεις του Καλημέρα Ζωή, με τον υπαστυνόμο Θεοχάρη να δίνει ηρωικές μάχες κατά των εμπόρων ναρκωτικών για να σώσει τη νεολαία μας.
Έτσι, εμφανίζουν τον Βαρουφάκη σαν έκφυλο ζιγκολό που ετοιμάζεται να ρίξει ναρκωτικά στο βερμούτ της Χαρούλας στη ντισκοτέκ και μετά να τη βγάλει στο κλαρί.
Γελάει ο κόσμος, φυσικά, με τις ανοησίες τους, γελάνε και οι ίδιοι κατ’ ιδίαν. Αλλά αυτό είναι το κοινό τους, με τέτοια «φτιάχνεται», αυτά του προσφέρουν.
Ασφαλώς, ούτε ο Βαρουφάκης υφίσταται ζημιά. Από θείος που κάθεται με τη νεολαία, τον μετέτρεψαν σε σύμβολο κατά της υποκρισίας και της ηθικολογίας, γεγονός που τον κάνει ακόμα πιο συμπαθή στους νεότερους – το κατεξοχήν εκλογικό κοινό του.
Αν πεις σκότωσα κάποιον πριν 21 χρόνια, προφανώς λόγω παραγραφής δεν διώκεσαι, έτσι δεν είναι; Για το μαστουρωμα του Βαρουφάκη προφανώς δεν υπάρχει παραγραφή, ακόμη κι αν η πράξη έγινε εκτός ελληνικής επικράτειας.... Μεγάλο μπουρδέλο τελικά αυτή η χώρα...
Κλήθηκα με την υπ’ αριθμόν 3021/2/750-β’ (άνευ ημερομηνίας) κλήση της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ναρκωτικών Αττικής, η οποία μού επιδόθηκε την 16.1.2026, αφού προηγουμένως είχα ενημερωθεί για σχηματισμό δικογραφίας και επικείμενη κλήση μου από διαρροή στον Τύπο.
Αξιότιμε/η κύριε/κυρία Εισαγγελέα,
Η εν λόγω κλήση αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα για την Δικαιοσύνη την οποία κάποιοι διασύρουν εργαλειοποιώντας για δικούς τους πολιτικούς σκοπούς.
Στο πλαίσιο δεκάχρονης, συστηματικής δολοφονίας χαρακτήρα που οργανωμένα και κατ’ εξακολούθηση εξαπολύουν σε βάρος μου πολιτικά πρόσωπα και χειραγωγούμενες δημοσιογραφικές τους ομάδες, τα λεγόμενά μου σε συνέντευξη που παραχώρησα σε νέους ανθρώπους διαστρεβλώθηκαν επισταμένως και συκοφαντικά. Για όποιον παρακολούθησε την συνέντευξή μου, η οποία αποτελεί το μόνο στοιχείο για το οποίο σχηματίστηκε ποινική δικογραφία εναντίον μου, είναι αυταπόδεικτο ότι δεν υφίσταται η παραμικρή υποψία τέλεσης οποιασδήποτε ποινικά κολάσιμης πράξης εκ μέρους μου.
Δυστυχώς, κάποια στελέχη των υπηρεσιών ανταποκρίθηκαν πάραυτα στην προσπάθεια ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής καταστρατηγώντας την εγγύηση που παρέχει η Πολιτεία με το άρθρο 14 του Συντάγματος, το οποίο ενσωματώνει η τελευταία παράγραφος του άρθρου 24 του Ν. 4139/2013 («3. Δεν συνιστά άδικη πράξη η διατύπωση γνώμης ή επιστημονικής κρίσης σχετικά με τα ναρκωτικά.»)
Για τους πιο πάνω λόγους, αισθανόμενος ότι στην προκείμενη περίπτωση τόσο η αλήθεια όσο και η νομική επιστήμη παρέλκουν, και καθώς δεν προτίθεμαι να διευκολύνω αυτή την κατάφορη εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, δεν αιτήθηκα τη χορήγηση ούτε αντιγράφων της δικογραφίας ούτε προθεσμίας προς παροχή εξηγήσεων.
Συνοψίζοντας, εκφράζω τη βαρύτατη ανησυχία μου για το τι σηματοδοτεί η εν λόγω προσπάθεια ποινικοποίησης της έκφρασης γνώμης που, πέραν της πλήρους νομιμότητάς της, αποτελεί και χρήσιμη συνεισφορά στον δημόσιο διάλογο. Η ευκολία με την οποία κάποιοι εργαλειοποιούν για δικούς τους πολιτικούς σκοπούς τη Δικαιοσύνη, διασύροντάς την, συνιστά διολίσθηση προς την κατάχρηση εξουσίας.
Ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 Γιάνης Βαρουφάκης______________________________________________
Δυό ήλιοι φάνηκαν κάπου πάλι (παρήλιον, ή ήλιος του σκύλου, οφθαλμαπάτη λόγω ατμόσφαιρας) κι οι προλήψεις λένε ότι έρχεται η καταστροφή του κόσμου. Πολλές τέτοιες προβλέψεις έζησα και αυτά δεν τα πιστεύω, όμως έζησα και ουκ ολίγες ‘θανάσιμες καταιγίδες’ όπως λέει κι η παλιά αγαπημένη μπαλάντα του Σερ Πάτρικ Σπενς:
Late, late yestreen I saw the new Moon, With the old Moon in her arms; And I fear, I fear, my Master dear! We shall have a deadly storm. Ballad of Sir Patrick Spence
Κρύα συννεφιασμένη μέρα σήμερα κι οδηγώντας είδα ένα αγοράκι με σκουφί Άγιου Βασίλη να μπαίνει σε μια αυλή γνωστών μου.. Ανίψι σκέφτηκα. Επιστρέφοντας λίγο αργότερα το ξαναείδα όμως λίγο πιο κάτω και παρατήρησα πως στο χέρι του κρατούσε τρίγωνο. Τα κάλαντα έλεγε.
Θλίψη της ερήμωσης το ότι ήταν μόνο του μα εγώ το καμάρωσα που έχει το θάρρος –«τη μαγκιά», το είπα στον Κύριο Kastell, να βγαίνει μόνο για κάλαντα.
Είναι ταλέντο το να κάνεις καλά δώρα. Δεν το έχω και λυπάμαι γι’ αυτό. Πάλι φέτος τα δώρα του Κυρίου Kastellμου έδωσαν χαρά αναπάντεχη (ιδίως μια και λόγω της υγείας του δεν είχα προσδοκίες) και με συγκίνησαν πολύ.
«Οι αγάπες είναι φούμαρα», πιστεύω για τα λόγια και τα «σ’ αγαπώ» που όχι ότι δε μ’ αρέσει να τα ακούω μα ξέρω καλά πως τίποτε δε σημαίνουν. Η αγάπη είναι έργα, μόνο έργα. Γι’ αυτό και τα καλά δώρα, δώρα που χρειάστηκαν σκέψη κι έγνοια και κόπο, είναι τα μόνο που στα μάτια μου μετρούν.
Παραμονή των Χριστουγέννων λοιπόν, ήδη συγκινημένη από τα δικά του, έξω που ήμουν άκουσα την ορχήστρα των παιδιών μας του νησιού που είχε βγει για κάλαντα με όργανα και κέφι και, τους ζήτησαν να έρθουν κι από εμάς. Μακριά, εκτός Πόλης, δεν είναι εύκολο να περνούν παιδιά ξένες αυλόπορτες. Μα το οργάνωσα και, ώρες μετά, λίγο πριν πέσει το σκοτάδι γέμισε το δωμάτιο με νέα παιδιά και όργανα πολλά κι ακούστηκαν εκείνα ακριβώς που ήθελα:
«…σ’ αυτό το σπίτι που ήρθαμε
πέτρα να μη ραΐσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
Χρόνια Πολλά να ζήσει….»
Αυτά όμως δεν επαναλαμβάνονται. Κι όταν είδα το μοναχικό γενναίο αγοράκι για μια στιγμή σκέφτηκα να σταματήσω να το προσκαλέσω. Μα δεν το έκανα, άλλαξαν ο εποχές, πλέον δε θεωρείται πρέπον να βάλεις στο αυτοκίνητό σου ξένο παιδί, οπότε με θλίψη το προσπέρασα.
Ας είναι καλά εύχομαι, κι ας είναι πάντα έτσι γενναίο κι ανεξάρτητο,
Όπως εύχομαι και σ’ εσάς- εμάς όλους
Ευτυχισμένο κι εμπνευσμένο να είναι το 2026!
Εικόνα, τι άλλο; του σημαντικότατου Τηνιακού ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα, ‘τα Κάλαντα’ του 1872.
_________ Δωράκι, επειδή δεν είναι από τα γνωστά, του γατόφιλου Καβάφη 'Η Γαλή' (αποθησαυρισθέν από Γ.Π.Σαββίδη): Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ Η Γαλή
Είν’ η γαλή αντιπαθής εις τους κοινούς ανθρώπους. Μαγνητική και μυστική, τον επιπόλαιόν των κουράζει νου · και τους χαρίεντάς της τρόπους δεν εκτιμούν… … … Αλλ’ είναι της γαλής ψυχή η υπερηφάνειά της. Το αίμα και τα νεύρα της είν’ η ελευθερία. Ποτέ δεν είναι ταπεινά τα βλέμματά της. Εν των παθών της δε τω πάντοτε κρυπτώ, εν τη καθαριότητι, εν τη εγκρατεία ενδείξεων, πόση λεπτή αισθήσεων αγνότης ευρίσκεται. Ότ’ αι γαλαί ρεμβάζουν ή κοιμώνται τας περιβάλλει οραματισμού ψυχρότης. Ίσως τριγύρω των τότε περιπλανώνται φάσματα παλαιών καιρών. Ίσως η οπτασία εις Βούβαστιν* τας οδηγεί · όπου τα ιερά των ήνθουν, και Ραμεσσών τας έτρεφε λατρεία, κ’ ην οιωνός εις ιερείς παν κίνημά των. (1897 ή και πριν)
Μια ταινία, ένα σύγχρονο απολαυστικό ντοκιμαντέρ για τις θρυλικές Τζιτζιφιές, από τα πρώτα χρόνια ως εποχές των Μικρασιατών και των Ρεμπέτηδων μέχρι σήμερα. Πρόκειται για την τρίτη κινηματογραφική δουλειά των Σπύρου Κερκύρα και Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της.Ένα επίτευγμα αγάπης κι αφοσίωσης φτιαγμένο με τα απλούστερα μέσα: τα κινητά τους και μια βιντεοκάμερα super 8.
Υπέρσυστήνω.
Ακολουθούν περισσότερα και η ταινία.
προς την οποία, για ευκολία σας αν βαριέστε να μου χαρίζετε θεάσεις στο ιστολόγιο, αναρτώ και απ’ ευθείας σύνδεσμο, εδώ κάτωθι, στο πρώτο σχόλιο.
Πληροφορίες
Το ντοκιμαντέρ «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» είναι η τρίτη κινηματογραφική δουλειά του Σπύρου Κερκύρα και του Mike Πούγουνα, στην οποία καταγράφεται το πολιτιστικό αποτύπωμα της Καλλιθέας ή κάποιας από τις γειτονιές της.
Μετά τις δύο μικρού μήκους, με τίτλο «Όταν η Καλλιθέα Πήγαινε Cinema» που έχουν ως θέμα τους τις κινηματογραφικές αίθουσες της περιοχής, έρχονται τώρα να συνεχίσουν την καταγραφή της αστικής λαογραφίας με μία μεγάλου μήκους και να καταγράψουν την δημιουργία και την οικονομική ανάπτυξη της γειτονιάς στην οποία γεννήθηκαν: των Τζιτζιφιών.
Μέσα από μαρτυρίες, περιγράφεται το πώς ο Ιππόδρομος έδωσε δουλειές στους πρόσφυγες που ήρθαν στην περιοχή και πως μέσω της μουσικής, άλλαξε ο χάρτης της διασκέδασης στην Αθήνα.
Έχοντας ως οδηγό τον Γιάννη Παπαϊωάννου και το μπουζούκι του, στο ανεξάρτητο αυτό ντοκιμαντέρ, μιλούν μαγαζάτορες, μουσικοί, τραγουδιστές, αναβάτες, ιδιοκτήτες αλόγων και εργαζόμενοι σε νυχτερινά μαγαζιά του ’50, του ΄60 και του ‘70, ξεκινώντας όμως την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και τελειώνοντας λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου μουσικού.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, στο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» δεν θα μπορούσε να μην γίνει εμφανής, η εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού στον 20ο αιώνα, με το ρεμπέτικο να μεταμορφώνεται στην δεκαετία του 1950 σε λαϊκό και από λαϊκό, να μετατρέπεται στο τραγούδι της πίστας που γνωρίζουμε σήμερα.
Με αυτόν τον μουσικό τρόπο, οι δύο συνεργάτες, συμπληρώνουν με ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ φτιαγμένο, υπό μορφήν καλπασμού, με την κάμερα του κινητού και μια βιντεοκάμερα super 8, αυτή την «Δέσμη Μικρών Φιλμ - 4 τετραγωνικά χλμ.» που είναι και η έκταση την οποία καλύπτει η Καλλιθέα.
Κάπου εδώ ολοκληρώθηκε ένα εγχείρημα που ξεκίνησα με τον Σπύρο Κερκύρα, με τίτλο «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…»
Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου ουσιαστικά, στην οποία καταγράψαμε δύο συστατικά που χαρακτήρισαν την γειτονιά μας: τα μπουζούκια και τα άλογα.
Οι Τζιτζιφιές ήταν μια περιοχή που, για περίπου 30 χρόνια, έγινε το επίκεντρο της διασκέδασης στην Αθήνα, εξαιτίας της ανάπτυξης της, όταν εγκαταστάθηκαν 22.000 πρόσφυγες μετά την Μικρασιατική καταστροφή, για να αρχίσουν το 1925 οι ιππικοί αγώνες στον νεόκτιστο Ιππόδρομο.
Ξεκινήσαμε την αφήγηση από τα τέλη του 19ου αιώνα και σταθήκαμε πολύ τυχεροί που βρήκαμε οπτικό υλικό των Τζιτζιφιών από την δεκαετία ήδη του 1920 και μετά.
Τα χρήματα που δημιουργούσε ο Ιππόδρομος έφεραν τους ρεμπέτες του Πειραιά στις Τζιτζιφιές και έτσι κι εμείς, πιαστήκαμε από το σακάκι του Γιάννη Παπαϊωάννου, που ήρθε στην γειτονιά μας για να δουλέψει σοβατζής στον Ιππόδρομο, μεταξύ άλλων, και τον ακολουθήσαμε μέχρι τον θάνατό του, τον Αύγουστο του 1972.
Μετά από αυτό, ο τρόπος διασκέδασης άλλαξε.
Η Ελληνική μουσική μεταλλάχθηκε και λίγο αργότερα έφυγαν και τα αλογάκια για το Μαρκόπουλο.
Δεν υπήρχε λόγος να φτάσει το ντοκιμαντέρ μέχρι εκεί…
Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το «…κι εγώ σε γύρευα στις Τζιτζιφιές…» μια ανεξάρτητη δουλειά, με το ήθος του D.I.Y. την οποία ολοκληρώσαμε χρησιμοποιώντας τα απλούστερα μέσα: τα κινητά μας και μια βιντεοκάμερα super 8.